Augusta

แม่เหล็กก่อนแสงสว่าง

[ตัดมาจาก █████ รายงานทางกายภาพของผู้เข้าร่วมแข่งขันอากอน] ชื่อ: Augusta ประวัติเรโซแนนซ์ของผู้เข้าแข่งขันรายนี้ เมื่อย้อนกลับไปวัยเด็กซึ่งเกือบจะตรงกับอายุของเธอ มีการคาดเดาว่าเธอคือ เรโซเนเตอร์โดยกำเนิด ตำแหน่ง สัญลักษณ์ทาเซ็ต ของผู้เข้าแข่งขันที่ชื่อว่า Augusta อยู่ที่หลังมือซ้าย เมื่อใช้งาน เธอจะสามารถสร้างและควบคุมสนามแม่เหล็กที่มีรัศมีประมาณสิบเมตรโดยมีเธอเป็นศูนย์กลาง เธอควบคุมและปรับเปลี่ยนรูปร่างของวัสดุประเภทเหล็ก โคบอลต์ และนิกเกิลได้อิสระ จากการเพิ่มความเชี่ยวชาญพลังเรโซแนนซ์ แต่ทว่าจากคำให้การส่วนตัวและข้อมูลการทดสอบ ดูเหมือนพลังเรโซแนนซ์ของเธอจะถึงขีดจำกัดในการพัฒนาแล้ว การสร้างอยู่ที่รัศมีสิบเมตรเป็นขีดจำกัดสูงสุดแล้ว "เป็นผู้มีเรโซแนนซ์โดยกำเนิดที่หาได้ยาก แต่ว่าในการต่อสู้ พลังเรโซแนนซ์ของเธอมีส่วนช่วยเพียงเล็กน้อยเท่านั้น อย่างดีที่สุดอาจอธิบายได้ด้วยคำว่า 'ไม่โดดเด่น' การที่คนอย่างเธอจะโดดเด่นในการแข่งอากอนน่ะเหรอ? แบบนั้นแทบจะเหมือนกับดวงอาทิตย์ที่ขึ้นยามเที่ยงคืนเลย ช่างเป็นเรื่องเพ้อฝันล้วนๆ" — จากบันทึกของแพทย์ผู้ตรวจ สัญลักษณ์ทาเซ็ตที่อยู่บนหลังมือของเธอตั้งแต่เด็กเป็นทั้งพรจากสวรรค์และตลกร้าย พลังฟอร์เตที่อ่อนแอของเธอผูกมัดเธอไว้ราวกับโซ่ตรวน แต่เวลานี้เธอได้ทลายโซ่ตรวนพวกนั้นทิ้งไปแล้ว เธอปีนขึ้นบันไดสู่บัลลังก์ทีละก้าว ทีละก้าว พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าถึงจะเป็นผู้ที่เกิดมาจากธุลีก็สามารถเปล่งประกายด้วยดวงอาทิตย์อันร้อนแรงเจิดจ้าได้

[รายงานการแพทย์ประจำปีของวังเอฟอร์—ยืนยันการเข้าถึงแล้ว] กราฟรูปคลื่นของผู้ทดสอบแสดงความผันผวนในลักษณะเป็นวงรี รูปแบบโดเมนของเวลาเป็นปกติ ไม่พบสัญญาณความผันผวนที่ผิดปกติ ผลการทดสอบอยู่ในช่วงเกณฑ์ปกติ ระดับความวิกฤตเรโซแนนซ์: ผู้ทดสอบรายนี้มีความเสี่ยงของโอเวอร์คล็อกในระดับต่ำที่สุด เมื่อดูตามความเข้มของรูปคลื่น จึงตัดโอกาสที่จะเกิดการโอเวอร์คล็อกออกไปได้ จากบันทึกชี้ว่าไม่มีประวัติของการโอเวอร์คล็อก และดูเหมือนว่าตอนนี้จะไม่จำเป็นต้องให้คำปรึกษาในด้านจิตวิทยาแต่อย่างใด "ทุกครั้งที่พวกเราทำเช่นนี้ มันรู้สึกคล้ายกับการวัดส่วนสูงผู้หญิงโตเต็มวัย ซึ่งมันค่อนข้าง... น่าอึดอัด..." "แต่พอเป็นการทดสอบทางกายภาพ จะมีเรื่องให้คุณประหลาดใจได้เสมอ เอ่อ ใครก็ตามที่ออกแบบอุปกรณ์ทดสอบน่าจะตกใจมากกว่าอีก..." "ฮ่าๆ อย่างนั้นเลยเหรอ"

"เคร้ง!"

