Umbral Torch
"แฮ่ก... แฮ่ก... เจนนิ่งส์ รับโทรศัพท์สักที" "ฟังนะ นี่มันเป็นศึกระหว่างองค์กร ไม่สิ... มันเป็น... เป็นการล่าแม่มดการเมือง! พวกมันรู้แล้วว่าเราค้นพบอะไร! พวกมันรู้ว่าสิ่งนี้จะเปลี่ยนโลกทั้งใบได้!" "พวกหากินกับไบลท์ตอแหลนั่นจับจ้องโปรเจกต์งานวิจัยเราตาเป็นมัน! พวกมันกำลังหาตัวเราอยู่! ตามล่าทั้งโลกเพื่อหาเราให้เจอ!" "ฉันจะทำให้พวกตอแหลนั่นต้องเสียใจ! ฉันจำหนังหน้าพวกบ้านั่นได้ดี ฉันใช้เวลาตั้งหลายปีเพื่อทำสิ่งนี้ ไม่เลย! ไม่ใช่พวกเรย์เธียนเลย! พวกมันไม่ช่วยปกป้องเราหรอก ถึงมอบผลงานไปให้ เราก็จบเห่อยู่ดี!" "ไม่! ฉันไม่ยอมให้พวกมันได้ไปเด็ดขาด! ไม่มีทาง! ฟังนะ ฉันกำลังจะไปหาเดี๋ยวนี้ นัตตี้เตรียมรถไว้แล้ว เราต้องออกจากแถบอารยธรรม ฉันมีเพื่อนรอรับอยู่ข้างนอกนั่น" "เพื่อนที่ไหน? พวกวอร์มองเกอร์นั่นไง เพื่อนที่ว่า รู้นะว่าไม่ชอบพวกนั้น แต่อย่างน้อยพวกกล้ามโตสมองเล็กก็ยังพึ่งพาได้มากกว่าพวกเลวในองค์กรที่คอยสั่งการจากเพนท์เฮาส์ห้องกระจกนั่นอยู่ดี!" "ทางเลือกอื่น? ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว! เทคโนโลยีของเราจะทำให้ทั้งองค์กรนั่นเป็นบ้า! พวกมันอยากแต่จะรวยผูกขาดอยู่คนเดียว แล้วมันจะต้องเสียใจที่ทำแบบนี้ แต่ยังไงเราต้องรอดให้ได้ เจนนิ่งส์ เราต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปสิ!" "เจนนิ่งส์...? เฮ้? ยังอยู่ไหม? ได้ยินรึเปล่า? เจนนิ่งส์?" "หวอออ... หวอออ... หวอออ..." ชายคนนั้นยืนมองเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจก เขาไม่ได้นอนมาหลายวันจนดวงตาละม้ายคล้ายกับลูกแก้วไร้ชีวิตจิตใจ จมดิ่งลงในบึงอันมืดมิด ในชั่ววูบสั้นๆ เขาจำภาพตัวเองที่ดูน่ากลัวเช่นนี้ไม่ได้แล้ว "ไอ้ไบลท์บัดซบ!"