Camellya

ผลิบานนองเลือด

พื้นฐานการประเมิน: [Resonance Assessment RA2███-G] เวลาที่แน่นอนของการปลุกพลังของเรโซเนเตอร์ Camellya ยังไม่แน่ชัด เนื่องจากความผิดปกติ███ ของเธอ เธอสามารถใช้พลังเรโซแนนซ์ของตนได้ตั้งแต่การปลุกพลัง สัญลักษณ์ทาเซ็ตของเรโซเนเตอร์ Camellya อยู่บริเวณหน้าอก หลังการปลุกพลัง ร่างกายของเธอแสดงสัญญาณชัดเจนของภาวะร่างกายตอบสนองผิดปกติ แขนขวาและศีรษะของเธอมีการเปลี่ยนแปลง โดยระดับความเปลี่ยนแปลงเพิ่มขึ้นตามความแปรปรวนของความถี่ รูปแบบเรโซแนนซ์สเปกตรัมของ Camellya คล้ายกับดอก Camellya อย่างมาก และแสดงปฏิกิริยาสอดประสานที่รุนแรง อย่างไรก็ตาม สาเหตุการปลุกพลังของเธอยังคงไม่แน่ชัด เนื่องจากยังไม่พบวัตถุใดที่ตรงกับการเปลี่ยนแปลงในรูปแบบเรโซแนนซ์สเปกตรัมของเธอ ระยะแรกของเส้นโค้งราเบลล์แสดงความแปรปรวนที่ไม่ปกติหลายครั้ง เมื่อเส้นโค้งของราเบลล์เกินระดับวิกฤต █████████████████ "ตัวอย่างนี้สงสัยว่าอาจเป็นเรโซเนเตอร์ประดิษฐ์ อย่างไรก็ตาม รูปแบบเส้นโค้งปัจจุบันไม่ตรงกับตัวอย่างที่รู้จัก ดังนั้นรายงานฉบับนี้จึงถูกปิดผนึกไว้ชั่วคราว"

กราฟคลื่นของเรโซเนเตอร์ Camellya แสดงความแปรปรวนเหมือนเข็มแหลม รูปแบบขอบเขตเวลาเผยให้เห็นกิจกรรมที่รุนแรงและวุ่นวายด้วยความถี่สูงเป็นพิเศษ ระหว่างการทดสอบ ข้อมูลขอบเขตเวลาแสดงความบิดเบือนอย่างมาก และไม่สามารถระบุค่าจุดสูงสุดได้ ค่าวิกฤตเรโซแนนซ์: ต่ำ ความถี่ของเรโซเนเตอร์ Camellya แสดงความเสถียรต่ำอย่างยิ่ง มีความเสี่ยงสูงที่จะเกิดโอเวอร์คล็อก เรโซเนเตอร์ Camellya มีประวัติการโอเวอร์คล็อกที่บันทึกไว้ ค่าการโอเวอร์คล็อกสูงสุดที่เคยตรวจพบ: สูง ตามรายงานของ Camellya เหตุการณ์โอเวอร์คล็อกต่างๆ เกิดขึ้นหลังจากการปลุกพลังของเธอ และมักเกี่ยวข้องกับการฟื้นตัวจากความผิดปกติ███ รวมถึงความแปรปรวนทางอารมณ์ ในระยะท้ายๆ ของการโอเวอร์คล็อก อาการของเธอลุกลามไปสู่ภาวะร่างกายตอบสนองผิดปกติทั่วร่างกาย ส่งผลให้เกิดความบกพร่องทางการพูด ความผิดปกติของการรับรู้ และเกิดอาการเจ็บปวดเป็นระยะ ปัจจัยกระตุ้นให้อาการแย่ลงในปัจจุบันยังไม่สามารถระบุได้ ให้ตรวจร่างกายเป็นประจำโดยเป็นภาคบังคับ และจำเป็นต้องมีการแทรกแซงภาคบังคับตามกำหนด เนื่องจากการให้คำปรึกษาทางจิตวิทยามีประสิทธิผลต่ำ

เธอตื่นจากฝัน

แสงอาทิตย์ปรากฏขึ้นเหนือเส้นขอบฟ้า สาดแสงอันแสนอบอุ่นไปทั่วแบล็กชอร์ ก็เป็นรุ่งสางของวันธรรมดาๆ อีกวันหนึ่ง Camellya ลืมตาตื่น ยืดเส้นยืดสายสบายๆ อยู่บนยอดต้นไม้ ท่วงท่าของเธอดูสง่างาม การที่เธอจะตกลงมานั้นแทบเป็นไปไม่ได้เลย และต่อให้เธอจะลื่นตก เถาวัลย์ก็จะช่วยโอบรับเธอเอาไว้อยู่ดี เธอชอบนอนแบบนี้ในสถานที่อันห่างไกลจากเรื่องราวจอแจหรือผู้คน

