Buling

หยั่งรู้ฟ้าดิน

หลักฐานการประเมิน: [รายงานการประเมินเรโซแนนซ์ RA1556-G] เวลาเรโซแนนซ์ไม่ชัดเจน สัญลักษณ์ทาเซ็ตอยู่ที่บริเวณคาด้านขวา เส้นโค้งราเบลล์มีความเสถียรและมั่นคง ประเมินว่าเป็นเรโซเนเตอร์ธรรมชาติ เป้าหมายมีความไวต่อความถี่ของเสียงกังวานเป็นอย่างมาก มักจะถูกรบกวนด้วยเสียงรบกวนที่คนอื่นไม่ได้ยิน จากการตรวจสอบพบว่า "การได้ยินหลอน" นี้เกิดจากความสามารถในเซนเซอร์เสียงกังวานที่แข็งแกร่งเกินไป เป้าหมายระบุว่าตนฝึกฝนวิชาบ่มเพาะพลังสายฟ้าในศาลาตั้งแต่เด็ก ปัจจุบันสามารถรวบรวมความถี่จากสิ่งแวดล้อมโดยใช้สื่อกลางในการร่ายต่างๆ จัดวางค่ายกลและเรียกสายฟ้าได้ จากการเปรียบเทียบภาพเรโซแนนซ์ ไม่พบรูปแบบที่คล้ายคลึงกันอย่างชัดเจน แหล่งกำเนิดเรโซแนนซ์ไม่ชัดเจน "สิ่งที่ทำให้ฉันในฐานะนักวิจัยรู้สึกสับสนที่สุดคือ ทำไมเธอถึงทำนายได้แม่นขนาดนี้? ทุกครั้งที่เธอกลับมาที่แบล็กชอร์เพื่อตรวจสุขภาพตามกำหนด เราก็จะขอให้เธอทำนายซะหน่อย ตอนนี้คนครึ่งแผนกเรียกเธอว่า 'อาจารย์เต้า' แล้ว"

คลื่นหลักแสดงเป็นเส้นโค้งที่ราบรื่น ค่าพีคไม่เข้าใกล้ค่าระเบิดของโอเวอร์คล็อก จึงยังไม่มีเสี่ยงโอเวอร์คล็อกในขณะนี้ เป้าหมายมีอารมณ์ที่มั่นคง ดัชนีความรู้สึกอยู่ในระดับสูงอย่างต่อเนื่อง ไม่จำเป็นต้องจัดให้มีการให้คำปรึกษาทางจิตใจ จากบันทึกในอดีต ความสามารถเซนเซอร์เสียงกังวานของเป้าหมายมีแนวโน้มเติบโตตามอายุ และยังไม่สามารถปิดกั้นเซนเซอร์ที่มากเกินไปได้ด้วยตนเอง คำแนะนำ: เพื่อหลีกเลี่ยงผลกระทบต่อชีวิตประจำวัน จำเป็นต้องสวมอุปกรณ์ปิดกั้นเซนเซอร์เป็นเวลานาน และปรับพารามิเตอร์เป็นประจำตามการเปลี่ยนแปลงของความสามารถ

ในเมืองจินโจว ย่านการค้า
เมื่อเด็กสาวผมแดงดุจเปลวไฟมายืนอยู่หน้าร้าน เจ้าของร้านที่กำลังยุ่งกับฟอรัมเงยหน้าขึ้น ยกแว่นตากระดกๆ ขึ้นแล้วยิ้ม
"คุณลูกค้า เรารับบริการทุกประเภทเลยครับ เจ้านาย ร้านนี้รับทำทุกธุรกิจ ไล่ผีอวยพร ทำนายทายทัก ดูลายมือดูหน้านะ... เอ่อ... ลูกค้าคือเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนเหรอ?"
"ใช่! เจ้าหน้าที่ลาดตระเวน Chixia!" เมื่อได้ยินคนอื่นจำตนได้ Chixia ก็รู้สึกดีเล็กน้อย แล้วก็ทำสีหน้าเครียมขึ้น "ตอนนี้ได้รับแจ้งจากประชาชนว่า คุณตั้งร้านที่นี่โดยไม่ได้ลงทะเบียน ทักทายคนก็ชวนทำนายทายทัก เหมือนเป็น... เหมือนเป็น..."
