Finchaser 3.0
Potential Skills
ปราบปราม: เจตนาของผู้ตามล่าปลา
Lv. 1พลังโจมตี +5%
เมื่อทักษะการต่อสู้ของผู้สวมใส่ทำให้เป้าหมายติดสถานะแช่แข็ง ศัตรูเป้าหมายจะได้รับ DMG ไครโอ +7% เป็นเวลา 15 วินาที
เอฟเฟกต์ชื่อเดียวกันจะไม่ซ้อนทับกัน
Weapon History
ฉันคือหัวหน้าคึล พี่ชายของแกในที่สุดก็จับคิงฟินแห่งท้องทะเลได้แล้ว ดูสิ มันเปล่งปลั่งอย่างที่แกจำได้ไหม? สมัยที่ลอธาร์ยังอยู่ เราจับปลาได้ทุกแห่งในมหาสมุทร โชคของเราสิ้นสุดในคืนนั้นที่พายุโหมกระหน่ำ ลิตเทิลเบอร์ทาเป็นคนแรกที่เห็นมันจากตำแหน่งบนยอดเสากระโดง มันเป๊ะตามตำนานเลย! ครีบอันยิ่งใหญ่ทั้งชิ้นเต็มไปด้วยเกล็ดทองคำที่เปล่งประกาย! ฉันคิดว่านี่แหละคือเหยื่อชิ้นเดียวที่เราต้องจับเพื่อสถาปนาชื่อพวกเราใน ประวัติศาสตร์นักตกปลายิ่งใหญ่แห่งทาลอส! ฉันเมินคำเตือนของลิงก์ส พี่แกแล้วพาลอธาร์แล่นตรงเข้าพายุเลย... เฮ้อ ฉันจะพูดความจริงให้ฟังนะ ฉันยังคงเสียใจกับทุกอย่างที่ทำในวันนั้น ฉันเป็นคนแก่หัวแข็งโง่ๆ คนหนึ่งจริงๆ ครีบทองนั่นทำลายลอธาร์ของพวกเราและทำให้ลิตเทิลเบอร์ทาต้องนั่งรถเข็น ลิงก์สไม่เคยคุยกับฉันอีกเลย แต่ฉันปฏิเสธจะยอมแพ้ ฉันคือสเปนเซอร์ นักตกปลาชั้นนำ ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาจับคิงฟินทองแล้วทำให้ลูกเรือของฉันเป็นเรื่องตลก แสงทองของมันคือสิ่งเดียวที่ฉันเห็นทุกครั้งที่หลับตา "จับเมกา-ฟินเงาวับแล้วฉันจะได้ทุกอย่างที่เสียไปกลับคืนมา!" แต่แกเป็นคนเดียวที่เชื่อฉัน ไอ้หัวกลวง ไอ้สมองถูกไบลท์ครอบงำ! ทำไมแกถึงไว้ใจคนแก่บ้าอย่างฉันวะ? ทำไมแกไปกู้สินเชื่อธนาคาร TGCC มาซื้อเรือให้ฉัน? แกควรจะทำตามคนอื่นแล้วเลิกไปซะ! แกเสียสองปีดีที่สุดในชีวิตไปเปล่าๆ แล้วเข้าร่วมการไล่ล่าบ้าๆ ของฉันเพื่อตามหาแสงทองเลือนรางแค่ชั่วประเดี๋ยวนั่น เราเกือบจับมันได้คืนนั้นในพายุ แต่แกต้องจ่ายด้วยชีวิตเพื่อแลกกับความบ้าของฉัน... แกคงไม่รู้หรอกว่าต่อมาเป็นอย่างไร ทาลอสผู้ยิ่งใหญ่ลงทัณฑ์ฉันด้วยการให้ฉันมีชีวิตรอด... และฉันไม่ออกทะเลอีกเลย จนกระทั่งอาทิตย์ที่แล้วนั่นแหละ ฟ้าร้องปลุกฉันจากความฝัน แล้วฉันเห็นแสงทองคุ้นตาเล็ดลอดมาจากช่องประตู ฉันเปิดประตูแล้วเห็นคิงฟินอยู่ในอ่างปลาของฉัน! แต่เป็นไปได้ไง?! เจ้าตีนพายตัวน้อยนั่นแค่เป็นปลาสายรุ้งเขตร้อนธรรมดาที่พี่สะใภ้แกซื้อจากตู้ปลา ฉันให้พวกอดีตวูสเตอร์มาทดสอบดู ผลปรากฏว่ามันก็แค่ปลาสายรุ้งเขตร้อนธรรมดา ประกายทองตามตำนานนั้นก็เป็นแค่เนื้อไขมันผิดเพี้ยน... ที่เกิดขึ้นเมื่อไขมันถูกส่องสว่างโดยฟ้าผ่าเท่านั้น... แล้วฉันจะพูดอะไรได้ล่ะ คึล? พี่ชายแกในที่สุดก็จับครีบนั่นได้แล้ว แต่จริงๆ แล้วมันคือเหยื่อ และฉันต่างหากที่เป็นครีบ ครีบที่หมกมุ่นกับเหยื่อ ว่ายอยู่ในทะเลแห่งความว่างเปล่า