"เป็นยามเช้าที่งดงามดีจริงๆ" เธอคิดอยู่ในหัว เธอรู้สึกมั่นคงทั้งร่างกายและจิตใจ และไม่รู้สึกเลยว่าจำเป็นต้องพึ่งแคปซูลบำบัด ซึ่งเป็นเรื่องราวที่ดี

เธอรู้ดีว่า {PlayerName} จะอยู่ในแบล็กชอร์ต่อไปเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการออกผจญภัยไปยังรินาซิตา{Male=ของเขา;Female=ของเธอ} เธอดีใจที่เป็นเช่นนั้น เพราะเธอจะได้มีเวลาได้พูดคุย หัวเราะ และใช้เวลาร่วมกันมากขึ้น

เธอให้ของขวัญกับ {PlayerName} เป็นกำไลที่ทำมาเพื่อคอยติดตามคลื่นความถี่ แบบเดียวกับที่{Male=เขา;Female=เธอ}เคยให้ Camellya มาก่อน

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เธอเตรียมของขวัญให้กับคนอื่น

"แปลกดีเนอะ!" เธอคิดอยู่ในใจ การมาคอยนึกถึงความปลอดภัยของคนอื่นหรือแม้แต่คิดว่าอีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า... เป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่จริงๆ! แน่ล่ะ ก็นี่แสดงว่าเธอนึกถึงชีวิตของคนอื่นไงล่ะ ความคิดแบบนี้เป็นอะไรที่แปลกใหม่มาก เพราะเธอไม่เคยคิดถึงชีวิตของตัวเองและคนอื่นเลย แต่หลังออกจากแผนที่ดวงดาวมากับ {PlayerName} และพบว่าตัวเองคือธิดาบุปผา เธอก็เริ่มมองสิ่งต่างๆ เปลี่ยนไป

แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่คิดจะตาม {PlayerName} ไปยังรินาซิตา มุมมองที่ทั้งสองมีต่อประวัติของโซลาริสนั้นแตกต่างกันในบางแง่มุม และเมื่อเธอไม่คิดจะไปก้าวก่ายการตัดสินใจ{Male=ของเขา;Female=ของเธอ}แล้ว เธอก็ไม่คิดว่าจะต้องอธิบายการตัดสินใจของตัวเองเช่นกัน จริงๆ แล้ว Camellya ปิดบังความจริงบางอย่างไม่ให้ {PlayerName} รู้เพื่อที่{Male=เขา;Female=เธอ}จะได้ไม่ต้องแบกรับภาระเพิ่ม ในแผนที่ดวงดาว เธอไม่ได้สูญเสียความทรงจำในอดีตไปทั้งหมด

ใช่แล้ว อดีตของเธอ... Camellya หรี่ตาลง เธอส่งเสียฮัมเบาๆ พลางคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป เธออยากจะตรวจสอบเพิ่มเติมด้วยตัวเองดู เพื่อยื้อเวลาไว้จนกว่าจะถึงช่วงที่เหมาะสมในการบอกเล่าสิ่งที่เธอรู้มาให้กับ {PlayerName} เธอไม่ค่อยไว้วางใจองค์กรที่ตั้งขึ้นในแบล็กชอร์นี้ ส่วนระบบเธทิสยิ่งไม่ต้องพูดถึง เธอแทบไม่ไว้วางใจใครเลยนอกจาก {PlayerName}

ครั้งหนึ่ง เมื่อครั้งเป็นธิดาบุปผา เธอเคยหลบเลี่ยงการสร้างความสัมพันธ์ เธอไม่อยากเห็น {PlayerName} ต้องมาเสียสละ{Male=ตัวเอง;Female=ตัวเอง}เพื่อประโยชน์ของใคร แต่ตอนนี้ความคิดของเธอเปลี่ยนไป Camellya รู้สึกว่าเธอก็คล้ายกับตัวเองเมื่อครั้งเป็นธิดาบุปผาอยู่เล็กน้อย

เธอเดินทางตาม {PlayerName} มาจากจินโจวจนถึงตอนนี้

คนเพียงคนเดียวที่เดินหน้าอย่างไม่ย่อท้อ ระหว่างทางก็รวบรวมพรรคพวกได้มากมาย

เธอรู้ดีว่าเส้นทางนี้ยังคงไม่เหมาะกับเธอ แต่เธอไม่ได้อยากจะปฏิเสธไปเสียทีเดียว เมื่อเห็นก้อนกรวดที่กระทบกันทำให้ผืนน้ำกระเพื่อมไปทั่ว เธอก็พบว่าตัวเองเป็น "ตัวแปร" ในเส้นทางนี้ได้ ในตอนนี้ เธอมีความสุขมากๆ จากสายสัมพันธ์นี้ เธอไม่ได้รู้สึกเบื่อหน่ายอย่างที่เคยเป็น และเธอก็ไม่ได้อยากจะลบเรื่องราวพวกนี้ออกไปจากหัวเช่นกัน เธอชอบหันไปนึกถึง{Male=เขา;Female=เธอ} อยากจะรู้เรื่องราวการผจญภัย{Male=ของเขา;Female=ของเธอ}ให้มากขึ้น และได้ใช้ช่วงเวลาอันน่าตื่นเต้นด้วยกันให้มากขึ้น เมื่อคิดได้เช่นนั้น Camellya ก็รู้ตัวว่าความคิดพวกนี้ทำให้เธอทั้งสุขและเศร้าไปพร้อมๆ กัน ซึ่งเกิดขึ้นมานานแค่ไหนแล้วเธอเองก็ไม่อาจรู้ได้