"นักต้มตุ๋น?" Buling ยังยิ้มอยู่
"...ก็ไม่ถึงขนาดนั้นนะ ถ้าสะดวกก็ตามฉันไปสถานีลาดตระเวนเพื่อบันทึกคำให้การ พูดคุยเรื่องธุรกิจที่คุณทำ"
"โอ๊ย คุณลูกค้า ฟังฉันอธิบายนะ นี่คือธุรกิจถูกกฎหมายที่สร้างสัมพันธ์อันดีทั้งนั้น อย่างเช่นเมื่อเช้าวานนี้ มีคนหนุ่มจากสถาบันหัวซวีมาขอให้ฉันทำนายโชคการวิจัย ตอนนี้ก็น่าจะมาแสดงความขอบคุณแล้ว"
"จริงหรือ?" ก่อนที่ Chixia จะพูดจบ ก็เห็นหนุ่มนักวิจัยคนหนึ่งก็เดินมาหาพวกเขาจากที่ไกลๆ และเดินตรงไปที่ร้านโดยตรง
"ขอบคุณท่านอาจารย์ครับ ในที่สุดการทดลองของผมก็สำเร็จ! ข้อมูลตรงกับที่คำนวณไว้ดีมาก... ตอนนี้จะได้ตีพิมพ์สักบทความแล้ว"
"ไม่ไม่ นั่นเป็นผลดีที่คุณวิจัยอย่างจริงจัง ทดลองอย่างหนักเองต่างหาก"
ใต้สายตาที่ประหลาดใจของ Chixia นักวิจัยขอบคุณแล้วขอบคุณอีก ในที่สุดก็จากไป
"คุณลูกค้าคนนั้นนะแค่ขาดความมั่นใจในการวิจัยของตัวเองไปนิด ต้องการมีคนผลักดันสักเล็กน้อย" Buling ยกแว่นตากลมเล็กๆ ของเขา
หลังจากนั้น Chixia ก็เฝ้าสังเกตบุคคลน่าสงสัยคนนี้ตลอดทั้งบ่าย ลูกค้าของเธอมีทั้งพนักงานมาลอลโล่โลจิสติกส์ที่ขอทำนายโชคการงาน มีพ่อค้ามาซื้อยันต์ความมั่งคั่ง ก็มีชาวบ้านแถวนี้มาดูลายมือถามบุพเพสันนิวาส ผู้คนที่มาหา Buling มีหลากหลาย วิธีแก้ปัญหาที่เธอให้ก็แตกต่างกันไปตาม แต่ทุกคนที่จากไปดูเหมือนจะพอใจทั้งหมด
จนถึงยามสนธยา Buling ลุกขึ้นเก็บร้าน แล้วพูดไปทางใต้ต้นไม้ใกล้ๆ "ไม่ต้องกังวล เงินก็พอใช้แล้วช่วงหนึ่ง หลังจากนี้ไม่ต้องมาอีกแล้ว พอดีรู้สึกหิว ไปกินข้าวที่ร้านน้า Panhua กันดีไหม ฉันเลี้ยงเอง แต่บอกก่อนนะ ฉันไม่สั่งอาหารเผ็ดนะ"
"เดี๋ยว คุณรู้ได้ยังไงว่าน้า Panhua เป็น... ของฉัน? นี่ก็ทำนายได้เหรอ?" Chixia ก้าวออกมาจากใต้ร่มไม้
"โอ๋ เรื่องนี้ฟังมาจากน้าของคุณตอนกินข้าวน่ะ"
ไม่นานหลังจากนั้น นักพรตเต๋าแห่งเมิ่งโจว Buling กับจ้าวลมกรดจินโจวผู้เลื่องชื่อร่วมมือกันแก้ไขเหตุการณ์ "ผีรบกวน" ที่เกิดขึ้นในย่านการค้า นั่นก็เป็นเรื่องหลังแล้ว

หลายปีก่อน ในคืนเดือนมืดมิด ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆหมองหม่น ทุกสิ่งดูมืดสนิท
"อาจารย์ ข้างนั้น!"
