Delivery Guaranteed

Potential Skills

Weapon History

เมื่อ​เพียง​สอง​วันก่อน​ ​ขณะที่​ข้า​ออก​ไป​สกา​เวน​จิน​ ​ข้า​ได้​พบ​สตรี​เผ่า​เปอร์​โร​แปลกประหลาด​คน​หนึ่ง​ ​นาง​สวม​ชุด​ประ​หลา​ดๆ​ ​และ​ดู​ไม่​เหมือน​ใคร​จาก​ฮา​น​น่า​-​บีท​ที่​คอย​ดูแล​พวกเรา​เลย​ ​แถม​ยัง​ลาก​ซาก​อะไร​บางอย่าง​มา​ด้วย​ ​นาง​เรียก​มัน​ว่า​ "​มอเตอร์​" ​ของ​นาง​เอง​ ​นาง​บอกว่า​มัน​ถูก​เจ้า​พวก​หิน​คลาน​ทำ​พัง​ ​นาง​มา​ถาม​ว่า​ข้า​จะ​ยอม​ยืม​สัตว์​บรรทุก​สัมภาระ​ให้​หรือไม่​ ​ข้า​ไม่​อยาก​ให้​หรอก​ ​ข้า​ถาม​ว่า​นาง​เป็น​ใคร​ ​แล้ว​นาง​ก็​ตอบ​ว่า​ตน​คือ​ "​ผู้ส่งสาร​" ​ผู้ส่งสาร​? ​ไม่เคย​ได้ยิน​ชื่อ​นี้​มา​ก่อน​เลย​ ​จากนั้น​นาง​ก็​อธิบาย​ว่า​ ​เมื่อ​ครั้ง​นานมาแล้ว​ ​ตอนที่​ประตู​คอส​มอส​ยังคง​อยู่​ ​พวก​ผู้ส่งสาร​ใช้​ประตู​นั่น​เพื่อ​นำ​ของ​จาก​ทาล​อส​-II ​มา​ยัง​เทอร์​รา​ ​แล้วก็​ขนของ​จาก​เทอร์​ราก​ลับ​ไป​ยัง​ทาล​อส​-II ​นาง​บอกว่า​มัน​คือ​การแลก​เปลี่ยน​แห่ง​ความ​โหยหา​และ​ความผูกพัน​ ​แต่​ท่าน​พ่อ​บอก​ข้า​ว่า​ประตู​คอส​มอส​นั้น​หาย​ไป​แล้ว​ ​เช่นเดียวกับ​เทอร์​รา​ ​นาง​ตอบกลับ​มา​ว่า​ ​หลังจาก​เจ้า​พวก​บั๊​ก​เกอร์​ลอย​ด์​หาย​ไป​แล้ว​ ​ผู้คน​ก็​สูญเสีย​ศรัทธา​ต่อกัน​และ​กัน​ ​เริ่ม​ทำสงคราม​ ​และ​สร้างกำแพง​กั้น​ตนเอง​ ​ก็​เหมือน​เจ้า​อสูร​ทราย​ตัว​เ​ล็​กๆ​ ​แถว​นี้​ที่​ขุด​จม​ลง​ไป​ใน​ทราย​และ​ไม่​โผล่​ออกมา​ ​สงคราม​งั้น​หรือ​? ​นาง​บอกว่า​ผู้คน​เริ่ม​ทำสงคราม​กับ​เจ้า​พวก​บัก​เกอร์​ ​และ​แม้กระทั่ง​ทำสงคราม​กันเอง​ ​นาง​บอกว่า​ข้า​กับ​ท่าน​พ่อ​อยู่​ใน​หมู่บ้าน​ดินแดน​ป่า​ร้าง​ก็​เพราะ​ผู้คน​ของ​เรา​ต้องการ​หลีกเลี่ยง​สงคราม​ ​ยังไง​ซะ​ ​ข้า​ก็​ไม่​อยาก​ให้ยืม​สัตว์​บรรทุก​สัมภาระ​หรอก​ ​แล้ว​นาง​ก็​มอง​ตา​ข้า​อย่าง​ดุดัน​และ​จริงจัง​ขึ้น​มาทัน​ที​ ​นาง​บอกว่า​นาง​ต้องการ​สัตว์​บรรทุก​สัมภาระ​ของ​ข้า​เพื่อ​ไป​บอก​คน​อื่​นๆ​ ​ว่า​สงคราม​ได้​สิ้นสุด​แล้ว​ ​นาง​บอกว่า​ ​แม้​เรา​จะ​สูญเสีย​การ​เชื่อมโยง​กับ​เท​ร์​รา​ ​แต่​พวก​ผู้ส่งสาร​อย่าง​นาง​ก็​จะ​พยายาม​รวม​ทุกคน​บน​ทาล​อส​-II ​เข้าด้วยกัน​ ​และ​สร้าง​ศรัทธา​แทน​กำแพง​ที่​กั้น​ขวาง​ ​แล้ว​นาง​ก็​บอกว่า​นาง​คือ​ผู้ส่งสาร​คน​แรก​หลัง​สงคราม​ ​และ​นาง​มี​จดหมาย​สันติภาพ​สำหรับ​บุคคล​ที่​ชื่อว่า​ ​เอนด์​-​ฟ​ยอด​ด์​ ​แต่​ข้า​ก็​ยัง​ไม่​อยาก​ให้ยืม​สัตว์​บรรทุก​สัมภาระ​อยู่ดี​ ​นาง​ส่ง​ยิ้ม​แปล​กๆ​ ​มา​ให้​ข้า​ ​พร้อมกับ​ลูก​โลหะ​ลอย​ได้ที่​ลอย​วน​อยู่​ใ​ก​ล้ๆ​ ​นาง​ ​นาง​บอกว่า​มัน​มีค่า​แพง​ลิบ​ ​แทบจะ​มีค่า​พ​อๆ​ ​กับ​จดหมาย​ของ​นาง​ ​นาง​บอก​ให้​ข้า​เก็บ​ลูก​กลม​ลอย​ได้​นั่น​ไว้​เป็น​ "​เงินมัดจำ​" ​จนกว่า​นาง​จะ​กลับมา​พร้อม​สัตว์​บรรทุก​สัมภาระ​ของ​ข้า​ ​ใช่​สิ​ ​ของ​ลอย​ได้​ก็​มักจะ​แพง​อยู่​แล้ว​ ​สุดท้าย​ข้า​ก็​ตกลง​และ​มอบ​สัตว์​บรรทุก​สัมภาระ​ให้​กับ​นาง​ ​ข้า​บอกชื่อ​นาง​ ​และ​ชี้ทาง​ไป​ยัง​หมู่บ้าน​ ...... ​เมื่อ​ข้า​ตื่นขึ้น​ใน​ยามเช้า​ ​มี​คน​บอก​ข้า​ว่า​สัตว์​บรรทุก​สัมภาระ​ของ​ข้า​ถูก​ผูก​อยู่​ที่​นอก​หมู่บ้าน​ ​ใน​ถุง​นั้น​มี​พัสดุ​หนึ่ง​ชิ้น​ ​และ​จดหมาย​ที่​มีชื่อ​ของ​ข้า​อยู่​บน​มัน​ ​ปรากฏ​ว่า​มัน​เป็น​ของ​สตรี​ผู้ส่งสาร​นั่นเอง​ ​นาง​เขียน​ไว้​ใน​จดหมาย​ว่า​ข้า​ได้​เก็บ​ "​เงินมัดจำ​" ​นั่น​ไว้​เป็น​ของขวัญ​แทน​คำขอบคุณ​ของ​นาง​ ​นาง​ยัง​กล่าว​ขอบคุณ​ข้า​และ​สัตว์​บรรทุก​สัมภาระ​ที่​ช่วย​ให้​นาง​ไป​ถึง​ใกล้​จุดหมาย​ได้​ ​นาง​บอกว่า​ "​ยุค​แห่ง​ผู้ส่งสาร​" ​กำลัง​มาถึง​! ​ข้า​ว่า​ตอนที่​นาง​เขียน​ประโยค​นั้น​ ​นาง​คงมี​ความสุข​มาก​ทีเดียว​ ​พัสดุ​ที่​ได้มา​นั้น​มี​เจ้า​ "​วิทยุสื่อสาร​" ​พร้อม​คู่มือการใช้​งาน​ ​ตอนนี้​ทุกคน​ใน​หมู่บ้าน​สามารถ​ใช้​ "​วิทยุ​" ​นี้​เพื่อ​ติดต่อ​หา​ผู้ส่งสาร​คน​อื่​นๆ​ ​ที่อยู่​ใกล้เคียง​ได้​แล้ว​ ​แต่​ข้า​จะ​เขียน​ถึง​ใคร​ดี​เล่า​? ​แล้ว​จะ​ส่งจดหมาย​ไป​ที่ไหนได้​กัน​? ​ข้า​ไม่เคย​ออกจาก​หมู่บ้าน​เลย​สักครั้ง​ ​บางที​ข้า​อาจจะ​เขียน​ไปหา​สตรี​ผู้ส่งสาร​คน​นั้น​ก็ได้