Carlotta

ปรับรูปแบบมิติ

[Extracted from the Internal Records of the Montelli Family - Access Shared] โค้ดเนม: โอปอล การปลุกพลังของสมาชิกผู้นี้เกิดขึ้นเมื่อกว่า 10 ปีที่แล้ว และเธอมีความสามารถในการควบคุมพลังเรโซแนนซ์ของเธอได้อย่างยอดเยี่ยม สัญลักษณ์ทาเซ็ตของสมาชิกผู้นี้อยู่ที่บริเวณบั้นเอว และไม่พบการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพที่สำคัญใดๆ หลังจากการปลุกพลัง เธอสามารถสร้างคริสตัลที่ส่องประกายคล้ายกับโอปอลได้ไม่จำกัด ซึ่งสามารถนำมาประกอบใหม่เป็นอาวุธปืนและกระสุนได้ตามต้องการ ขณะใช้พลังเรโซแนนซ์ของเธอ ผมของโอปอลจะแสดงเอฟเฟกต์ที่เป็นคริสตัลออกมาด้วยเช่นกัน และศัตรูที่ถูกโจมตีด้วยคริสตัลที่เธอสร้างขึ้นจะตกอยู่ภายใต้สภาวะการกลายเป็นคริสตัลอีกด้วย ควรทราบว่า มีบุคคลบางกลุ่มพยายามหากำไรด้วยการรวบรวม "อัญมณี" เหล่านี้ แต่กลับพบว่าไม่สามารถนำไปแลกเปลี่ยนหรือหมุนเวียนในตลาดได้ หากพิจารณาจากลักษณะภายนอก สิ่งเหล่านี้คล้ายกับอัญมณีล้ำค่า แต่โดยเนื้อแท้แล้วกลับเป็นตัวกลางชนิดหนึ่งที่ทำให้เกิดการจัดโครงสร้างใหม่ ซึ่งสามารถทำให้ความถี่ของเป้าหมายที่ถูกโจมตีพังทลายและแตกสลายจนกระทั่งหายไปอย่างสมบูรณ์ รูปแบบเรโซแนนซ์สเปกตรัมของสมาชิกผู้นี้แสดงให้เห็นถึงความคล้ายคลึงกับเครื่องประดับกระจกสีและเกล็ดหิมะตามธรรมชาติ มีการสงสัยว่าสิ่งนี้อาจเกี่ยวข้องกับพฤติกรรมกระตือรือร้นของเธอที่แหวกขนบธรรมเนียมและการใช้เครื่องประดับเป็นอาวุธในช่วงแรกที่พลังเรโซแนนซ์ของเธอตื่นขึ้น การวิเคราะห์ตัวอย่างทดสอบเผยให้เห็นเส้นโค้งราเบลล์ที่ไม่บรรจบกัน ดังนั้น สมาชิกผู้นี้จึงถูกจัดประเภทเป็นเรโซเนเตอร์ปลุกพลังที่มีระยะบ่มเพาะ

[ตัดตอนมาจากเอกสารภายในของตระกูล Montelli - แบ่งปันการเข้าถึง] โค้ดเนม: โอปอล กราฟคลื่นของสมาชิกคนนี้แสดงความแปรปรวนเป็นรูปวงรี รูปแบบของขอบเขตเวลาเป็นปกติ และสังเกตไม่พบสัญญาณของความแปรปรวนที่ผิดปกติ ผลการทดสอบประเมินว่าอยู่ในเฟสที่ปกติ ค่าวิกฤตเรโซแนนซ์: ค่าวิกฤตโอเวอร์คล็อกสูง สมาชิกคนนี้มีความเสถียรสูงและมีความเสี่ยงต่อโอเวอร์คล็อกน้อยมาก บันทึกระบุว่าไม่มีประวัติโอเวอร์คล็อก ขณะนี้ยังไม่จำเป็นต้องเข้ารับการให้คำปรึกษาทางจิตวิทยา ช่างสง่างามอะไรเช่นนี้! ท่านหญิงคาร์ลอ... ไม่สิ ผลงานของสมาชิกผู้นี้ช่างสง่างามอยู่เสมอ สมบูรณ์แบบมาก แม้แต่ในการทดสอบนี้... สง่างามจริงๆ!

