ข้อมูล
Cartethyia
Cartethyia VA
ชาวจีน: Yun Hezhui
ญี่ปุ่น: Asakawa Yuu
เกาหลี: Bae Ha Gyoung
ภาษาอังกฤษ: Amanda Elizabeth Rischel
Cartethyia รายงานการสอบ Forte
พลังกำทอน
พายุติดปีก
รายงานการประเมินเสียงสะท้อน
[Resonance Evaluation Report RA-X006]
เวลาแห่งการปลุกพลังไม่ทราบแน่ชัด คาดว่าเนื่องจากอิทธิพลที่ต่อต้านกันจากเซนติเนล Imperator และเธรโนเดียน เธรโนเดียน Leviathan ข้อมูลประสิทธิภาพสเปกตรัมของ Cartethyia จึงเกินค่ามาตรฐานเป็นจำนวน▇▇▇▇▇▇▇ การคำนวณข้อมูลให้แม่นยำไม่อาจทำได้ด้วยวิธีการที่มีอยู่
การวิเคราะห์ตัวอย่างทดสอบเผยให้เห็นเส้นโค้งราเบลล์ ที่ไม่บรรจบกันโดยมีคลื่นเป็นระยะเด่นชัด ดังนั้น Cartethyia จึงจัดเป็นเรโซเนเตอร์โดยกำเนิด
ระบบจัดหมวดหมู่ให้ Cartethyia เป็นกรณีพิเศษ ไฟล์ของเธอถูกปิดผนึกไว้ในกลุ่มโปรเจกต์พิเศษ สิทธิ์เข้าถึง: ▇▇▇
ระบบจะเฝ้าสังเกต Cartethyia อย่างต่อเนื่อง
รายงานการวินิจฉัยโอเวอร์คล็อก
กราฟคลื่นของ Cartethyia แสดงให้เห็นความแปรปรวนเป็นรูปวงรีโดยมีขอบเขตเวลาเสถียร ค่าสูงสุดระหว่างขอบบนและขอบล่างแสดงให้เห็นแนวโน้มเพิ่มขึ้นที่ไม่สม่ำเสมอ โดยที่ค่าสูงสุดยังไม่เกินเกณฑ์วิกฤต ไม่พบความแปรปรวนที่ผิดปกติ
พลังภายนอกและภายในที่อยู่ในตัว Cartethyia ใกล้เข้าสู่สถานะฟิวชัน
ค่าวิกฤตเรโซแนนซ์: สูง มีความเสถียรสูงและความเสี่ยงโอเวอร์คล็อก ต่ำสุด แต่ควรทราบว่าร่างกายของ Cartethyia แสดงความแปรปรวนของพลังที่ไม่เสถียรเมื่ออยู่ห่างจากรินาซิตา
Cartethyia เป็นบุคคลหายากที่ผ่านการการปลุกพลังเรโซแนนซ์ครั้งที่สอง ทำให้เธอสามารถแปลงกายระหว่างสองร่างได้อย่างอิสระ ทั้งนี้ต้องเน้นย้ำว่ากรณีนี้ไม่ใช่การโอเวอร์คล็อก แต่เป็นการใช้พลังอย่างแม่นยำของเธอ
หมายเหตุจากผู้ครองผกา: เมื่อคุณ Cartethyia... ไม่ใช่สิ หมายถึงเมื่อ Fleurdelys สาธิตพลังของเธอ ลมพายุแทบจะฉีกการจำลองเป็นชิ้นๆ! ตายจริง ทดสอบครั้งต่อไปเราคงต้องเตรียมป้องกันไว้ก่อนเพิ่มเป็นพิเศษ!