ดาบในมือถูกกระแทกจนปลิวหลุดไป พร้อมกับสติของเด็กสาวที่ร่วงหล่นลงสู่ความโกลาหล

ความร้อนรุ่มแล่นพล่านไปทั่วแขนขาจนเริ่มไร้ความรู้สึก เส้นประสาทที่ตึงเครียดขาดผึงออกทีละเส้น จมดิ่งลงสู่ความมืดมิดอันหนาวเหน็บ

เธอจำไม่ได้แล้วว่าพ่ายแพ้ไปกี่ครั้ง และไม่รู้ว่ายังต้องท้าทายอีกกี่หน

ความหวาดกลัวลุกลามออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ราวกับรังไหมที่กำลังถักทอเส้นใย ห่อหุ้มจิตใจที่กำลังแตกสลายของเธอไว้อย่างอ่อนโยน

เธอหวาดกลัว... กลัวว่าตนเองที่ไม่มีทางให้หันหลังกลับ จะต้องมาล้มลงในที่ที่ทุกอย่างยังไม่ทันได้เริ่มต้นขึ้น

"จงโอบรับอารมณ์นี้ไว้ Augusta..."

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหู ราวกับเปลวไฟดวงเดียวที่ลุกโชนขึ้นท่ามกลางความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์

"จงเรียนรู้ความกลัว เรียนรู้ความหวาดผวา นี่เป็นบทเรียนแรกสุดของเจ้า..."

"จงเรียนรู้ที่จะยอมรับความอ่อนแอของตนเอง มีเพียงผู้ที่รู้จักความอ่อนแอเท่านั้น จึงจะเข้าใจถึงความแข็งแกร่ง..."

"มีเพียงผู้ที่เคยลิ้มรสชาติของการเป็นผู้อ่อนแอ ถึงจะเข้าใจความล้ำค่าของพลัง..."

"เส้นทางแห่งเกียรติยศไม่ได้ปูไว้เพื่อเจ้า แต่สำหรับผู้ที่เดินจนสุดปลายทางนั้น จะไม่มีใครสนหรอกว่าเขาจะเป็นเพียงตัวปลอมหรือไม่"

"เพียงโอบกอดความปรารถนาที่จะเป็นวีรชน ก็ถือว่ามีคุณสมบัติของวีรชนแล้ว..."

"ก้าวเดินไปบนเส้นทางนั้นซะ Augusta... เจ้าไม่มีทางเลือกอื่น และไม่จำเป็นต้องเลือก"

"อย่าเป็นเพียงแมงเม่าที่บินเข้ากองไฟ จงเป็นดวงตะวันอันร้อนแรงที่ไม่มีใครกล้าจ้องมอง"

"เพื่อการนั้น... จงลุกขึ้น Augusta"

เสียงกระซิบหลอมละลายเปลือกนอกที่ห่อหุ้มเธอไว้ เผยให้เธอสัมผัสกับความมืดมิดอันหนาวเหน็บอีกครั้ง

ความหนาวเย็นกระตุ้นจิตใจของเธอ และแล้ว... เธอก็ลุกขึ้น

เธอก้าวเดินอย่างทุลักทุเล หยิบดาบที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา

จากนั้น... อีกครั้งหนึ่ง ที่เธอพุ่งเข้าท้าทายกลาดิเอเตอร์นามว่า Cato

หลังจากนั้น...

เธอใช้ชัยชนะครั้งแรก เป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางเพื่อพิชิตเส้นทางแห่งเกียรติยศจนถึงที่สุด

"เผชิญหน้า สังเกตการณ์ ฟาดฟัน จากนั้นคือคำตัดสิน เสียงปรบมือ และเสียงเชียร์"

เธอเมินเฉยต่อสายตาอันร้อนแรงเหล่านั้น และหันหลังเดินจากไปโดยไม่เหลียวกลับมามอง

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ Augusta หมดความหลงใหลในชัยชนะที่ได้มาอย่างง่ายดายเช่นนี้

เธอโหยหาหินลับมีดที่จะช่วยขัดเกลาตัวเธอเอง แต่ภายในเซปติมอนต์แห่งนี้ กลับหาคู่ต่อสู้เช่นนั้นได้ยากเต็มที

"ยังไม่พอ... ยังห่างไกลจากคำว่าพอ..."

"สองกระบวนท่าทำลายการรุก หนึ่งกระบวนท่าทำลายการป้องกัน และกระบวนท่าสุดท้ายเพื่อตัดสินแพ้ชนะ"

"คู่ต่อสู้ระดับนี้... เดิมทีใช้แค่สี่กระบวนท่าก็สยบได้แล้ว..."

Augusta นั่งทบทวนข้อบกพร่องในการต่อสู้ของตนเองอยู่ภายในห้องพัก

"ไม่ต้องรีบร้อน Augusta..."

"เจ้ามีจิตใจของผู้แข็งแกร่งอยู่แล้ว นั่นเป็นเรื่องดี..."

"การมองหาช่องโหว่เพื่อฉกฉวยโอกาส นั่นเป็นวิถีการต่อสู้ของผู้ที่อ่อนแอ สำหรับผู้แข็งแกร่งแล้ว ชัยชนะไม่ใช่ปลายทางของการแสวงหา"

เสียงกระซิบดังขึ้นข้างหูของ Augusta เช่นเคย

มันเปรียบเสมือนอาจารย์ผู้ชี้แนะ เป็นผู้อาวุโสที่เข้มงวดแต่แฝงความอ่อนโยน มันมักจะปรากฏตัวในยามที่ Augusta ต้องการที่สุด เพื่อมอบคำสอนและคติเตือนใจ

"ผู้แข็งแกร่ง... งั้นเหรอ?" Augusta กำด้ามดาบแน่น น้ำเสียงเจือความไม่มั่นใจ

"ฉันน่ะ... ได้กลายเป็นผู้แข็งแกร่งแล้วจริงๆ งั้นเหรอ...?"