เสียงร้องของเด็กหญิงดังขึ้น อาจารย์แก่รวบรวมนิ้วมือ กวัดแกว่งดาบไม้พีชไปด้านหน้า แสงสีทองพุ่งตรงไปยังมุมของกำแพงในทันที แสงสีทองดูเหมือนจะชนกับบางสิ่ง เปล่งประกายสว่างไสวทันที ทำให้บริเวณรอบๆ สว่างราวกับเวลากลางวัน ทาเซ็ตดิสคอร์ดของวิสเพอรินปรากฏขึ้นบนกำแพงที่ว่างเปล่า อาจารย์แก่ส่งสัญญาณให้ลูกศิษย์ของเขา ลูกศิษย์ก็ถือยันต์พร้อมร่ายคาถาอยู่
"ชี่นำทางฟ้าผ่า... สิ่งชั่วร้ายทั้งปวงจงหลีกไป!"
ทันทีที่เสียงพูดหยุดลง ฟ้าผ่าที่รวดเร็วก็ฟาดจากฟ้าลงมาที่ทาเซ็ตดิสคอร์ดโดยตรง ทาเซ็ตดิสคอร์ดค่อยๆ จางหายไปในแสงฟ้า ยันต์ในมือเด็กหญิงได้ถูกเผาไปแล้ว แต่เธอก็ยังไม่วางใจ แล้วหยิบเหรียญทองแดงจากกระเป๋าแล้วก้าวไปข้างหน้า
"...ในที่สุด...ก็กลับ... กลับบ้าน... แล้ว..."
เด็กหญิงได้ยินคำพูดกะทันหันนี้ ก็หยุดนิ่งอยู่กับที่
"Buling อย่าหลงไปกับมัน ทาเซ็ตดิสคอร์ดก็คือทาเซ็ตดิสคอร์ด ไม่ใช่ผี และไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป"
เสียงที่หนักแน่นและมั่นคงของอาจารย์แก่ดังก้องมาจากด้านหลัง Buling พยักหน้า เหรียญถูกดีดออกไป ลากเส้นโค้งในอากาศ แสงฟ้าผ่าอีกครั้ง ทาเซ็ตดิสคอร์ดในที่สุดก็หายไปโดยไม่มีร่องรอย คิ้วดาบของอาจารย์แก่ที่ขมวดไว้คลายออก หันหลังเดินไปยังบ้านที่ปิดประตูไว้
หลังจากเคาะประตูสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ประตูก็เปิดออก ชายชราผมขาวเดินออกมา
"อาจารย์ ขอถามว่า... ลูกชายของข้ากลับมาจริงหรือ?"

นี่เป็นครั้งแรกที่ Buling น้อยตามอาจารย์ลงจากเขา เพื่อช่วยเหลือผู้อื่นในการขับไล่ "ผี" ระหว่างทางกลับไปยังศาลา เธอสงสัยจึงถามอาจารย์ของเธอ
"อาจารย์ อาจารย์บอกเสมอว่าในโลกนี้ไม่มีผีจริงๆ แล้วทำไมยังต้องบอกหญิงชราว่า วิญญาณของลูกชายได้กลับมาเจอเธอแล้ว? และยังแสร้งทำเป็นส่งข้อความบอกว่าลูกชายเธอหวังว่าเธอใช้ชีวิตได้ดีล่ะ?"