Cartethyia รายการหวงแหน
ดาบไม้เสื่อมสภาพ
ดาบไม้เล่มเล็กไว้แสดงละครเวที แม้แต่ชนบทอันเงียบสงบแห่งเมืองเอ็กลาก็ได้ชมละครเวทียอดนิยมของรินาซิตา เช่นกัน กังหันลมที่หมุนไปและตำนานอัศวินอันเจิดจรัสเติมเต็มวัยเด็กของ Cartethyia ดาบไม้เล่มนี้คือของขวัญจากนักเขียนบทละครวัยเกษียณ ทุกวันหลังเลิกเรียน เธอจะท่องไปทั่วเมืองด้วยแววตาสดใสและจิตใจที่ร่าเริง กวัดแกว่งดาบไม้เข้าปราบ "ความอยุติธรรม" ใดๆ ที่พานพบ
เรื่องราวนี้ควรเป็นจุดเริ่มต้นแห่งการเดินทางของเธอสู่เส้นทางแห่งอัศวินผู้ร่อนเร่
โชคชะตาเต็มไปด้วยทางที่ไม่ได้เลือกเดิน ไม่เคยเป็นไปอย่างที่เราคิด
มงกุฎใบไม้สีทอง
หุ่นเชิดมือ
หุ่นเชิดมือที่ต่อสู้ติดพัน
เธอค้นหาทั่วหอคอยยาวนานดั่งชั่วกัลป์ แต่ก็ไม่พบร่องรอยของผู้ใด เธอจึงทำหุ่นเชิดมาเล่นละครเรื่องแล้วเรื่องเล่า เพียงเพื่อให้ตัวเธอไม่หลงลืมวิธีพูด และเพื่อกลบเสียงเงียบงันของความโดดเดี่ยว
เธอคิดถึงละครเวทีที่เคยเห็นในโลกแห่งชีวิตชีวา คิดถึงทุ่งข้าวสาลีในแดนชนบท คิดถึงเครื่องดื่มแสนหวานและเสียงหัวเราะของผู้คน
โชคชะตาเติมเต็มใจเราด้วยภาพของวันวาน แม้จะส่งเราไปสู่เส้นทางอันเดียวดาย
Cartethyia เรื่องราว
ชั่วโมงเลือนรางของอัศวิน
นักเขียนบทละครวัยเกษียณคนหนึ่งชอบเล่าเรื่องราวเรื่องราวหนึ่ง: กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในชนบทเมืองเอ็กลา ยังมีอัศวินร่อนเร่ผู้หนึ่งมือถือดาบออกเดินทางไปทั่วแดนเพื่อตามหายักษ์ในตำนาน ยักษ์ผู้สูงใหญ่ราวกับกังหันลม แขนเรียวยาวดั่งใบพัด อัศวินร่อนเร่เข้าต่อสู้กับยักษ์ครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยทุกอย่างที่มี แต่ยักษ์ตนนั้นก็ไม่เคยปริปากส่งเสียง ทำแต่เพียงโบกมือกลับมาเท่านั้น ราวกับการโจมตีของอัศวินช่างไร้ผล
บางคนดูถูกความโง่เง่าของอัศวิน บางคนสงสารที่เขาเข้าใจผิด เพราะสุดท้ายแล้วยักษ์ที่ว่าก็ไม่ใช่อสูรร้ายตนใดแต่คือกังหันลมหลังหนึ่งเท่านั้น การต่อสู้ของเขาเป็นเพียงจินตนาการทั้งสิ้น แต่สาวน้อยแสนซนแห่งย่านชนบทกลับมองต่างออกไป
เธอหาหมวกอัศวินมาได้และขอร้องให้นักเขียนบทละครหาดาบไม้เล็กๆ มาให้ "ถ้าตัดสินใจสู้กับยักษ์ร้ายแบบนั้นได้" เธอว่า "เขาต้องมีจิตใจที่สูงส่งบริสุทธิ์แน่" และเช่นนี้เอง เธอจึงอยากเป็นเหมือนอัศวินคนนั้น ออกตามหายักษ์ร้ายที่ทำลายบ้านเรือนและทำสัตว์ในฟาร์มหนีกระเจิง จัดการเหล่าค้างคาวโจรสีทองที่แอบซ่อนอยู่ตลอดเส้นทางไม่ให้ขโมยสมบัติจากนักเดินทางได้อีกแม้แต่ชิ้นเดียว