อยู่ๆ เธอก็เปิดเทอร์มินัลขึ้นมา แล้วร่างข้อความสั้นๆ ขึ้นมาเพื่อส่งให้กับ {PlayerName} โดยกำหนดให้ส่งออกไปไม่นานก่อนที่{Male=เขา;Female=เธอ}จะออกเดินทาง กำไลนี้จะช่วยให้เธอรับรู้ถึง{Male=เขา;Female=เธอ}ได้ทุกเมื่อ ก็เลยไม่มีอะไรต้องกังวล แม้โซลาริสจะกว้างใหญ่ไพศาล แต่เธอเชื่อว่าหากมีเส้นด้ายที่เชื่อมโยงทั้งสองเอาไว้ด้วยกัน ทั้งคู่จะต้องได้พบกันอีกครั้งแน่ๆ

Camellya จะไปหา {PlayerName} โดยไม่ให้{Male=เขา;Female=เธอ}ได้ทันตั้งตัวเลยล่ะ!

เธอผิวปากอย่างอารมณ์ดีขณะนึกภาพช่วงเวลาที่น่ายินดีนี้ เถาวัลย์พันไปตามแขนเธอ ทะยานขึ้นไปเบื้องบนในขณะที่หน่อเล็กๆ ที่ปลายเถาวัลย์ก็เริ่มบานสะพรั่ง

ทันใดนั้นเอง ความคิดก็เข้ามาในหัวเธอ

"ฉันจะเอาดอกไม้ให้กับ{Male=เขา;Female=เธอ}"

เมื่อตัดสินใจได้เช่นนี้แล้ว เธอก็นึกจริงจังขึ้นมาทันที เธอจะต้องหาตัว {PlayerName} ให้เจอเดี๋ยวนี้! หากเธอยังมีชีวิตอยู่ ดอกไม้ที่เกิดจากตัวของเธอเองย่อมไม่เหี่ยวเฉาหรือสลายหายไป เธอประหลาดใจกับความตั้งใจของตัวเอง ขณะเดียวกันก็รู้สึกเศร้าอยู่ในที ในระหว่างที่คิดอยู่นั้น ความรู้สึกเศร้าเล็กๆ ก็ทำให้ความคิดของเธอสะดุดลง

เธอถอนหายใจ และเลือกที่จะไม่จมอยู่กับความรู้สึกนี้ เพราะว่า... ใช่แล้ว! รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าเมื่อเธอตั้งใจจะให้ดอกไม้เบ่งบานเสมอเมื่ออยู่กับ {PlayerName} เธอจะทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องจากไปก่อนเวลาอันควร

Camellya กระโดดลงจากยอดต้นไม้ ก่อนตรงไปหา {PlayerName} ผู้เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งโชคชะตาอันล้ำค่าของเธอด้วยความร่าเริง

เธอตื่นขึ้นจากฝัน

ผนังของแคปซูลบำบัดจมลงสู่ความมืดมิด ท่ามกลางความเงียบงันอันหนักอึ้งจากระบบกันเสียง Camellya กะพริบตาและมองไปทางขวาด้วยสายตาว่างเปล่า ตัวแสดงข้อมูลบนหน้าจอเทอร์มินัลกลับเป็นปกติแล้ว ตรวนที่ข้อมือและข้อเท้าก็คลายออกแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกไร้เรี่ยวแรง ทำให้เธอต้องนอนอยู่ในพื้นที่แคบๆ ในแคปซูลบำบัดต่อไป

เธอพยายามทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น Camellya พยายามทำใจให้สงบและนึกให้ออก แต่ความทรงจำที่หายไปก็เหมือนหลุมดำอันไม่มีที่สิ้นสุด พยายามนึกเท่าไหร่ก็ได้แต่ความว่างเปล่า ความทรงจำของเธอขาดช่วงไปอีกครั้ง

หลังมาอยู่แบล็กชอร์แค่ปีเดียว Camellya ก็เพิ่งสอบผ่านได้เป็นผู้ครองผกาอย่างเป็นทางการ ตอนนี้เธอจึงมีสิทธิ์เข้าดูคลังข้อมูลในระบบเธทิสได้มากขึ้น