"...นี่เรียกว่าหลักแห่งความยืดหยุ่น สักวันหนึ่งเธอจะเข้าใจ"
"อืม... ดูเหมือนว่าการลงจากเขา จะได้เห็นสิ่งต่างๆ มากมายจริงๆ"
"หึหึหึ... หากวันใดวันหนึ่งเธอสามารถปกป้องตัวเองได้เพียงพอ และอยากลงจากเขาไปผจญภัยตามลำพัง ก็ไปเถอะ" อาจารย์แก่มองดูดวงดาวเต็มฟ้าเหนือภูเขา ยิ้มอย่างมีความสุข "การฝึกฝนไม่ได้จำกัดอยู่เพียงในศาลา พื้นที่ของเธอ ควรจะกว้างใหญ่กว่านี้"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาอันกระจ่างใสของ Buling ก็เต็มไปด้วยดวงดาว
"แต่ถ้าในอนาคต เธอก่อปัญหาไว้ข้างนอก อย่าเอ่ยชื่ออาจารย์ออกไปเป็นอันขาด"
อาจารย์แก่ — อาจารย์ Jiufeng กล่าวเสริมทันที

การแข่งขันศิลปะการต่อสู้ในคราวนี้จัดขึ้น ณ ชายแดนระหว่างเมิ่งโจวและจินโจว โดยเลือกสถานที่บนยอดเขาที่มนุษย์น้อย แม้ยอดเขานี้จะห่างจากแดนเสวียนฟางที่ใกล้ที่สุดกว่าหกร้อยสตางค์ กลับยังดึงดูดสำนักศิลปะการต่อสู้จากทั่วทุกสารทิศ ได้ข่าวว่าการแข่งขันคราวนี้มีความพิเศษ มีผู้บำเพ็ญธรรมในเขตเสวียนฟางอาจมาเยือนการแข่งขันในฐานะผู้ชม
"หืมๆ... ศิษย์ของข้านั้นมีแต่หมัดที่มุ่งมั่นร่ายเดียว ขอให้ศิษย์หลวงเอาใจช่วยด้วยล่ะ" ท่านอาจารย์ Shiling ลูบเครายิ้มเบาๆ
"ข้าได้ยินมานานแล้วว่าสำนักสำนักหมัดเฟิงอี้ผลิตคนมีพรสวรรค์มากมาย และศิษย์ที่น่านับถือของท่าน Jianxin ก็มีพรสวรรค์อันโดดเด่น ศิษย์ไม่มีความสามารถเช่นข้านั้นรู้แต่การใช้เหรียญทองแดงและยันต์ ไม่ควรเอามาอวดแน่นอน" ท่านอาจารย์ Jiufeng ก็ไม่ยอมแพ้
ขณะนั้น ทั้งสองศิษย์— Buling และ Jianxin กำลังยืนประจันหน้ากันบนสนามประลอง
"พี่ได้ยินแล้วนะ อาจารย์ทั้งสองกำลังสู้กันเพราะพวกเราอยู่นอกสนาม เรา...ควร..."
"เข้าใจแล้ว ฉันจะตั้งใจเต็มที่ ไม่ให้เวทีนี้เสียชื่อ เชิญ!"
Jianxin ร่ายท่าเริ่มต้น นั่นคือท่าเตรียมพร้อมของลมสงบหมัดเฟิงอี้
Buling ถอนหายใจเบาๆ จัดมือให้อยู่ในท่ามุทรา หากอยากรับมือกับรุ่นพี่ที่เชี่ยวชาญในวิชาเช่นนี้ โอกาสที่เธอจะออกมือมีเพียงหนึ่งครั้งเท่านั้น เธอเปิดกล่องทำนายชะตา ปลดปล่อยยันต์ออกมาอย่างล้นหลาม สายฟ้าฟาดดังสนั่นในสนามประลอง ขณะที่ค่ายกลอัสนีห้าสายเข้าล้อม Jianxin ทันที ชั่วขณะต่อมา Jianxin ก็พุ่งตัวออกไป และในชั่วพริบตา สายลมและเมฆก็หมุนวน ปราณหมัดของเธอไปที่ไหน ยันต์ที่นั่นก็แตกกระจายและค่ายกลก็พังทลาย สามท่าต่อมา หมัดของ Jianxin ก็เข้าใกล้ข้างตัวของ Buling แล้ว
"น้องสาว ขอบคุณที่ออมมือ เรามาเริ่มกันใหม่เถอะ" Jianxin รวบรวมพลังและถอยหลัง ประสานมือเป็นชูมือ
"เดี๋ยวก่อน ฉันยอมแพ้" Buling ยกมือขึ้น
Buling ที่ถอนตัวออกมาอย่างสมัครใจได้หาที่นั่งดีๆ ในสนาม เคี้ยวป๊อปคอร์นนำเข้าจากสหพันธรัฐใหม่ ชมการแข่งขันของเหล่าคนรุ่นใหม่จากสำนักต่างๆ Jianxin ไม่อาจหยุดยั้งได้ และในไม่ช้าเธอก็จะได้เผชิญหน้ากับแชมป์ของการแข่งขันศิลปะการต่อสู้รอบที่แล้ว
"ทำไมเมื่อกี้ถึงออมมือล่ะ?"