ตัวขึ้นขี่จามรีหกคะเมนอย่างเริงร่า เธอควบจามรีท่องไปในทุ่งข้าวสาลี โลกนี้ช่างกว้างใหญ่เหลือเกิน และที่นี้เองที่ตำนานแห่งสตรีศักดิ์สิทธิ์เริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางทุ่งข้าว ท่ามกลางงานฉลอง และลึกเข้าไปในหอคอยกลับหัว
กลายเป็นการเดินขบวนอันยิ่งใหญ่
บางคนดูถูกความโง่เง่าของอัศวิน บางคนสงสารที่เขาเข้าใจผิด เพราะสุดท้ายแล้วยักษ์ที่ว่าก็ไม่ใช่อสูรร้ายตนใดแต่คือกังหันลมหลังหนึ่งเท่านั้น การต่อสู้ของเขาเป็นเพียงจินตนาการทั้งสิ้น แต่สาวน้อยแสนซนแห่งย่านชนบทกลับมองต่างออกไป
เธอหาหมวกอัศวินมาได้และขอร้องให้นักเขียนบทละครหาดาบไม้เล็กๆ มาให้ "ถ้าตัดสินใจสู้กับยักษ์ร้ายแบบนั้นได้" เธอว่า "เขาต้องมีจิตใจที่สูงส่งบริสุทธิ์แน่" และเช่นนี้เอง เธอจึงอยากเป็นเหมือนอัศวินคนนั้น ออกตามหายักษ์ร้ายที่ทำลายบ้านเรือนและทำสัตว์ในฟาร์มหนีกระเจิง จัดการเหล่าค้างคาวโจรสีทองที่แอบซ่อนอยู่ตลอดเส้นทางไม่ให้ขโมยสมบัติจากนักเดินทางได้อีกแม้แต่ชิ้นเดียว
ตัวขึ้นขี่จามรีหกคะเมนอย่างเริงร่า เธอควบจามรีท่องไปในทุ่งข้าวสาลี โลกนี้ช่างกว้างใหญ่เหลือเกิน และที่นี้เองที่ตำนานแห่งสตรีศักดิ์สิทธิ์เริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางทุ่งข้าว ท่ามกลางงานฉลอง และลึกเข้าไปในหอคอยกลับหัว
กลายเป็นการเดินขบวนอันยิ่งใหญ่
เต้นรำครั้งสุดท้ายอย่างแน่วแน่
การเดินขบวนดำเนินไปพักหนึ่ง
ในช่วงเวลาที่ผ่านไปโดยไม่รู้ตัว รู้อีกทีสาวน้อยก็ท่องไปครบทั่วทุกทุ่งหญ้าแห่งที่พำนักลมกระซิบเสียแล้ว เธอผู้แสนซนไม่ยึดติดกับกฎเกณฑ์เที่ยวเล่นจนแอบคนเฝ้ายามเข้าไปจิบไวน์ศักดิ์สิทธิ์ เต้นรำบนแท่นสูงอย่างไม่กลัวตก และทำพิธีการแสนจริงจังเป็นเรื่องวุ่นวายสุดป่วน แม้แต่กำแพงคุกของภาคีก็กลายเป็นผืนผ้าใบให้เธอได้แต้มสีวาดลวดลาย
"เธอคือเด็กสาวที่ซนที่สุดในชนบท" คนมักกล่าวกันแบบนั้น "โชคชะตาคงไม่ได้ลิขิตให้เธอมีชีวิตที่จริงจัง จะกำแพงอะไรไม่ว่าแข็งแกร่งแค่ไหนก็ไม่อาจหยุดยั้งเธอไว้จากการสยายปีกออกโบยบินได้"
แต่ทุกคนก็ต้องประหลาดใจเมื่อเทพเจ้าเลือกเธอ
ทำไมถึงเป็นเธอเสียได้? เสียงกังขาดังขึ้นจากบางคน เธอเป็นแค่ลูกสาวเจ้าพนักงาน แค่เด็กสาวชาวบ้านที่ไม่มีวินัย! ในตัวเธอไม่มีเลือดขุนนางแม้เพียงสักหยด เธอจะเข้าใจลำดับชั้นปกครองของโลกนี้ได้อย่างไร?