"ไม่ต้องสงสัยเลย Augusta ตอนนี้เจ้าไม่ใช่เด็กสาวที่อ่อนแอคนนั้นอีกต่อไปแล้ว"

"จงรีดเค้นคุณค่าจากผู้อ่อนแอ แล้วใช้ผู้ที่แข็งแกร่งกว่าเป็นเชื้อไฟให้แก่เจ้า..."

"เจ้าจะเหยียบย่ำบันไดที่ก่อจากซากศพของพวกเขา เพื่อก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ที่เป็นของเจ้า..."

"...!"

ราวกับถูกหนามน้ำแข็งทิ่มแทงเข้าที่กระดูกสันหลัง Augusta ลืมตาโพลงขึ้นมาทันที

"เป็นอะไรไป Augusta?"

"เปล่า... ฉันแค่..." Augusta เอามือกุมใบหน้า ขมวดคิ้วราวกับกำลังนึกย้อนถึงบางสิ่ง

"ฉันแค่... นึกไม่ออกว่าคู่ต่อสู้ในวันนี้หน้าตาเป็นยังไง..."

หลายวันต่อมา Augusta ได้รับเทียบเชิญจากสนามประลองใต้ดิน เดิมที Augusta เคยปรากฏตัวในฐานะกลาดิเอเตอร์ แต่บัดนี้เธอกลับได้รับเชิญในฐานะแขกผู้มีเกียรติให้นั่งร่วมโต๊ะกับเหล่าชนชั้นสูง

"รับคำเชิญนี้เถิด Augusta เจ้าจำเป็นต้องเปิดโลกทัศน์ให้กว้างขึ้น มีเพียงการก้าวออกจากกรงขังเล็กๆ นั่น เจ้าถึงจะมีโอกาสยืนอยู่บนจุดสูงสุดของเซปติมอนต์"

Augusta ที่คิดจะปฏิเสธ สุดท้ายก็ยอมทำตามคำชี้แนะของเสียงกระซิบ เธอนั่งลงบนเก้าอี้นุ่มที่ตนไม่คุ้นชิน กล่าวทักทายเหล่าชนชั้นสูงด้วยถ้อยคำที่ดูไม่เป็นธรรมชาติ เธอรู้สึกเหมือนนั่งอยู่บนเบาะหนาม จึงทำได้เพียงเบนความสนใจไปยังสนามประลองเบื้องล่าง

ในตอนนั้นเอง Augusta สังเกตเห็นว่าหลังลูกกรงเหล็ก มีจำนวนกลาดิเอเตอร์มากกว่าการประลองทั่วไปมากนัก

"ดูสิ Augusta ดาราที่เจิดจรัสที่สุดของสนามประลองเรา!" ขุนนางที่นั่งข้างเธอเอ่ยขึ้น "ทุกคนต่างคาดหวังว่าจะมีผู้ท้าชิงที่มีคุณสมบัติเหมาะสมมายืนอยู่ตรงหน้าท่าน แต่น่าเสียดาย ที่เราคงหาคนแบบนั้นไม่ได้ในเร็วๆ นี้"

"ด้วยเหตุนี้ เราจึงจัดงานประลองอากอนอันยิ่งใหญ่นี้ขึ้น! การแข่งขันรูปแบบใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อน ศึกตะลุมบอนที่ไร้กฎเกณฑ์ ตัดสินกันด้วยความตายเท่านั้น!"

ความรู้สึกแปลกประหลาดเจาะทะลุเกราะป้องกันในใจของ Augusta และแทรกซึมเข้าสู่กระแสเลือด

"ดูนั่นสิ Augusta เหล่ากลาดิเอเตอร์ที่รอลงสนาม พวกเขาล้วนเป็นผู้พ่ายแพ้ให้กับท่านทั้งสิ้น"

"เราจะมอบโอกาสครั้งที่สองให้กับผู้แพ้เหล่านี้ ให้พวกเขาได้แย่งชิงสิทธิ์ในการท้าชิงกับท่านอีกครั้ง"

"และสิทธิ์นั้น... จะเป็นของผู้ที่ยืนหยัดอยู่บนสนามประลองนี้เป็นคนสุดท้ายเท่านั้น"

สมองของ Augusta ส่งเสียงวิ้งๆ เธอยินเสียงเลือดสูบฉีดกระแทกแก้วหูตัวเอง

"จงชื่นชมเถิด Augusta..." เสียงกระซิบวนเวียนอยู่ข้างหูเธอ

"ชื่นชมงานเลี้ยงที่จัดเตรียมไว้เพื่อเจ้า นี่คือสิทธิ์ที่มีเพียงผู้แข็งแกร่งเท่านั้นจึงจะครอบครองได้..."