เสียงผู้หญิงที่เย็นชาและชัดเจนดังมาจากด้านหลัง Buling ตกใจ เธอไม่ได้ยินเสียงคนข้างหลังเดินเข้ามาด้วยซ้ำ
Buling หันกลับไป เห็นผู้หญิงในชุดขาวถือพิณเจ็ดสาย เธอนั่งตัวตรงบนเวทีชม สีหน้าเฉยเมย ไม่เหมือนผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้คนอื่นๆ ที่เข้าร่วมการแข่งขัน
"ถ้าท่านใช้พลังชี่ปลุกพลังยันต์ที่แขวนอยู่ด้านหลัง ผลลัพธ์อาจเปลี่ยนไป"
"ผู้อาวุโสนี้ ตอนนั้น... ฉันไม่สามารถควบคุมมันได้หรอก" Buling หัวเราะอย่างเคอะเขิน
หญิงคนนั้นพยักหน้าแล้วเงียบไป เพียงแต่ชมการแข่งขันที่เหลือกับ Buling

มิตรภาพระหว่าง Buling กับ Encore เริ่มต้นจากการพบกันโดยบังเอิญ
ในเวลานั้น Buling ผ่านการทดสอบต้นกล้าที่ประธานโดย Camellya และได้มาถึงหมู่เกาะแบล็กชอร์ในฐานะผู้เชี่ยวชาญพิเศษเป็นครั้งแรก เมื่อไปถึงคนสวนที่รับผิดชอบดูแลสมาชิกใหม่ เธอได้ยินข่าวล่าสุดเกี่ยวกับแดนต้นกล้า — ในหอพักของต้นกล้าดูเหมือนจะมี 'ผี' ปรากฏตัว ไม่นานก่อนหน้านี้มีคนรายงานว่ามักได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้ในยามดึก ไม่แน่ไม่นอน ขาดๆ หายๆ
เหตุการณ์นี้เป็นเพียงหนึ่งในหัวข้อสนทนาของต้นกล้าเท่านั้น ไม่ได้มีความสำคัญถึงขั้นต้องตั้งทีมสอบสวน โดยเสียงร้องไห้นั้นอาจเกิดจากเสียงกังวานที่ซ่อนอยู่ที่ใดที่หนึ่ง แต่เนื่องจากแบล็กชอร์สร้างอยู่บนหินดำยักษ์ หากปล่อยให้เสียงกังวานทิ้งไว้ มันอาจพัฒนากลายเป็นทาเซ็ตดิสคอร์ดที่อันตรายได้ ดังนั้น Buling ที่เชี่ยวชาญในการฟังเสียงกังวานจึงรับหน้าที่นี้
ดึกคืนนั้น Buling แอบซ่อนตัวอยู่ในทางเดินหอพัก ฆ่าเวลาด้วยการเล่นฟอรั่ม แล้วเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าจางๆ จริงๆ เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น สิ่งที่เธอเห็นกลับเป็น 'ยมบาลแกะ' สีดำ-ขาวที่มีหน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว
"เยี่ยมไปเลย! นักรบขนปุยได้พบเพื่อนใหม่บนเส้นทางผจญภัยแล้ว" Encore โผล่หัวออกมาจากด้านหลังตุ๊กตาขนปุย
ความจริงที่พวกเขาค้นพบนั้นเรียบง่ายมาก ก็คือเทอร์มินัลเธทิสบางตัวในแดนต้นกล้าพบเทปเรื่องเล่าลึกลับจากก่อนเกิดอาดูรการณ์ ในขณะที่เล่น เนื่องจากโมดูลสัญญาณขัดข้องทำให้เทปเชื่อมต่อกับระบบกระจายเสียงของพื้นที่หอพัก
วันถัดมา ในฟอรั่มภายในของแบล็กชอร์ มีโพสต์หนึ่งที่อธิบายความจริงของเรื่องเกิดขึ้น หัวข้อโพสต์ค่อนข้างดึงดูดความสนใจ —
"สุดช็อก! เสียงร้องไห้ในยามดึกที่แดนต้นกล้าจริงๆ แล้วคือ......"