ก่อนจะมาอยู่ที่นี่ เธอเคยเดินทางไปทั่วโซลาริสมานาน

ถ้ำที่เธอลืมตาตื่นขึ้นมาครั้งแรกนั้นไม่มีร่องรอยว่ามีคนอื่นๆ อยู่เลย มีเพียงต้นไม้ที่เลื้อยพันขึ้นไปตามผนัง Camellya เดินเท้าเปล่าไปตามสายน้ำจนออกมาพบอากาศภายนอก เธอพบหมู่บ้านไร้ผู้คน เท้าสัมผัสเข้ากับอะไรบางอย่าง เป็นแผ่นหินที่มีอักษรจารึกไว้จางๆ ว่า "หมู่บ้านบุปผาโรย"

เธอใช้เวลานานทีเดียวกว่าจะออกมาจากหมู่บ้านร้างนั้นได้ พอเริ่มหิว เธอก็ล่าสัตว์ป่าเพื่อประทังชีวิต ยามกระหาย ก็อาศัยดื่มน้ำจากน้ำพุบนภูเขา เธอใช้เวลาหลายเดือนในการเดินทางผ่านป่ารกทึบ ในที่สุดก็มาถึงสถานที่ที่เต็มไปด้วยผู้คน จนได้มารู้ในภายหลังว่าหมู่บ้านนั้นน่าจะถูกลืมมาหลายร้อยปีแล้ว

แม้จะได้กลับมาอยู่ในสังคมที่เจริญแล้ว แต่ Camellya ก็ยังคงจำอะไรไม่ได้ สภาพแวดล้อมใหม่ๆ ไม่ได้ช่วยกระตุ้นความทรงจำให้เธอเลย เธอรู้สึกเหมือนเป็นสัตว์ป่าที่ใช้ชีวิตโดยพึ่งสัญชาตญาณล้วนๆ กฎเกณฑ์และระเบียบต่างๆ ที่มนุษย์ทำกันล้วนเป็นเรื่องแปลกใหม่ แต่เธอก็ไม่ได้กังวลอะไร แค่ใช้พลังเรโซแนนซ์ที่มีก็เพียงพอแล้ว สำหรับเธอแล้ว พลังก็คืออาวุธที่ติดมากับตัว และเธอก็ใช้พลังนั้นดั่งใจนึกผ่านดินแดนที่บอบช้ำไปด้วยอาดูรการณ์

เดิมที เธอตื่นเต้นไปกับทุกอย่างในโซลาริส แต่เมื่อเธอค่อยๆ รู้อะไรมากขึ้น ก็เริ่มเบื่อขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แม้การได้มาที่แบล็กชอร์จะเป็นเรื่องบังเอิญ แต่เธอกลับคุ้นเคยกับที่แห่งนี้อย่างน่าประหลาด หนึ่งปีให้หลัง เธอก็ได้เห็นชื่อตัวเองอยู่ในระบบเธทิส และรู้ว่าเธอเคยใช้ชีวิตและทำงานที่นี่มาก่อนโดยใช้ชื่อว่าธิดาบุปผา การที่เธอหลงลืมทุกสิ่งแต่ยังจำชื่อ "Camellya" ได้ก็เป็นเรื่องน่าแปลก

ความอยากรู้ทำให้เธอเริ่มสืบค้นเรื่องราวในแบล็กชอร์ เธออยากจะรู้อดีตของตัวเองและเรื่องราวของธิดาบุปผาว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่

ในระหว่างที่คิด เธอก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาในหัวอีกครั้ง ดอกไม้ที่อกเธอขยายใหญ่ขึ้นมาฉับพลันเป็นสีม่วงเข้ม หนามแหลมคมของดอกไม้นี้ราวกับจะพุ่งทะลุผ่านแคปซูลบำบัดได้เลย ความทรงจำบางส่วนผ่านแวบเข้ามาในหัว อ้อ ธิดาบุปผาหนีบไม่ให้เธอจำอดีตได้ Camellya ส่งเสียงอู้อี้ด้วยความเจ็บปวดเมื่อพันธนาการกลับมารัดแขนขาแน่นอีกครั้ง สัญญาณเตือนดังสนั่น อีกเดี๋ยวบุคลากรแพทย์ก็คงจะมา

แต่เธอก็รู้ดีว่าถึงมาก็คงช่วยอะไรได้ไม่มาก บุคลากรเหล่านี้ได้ตรวจร่างกายเธออย่างละเอียดไปแล้ว โดยสรุปว่าอาการโอเวอร์คล็อกของเธอ ไม่มีใครเคยเจอมาก่อนและไม่สามารถรักษาให้หายได้ โดยดูแลได้ด้วยวิธีพันธนาการเท่านั้น ความตายอาจช่วยให้หลุดพ้นความทรมาน แต่ด้วยสภาพของเธอในตอนนี้ จะตายยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ

เธอทำได้แค่รอ รอความตายอย่างสมเกียรติ การที่ต้องอยู่เฉยๆ บั่นทอนจิตวิญญาณของเธออย่างมาก หากเลือกผลลัพธ์ไม่ได้ อย่างน้อยเธอก็ขอใช้เวลาระหว่างนั้นอย่างที่ใจต้องการ

"ฉันจะทำอย่างที่ใจต้องการจนกว่าวันนั้นจะมาถึง"