ฝนกลางคืนกระทบหน้าต่างดังเป็นจังหวะและพัดพากลิ่นเหล้าฉุนคละคลุ้ง Carlotta ไม่ชอบกลิ่นนี้นัก แต่กลับรู้สึกสบายใจที่มีเพียงผู้ถูกคเทิร์นงำด้วยความปรารถนาแรงกล้าเท่านั้นที่จะออกมาในสภาพอากาศแบบนี้ และผู้คนเหล่านั้นมักไม่ค่อยเกรงใจใครนัก

หญิงสาวสวมชุดเก่าแต่ดูแลเป็นอย่างดีพยายามทำตัวไม่สนใจใคร แต่สายเทิร์นของเธอกลับจับจ้องไปที่ทุกการเคลื่อนไหวของผู้ประมูลราวกับนักพนันที่สิ้นหวัง ขณะเดียวกัน ชายที่แต่งตัวสีฉูดฉาดในโถงกลางอวดความรู้เรื่องศิลปะเสียงดัง ไม่ยอมให้ผู้อื่นละความสนใจไปจากตน ทั้งที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตนพูดถึงศิลปะแขนงต่างๆ ผสมปนเปกันไปหมด และสุดท้าย เด็กชายคนหนึ่งแอบยืนใกล้หน้าต่าง แอบมอง Carlotta อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรู้สึกตัวและเบนสายเทิร์นไปทางอื่น ออกจะขาดไหวพริบไปบ้าง แต่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่

สำหรับ Carlotta นี่คือเกมที่ผลลัพธ์ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเธอ

นี่ไม่ใช่การประมูลครั้งแรกของ Carlotta บนเวทีใต้แสงไฟนุ่มนวล ผลงานต่างๆ ถูกนำมาวางและนำออกไปชิ้นแล้วชิ้นเล่า ผู้ซื้อที่มีแววเทิร์นเป็นประกายซุบซิบกันโดยไม่ได้สนใจคุณค่าด้านศิลป์เท่ากับประวัติราคาของผลงานแต่ละชิ้น การสร้างงานศิลป์เป็นความพยายามอันสูงส่ง แต่การค้าขายงานศิลป์กลับต่างออกไปแทบจะสิ้นเชิง ที่นี่ ทุกการซื้อขายคือการเดิมพันในวันนี้เพื่อผลตอบแทนในวันหน้า

ถึงอย่างนั้น Carlotta ก็ยังยกป้ายเพื่อประมูลผลงานที่คนทั่วไปมองว่าไร้เสน่ห์ สำหรับเธอ นี่คือส่วนหนึ่งของกลยุทธ์ใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นเพียงภาพรูปร่างปะปนไร้ความหมายหรือผลงานอารมณ์ศิลป์แบบเปลี่ยนแนว... เวลาจะเป็นผู้พิสูจน์ และผลตอบแทนจะเกินความคาดหมาย

พฤติกรรมเช่นนี้ในตอนแรกก็ถูกมองด้วยความสงสัย แต่ไม่นานอากัปกิริยาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของ Carlotta ก็เริ่มโน้มน้าวผู้เข้าร่วมประมูลและชี้นำการตัดสินใจของพวกเขา ราวกับว่าเธอมีกลยุทธ์ที่หยั่งรากอย่างเฉพาะตัวทั้งในทฤษฎีศิลปะ ความรู้สึกด้านสุนทรียะ และความเข้าใจตลาด ทว่าเธอกำลังจะก้าวไปอีกขั้น เพื่อไขว่คว้าสู่จุดสูงยิ่งกว่าเดิม

และแล้ว เวลานั้นก็มาถึง ณ ที่ตรงนั้นเอง...

ในช่วงวินาทีท้ายๆ ของการประมูล Carlotta ก็ยกป้ายอีกครั้งท่ามกลางความตกตะลึงของผู้ชม และทันทีที่ชายผู้โอ้อวดเห็นเช่นนั้น เขาก็รีบเสนอราคาสูงกว่าทันที

นับถอยหลัง เสนอราคา นับถอยหลัง เสนอราคา... การประมูลดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ราคาแต่ละครั้งยิ่งเข้มข้นและรวดเร็วกว่าครั้งก่อน ผลักเร้าอารมณ์ของทุกคนไปสู่จุดสูงสุดที่แทบหายใจไม่ออก หญิงในชุดเก่าที่ดูแลอย่างดีเบิกเทิร์นกว้างด้วยความไม่เชื่อในจำนวนเงินที่พุ่งสูงขึ้น ส่วนเด็กชายก็แทบหายใจไม่ทัน พลางหันหัวไปมามองความโกลาหลตรงหน้า

ในจังหวะนั้นที่ค้อนของผู้ประมูลกำลังจะฟาดลง Carlotta ก็โบกมือให้คู่แข่งพร้อมรอยยิ้มเจือความเสียดาย "ไม่นึกเลยว่าจะมีอีกคนที่มองเห็นคุณค่าที่แท้จริงของภาพนี้ หากกล้าเดิมพันด้วยจำนวนเงินขนาดนี้... ก็สมควรเป็นของคุณแล้ว"