ผู้โพสต์คือ "เซียนมนุษย์" ไม่นานด้านล่างโพสต์ก็มีคนแสดงการสนับสนุน โพร้อมลงชื่อว่า "แกะสวรรค์"
นี่คือจุดกำเนิดของคู่หูนักไขคดีและหักล้างอาชญากรรมชื่อดัง — "เซียนมนุษย์" และ "แกะสวรรค์" หลังจากนั้น เส้นทางการผจญภัยของพวกเธอจากแบล็กชอร์มาถึงหวงหลง และจากหวงหลงไปยังรินาซิตา ตามล่าคดีในบ้านผีสิง สืบหาเรื่องลึกลับ เปิดเผยความจริง... บัญชีสองบัญชีนี้กลายเป็นที่รู้จักในฟอรั่มต่างๆ ในฐานะผู้พิชิตเรื่องประหลาด
เมื่อพูดถึงเหตุผลที่เธอเข้าร่วมแบล็กชอร์ Buling มักจะพูดอ้อมค้อม คู่หู Encore ดูเหมือนจะเปิดเผยความจริง
"เธอคิดว่า สักวันหนึ่ง แบล็กชอร์จะสามารถกำจัด 'ผี' ออกไปจากโลกได้ เช่นนี้เธอจะได้ออกไปเที่ยวเล่นอย่างสบายใจ!"

เมื่อเทียบกับโลกอันเงียบสงบของศาลาบนภูเขา โลกด้านนอกกายภูเขานั้นกว้างใหญ่ วุ่นวาย และอึกทึก การสูญเสียการคุ้มครองของอาจารย์ ทำให้ Buling จึงต้องเผชิญกับความคับข้องใจในช่วงแรกๆ หลังจากลงจากภูเขา หากไม่ใช่เพราะเธอช่วยชีวิตนักวิจัยคนหนึ่งของเมิ่งโจวสถาบันหัวซวีโดยบังเอิญ และได้รับเครื่องกรองเซนเซอร์แบบหูฟังรุ่นใหม่เป็นของขวัญ เธออาจยังต้องทนทุกข์กับเสียงกระซิบที่รบกวนไม่หยุดไม่หย่อน
นักพรตเต๋าวัยเยาว์เดินท่ามกลางตลาดที่คึกคัก รู้สึกและเรียนรู้ชีวิตในเมืองที่ทันสมัยที่สุดในยุคปัจจุบัน หลักแห่งความยืดหยุ่นที่อาจารย์สอนให้เธอนั้นได้กลายเป็นหนึ่งในแนวทางปฏิบัติของเธอ กาลเวลาเปลี่ยนไป ลัทธิเต๋าในยุคนี้ควรนำวัฒนธรรมสมัยนิยมมาใช้ อาวุธวิเศษต่างๆ ก็ควรก้าวทันยุคสมัยเช่นกัน เธอมักจะส่งของใหม่ที่เธอซื้อหรือดัดแปลงไปให้อาจารย์ Jiufeng เป็นประจำ เช่น เตาหลอมยาไมโครเวฟกระดิ่งขับวิญญาณที่มีฟังก์ชันนาฬิกาปลุก ไม้ปัดฝุ่นที่สว่างด้วยแสงนีออนในยามค่ำคืน ในบรรดาสิ่งของทั้งหมด สิ่งที่เธอพอใจที่สุดคือดาบไม้พีชบินที่ติดตั้งระบบควบคุมด้วยเสียง มันสามารถเปลี่ยนทิศทางขณะอยู่กลางอากาศตามคำสั่งของผู้ใช้ ซึ่งสะดวกกว่าการใช้วิชาบังคับดาบมากนัก