"เจ็บจัง!" เธอคิด

Camellya หัวเราะออกมาดังลั่นแม้จะรู้สึกเจ็บปวดแสนสาหัส

เธอตื่นขึ้นจากฝัน

ธิดาบุปผาลืมตาขึ้น สัมผัสได้ถึงอากาศเย็นที่ปลายนิ้ว แขนขาของเธอรู้สึกชาเล็กน้อย เธอขยับตัวช้าๆ บนที่นั่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งเพื่อสังเกตบรรยากาศโดยรอบ

รถมาหยุดอยู่หน้าถ้ำเพื่อหลบจากพายุหิมะที่ด้านนอก มองไปเบื้องหน้าก็เห็นผืนหิมะขาวโพลนกว้างไกลจนสุดสายตา ดอกไม้น้ำแข็งทยอยร่วงหล่นลงจากฟากฟ้าก่อนจะค่อยๆ มาหยุดอยู่ที่ปลายจมูกของเธอ ด้วยความหนาวสั่น เธอจึงหดตัวซุกอยู่ใต้เสื้อหาหนา

เธอเป็นคนที่ทนหนาวไม่ค่อยเก่ง

"หัวหน้าหายไปไหน" เธอพูดถามหลังจากจิบน้ำไปสองสามครั้ง โดยหันไปหาผู้ครองผกาที่นั่งอยู่ด้านหน้า "ฉันไม่เห็น{Male=เขา;Female=เธอ}เลย"

"หัวหน้าน่ะเหรอ {Male=เขา;Female=เธอ}ไปทางตะวันตกน่ะ เห็น{Male=เขา;Female=เธอ}บอกว่ามีอะไรน่าสนใจโผล่มา ก็เลยอยากไปดูสักหน่อย"

"แล้วทำไม{Male=เขา;Female=เธอ}ไม่พาฉันไปด้วยล่ะ ฉันเป็นคนคุ้มกันของ{Male=เขา;Female=เธอ}นะ!" เธอบ่นพึมพำ

ผู้ครองผกาผู้เป็นสหายของเธอหัวเราะเบาๆ ไปพลางขับรถ แทบไม่ได้ละสายตาจากซุปร้อนๆ "ก็เธอหลับอยู่นี่! ตั้งแต่เดินทางมาเธอก็ไม่เคยได้หลับสนิทเลย เอาแต่หนาวสั่นอยู่ตลอด พอ{Male=เขา;Female=เธอ}เห็นว่าเธอพักผ่อนอยู่ก็เลยไม่อยากปลุกน่ะ"

ธิดาบุปผาบ่นพึมพำเบาๆ ก่อนทำหน้าบูดบึ้งแล้วไปดันเปิดประตู "เอาเถอะ ฉันจะออกไปหา{Male=เขา;Female=เธอ}เดี๋ยวนี้เลย!"

ผู้ครองผกาปล่อยเธอไป เขารู้ดีอยู่แล้วว่าความสัมพันธ์ระหว่างธิดาบุปผากับหัวหน้าก็เป็นแบบนี้แหละ

เมื่อหลุดจากความอบอุ่นในตัวรถ ธิดาบุปผาก็ลากเท้าไปตามผืนหิมะกว้างใหญ่ ความทรงจำเมื่อครั้งที่พบเจอหมู่บ้านบุปผาโรยเป็นครั้งแรกหวนกลับมาอีกครั้ง เธอรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาจะต้องมาทำภารกิจกันที่ทุ่งหิมะแห่งนี้ และต่อให้เธอจะไม่ชอบความหนาวเย็น แต่เธอรู้ดีกว่าการได้ใช้เวลาอยู่กับหัวหน้าแบล็กชอร์เป็นอะไรที่คุ้มค่า ส่วนใหญ่แล้ว เธอจะเลือกทำงานต่างๆ ร่วมกับ {PlayerName} ไปทั่วโซลาริส ตั้งแต่เมืองที่มีผู้คนขวักไขว่ไปจนถึงย่านที่ไม่มีคนรู้จัก หรือจะเป็นพื้นที่ปลอดภัยไปจนถึงเขตแดนแสนอันตราย ธิดาบุปผาชอบการใช้ชีวิตแบบนี้ ได้สัมผัสความตื่นเต้นจากเรื่องที่ไม่คาดคิด ส่วน {PlayerName} ก็เปลี่ยนเรื่องธรรมดาให้กลายเป็นเรื่องแสนพิเศษได้ดีจนน่าแปลกใจ

เธอไม่ได้กังวลเรื่องภัยอันตรายใดๆ จริงๆ แล้วออกจะชอบเสียด้วยซ้ำ สำหรับเธอแล้ว อันตรายย่อมมาพร้อมความเปลี่ยนแปลง ส่วนความเปลี่ยนแปลงก็ทำให้ตื่นเต้นเร้าใจ แต่เธอได้รู้แล้วว่า เมื่ออยู่กับหัวหน้า เธอจะต้องอดกลั้นไม่ให้ก่อเรื่องเพียงเพื่อความสนุก

อันตราย...