"สิทธิ์... ของผู้แข็งแกร่ง..."

คำพูดของเสียงกระซิบปะทะเข้ากับเสียงพึมพำของ Augusta ราวกับหินเหล็กไฟสองก้อนที่กระทบกันจนเกิดประกายไฟเจิดจ้า

ประกายไฟนั้นจุดชนวนเลือดในกายของ Augusta และจุดไฟเผาความสับสนครุ่นคิดที่เธอมีมาตลอด

"ไม่จำเป็นต้องยุ่งยากขนาดนั้น..."

สัญลักษณ์ทาเซ็ต บนหลังมือของ Augusta ส่องสว่าง พร้อมกับเสียงแหวกอากาศ ดาบประจำกายหมุนควงพุ่งเข้ามาอยู่ในมือของ Augusta

ท่ามกลางความตกตะลึงของเหล่าขุนนาง เธอกระโดดลงไปยืนอยู่กลางสนามประลอง

"อยากจะท้าทายฉัน ไม่จำเป็นต้องมีสิ่งที่เรียกว่า 'สิทธิ์' อะไรนั่นหรอก!" เธอกระแทกดาบลงกับพื้น ตะโกนก้องด้วยเสียงที่ทุกคนได้ยินทั่วกัน

"หากพวกแกมีความปรารถนาเดียวกัน ก็จงหันอาวุธในมือ ไปหาคนที่พวกแกอยากจะชี้ใส่ที่สุดในเวลานี้ซะ!"

สิ้นเสียงของเธอ กรงเหล็กก็ค่อยๆ เปิดออก เหล่ากลาดิเอเตอร์ทยอยเดินลงสู่สนาม โอบล้อมเธอไว้ชั้นแล้วชั้นเล่า

ชั่วพริบตานั้น ความทรงจำนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้ามาในสมองของ Augusta เธอกวาดตามองไปรอบๆ ในดวงตาที่จ้องมองมาอย่างดุร้ายนับร้อยคู่นั้น เธอไม่พบแววตาที่แปลกหน้าเลยแม้แต่คนเดียว

เธอจำชื่อของพวกเขาได้ จำกระบวนท่าของพวกเขาได้ จำจุดแข็งของพวกเขาได้ และจำจุดอ่อนของพวกเขาได้

เธอยืนรออยู่ตรงนั้น รอคอยให้สัญญาณเริ่มการต่อสู้ของพวกเขาดังขึ้น

ในวันนั้น เธอคือผู้ที่ยืนหยัดเป็นคนสุดท้ายในสนามประลอง โดยที่ไม่ได้พรากชีวิตใครไปแม้แต่คนเดียว

ในวันนั้น เธอได้ยินเสียงอึกทึกมากมายนับไม่ถ้วน แต่กลับไม่ได้ยินเสียงกระซิบนั้นเลยแม้แต่น้อย

"เขาเป็นใคร?"

"ล้อเล่นใช่ไหม? เขาคือเอฟอร์แม็กโนไง! ไม่มีใครในเซปติมอนต์ที่ไม่รู้จักเขาหรอกนะ"

"เอฟอร์..."

ในเงามืดของมุมหนึ่งริมถนน Augusta กัดขนมปังแห้งคำสุดท้าย สายตาเธอจับจ้องไปที่ร่างสูงใหญ่ที่กำลังพูดอยู่ที่จัตุรัส ดูแล้วเขาน่าจะอายุราวๆ สามสิบ ใบหน้าคมสันราวประติมากรรมหินอ่อน แต่มีรอยยิ้มที่อบอุ่นอ่อนโยน เมื่อเขากล่าวสุนทรพจน์จบ ก็ผายมือกางแขนกว้าง ฝูงชนนับร้อยปรบมือกันกึกก้อง

แชมป์เปี้ยนผู้ไร้พ่ายของการแข่งอากอน กลาดิเอเตอร์อัจฉริยะที่มีเพียงหนึ่งคนในยุค เขาได้สังหาร Corrosaurus เจ็ดตัวในที่ราบสูงแซงกวิสแล้วรอดชีวิตกลับมา ตัวชุ่มโชกไปด้วยเลือดมังกร ผู้คนต่างเรียกเขาว่า "ผู้พิชิตมังกร" ในตอนนั้น เรื่องเล่าเกี่ยวกับวีรกรรมของเขาเป็นที่แซ่ซ้องไปทั่วเซปติมอนต์

เขารับฟังคำขอของผู้คน ไม่เคยปฏิเสธไม่ให้ความช่วยเหลือ ปกครองด้วยความไม่ละโมบ เป็นเอฟอร์ผู้ถูกเลือกตามเจตจำนงของมหาชน หลายคนเชื่อว่าเขาเป็นราชาแห่งวีรชนในยุคสมัยนั้น
สำหรับ Augusta แล้ว ฉายานั้นเป็นสิ่งที่รู้สึกว่าไกลเกินเอื้อมเสมอมา แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้พบเห็นคนที่อาจได้ขึ้นครองตำแหน่งนั้นจริงๆ

ไฟลุกโชติช่วงอยู่ในอก ความสำเร็จที่เธอเคยคิดว่าเกินจริง ตำนานปลุกใจพวกนั้น... ที่ใครสักคนในช่วงชีวิตของเธอเองจะได้พบเจอจริงๆ หมายความว่าฝันของเธอไม่ใช่เรื่องเพ้อเจ้อ แต่อาจเป็นสิ่งที่เธอเอื้อมถึงได้

แต่ไฟดวงนั้นค่อยๆ มอดดับลงไปช้าๆ เธอพิจารณาใบหน้าของคนผู้นั้น จับจ้องไปยังรอยยิ้มอันงดงามไร้ที่ติ...