งานประมูลสิ้นสุดลง แต่ Carlotta ก็ยังมีธุระบางอย่างต้องจัดการต่อ

เธอเฝ้าดูชายคนนั้นเดินจากไปพร้อมภาพวาดก่อนที่เธอจะถอยไปหลบอยู่ในมุมเงียบ เด็กชายที่สบเทิร์นกับเธอก่อนหน้านี้เดินเข้ามาใกล้

"ผมปล่อยข่าวไปว่า Carlotta Montelli กำลังเล็งผลงานชิ้นเอกชิ้นหนึ่งอยู่ เทิร์นมที่คุณสั่งไว้เป๊ะเลย"

คอร์ลอตเทิร์นยิ้มให้เด็กชายพร้อมมอบรางวัลให้เขา หากเขายังคงว่าง่าย เธอก็ไม่ถือสาที่จะวางใจไหว้วานอีกครั้งหากต้องใช้เขาสำหรับงานเล็กๆ ในอนาคต ส่วนหญิงสาวที่ยังคงอยู่ใกล้ๆ...

"คุณ Carlotta ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจมากต่อทุกสิ่งที่คุณทำให้ฉันและพ่อ นี่มันช่าง... มันช่าง..." ผู้หญิงนั้นไม่อาจพูดต่อ ใจพะวงหาคำพูดที่เหมาะสม แต่ Carlotta ไม่ปล่อยให้จังหวะหลุดลอยไป

"ไม่ใช่หรอก ผลงานชิ้นนั้นขายได้ราคาที่ควรจะเป็นแล้ว ฉันใช้วิธีลัดของฉัน แต่ผลงานของคุณพ่อของคุณก็มีค่ามากขนาดนั้นจริง บางครั้งคนเราก็แค่อดทนกันไม่เป็น"

ทุกคนได้สิ่งที่ต้องการ เธอก็เช่นกัน

เมื่อคิดได้ดังนั้น Carlotta จึงออกจากห้องประมูลและหายตัวไปในความมืดและสายฝน

คืนนั้นฝนตกลงมากะทันหัน

น้ำขังเต็มถนนและเติมเต็มช่วงเวลาสุดท้ายก่อนเที่ยงคืนด้วยความทุกข์ที่ขังลึกขึ้นอีก Carlotta เหลือบตามองขึ้นดูเงาเลือนรางที่ลอดผ่านผิวน้ำสาดแสงจางๆ เธอเองก็เป็นเงาหนึ่งใช่สายฝนไม่ใช่หรือ ใช่แล้ว... เงาที่เก็บเกี่ยวชีวิตเพื่อล้างความผิดในอดีต

สายฝนไม่อาจหยุดเธอจากการตามหาคนที่ต้องการพบได้

กึก... กึก... กึก... เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นใกล้เข้ามา ประตูเปิดออกดังเอี๊ยด และ Carlotta ก้าวเข้าไปด้านใน เธอเดินทางทั่วรากูนน่าเพื่อค้นหาชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าผู้เกือบถูกกาลเวลาลืมเลือนไปแล้ว คำพูดของเธอกระชับตรงไปตรงมา "เข้าเรื่องเลยนะ ฉันมาที่นี่ในนามของMontelli เพื่ออ่านคำไว้อาลัยของคุณ"

"ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอจะมา"

ผมหงอกขาวแซมผ่านเส้นผมของเขา ใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยกาลเวลาและความเสียใจ เสียงของเขาเรียบเฉย ขณะมอง Carlotta ด้วยสายตาว่างเปล่า

"ชาว Montelli ไม่เคยลืมหนี้เลือด ไม่ช้าก็เร็ว ฉันรู้ว่าฉันจะต้องถูกพบตัว"

หน้าต่างในห้องเปิดแง้มไว้ ลมหนาวคืบคลานเข้ามาพร้อมความเย็นยะเยือกของราตรี ชายชราสั่นสะท้าน แต่ความอ่อนแอนั้นกลับยิ่งทำให้ Carlotta หงุดหงิด เขาพูดราวกับว่าเขาไม่เคยวางแผนร้ายต่อ Montelli และไม่เคยประจบเอาใจพวกFisaliaมาก่อน ราวกับว่าเขาไม่เคยชักใยเบื้องหลังการบุกโจมตีสำนักงานใหญ่ของ Montelli ที่คร่าชีวิตผู้คนมากมายทั้งที่ตระกูลได้ทำข้อตกลงเรื่องสุดเขตตะวันตกไปแล้ว

คำโต้ตอบของ Carlotta เฉียบราวกับคมมีด

"คุณรู้ดีว่าทำไปแล้วจะต้องเจอกับอะไร"

