Fortmaker
Potential Skills
สร้างกำลังใจ: กลับสู่เมืองที่แตกสลาย
Lv. 1ATK +5%
ความเข้มข้นของเวท +25
Weapon History
ชายร่างใหญ่เหมือนภูเขาคนหนึ่งพิงอยู่ที่ซากรถบรรทุก มีเลือดไหลออกมาจากช่องว่างระหว่างเกราะหนักของเขา ชายคนนั้นไม่เคลื่อนไหว สายตาจับจ้องไปทางเหนือไม่กะพริบ "ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะพ่ายแพ้ใช่ไหมล่ะ?" เจอร์เรธขากถ่มน้ำลายออกมา เป็นฟองน้ำลายปนเลือดที่เขาเช็ดคราบออกจากปากด้วยแขนเสื้อเปื้อนโคลนพร้อมเดินตรงเข้าหาร่างยักษ์ใหญ่นั้น มีซากของพวกแองเกลอยที่ตายและกระจัดกระจายอยู่รอบตัวเขา เจอร์เรธหยิบอาวุธที่หักพังของชายผู้นั้นโยนทิ้งไปเพื่อจะได้มีที่ให้นั่ง "เรากำลังจะมุ่งหน้าไปทางใต้ พวกเรากำลังมุ่งหน้าไปทางใต้บ้าบออะไรนั่น! ไม่มีใครรู้ว่าเราจะไปทางใต้จนกระทั่งเราเริ่มวิ่งไปบนถนน!" เจอร์เรธควงปากกาเล่นในมือ แต่ปากกาหมึกหมดจนเหมือนจะเป็นแค่หลอดเปล่าๆมากกว่า "ฉัน... ฉันไม่รู้จะเขียนอะไรดี... จะรายงานเรื่องนี้ยังไงดี? หึ่ย... ฉันออกไปจากที่บ้าๆ นี่ดีกว่า" เสบียงบนรถบรรทุกถูกทำลายจนหมดสิ้น เชือกเส้นหนึ่งที่ใช้รัดลังบรรทุกของห้อยลงมาข้างๆ เจอร์เรธ "คุณน่าจะเป็นคนที่รอดสิ... คุณเป็นฮีโร่ของกองทัพ... คุณเป็นคนเดียวที่ทำได้... คนเดียวเท่านั้น..." "ฉันเป็นแค่นักข่าว! ฉันจะเขียนเรื่องความพ่ายแพ้ย่อยยับนี่ยังไงล่ะ? ฉันได้โดนไล่ออกจากงานเพราะไม่มีเรื่องราวการต่อสู้อันยิ่งใหญ่เกรียงไกรไปให้กันพอดี!" เจอร์เรธเอามือกุมหน้า ครวญครางด้วยความเจ็บช้ำน้ำใจ ตัวเขายังไม่หยุดสั่นเลยนับตั้งแต่ที่การต่อสู้เริ่มขึ้น หลังจากนั้นสักพัก ในที่สุดเขาก็ลุกขึ้นยืน สัมผัสกับสายลมทางเหนือที่มาปะทะตัว "เรื่องราวนี้เคยเกิดขึ้น ในที่สุดชื่อของวีรชนผู้นั้นก็มีเพลงสดุดีขับขานกล่าวถึง วีรกรรมอันทรงเกียรติที่บทเพลงกล่าวเชิดชู ไม่มีหรอก การตายที่เงียบสงัดและน่าอับอาย" "กลับบ้านดีกว่า" เขาบ่นพึมพำพลางโยนของทุกอย่างทิ้งไป เขาทิ้งทั้งความทรงจำ อาชีพการงาน และความรับผิดชอบไว้ ณ ที่แห่งนี้ ข้างชุดเกราะหนักชุดนี้ "กลับบ้านดีกว่า..." และจากนั้นเขาจึงทิ้งรอยเท้าที่เหยียบย่ำไปยังทิศทางหนึ่ง แน่นอนว่าเขากำลังกลับบ้าน