"ทำไมคนที่แข็งแกร่งขนาดนั้น... ถึงช่วยฟาเบียนัมไว้ไม่ได้?"

หลังจากนั้นไม่นาน Augusta ได้ยืนอยู่ต่อหน้าชายผู้นั้น คำถามมากมายยังคงหนักอึ้งอยู่ในใจเธอ

"ยินดีด้วยนะแม่หนู เธอได้รับพรของ Arsinosa แล้ว เธอจะได้สวมมงกุฎเป็นแชมเปี้ยนคนใหม่"

บนแท่นรับรางวัล Augusta เผชิญหน้ากับแม็กโน ระหว่างที่เขากำลังจะประดับเหรียญที่อกของเธอ แต่แล้วเธอก็สังเกตเห็นแววตาที่เหนื่อยล้าภายใต้รอยยิ้มที่ฝืนปั้นขึ้น

วีรชนที่เธอเคยจินตนาการไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว เปลวไฟในใจก็หายไปเช่นกัน นักรบที่คนเคยขนานนามว่าเป็นผู้พิชิตมังกรไม่มีอยู่แล้ว
Augusta ยอมรับเกียรติยศนั้นเงียบๆ แล้วก่อนที่จะก้าวถอยออกไป เธอได้กระซิบเบาๆ แต่ก็ยังดังพอที่เขาจะได้ยิน...

"ตำนานเกี่ยวกับคุณน่ะ... เป็นเรื่องจริงรึเปล่า?"

เขาตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่แผ่วเบาไร้เสียงเช่นเดิม

หลังจากนั้นไม่นาน กลาดิเอเตอร์ไร้นามก็ปรากฏตัวขึ้นในสนามใต้ดิน เขาสวมหมวกเกราะปิดบังใบหน้า ใส่ชุดเกราะสีดำดั่งศิลาออบซิเดียน เขาต่อสู้เหมือนคนที่ไม่มีอะไรจะเสีย แสวงหาเพียงการเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด ไม่โอ้อวด ไม่ทะนงศักดิ์ศรี เขาไม่ได้สู้เพื่อเกียรติยศ ราวกับกำลังไล่ล่าหาความตาย

"ผู้นิรนาม" สั่งสมชัยชนะได้อย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ จนเป็นที่สนใจของ Augusta ในเวลาไม่ช้านาน แม้เธอจะได้ตำแหน่งแชมเปี้ยนมาแล้ว แต่ก็ยังคงตอบรับคำท้าของเขา

ทันทีที่คมดาบปะทะกัน เธอรู้ได้ทันที ไม่ว่าอีกฝ่ายจะสวมหมวกเกราะหรือไม่ ก็ปิดซ่อนแววตาที่ขุ่นมัวเหนื่อยล้าคู่เดิมที่เคยเห็นไว้ไม่ได้

เธอไม่รู้ว่าทำไมเอฟอร์ที่ผู้คนต่างให้ความเคารพ วีรชนที่ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อะไรอีก ถึงลดตัวลงมาต่อสู้ในกรงอาบเลือดเช่นนี้ แต่ในช่วงเวลานั้น เหตุผลใดก็ไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งตรงหน้าและวิธีการที่จะเอาชนะเขาให้ได้ต่างหาก

เสียงโลหะปะทะกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ไม่มีใครยอมลดราวาศอกแม้แต่น้อย ดาบของผู้นิรนามเกิดประกายสายฟ้าสีแดงระยับไปทั่วดาบ เขาหวังจะใช้ท่าไม้ตายจู่โจมให้จบศึกที่ยืดเยื้อนี้ในคราเดียว

ในชั่วขณะประกายเจิดจ้านั้น Augusta มองเห็นผู้เป็นตำนาน นักรบแห่งที่ราบสูงแซงกวิส มีสายฟ้าปรากฏบนมือ ฟาดผ่าพายุหมู่เมฆและความอาลัย นำพาความหวังมาสู่ผู้ที่ติดตามเขา
สัญลักษณ์ทาเซ็ตของเธอที่หลังมือลุกโหมขึ้น ถึงไม่อาจเรียกสายฟ้าได้เช่นเขา พลังเรโซแนนซ์ของเธอเปรียบได้เพียงเสียงกระซิบเมื่อเทียบกับเสียงคำรามของอีกฝ่าย แต่ถึงกระนั้น...