Camellya ยกมือขึ้น ตรวนบอบบางที่ข้อมือของเธอกระทบแสง กำไลที่คอยตรวจค่าราเบลล์ของเธอก็แสดงค่าเป็นปกติ เธอบีบข้อมือตัวเองแล้วถอนหายใจเบาๆ "ดีเลย ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่ควรจะเป็น" เธอคิด "เกิดฉันอาการแย่เกินควบคุมขึ้นมา {Male=เขา;Female=เธอ}ก็ต้องมาดูแลฉันอีก คงไม่ต้องทำภารกิจกันพอดี"

เธอไม่ชอบเวลาที่ควบคุมตัวเองไม่ได้

ช่วงไม่กี่ปีมานี้ ความฝันแปลกๆ ที่ไม่ปะติดปะต่อคอยตามหลอกหลอนธิดาบุปผามาตลอด ความฝันพวกนี้เหมือนจะเป็นความทรงจำที่ไม่ได้มาจากชีวิตของเธอ ในความฝัน เธอออกตามหา {PlayerName} อยู่ตลอดแต่ก็ไม่เคยได้พบกัน ทุกครั้งที่เธอสะดุ้งตื่น ความว้าวุ่นจะเกาะกินใจเธอ สัมผัสได้ถึงความปั่นป่วนหยั่งรากลึกเข้าไปในจิตใจ และเธอก็จะต้องไปหาหน่วยแพทย์ของแบล็กชอร์อยู่บ่อยๆ

ความคิดนี้ชวนให้อารมณ์ไม่ดี

เธอต้องหา{Male=เขา;Female=เธอ}ให้เจอให้เร็วที่สุด

เธอพยายามสลัดความคิดว้าวุ่นเหล่านั้นออกไป แล้วหันมาใส่ใจกับคลื่นความถี่ของ {PlayerName} หลังข้ามหุบเขาไปสองลูกและทะเลสาบน้ำแข็ง ในที่สุดเธอก็พบรูปร่างเหมือนคนดูรางๆ มาจากที่ไกลๆ

"Camellya นอนหลับสบายมั้ย"

แววตาสีทอง{Male=ของเขา;Female=ของเธอ}เปล่งประกายอบอุ่นจนเธออดยิ้มตอบไม่ได้

"ฮิๆ... ถ้าอยู่กับหัวหน้า ฉันก็ต้องฝันดีสุดๆ อยู่แล้วล่ะ" เธอได้ยินเสียงตัวเองตอบไปเช่นนั้น

เธอตื่นจากความฝัน

ยิ่งนานวัน ช่วงเวลาระหว่างการหลับใหลและการตื่นก็ยิ่งสั้นลง จนธิดาบุปผาเริ่มจะแยกแยะลำบากระหว่างความฝันและความเป็นจริง เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าความผิดเพี้ยนนี้เกิดขึ้นเมื่อไร

ความทรงจำพลุ่งพล่านราวกับคลื่นยักษ์ถาโถมเข้าใส่จิตใจและสร้างความปั่นป่วนต่อประสาทสัมผัส ความเจ็บปวดแล่นผ่านร่างกายอย่างไม่หยุดยั้งและไร้ปรานี เธออ้าปากกรีดร้อง แต่โอเวอร์คล็อกได้เปลี่ยนลำคอของเธอให้เป็นรากที่บิดเบี้ยวและหยาบกระด้างจนเธอไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้

หลังจากพยายามก้าวเดินอย่างโซเซได้เพียงไม่กี่ก้าว เธอก็ล้มลงบนริมฝั่งแม่น้ำที่เต็มไปด้วยโคลน ร่างกายสั่นเทา ปลายนิ้วกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้

เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นกี่ครั้งแล้วนะ? เธอจ้องมองด้วยสายตาที่ว่างเปล่าไปยังท้องฟ้ายามราตรีอันมืดมิด

ความว่างเปล่าอันสับสนวุ่นวายหมุนวนอยู่ภายในตัวเธอ แต่มีสิ่งหนึ่งที่เด่นชัดจนทำให้เธอโล่งใจอย่างชัดเจน: {PlayerName}

เธอจำทุกอย่างได้แล้ว

เธอคือใคร {PlayerName} คือใคร เหตุผลในการมีชีวิตของเธอ โซลาริสและ อาดูรการณ์...