"บ้าเอ๊ย! พวก Montelli อย่างเธอไม่เคยเปลี่ยนเลย เวลาผ่านมา 10 ปีแล้ว ทุกอย่างจบไปแล้ว พวกเธอยึดสุดเขตตะวันตกคืนได้แล้ว ขณะที่ฉันต้องหลบซ่อนเหมือนหนูในรู ฉันใช้ชีวิตด้วยความกลัวว่าในคืนฝนกระหน่ำสักวันจะมีใครบางคนแบบเธอแอบเข้ามาจบชีวิตฉัน"

ชายชราถอนหายใจ สีหน้ากลับแข็งกร้าว มือของเขาพุ่งออกไปคว้าอาวุธที่ซ่อนเอาไว้ Carlotta ไม่พูดอะไร คริสตัลของเธอเปลี่ยนเป็นปืน แฝงไปด้วยภัยร้ายที่เงียบงันแต่รุนแรง

สำหรับ Carlotta เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับการแก้แค้น แต่เป็นเรื่องของหนี้ที่ยังไม่ได้ชำระและความเคารพที่สูญเสียไป ชาวชาว Montelli ใดจะตายไปก็ได้ แต่ตราบใดที่ยังมีชาว Montelli อยู่แม้เพียง 1 คน ตระกูลจะไม่ล่มสลาย ความไว้วางใจอย่างเต็มเปี่ยมต่อญาติพี่น้องทำให้พวกเขาสบายใจที่จะสละชีวิตเพื่อประโยชน์ของตระกูล หากใครต้องล้มตาย อีกคนหนึ่งจะเข้ามารับหน้าที่และทำสิ่งที่ต้องทำให้สำเร็จ ดังนั้นแม้เวลาจะผ่านมา 10 ปี หนี้นี้ก็ยังต้องชำระ เมื่อนั้นจึงจะเรียกได้ว่าจบสิ้น เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องของเงินทองหรือการปิดฉาก แต่เป็นเรื่องความจงรักภักดีและความมุ่งมั่น

ปัง! "อัญมณี" อีกชิ้นแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ชายชราล้มฟุบลงกับพื้น เขาพยายามเงยหน้าขึ้นเพื่อจับตา Carlotta ไว้ แต่ร่างกายกลับไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีกต่อไป

"แค่ก... แค่ก... แกยังไม่ชนะ... เกมนี้ไม่ได้จบ... ด้วยความตาย..."

ใช่แล้ว เกมนี้จะจบเมื่อไม่มีสิ่งใดหลงเหลือแล้วจริงๆ

คอร์ลอตตาย้ำความคิดนี้กับตัวเองขณะก้าวออกสู่ถนน อากาศยามค่ำคืนพัดผ่านแก้มเธออย่างแผ่วเบา พัดพาความเงียบสงัดที่ก้องกังวานไปทั่วห้อง

เธอปิดประตู ก่อนหน้านั้น กระดาษโน้ตที่มีข้อความว่า "ชำระหนี้แล้ว" หล่นลงเบาๆ ข้างเท้าของชายชรา

และเช่นเคย... เมื่อข้างในมีความตาย ข้างนอกก็จะมีรากูนน่าเสมอ

คืนนั้น ฝนรินไหลจากผมลงบนใบหน้าของ Carlotta เธอเดินเซไปข้างหน้าอย่างอ่อนล้า ราวกับกำลังจมลงในละอองฝนเล็กๆ นั้น Carlotta เหนื่อยใจกับนิสัยไม่พกร่มของตัวเอง เธออยากหยุดพักใต้ร่มใจจะขาด แต่เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาบอกเธอว่าจะไม่มีเวลาพักผ่อน ช่างเถอะ Carlotta กัดถุงมือแล้วดึงออกจากมือ เธอต้องเยื้องย่างไปกับการร่ายรำแห่งความตายนี้ต่อไปด้วยชีวิตของเธอเป็นเดิมพัน

ก่อนหน้าในคืนนั้น... ห้องบอลรูมสุดหรู ณ ที่ว่าการเมืองเป็นเจ้าภาพจัดงานรวมตัวของภาคี ตระกูล Fisalia และตระกูล Montelli เหล่าผู้ทรงอิทธิพลที่ต่างมีวาระและเป้าหมายของตนเอง Carlotta เองก็ไม่ต่างกัน เธอเลือกชุดราตรีและรองเท้าส้นสูงที่ช่วยให้เธอเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ เธอจะทำตัวกลืนไปกับฝูงชนและรออยู่ในเงามืด
Carlotta ก้าวขึ้นสู่เวทีเต้นรำพร้อมแลกยิ้มสุภาพกับตัวแทนของตระกูล Fisalia

