Never Rest

Potential Skills

Weapon History

เมื่อ​ปืนใหญ่​คำราม​สะท้าน​สวรรค์​ ​ความมืด​ก็​หวนกลับ​คืน​สู่​ป้อม​ฟอร์​ต​ ​ฟอร์​จ​เฟน​ ​เสียง​ไอ​น้ำ​ก็​หยุด​กรีดร้อง​ ​เมื่อ​แอง​เกลอ​ย​ตน​สุดท้าย​ถูก​บดขยี้​กลายเป็น​เพียง​กรวด​หิน​ ​เสียง​แตร​แห่ง​ชัยชนะ​ก้องกังวาน​ไป​ทั่ว​ทุ่ง​น้ำแข็ง​ ​เสียงประกาศ​แห่ง​ชัยชนะ​สะท้อน​ก้อง​ท่ามกลาง​ป้อมปราการ​ที่​พังทลาย​ ​ก่อน​จะ​ลอย​ไป​ถึง​สุสาน​หิน​ที่​ถูก​ใช้​เป็น​สุสาน​ชั่วคราว​สำหรับ​เหล่า​นักรบ​ผู้​ล้มตาย​ ​สำหรับ​เหล่า​ช่างตีเหล็ก​แห่ง​ป้อม​ฟอร์​ต​ ​ฟอร์​จ​เฟน​ ​เสียง​แตร​ก้อง​นั้น​ให้ความรู้​สึก​ราวกับ​เป็นการ​อำลา​ครั้งสุดท้าย​แด่​เหล่า​ทหาร​มากกว่า​ ​ช่างตีเหล็ก​คน​หนึ่ง​ลาก​รถเข็น​บรรทุก​ยุทโธปกรณ์​ที่เก็บ​กู้​มา​ได้​ ​แล้ว​หยุด​ลง​ต่อหน้า​ผู้พิทักษ์​แห่ง​คำสัตย์​หนุ่ม​ผู้​ไร้​ลมหายใจ​ ​ทำไม​ช่างตีเหล็ก​ถึง​หยุด​? ​เพราะ​ความกลัว​ความตาย​งั้น​หรือ​? ​เขา​ไม่​คิด​เช่นนั้น​ ​ตั้งแต่​วันที่​เขา​ยื่น​ใบสมัคร​เข้าร่วม​ภาคี​โล​ห​ปฏิญาณ​ ​เขา​ก็​ใฝ่ฝัน​มาต​ลอด​ว่า​จะ​ล้มตาย​อย่าง​ภาคภูมิ​ ​เช่นเดียวกับ​ผู้พิทักษ์​สัตยา​ที่แท้​จริง​ ​และ​ตั้งแต่​วันที่​เขา​ก้าว​เข้าสู่​ประตู​ป้อม​ฟอร์​ต​ ​ฟอร์​จ​เฟน​ ​เขา​ก็​ตั้งมั่น​ว่า​จะ​เป็น​ดั่ง​ตะปู​ที่​ถูก​ตอก​ตรึง​อยู่​กับ​หน้าที่​ตลอดไป​ ​มี​เพียง​สอง​สิ่ง​เท่านั้น​ที่จะ​ทำให้​เขา​หยุด​แกว่ง​ค้อน​ลง​ได้​: ​หนึ่ง​ ​คือ​อนาคต​ที่​เขา​ฝัน​ถึง​ได้​ถูก​ทำให้​เป็นจริง​แล้ว​ ​สอง​ ​คือ​ถึง​เวลา​ที่​จำเป็นต้อง​มี​ใคร​สัก​คน​เข้ามา​รับหน้าที่​แทน​ ​ช่างตีเหล็ก​ก้มตัว​ลง​ ​แล้ว​หยิบ​ดาบ​ยาว​ออกจาก​มือ​ของ​ทหาร​หนุ่ม​ผู้​นั้น​ ​เขา​ไม่​อาจ​ละสายตา​จาก​ใบหน้า​ของ​ทหาร​ผู้​นั้น​ได้​ ​เขา​กำลัง​แสดง​ความเคารพ​ครั้งสุดท้าย​ต่อ​สหาย​ร่วม​รบ​ใช่​หรือไม่​? ​ไม่ใช่​ ​เขา​ได้​กล่าว​อำลา​ผู้คน​มากมาย​ใน​แดน​ใต้​แล้ว​ ​ก่อน​จะ​ยาตรา​สู่​แดน​เหนือ​ ​เขา​เคย​เห็น​คนรัก​ร่ำไห้​อย่าง​ลั​บๆ​ ​เพื่อ​เขา​ ​เคย​เห็น​ความ​อาวรณ์​ใน​แววตา​ของ​พวกเขา​ ​และ​แม้กระทั่ง​เข้าร่วม​งานศพ​ของ​เพื่อนสนิท​ใน​คืน​ก่อนที่​เขา​จะ​ต้อง​ไป​รายงานตัว​ยัง​ค่าย​ฝึก​ ​แต่​สิ่ง​ที่​เขา​รู้สึก​ ​ณ​ ​ขณะนี้​ ​กลับ​แตกต่าง​ออก​ไป​ ​กระแส​อารมณ์​อัน​ลี้ลับ​รั้ง​ตรึง​เขา​ไว้​กับ​พื้น​ ​แม้ว่า​เขา​จะ​พยายาม​ซ้ำแล้วซ้ำเล่า​เพื่อ​จะ​ก้าว​จากไป​ก็ตาม​ ​เสียง​ฝีเท้า​หนักหน่วง​ก้อง​สะท้อน​อยู่​ใน​สุสาน​หิน​ ​ช่างตีเหล็ก​เงยหน้า​ขึ้น​และ​กลั้นลมหายใจ​ "​ท่าน​คาส​เทล​ลัน​เจอ​รัลด์​! ​ขออภัย​ ​ข้า​เพียงแค่​... ​กำลัง​เก็บ​กู้​อุปกรณ์​เท่านั้น​" ​อสูร​เกราะ​เหล็ก​เหยียด​มือ​ออก​ไป​และ​รับ​ดาบ​จาก​ช่างตีเหล็ก​ ​คม​ดาบ​บิด​งอ​ ​และ​มี​รอยร้าว​เ​ล็​กๆ​ ​พาด​ยาว​ไป​ตาม​แนว​คม​ "​เจ้า​รู้จัก​เขา​หรือไม่​?" "​ไม่​... ​เรา​ไม่ได้​สนิท​กัน​ ​แต่​ข้า​เคย​ดื่มเหล้า​ร่วมกับ​เขา​ใน​งานเลี้ยงต้อนรับ​ที่​จัด​ขึ้น​เมื่อ​ไม่​กี่​วันก่อน​..." "​ท่าน​ตั้งใจ​จะ​ทำ​อะไร​กับ​ดาบ​เล่ม​นี้​?" ​ช่างตีเหล็ก​รับ​ดาบ​มา​แล้ว​สะบัด​หิมะ​ออกจาก​ด้าม​ ​เขา​พิจารณา​บาดแผล​ที่​อาวุธ​เล่ม​นั้น​ได้รับ​อย่าง​ถี่ถ้วน​ ​ก่อน​เอ่ย​คำตัดสิน​: "​ข้า​นับเป็น​เกียรติ​ที่จะ​ได้​ส่ง​ดาบ​เล่ม​นี้​คืน​สู่​เตา​หลอม​ ​และ​หล่อ​มัน​ขึ้น​ใหม่​อีกครั้ง​ ​ความยินดี​นั้น​จะ​ทัดเทียม​กับ​การ​ได้​เห็นท่า​นโย​น​โฮสต์​แอง​เกลอ​ย​ด์​กลับ​ไป​ยัง​ที่​ที่​มัน​มา​ ​เขา​คือ​วีรบุรุษ​... ​ที่จะ​ไม่มี​ผู้ใด​จดจำ​" "​เขา​ก็​เป็น​เพียง​คนธรรมดา​ ​ธรรมดา​ไม่​ต่าง​อะไร​จาก​ดาบ​เล่ม​นี้​" "​ท่าน​คาส​เทล​ลัน​... ​ท่าน​อยาก​ให้​ข้า​ทำ​อย่างไร​กับ​ดาบ​เล่ม​นี้​?" "​แม้แต่​ดาบ​ที่​สมบูรณ์แบบ​ก็​แตกสลาย​ได้​สักวันหนึ่ง​" ​เจอ​รัลด์​ตบ​ไหล่​ของ​ช่างตีเหล็ก​ "​มัน​ควร​ถูก​ส่งคืน​สู่​เตา​หลอม​ ​ผ่านมือ​เหล่า​ผู้พิทักษ์​สัตยา​ ​และ​ทำหน้าที่​ที่​ยัง​ไม่เสร็จ​สิ้น​ให้​ลุล่วง​"