ก่อนที่เธอจะถูกความบ้าคลั่งของการโอเวอร์คล็อกกลืนกิน ความทรงจำเหล่านั้นถูกฝังไว้ในส่วนลึกของเธอมาโดยตลอด ทุกครั้งที่เธอตื่นขึ้นมา เธอจะสูญเสียความทรงจำทั้งหมด เหลือเพียงความว่างเปล่าอันเจ็บปวด เมื่อเวลาผ่านไปและร่างกายของเธออ่อนแอลงจากการโอเวอร์คล็อก ภาพเล็กๆ ของภารกิจและรากเหง้าของเธอจะปรากฏขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่จะหายไปอีกครั้งจนเป็นวัฏจักรอันไร้ที่สิ้นสุด

เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกี่ครั้งแล้ว? ธิดาบุปผาไม่สามารถตอบได้

อารยธรรมที่เสื่อมสลายเป็นผงธุลีจะฟื้นฟูขึ้นมาใหม่ ชีวิตโรยราไปจะเบ่งบานอีกครั้ง

เธอเคยเป็นพยานการเสื่อมถอยและการเกิดใหม่ของโซลาริส แต่ก็ยังพเนจรในใจของตนเองตลอดไป

"{PlayerName}..." เธอเอ่ยปากเรียกชื่อนั้นราวกับเป็นคำอธิษฐาน

พวกเขาไม่เคยพบหน้าหรือพูดคุยกันอย่างจริงจัง และในเวลานี้ที่ความทรงจำของเธอเลือนราง เธอไม่สามารถบอกได้ด้วยซ้ำว่าพวกเขาเป็นมิตรหรือศัตรูต่อกัน แต่ในครั้งถัดไปที่เธอตื่นขึ้นมา เธอก็รู้ว่าสัญชาตญาณของเธอจะนำทางให้เธอตามหา{Male=เขา;Female=เธอ} ความรู้สึกนี้ไม่ใช่ความคิดถึงที่อ่อนโยน แต่เปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่หนักอึ้งซึ่งธิดาบุปผาไม่อาจแบกรับได้

แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกเกลียดชังโซ่เส้นนี้เลย

เสียงใบไม้เสียดสีกันทำให้เธอตื่นจากฝัน เธอกะพริบตาอย่างอ่อนล้า และดอก Camellya สีแดงก็ผลิบาน เถาวัลย์ของมันแทงทะลุทาเซ็ตดิสคอร์ดที่แฝงกายอยู่ในเงามืด ใช่แล้ว นี่คือสัญชาตญาณของเธอ แก่นแท้ของเธอ และแก่นแท้ของการเป็นเธอ... แม้ว่าเธอใกล้จะสูญเสียความทรงจำทั้งหมด เธอก็สามารถพึ่งพาสัญชาตญาณของตนเองได้เสมอ

อันที่จริงแล้ว สัญชาตญาณคือสิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ให้เธอยึดมั่น

"ครั้งหน้า ถ้าเพียงฉันได้พยายามทำความรู้จัก {PlayerName} จริงๆ และพูดคุยกับ{Male=เขา;Female=เธอ}"

ธิดาบุปผาครุ่นคิดอย่างเลือนราง ระบบเธทิสอาจช่วยนำ {PlayerName} มาพบกับเธอได้เพราะเธอได้เปิดเผยตัวเองในภารกิจนี้แล้ว

ธิดาบุปผาหลับตาลง เธอยอมจำนนต่อความมืดเมื่อความเจ็บปวดทวีคูณจนถึงขีดสุด

น้ำเย็นของทะเลสาบกระเพื่อมข้างแก้มของเธอ ดอก Camellya เหี่ยวเฉาขณะที่เถาวัลย์ของมันหดกลับเข้าสู่ร่างกายของเธอ

สายลมแห่งฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านใบไม้และโอบกอดร่างกายของเธอที่นอนอยู่ริมทะเลสาบ ขณะเดียวกันในทางทิศเหนือ ชาวบ้านของหมู่บ้านบุปผาโรยกำลังจะตื่นจากความฝันและเรียกหากันเพื่อเตรียมตัวออกหาปลาในวันใหม่

เธอตื่นจากความฝัน

ลมพัดแรงเสียดสีกับขอบหลังคาจนเกิดเสียงดัง เธอยืดตัวและหรี่ตาลงมองถนนอันคับคั่งที่อยู่เบื้องล่าง พาหนะแล่นตัดกันไปมาบนถนน ไฟท้ายเรียงกันจนดูคล้ายเป็นโซ่เพลิงที่สว่างไสว เธอเอามือเท้าคางไว้และเริ่มฮัมเพลง

เธอฮัมเพลงที่ได้เรียนรู้จาก {PlayerName}

แน่นอนว่าเธอไม่ได้ฟังจาก {PlayerName} {Male=เอง;Female=เอง}โดยตรง แต่เป็นการเรียนรู้ผ่านการแอบฟัง

พวกเขาอาจจะไม่ได้เป็นศัตรูต่อกัน แต่ความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นไม่ใกล้เคียงกับความเป็นมิตรเลย อย่างมากก็เป็นเพียงการรู้จักฝ่ายเดียวเท่านั้น การปรากฏตัวของ {PlayerName} เป็นที่จับตามองของหลายฝ่าย รวมถึงองค์กรของเธอด้วย แต่เธอเองแทบจะไม่สนใจเรื่องนั้นเลย อีกทั้งยังเป็นเรื่องที่เธอไม่อยู่ในฐานะที่จะคิดถึงด้วยซ้ำ