"คืนนี้คุณดูสวยเป็นพิเศษเลยนะคะ คุณ Carlotta มีแผนจะไปที่ไหนต่อหรือคะ"

"ไม่มีหรอกค่ะ แค่เพลิดเพลินกับค่ำคืนนี้เท่านั้น"Carlotta ตอบ นิ้วของเธอแตะเบาๆ ที่เอวของหญิงผู้สง่างาม โดยที่มือข้างหนึ่งของหญิงสาวผู้นั้นเลื่อนตอบขึ้นไปตามแขนของ Carlotta ฝ่ามือของทั้งคู่สัมผัสกันพร้อมร่างกายที่พลิ้วไหวไปพร้อมกัน กระโปรงระบายราวกับกลีบดอกไม้ผลิบาน

"ไม่เอาน่า คุณคงไม่ได้มาเพียงเพื่อเต้นรำแน่ ฉันเดาว่ายังมี Montelli คนอื่นอยู่ที่นี่ด้วยสินะคะ"

"คุณก็คงรู้ว่าฉันชอบงานเลี้ยงแบบนี้ จากสายตาคุณ ดูเหมือนว่าชาว Fisalia จะมีเดิมพันสูงในค่ำคืนนี้นะ"

หญิงงามปรับจังหวะการเต้นรำของตัวเอง เธอจับมือแน่นขึ้นพยายามควบคุมจังหวะนำ Carlotta ปล่อยให้แรงดึงพาเธอหมุนกลับเข้ากอดอย่างคล่องแคล่ว

"ภาคีกุมบังเหียนของเมืองนี้ไว้ พวกเรา Fisalia จะไม่ยอมให้คุณทำลายสมดุลอันเปราะบาง วิสัยทัศน์ของ Montelli รุนแรงเกินไป"

"คุณบอกว่าพวกเรารุนแรง แต่แท้จริงแล้วเป็นคุณต่างหากที่หิวกระหายอำนาจ คุณพยายามควบคุมกระแสน้ำ อย่างกับว่ามันจะหยุดนิ่งได้จริงๆ เสียอย่างนั้น"
การเต้นรำของทั้งสองดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่ทั้งคู่พยายามช่วงชิงความได้เปรียบ กลายเป็นการเต้นรำที่ต้องใช้การหลบหลีกอย่างละเอียดอ่อน สัมผัสกันเพียงชั่วครู่ก่อนจะแยกออกจากกันในท่วงท่าที่ลื่นไหลเช่นเดิม เมื่อดนตรีถึงจุดเร้าใจถึงขีดสุด หญิงสาวก็ถอยกลับ เหลือบมองฝูงชนเพื่อหา Montelli คนอื่นที่ซ่อนตัวอยู่

Carlotta จับมือหญิงคนนั้น ดึงเธอกลับเข้าสู่จังหวะเต้นรำที่ประสานกัน ดนตรียังคงผูกพวกเธอไว้ด้วยกัน ผู้หญิงคนนั้นไม่มีทางหนีและไม่กล้าทำเรื่องวุ่นวาย สิ่งเดียวที่เธอทำได้คือจ้อง Carlotta ด้วยความแค้น

"Montelli มีหูอยู่ทุกหนทุกแห่ง ตั้งแต่แรกแล้ว คุณก็มุ่งไปที่ "เด็กๆ" ของฉัน หวังว่าคุณจะพร้อมเต้นรำจนกว่าความตายจะพรากเรานะ"

การเต้นรำของพวกเธอมีความหมายใหม่ขึ้นมาทันที Carlotta หยุดเคลื่อนไหว หมุนตัว โจมตี และเป้าหมายก็ล้มลง... แทงโก้ของเธอกลายเป็นเพลงวอลซ์เดี่ยวอันร้ายกาจฟาดฟันกับองครักษ์และ "เด็กๆ" ของผู้หญิงคนนั้นตลอดทางท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างไม่ลดละ

Carlotta รู้สึกถึงพิษที่ซึมเข้าสู่บาดแผลของเธอ พิษร้ายที่กัดกินจิตใจกำลังกัดกินแผดเผาไปตามเส้นเลือดของเธอ รสคาวโลหะของเลือดไหลออกมาจากมุมปาก Carlotta ยิ้มมุมปากและหัวเราะเบาๆ อย่างขมขื่น

นี่คือชะตากรรมของคู่เต้นรำคนสุดท้ายของหญิงสาวคนนั้นหรือเปล่านะ ไม่สำคัญหรอก ไม่ช้าก็เร็ว ทุกคนที่เล่นกับความตายย่อมไม่อาจหนีพ้นความตาย

ขณะที่พิษพรากสติสัมปชัญญะของ Carlotta ไป เธอโค้งคำนับ แล้วยิ้มร่าด้วยประกายเจิดจรัสราวกับเปลี่ยนกลางคืนเป็นกลางวัน ถ้าความตายเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แล้วทำไมไม่เต้นรำให้สุดชีวิตไปเลยล่ะ...?