ประกายแสงที่ต้านกลับทำให้สายฟ้าบิดโค้งไป แม้จะเพียงเล็กน้อย

และในชั่วขณะที่เห็นช่องโหว่นั้น Augusta จู่โจมครั้งสุดท้าย ทุ่มทุกสิ่งที่มีในคราเดียว

หลังจากวันนั้น ผู้นิรนามก็หายไปจากสนามใต้ดิน สำหรับโลกใบนี้ มันก็เป็นแค่ชัยชนะอีกครั้งหนึ่งของ Augusta เท่านั้น ไม่มีใครรู้ว่าตำนานเรื่องหนึ่งได้จบลงอย่างเงียบๆ

ไม่นานหลังจากนั้น ในอีกวันที่แสนจะธรรมดา Augusta ได้รับจดหมายเชิญฉบับหนึ่ง เป็นคำเชิญเขียนด้วยมือจากวังเอฟอร์

"ก่อนที่เธอจะถามว่า 'ทำไม'... ขอฉันถามก่อนเรื่องนึง"

"เธอมาจาก... ฟาเบียนัมงั้นเหรอ?"

"ใช่"

"ว่าแล้วเชียว ไม่นึกว่าเด็กกำพร้าจากฟาเบียนัมจะกลายมาเป็นแชมเปี้ยนแห่งเซปติมอนต์ได้"

"ประหลาดใจเหรอ?"

"ไม่ๆ ก็แค่... เสียดายน่ะ"

ในห้องรับรองของวังเอฟอร์ รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของแม็กโนได้จางหายไป ถึงจะแก่กว่า Augusta ราวสิบปี แต่สีหน้าของเขาตรงข้ามกับไฟวัยเยาว์ของเธอ คล้ายกับชายผู้ยืนตรงหน้าประตูแห่งมรณะ

"การโจมตีของเธอครั้งนั้น" จู่ๆ เขาก็พูดขึ้นมา ชวนให้นึกถึงการดวลกันในสนามใต้ดิน" มันงดงามมาก ฉันยังสงสัยเลยว่าต่อให้เป็นตอนหนุ่มๆ จะรับมือไหวไหม"

"ทำไมกัน... ขนาดใครต่อใครต่างเรียกคุณว่าวีรชน" Augusta ถาม "ฉันถึงเห็นแต่การยอมจำนนในตัวคุณ?"

"ฉันอาจใช้ชีวิตเป็นวีรชนได้ แต่ไม่อาจเป็นเอเฟอร์ได้เลย"

"ในฐานะวีรชน ฉันช่วยให้คำขอนับสิบ... นับร้อย แม้แต่นับพันสมหวังได้ แต่ในฐานะเอฟอร์ ฉันทำให้วิสัยทัศน์ของเซปติมอนต์เป็นจริงไม่ได้เลยสักเรื่องเดียว"

"คุณอยู่บนจุดสูงสุดของอำนาจ จะบอกว่าตัวเองไร้ซึ่งพลังได้อย่างไร?"

"ฉันไม่ได้จะแก้ตัวหรอกนะ ตอนที่ฉันรับตำแหน่งนี้ครั้งแรก ฉันเชื่อจริงๆ ว่าจะแบกรับความหวังของผู้คนนับพันไว้ได้"

"ฉันทำได้แค่หลอกตัวเอง แต่หลอกความจริงไม่ได้ แม่หนู... ฉันรู้ว่าเธอเป็นใครตั้งแต่แรกแล้ว ตั้งแต่วันที่เธอถูกพามาที่เซปติมอนต์ ฉันก็รู้ว่าเธอคือผู้รอดชีวิตคนสุดท้ายจากฟาเบียนัม"

"การมีตัวตนของเธอเป็นเหมือนคมมีดที่แขวนอยู่เหนือหัวฉัน แล้ววันที่เธอได้เป็นแชมเปี้ยน... คมดาบนั้นก็หล่นลงมาในที่สุด ฉันไม่อาจปิดบังความผิดพลาดที่ทำไว้ได้อีกต่อไป... กับการทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นต่อการล่มสลายของฟาเบียนัม เพียงเพื่อรักษามงกุฎที่น่าเวทนาของตัวเองไว้"

"เล่าเรื่องนี้ให้ฟังเพราะรู้สึกผิดเหรอ?"

"ก็อาจจะใช่ หรือบางที... ก็หวังเช่นนั้น" แม็กโนลุกขึ้นหยิบแก้วจากลิ้นชักที่ซ่อนไว้ใต้โต๊ะ

"มงกุฎมอบพลังมหาศาลให้ฉัน แต่ก็ทำให้ฉันกลายเป็นคนขี้ขลาดไปด้วย ฉันไม่ใช่วีรชนที่เซปติมอนต์ต้องการอีกต่อไป" เขายกแก้วเปล่าขึ้นตรงหน้าเธอ "สวมมงกุฎสิ Augusta เธอเอาชนะคู่ต่อสู้ทั้งหมดที่พบเห็นแล้ว ทีนี้ได้เวลาเผชิญหน้ากับสิ่งที่มองไม่เห็นดู"

"แล้วคุณคิดว่าฉันคู่ควรเพราะเอาชนะคุณได้เนี่ยนะ?"