เธอเป็นเพียง "เมล็ดพันธุ์ที่ถูกเลือก" หรือ "ดอกไม้" ที่เบ่งบานเพื่อจุดประสงค์เดียวคือการล่า {PlayerName} เท่านั้น การฉีดยาในแต่ละวันทำให้เธอรู้สึกมึนงง มีชีวิตแบบครึ่งหลับครึ่งตื่น เหลือแค่เพียงความคิดถึงตามสัญชาตญาณที่มีต่อคนคนหนึ่งที่ฝังลึกอยู่ในหัวใจของเธอเท่านั้น

สารที่เธอได้รับมีกลิ่นฉุนคล้ายกรด ฉุดรั้งสติสัมปชัญญะของเธอให้จมดิ่งจนสูญสิ้นทัศนวิสัยและตัวตน

ความคิดของเธอหมุนวนอย่างวุ่นวายราวกับระเบิดที่ใกล้จะปะทุแต่ถูกบังคับให้รีเซ็ตก่อนจะนับถอยหลังถึงศูนย์

แต่เธอไม่สนใจ

เพราะนอกจาก {PlayerName} แล้วก็ไม่มีอะไรที่เธอสนใจเลย บางครั้งเธอรู้สึกว่า{Male=เขา;Female=เธอ}คนนั้นเป็นเพียงเงาดำบนผืนผ้าใบเปล่า เป็นโครงร่างของคนแปลกหน้า เธอวาดภาพเหมือนขึ้นจากเศษเสี้ยวข้อมูลที่เธอรวบรวมมาอย่างอุตสาหะ พวกเขาใกล้ชิดกันมากแต่ไม่เคยพบกันจริงๆ เธอไม่รู้เลยว่า{Male=เขา;Female=เธอ}คนนั้นมีหน้าตาอย่างไร

ว่ากันว่าพวกเขาจำเป็นต้องรักษาระยะห่างไว้เท่านี้เพื่อหลีกเลี่ยงการติดตามของระบบเธทิส ส่วนการติดต่อนั้นเป็นเรื่องต้องห้ามอย่างเด็ดขาด

แต่ตอนนี้เธอปรารถนาที่จะพบกับ {PlayerName}!

เธอนั่งอยู่ที่ขอบตึกอย่างน่าหวาดเสียวพลางหัวเราะกับจินตนาการนั้น เถาวัลย์พันรอบแขนของเธอและค่อยๆ ไต่ขึ้นที่สูง ที่ส่วนปลายของเถาวัลย์มีดอกตูมอันบอบบางที่กำลังบานอย่างช้าๆ

ไม่นานนักเธอก็เกิดความคิด

"ฉันจะให้ดอกไม้กับ{Male=เขา;Female=เธอ}"

ความคิดนี้เข้าครอบงำเธอทันทีที่มันเกิดขึ้น เธอนึกภาพของช่วงเวลาที่เธอได้พบกับ {PlayerName} และมอบของขวัญซึ่งเป็นดอกไม้ที่งอกออกมาจากตัวเธอเอง ดอกไม้นี้จะไม่เหี่ยวเฉาหรือเสื่อมสลายตราบใดที่เธอยังมีชีวิตอยู่ แต่ทันใดนั้น ความคิดดังกล่าวก็อันตรธานไปในจิตใจอันสับสนวุ่นวายของเธอโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้เลย

เธอไม่อาจรู้ได้เลยว่าในอีกหลายศตวรรษข้างหน้า ภาพที่เธอสร้างขึ้นในจิตใจนั้นจะอันตรธานไปในอาดูรการณ์ เธอจะพเนจรอย่างไร้ที่สิ้นสุดในเขาวงกตแห่งความทรงจำ จนกระทั่งเช้าวันหนึ่งในฤดูใบไม้ร่วง ที่ริมทะเลสาบในหมู่บ้านบุปผาโรย เธอจะได้พบกับ {PlayerName} ซึ่งมาช่วยหมู่บ้านจากการโจมตีของทาเซ็ตดิสคอร์ด หลังจากนั้นเธอจะได้เข้าร่วมแบล็กชอร์และใช้ชีวิตร่วมกันเป็นเวลาหลายร้อยปีก่อนที่{Male=เขา;Female=เธอ}ผู้นั้นจะแยกทางจากเธอไปในที่สุด ส่วนเธอเองก็แยกทางจากแบล็กชอร์เช่นกัน ก่อนจะกลับมาร่วมทางกันอีกครั้งในอีกหลายทศวรรษให้หลังในจินโจว อนาคตทั้งหมดนั้นยังมาไม่ถึง เช่นเดียวกับความเป็นไปได้ที่หลับใหลอยู่ภายในเมล็ดพันธุ์ รอคอยวันที่โชคชะตาจะเบ่งบาน

เธอกระโจนออกจากอาคาร เถาวัลย์ของเธอถักทอไปตามโครงสร้างของเมืองเพื่อค้นหา{Male=เขา;Female=เธอ}คนนั้น