คืนนั้น Carlotta รู้ว่าฝนกำลังตก แม้เธอจะไม่เห็นหยดน้ำก็ตาม แต่คราบน้ำฝนก็ทิ้งร่องรอยไหลเป็นเส้นบนกระจกหน้าต่าง

Carlotta ขยับกระโปรงแล้วมองเข้าไปในกระจก แผลนั้นหายดีแล้ว และร่องรอยแผลเป็นก็ไม่เหลือให้เห็น พิษก็ถูกขับออกจากร่างจนหมดสิ้น แต่เธอก็ยังไม่อยากพักผ่อนนัก เธอไม่ยอมบอกใครแต่การไม่ทำอะไรเลยทำให้เธอรู้สึกกระสับกระส่าย เหมือนมีบางสิ่งกำลังเล็ดลอดหลุดมือไป Carlotta จึงตัดสินใจปรึกษาปู่ว่าควรจัดการกับ "ปัญหา" ที่เกิดขึ้นล่าสุดอย่างไรดี

เธอพบเขาที่ทางเดินข้างโถงทางเข้า ด้วยความที่เป็นคนนอนดึกเช่นเดียวกับเธอ การที่คุณปู่ยังไม่นอนในยามนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกนัก เธอมองไม่ออกว่าเขากำลังจ้องสายฝนที่โปรยปรายอยู่นอกหน้าต่าง หรือกำลังชื่นชมภาพวาดบนผนังกันแน่ หรือบางที...

"คุณปู่ รอฉันอยู่เหรอคะ"

"ไม่เชิงหรอกนะ จริงๆ แล้วปู่แค่กำลังคิดถึงตอนที่เธอพึ่งเข้ามาอยู่ในตระกูลต่างหาก"

คำตอบนั้นทำให้ Carlotta ถึงกับชะงัก จริงๆ แล้วเธอไม่ชอบตัวตนของตัวเองในตอนนั้นเลย ทั้งไร้เดียงสา อ่อนแอ ถูกทอดทิ้ง และห่างไกลกับการเป็นคนในตระกูลMontelliCarlotta ต้องเรียนรู้อะไรมากมาย ทั้งรากูนน่าMontelli และปัญหาต่างๆ ที่ต้องแก้ไขอย่างสง่างาม ในตอนนั้นแทบไม่มีใครเชื่อมั่นในตัวเธอเลยนอกจากปู่ เวลานั้นสิ่งเดียวที่ Carlotta ภาคภูมิใจก็คือพลังเรโซแนนซ์ ซึ่งเธอใช้ตามสัญชาตญาณเป็นเครื่องมือสู่เป้าหมาย เมื่อเวลาผ่านไป เธอค่อยๆ ปรับตัวเข้ากับระเบียบแห่ง Montelli และใช้ความสามารถของตนเพื่อจัดการกับเรื่องละเอียดอ่อนของตระกูล

มีบางอย่างผิดพลาดไประหว่างกระบวนการนั้นหรือเปล่านะ

Carlotta เชื่อว่าบทบาทปัจจุบันของเธอในลำดับชั้นของ Montelli นั้นเป็นประโยชน์ต่อครอบครัวที่สุดแล้ว พวกเขายอมรับเธอ รับรองเธอ และตอนนี้ก็ต้องการเธอ เธอเป็นหลานสาวแท้จริงของพาดริโน สมควรแก่การใช้ชื่อ Montelli มากกว่าที่เคย แล้วเหตุใดปู่จึงรื้อฟื้นเรื่องในอดีตขึ้นมา

"จำได้ไหม ตอนที่เธอขอให้ปู่แต่งตั้งเป็นผู้ปฎิบัติการ ปู่ให้ถุงมือโอปอลคู่นั้นกับเธอที่ตรงนี้เอง" ปู่แตะไหล่ Carlotta อย่างอ่อนโยนพลางพูดต่อว่า "ปู่ไม่เคยสงสัยในความสามารถของเธอเลย แต่เริ่มสงสัยแล้วว่าทั้งหมดนี้คือสิ่งที่เธอต้องการจริงๆ หรือเปล่า"