"ไม่เลย มันไม่ได้ตื้นเขินแบบนั้น" แม็กโนส่ายหัว "เป็นเพราะฉันได้ยินชื่อของเธอทั่วเซปติมอนต์ จากยอดสูงสุดจนถึงเหวลึก จากโถงทองอร่ามไปจนถึงตรอกซอยชาวบ้าน ไม่ว่าจะมีฐานะ ความแข็งแกร่ง ยศถา หรือความเชื่อในสิ่งใด ผู้คนต่างเชื่อมโยงถึงกันด้วยชื่อเพียงชื่อเดียว และฉันเชื่อว่าสักวันหนึ่ง สายสัมพันธ์นั้นจะกลายเป็นพลังที่ผลักดันเซปติมอนต์ไปข้างหน้า"

"ฉันได้ทดสอบชื่อนั้นด้วยดาบตัวเองแล้ว และนั่นเป็น... สิ่งสุดท้ายที่ฉันให้ได้ในฐานะเอฟอร์"

"แม้กระดูกเธอจะมอดไหม้เป็นเถ้าถ่าน ก็อย่าได้โอนอ่อนต่อค่ำคืนที่หลอกลวง" ชั่วขณะหนึ่ง ประกายไฟกลับลุกโชนขึ้นมาในแววตาของแม็กโนที่สังเกตเห็นได้ผ่านขอบแก้ว

หลังจากคืนนั้น คนทำความสะอาดพบร่างของแม็กโนนั่งบนบัลลังก์เอฟอร์ ใบหน้าซีดขาว ปากม่วงคล้ำ ว่ากันว่าโดนวางยาพิษ มีเศษแก้วแตกกระจายอยู่ตรงเท้า ของเหลวหกไหลเป็นทางลงมาตามขั้นบันได

บ้างก็ว่าเป็นฝีมือของคู่แข่ง

บ้างก็ว่าเป็นของขวัญจากวุฒิสภาที่เรียกว่า ความตายอันสง่างามในแก้ว

แต่ส่วนใหญ่เห็นตรงกันว่าเซปติมอนต์ต้องการ "วีรชน" คนใหม่

และตรงกับที่แม็กโนทำนายไว้ ชื่อของ Augusta เริ่มแพร่สะพัดไปทั่วเซปติมอนต์เหมือนสายลม

ฤดูใบไม้ผลิผันผ่านสู่ฤดูใบไม้ร่วง บัลลังก์แห่งเอฟอร์จึงได้ต้อนรับผู้ครอบครองคนใหม่
Augusta ยืนอยู่ ณ จุดที่เธอเคยทำได้เพียงแหงนหน้ามอง เธอจ้องไปที่บัลลังก์แห่งหนามที่กลืนกินวีรชนไปมากมาย เธอนึกถึงแม็กโนในค่ำคืนสุดท้ายนั้น ในใจของเธอเห็นภาพเขายกแก้วให้กับผู้ที่สักวันหนึ่งจะได้มานั่งที่นี่ แล้วดื่มด่ำไปกับยาพิษ
Augusta ไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนขนาดนั้น เธอไม่ได้เกลียดชังผู้ใด เธอเคยเห็นความมืดมิดด้วยตัวเองมาแล้ว แต่ก็ทำให้เธอรู้ว่าแสงสว่างเป็นอย่างไรไปด้วย

ความคิดของเธอนั้นเรียบง่าย...

มีเพียงผู้ที่ก้าวข้ามขึ้นไปอยู่เหนือวีรชนทั้งหมดเท่านั้นจึงจะได้ชื่อว่าเป็นราชาแห่งวีรชน

และหนามของบัลลังก์เป็นเพียงอีกบททดสอบให้เอาชนะ

เธอนั่งลง ยกมือที่มั่นคงสวมโซ่ตรวนและมงกุฎลงบนศีรษะ

"เอฟอร์ Augusta มีข้อความจากสภา บรรดาวุฒิสภาต้องการให้ไปพบ... มีเรื่องด่วนต้องการหารือ" ผู้ส่งสารโค้งคำนับต่อหน้าบัลลังก์

"เอาล่ะ" Augusta กล่าวตอบด้วยรอยยิ้ม

เธออยากจะได้พบกับ "คู่ต่อสู้" ที่อยู่นอกสนามประลองแล้ว

"นำทางไปที"

สำหรับ Augusta แล้ว ชีวิตประจำวันในฐานะ "ราชาแห่งวีรชน" ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อก่อนมากนัก

เมื่องานเฉลิมฉลองอันแสนสั้นสิ้นสุดลง งานเอกสารที่ต้องจัดการก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลย ไม่ว่าความตื่นเต้นในชัยชนะจะยาวนานเพียงใด สุดท้ายก็จะถูกกระแสธารแห่งชีวิตประจำวันพัดพาจนจางหายไปอยู่ดี