อาจารย์ผู้ถูกคุกคามได้ส่งจดหมายลายมือมา ภายในมีเพียงตัวอักษรขนาดใหญ่ที่เขียนด้วยลายมืออันหนักแน่น——"ไร้สาระ" เมื่อ Buling กลับไปที่ศาลาวันหนึ่ง เธอพบว่าหลังอาจารย์ของเธอกำลังถือดาบไม้พีชที่ลูกศิษย์มอบให้
นี่เป็นการเดินทางที่ยาวนาน และก็เป็นการบำเพ็ญที่ยาวนานเช่นกัน ทีละเล็กทีละน้อย Buling ก็ท่องเที่ยวไปทั่วกว่าครึ่งของหวงหลง เคยไปถึงแบล็กชอร์ ก็เคยไปถึงสหพันธรัฐใหม่ เธอเคยชื่นชมทิวทัศน์อันกว้างใหญ่ไพศาลของเมิ่งโจวที่มีเมฆและหมอกปกคลุม ก็เคยสัมผัสทิวทัศน์ของฉงโจวที่มีเทือกเขาสูงชันและป้อมปราการอันเข้มงวด เธอเคยไปยังดินแดนอารยะที่มีระเบียบเรียบร้อย ก็เคยมาถึงดินแดนไร้กฎหมายที่ผู้แข็งแกร่งเป็นผู้อยู่รอด
ต่อมา Buling เดินทางร่อนเร่มาถึงรินาซิตา ในช่วงนั้นเธอได้รับคำสั่งจากระบบเธทิส ให้ช่วยเหลือผู้ครองผกาแห่งแบล็กชอร์ซึ่งกำลังเดินทางมาที่นี่เช่นกัน Buling ตระหนักดีมาตลอดว่าตัวตนของ{Male=เขา;Female=เธอ}นั้นไม่ธรรมดาอย่างที่ข้อมูลเขียนไว้ เพราะเธอนับดวงชะตาของ{Male=เขา;Female=เธอ}ไม่ได้ ในช่วงเวลาต่อมา พวกเขาก็มีปฏิสัมพันธ์กันหลายครั้ง เมืองเซปติมอนต์ที่อาบไล้ไปด้วยแสงและเงา สนามล่าก่อนที่คลื่นทมิฬกำลังจะมาถึง เมืองโฮนามิที่รกร้างหลังภัยพิบัติ... พูดแล้วก็เป็นสถานที่ที่ไม่สงบทั้งนั้น
Buling ร่อนเร่ไปทั่วทุกที่ ถือว่าตนเองเป็นอิสระ แต่{Male=เขา;Female=เธอ}กลับยากที่จะเรียกได้ว่าเป็นนักท่องเที่ยว เพราะ{Male=เขา;Female=เธอ}มักจะจากหนึ่งวิกฤตไปสู่อีกวิกฤตหนึ่ง ไม่รู้เพราะเหตุใด Buling ก็อยากเห็นคนๆ นั้นแสดงสีหน้าที่เพลิดเพลินกับการเดินทางเหมือนเธอบ้าง การพบปะกันที่คาเฟ่นายสถานีคือช่วงเวลาที่ผ่อนคลายเช่นนั้น
ต่อไปนี้ ก้าวเท้าของพวกเขาจะมาบรรจบกันในที่ใด? Buling คิดจะทำนายดู แต่สุดท้ายก็ปัดความคิดนั้นออกไป
เมื่อถึงเวลาที่ควรพบกัน พวกเขาก็ย่อมได้พบกันอีกครั้ง ในเวลาตอนน เธอก็คงจะช่วยเหลือ{Male=เขา;Female=เธอ}เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาอย่างแน่นอน