สิ่งที่เธอต้องการจริงๆ กับสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่ตอนนี้... Carlotta แทบไม่เห็นว่าจะแตกต่างกันตรงไหน ชีวิตยังคงดำเนินไป และระหว่างทางนั้น มนุษย์ก็ต้องการความเชื่อ อุดมคติ หรือคนที่รักเพื่อยึดเหนี่ยว สำหรับ Carlotta การเป็น Montelli คือสิ่งยึดเหนี่ยว และตระกูล Montelli ก็คือทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ

"ไม่ใช่ นั่นแหละที่เธอเข้าใจผิด" ปู่พูดเบาๆ ราวกับเห็นสิ่งที่ Carlotta คิดอยู่ชัดเจน " Montelli แท้จริงไม่ได้มีชีวิตเพื่อตระกูลเพียงอย่างเดียว เธอคนนั้นไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อทำตามกฎเพียงอย่างเดียว ไม่ว่าจะเป็นกฎที่ปู่ตั้งหรือกฎของตระกูล เธอคนนั้นต้องสัมผัสโลกด้วยตัวเอง และสร้างกฎของตัวเองขึ้นมา"

"ปู่อยากเห็นเธอเปล่งประกาย เพราะปู่เชื่อว่าเธอมีความฉลาดหลักแหลมอยู่ภายใน ก่อนที่เธอจะจำกัดตัวเองด้วยแนวคิดเรื่องความเป็น Montelli เธอเพิ่งเริ่มสร้างกฎของตัวเองขึ้นมา"

ท้องฟ้าข้างนอกเริ่มสว่าง... สุดท้าย ปู่ปฏิเสธที่จะให้ Carlotta เป็นผู้ปฎิบัติการ แต่กลับขอให้เธอร่างจดหมายเชิญตัวแทนจากแบล็กชอร์มายังรากูนน่าแทน Carlotta มองออกไปนอกหน้าต่าง หลังฝนตก รากูนน่าถูกปกคลุมด้วยหมอกสีเทาอ่อน เมืองนี้เปรียบเสมือนสัตว์ร้ายที่หลับใหล รอคอยการมาถึงอันยิ่งใหญ่ของคาร์นิวัลที่จะปลุกให้ตื่นขึ้น

ในเวลานั้น Carlotta ไม่รู้ตัวเลยว่าในคืนฝนตกนี้เองที่ฟรานเชสโก Montelli ได้ตัดสินใจครั้งสำคัญที่จะกำหนดอนาคตของตระกูล Montelli เขาจะใช้วิธีพิเศษเพื่อคืนอำนาจแห่งการตัดสินใจสู่ Carlotta และเธอก็จะเป็นผู้ปูทางสู่อนาคตเหมือนเช่นตัวตนเดิม

เมื่อพลบค่ำ ฝนก็หยุดตกในที่สุด

แสงรำไรของดวงอาทิตย์ยามลับขอบฟ้าสาดส่อง Carlotta เบาๆ ขณะที่เธอจิบกาแฟอยู่ริมท่าเรือ ระลอกคลื่นสะท้อนริ้วทองของสายน้ำเหมือนวัฏจักรไร้สิ้นสุดของวันคืนในรากูนน่า เธอเดินเตร็ดเตร่ไปเรื่อย หยุดพักอย่างไร้จุดหมาย นี่ไม่ใช่กิจวัตรของเธอ แต่ในอนาคตเธออาจจะติดเป็นนิสัย เหมือนกับที่เธอเริ่มมีนิสัยค้นหาส่วนหนึ่งของตัวเองที่เป็นของ Carlotta แยกจากMontelli

หลังจากฉลองงานคาร์นิวัลกับแขกผู้มีเกียรติ และเปิดโปงการทรยศของ Capollo ด้วยความช่วยเหลือจาก{Male=เขา;Female=เธอ} ในที่สุด Carlotta ก็เข้าใจในสิ่งที่ปู่ไม่สามารถพูดได้อย่างเต็มที่ในคืนฝนตกนั้น

เขากังวลว่าเธออาจทำสิ่งต่างๆ ที่ขัดต่อหลักการของตัวเองเพียงเพื่อตระกูล ปู่ไม่ได้ปูทางให้เธอเดินตามอดีตของเขา เขาเพียงหวังว่าเธอจะไม่ถูกกักขังอยู่ในกรอบที่กำหนดไว้แล้ว

แต่ความจริงซับซ้อนกว่านั้นมาก

การตัดสินใจของเธอที่จะอยู่ในตำแหน่งผู้ปฎิบัติการต่อไปแน่นอนว่าเกิดจากความห่วงใยต่อตระกูล แต่ทุกย่างก้าวที่นำไปสู่การตัดสินใจคือทางเลือกที่เธอเลือกด้วยความเต็มใจ และท้ายที่สุดแล้วก็ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น เธอไม่เคยถูกผูกมัดด้วยกฎเกณฑ์ใดๆ ไม่ว่าจะเป็นในอดีต ปัจจุบัน และตลอดไป