Augusta ไม่ได้รังเกียจวันคืนที่เรียบง่ายเช่นนี้ การประลองในสังเวียนอากอนยังคงจัดขึ้นอย่างดุเดือด ไม่ว่าจะในยุคสมัยใด เซปติมอนต์ก็ยังคงเป็นดินแดนที่เปี่ยมด้วยความกระตือรือร้นดั่งเปลวเพลิงเสมอ

ทุกสิ่งกำลังพัฒนาไปในทิศทางที่ดีขึ้น ทุกคนกำลังก้าวเดินไปสู่อนาคต

แต่ถึงกระนั้น Augusta ก็ยังคงมีความกังวลเล็กๆ อยู่เรื่องหนึ่ง

ในฐานะเอฟอร์แห่งเซปติมอนต์ เธอเตรียมพร้อมที่จะวาดภาพวิสัยทัศน์อันสดใสให้กับดินแดนแห่งนี้แล้ว แต่ในฐานะ Augusta... เธอกลับกำลังลังเลกับบทส่งท้ายที่ต่อจากตอนจบนั้น

จากวัยเด็กจวบจนถึงปัจจุบัน บนเส้นทางแห่งเกียรติยศสายนี้ เธอได้มายืนอยู่ที่ปลายทางของมันแล้ว

เธอทำให้คำทำนายโบราณเป็นจริง กลายเป็น 'ราชาแห่งวีรชน' ที่ตนเองเคยเฝ้าฝันถึง

เธอได้พบกับพรรคพวกที่โชคชะตานำพามาให้พบกัน ได้ก้าวข้ามกำแพงที่เคยคิดว่าเป็นไปไม่ได้

หากเป็นเรื่องเล่าขานในคนรุ่นหลัง นี่คงเป็นบทสรุปของ 'ราชาแห่งวีรชน' Augusta

ฉากจบที่สมบูรณ์แบบ จุดสิ้นสุดที่ใครๆ ต่างก็ไม่มีข้อโต้แย้ง

แต่ชีวิตไม่ใช่ละครเวที ที่จะปิดม่านลงทันทีหลังจบฉากไคลแมกซ์

เธอจำเป็นต้องขบคิด และเธอก็อยากที่จะขบคิด

เมื่อถึงวันที่เซปติมอนต์ไม่ต้องการ Augusta อีกต่อไป เมื่อถึงวันที่ผืนแผ่นดินนี้เริ่มให้กำเนิด 'ตำนาน' บทใหม่

หลังจากที่เรื่องราวนี้จบลงอย่างสมบูรณ์แล้ว เธอจะยังเป็นอะไรได้อีกนะ?

Augusta แอบออกจากทำเนียบเอฟอร์เงียบๆ พร้อมกับความกลัดกลุ้มเหล่านี้

เธอไม่ได้จงใจเลือกเส้นทาง เพียงปล่อยให้สัญชาตญาณนำพาฝีเท้าไป

ระหว่างที่เดินทอดน่อง เธอก็ยังคงครุ่นคิด

ไขว่คว้าพลังที่แข็งแกร่งยิ่งกว่า? ท้าทายศัตรูที่รับมือยากกว่า? ออกเดินทางสู่โลกกว้างเพื่อไปเห็นทิวทัศน์ที่แตกต่างจากเซปติมอนต์อย่างสิ้นเชิง? หรือจะรอให้ทุกอย่างมั่นคง แล้วปลดเกษียณกลับไปใช้ชีวิตอย่างสงบสุข?

มีความเป็นไปได้มากมายเหลือเกิน มีเส้นทางมากมายให้เธอเลือกเดิน

เมื่อ Augusta รู้สึกตัวอีกที เธอก็มายืนอยู่กลางสนามประลองที่เต็มไปด้วยความทรงจำแห่งนั้นแล้ว

วันนี้เป็นวันหยุดของการประลอง ภายในสนามจึงไร้ผู้คน ซึ่งเป็นภาพที่หาดูได้ยาก

ไม่สิ ไม่ใช่ไร้ผู้คนเสียทีเดียว

ราวกับมีใจตรงกันโดยไม่ได้นัดหมาย ยังมีอีกคนหนึ่งที่เดินเล่นมาจนถึงที่นี่

{Male=เขา;Female=เธอ}สบตากับ Augusta ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างรู้ใจ

ชั่วพริบตานั้น ความกลัดกลุ้มทั้งหมดดูเหมือนจะถูกโยนทิ้งไปจากสมองของ Augusta

เธออาจจะยังไม่มีคำตอบที่เป็นของตัวเอง แต่ใช่ว่าเธอจะไม่มีเวลาไปขบคิดหาคำตอบนั้นเสียเมื่อไหร่

จะมากลุ้มใจตอนนี้... ดูเหมือนจะเร็วไปหน่อยสินะ

"ไม่ได้ยืดเส้นยืดสายมานานแล้ว..."

"เป็นไงบ้าง สหายรักของฉัน"

"มาประลองกันสักหน่อย ให้หายคิดถึงดีไหม!?"