โดยธรรมชาติแล้ว ในฐานะชาว Montelli เธอไม่อาจคิดถึงแต่ตัวเองได้ เธอหลงใหลในความสุดโต่ง การแก้ปัญหาอย่างไม่ยั้งคิด ไม่กลัวการเปลี่ยนแปลงหรือความเสี่ยง แต่เมื่อถึงเวลาต้องลงมือทำ เมื่อต้องตัดสินใจ เธอก็ปรับความโน้มเอียงเหล่านั้นให้เหมาะสม ในแง่หนึ่ง นี่เป็นข้อจำกัดที่มาจากตัวตนของเธอ เหมือนปลอกคอที่หล่อหลอมด้วยสายเลือดและหน้าที่ แต่ก็เป็นสายสัมพันธ์ให้เธอได้ยึดเหนี่ยวเช่นกัน

เธอคือ Carlotta Montelli ผู้คนต้องการเธอเสมอ แต่เธอก็จะถูกทอดทิ้งอีกเช่นกัน แม้ว่าจะมีข้อจำกัดเพียงข้อเดียวนี้ แต่เธอมีอิสรภาพที่มีเพียงไม่กี่คนจะอวดอ้างได้

ชีวิตที่ทุ่มเทเพื่อสร้างผลงานชิ้นเอกชิ้นเดียว Carlotta เคยเห็นชีวิตแบบนั้นมานับไม่ถ้วน

ผืนผ้าที่ร้อยเรียงอนาคตของเธอเป็นเรื่องราวที่น่าหลงใหลยิ่งกว่า และเธอก็เต็มใจจะถักทอทีละเส้น เพื่อจับแก่นแท้ของตัวตน เธอจะตัด ร้อยเรียง และซ้อนทับต่อไป... จนกว่าจะเรียกได้ว่าเป็นงานศิลปะที่สมบูรณ์และเต็มเปี่ยม

แต่ตอนนี้ เธออยากอนุญาตให้ตัวเองรู้สึกภูมิใจเล็กๆ น้อยๆ

Carlotta ไม่พร้อมจะยอมรับส่วนที่เป็นของเธอเองซึ่งมีอยู่เพียงในห้วงความคิดอันเงียบสงบ... แต่บางที {PlayerName} อาจเป็นข้อยกเว้น จริงอยู่ที่เธอยังคงชอบเรียก{Male=เขา;Female=เธอ}คนนั้นว่า "หินตาแมว" ทั้งสองเคยเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กันสักพัก แต่สุดท้าย ไม่มีฝ่ายใดสามารถหยุดการเดินทางของตัวเองเพื่ออีกฝ่ายได้ {Male=เขา;Female=เธอ}คนนั้นเคยพูดอย่างตรงไปตรงมาเกี่ยวกับ "ความสมบูรณ์แบบที่มากเกินไป" ของเธอ ดังนั้น เพื่อรักษาสัญญาที่ให้ไว้ว่าจะ "เปิดใจมากขึ้น"Carlotta จะสานหินตาแมวเข้าไปในเรื่องราวชีวิตของเธอ เธอไม่อาจสลัดความรู้สึกว่าโชคชะตาระหว่างทั้งสองยังไม่สิ้นสุด ส่วนเรื่องว่าเมื่อไหร่ อย่างไร หรือการผจญภัยครั้งใหม่อะไรจะเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา... เธอก็แทบจะรอไม่ไหวแล้ว

ในที่ห่างไกลสุดสายตา เรือ Gondola แล่นผ่านลำน้ำสงบนิ่งขณะกลับเข้าเทียบท่า เสียงเรียกโต้ตอบระหว่างผู้โดยสารบนเรือและคนบนฝั่งดังเป็นจังหวะเหมือนเสียงก้องที่ค่อยๆ จางหายไปหลังความวุ่นวายของวัน หลังฝนตก ไม่มีใครรู้ว่าในความมืดของราตรีนั้นเกิดอะไรขึ้น ในตอนนี้ มีเพียงแสงสุดท้ายของวันที่สัมผัสผิวเธอ บ่งบอกถึงการสิ้นสุดรอบวันนั้น

เธอจิบเครื่องดื่มจากถ้วยเป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นหันหลังแล้วเดินเข้าไปในความมืดที่คืบคลานเข้ามา

ในความเงียบสงบของโลก เธอจะเต้นรำตามแบบฉบับของเธอเอง