"เธอคือตัวจริง!" เสียงขานรับดังขึ้นจากคนอื่น "เธอรับฟังความโศกเศร้าของเราแล้วแทนที่ด้วยความสุข! หากจะมีใครคู่ควรแก่มงกุฎแห่งเทพเจ้า คนนั้นคือเธอ"
แต่แล้วผู้ที่จะรับชื่อ Fleurdelys เล่า เธอคิดอย่างไรกับทั้งหมดนี้? ก่อนพิธีรับชื่อศักดิ์สิทธิ์ ในโถงที่อับเฉาและอึมครึม เธอเต้นรำในฐานะ Cartethyia เป็นครั้งสุดท้าย
เสียงกระซิบของเทพเจ้าทำให้เธอสับสนหรือเปล่า? เธอหวาดกลัวกับอนาคตที่ไม่แน่นอนหรือไม่? หรือเธอมั่นใจที่จะถือดาบศักดิ์สิทธิ์ไว้ในมือ?
เธอเพียงเก็บซ่อนชื่อ "Cartethyia" เอาไว้ลึกเข้าไปในจิตใจ ลาก่อน ทุ่งข้าวพลิ้วไสวไปตามลม และจามรีหกคะเมนที่เดินไปทั่วอย่างอิสระ ในโลกอันกว้างใหญ่นี้ต้องมีใครสักคนที่จับดาบ ใครสักคนที่ผูกมัดตัวเองในคมหนาม ใครสักคนที่แบกรับความรับผิดชอบอันหนักอึ้ง ใครสักคน—
จะต้องเป็น Fleurdelys ผู้พิทักษ์แห่งรินาซิตา
ในช่วงเวลาที่ผ่านไปโดยไม่รู้ตัว รู้อีกทีสาวน้อยก็ท่องไปครบทั่วทุกทุ่งหญ้าแห่งที่พำนักลมกระซิบเสียแล้ว เธอผู้แสนซนไม่ยึดติดกับกฎเกณฑ์เที่ยวเล่นจนแอบคนเฝ้ายามเข้าไปจิบไวน์ศักดิ์สิทธิ์ เต้นรำบนแท่นสูงอย่างไม่กลัวตก และทำพิธีการแสนจริงจังเป็นเรื่องวุ่นวายสุดป่วน แม้แต่กำแพงคุกของภาคีก็กลายเป็นผืนผ้าใบให้เธอได้แต้มสีวาดลวดลาย
"เธอคือเด็กสาวที่ซนที่สุดในชนบท" คนมักกล่าวกันแบบนั้น "โชคชะตาคงไม่ได้ลิขิตให้เธอมีชีวิตที่จริงจัง จะกำแพงอะไรไม่ว่าแข็งแกร่งแค่ไหนก็ไม่อาจหยุดยั้งเธอไว้จากการสยายปีกออกโบยบินได้"
แต่ทุกคนก็ต้องประหลาดใจเมื่อเทพเจ้าเลือกเธอ
ทำไมถึงเป็นเธอเสียได้? เสียงกังขาดังขึ้นจากบางคน เธอเป็นแค่ลูกสาวเจ้าพนักงาน แค่เด็กสาวชาวบ้านที่ไม่มีวินัย! ในตัวเธอไม่มีเลือดขุนนางแม้เพียงสักหยด เธอจะเข้าใจลำดับชั้นปกครองของโลกนี้ได้อย่างไร?
"เธอคือตัวจริง!" เสียงขานรับดังขึ้นจากคนอื่น "เธอรับฟังความโศกเศร้าของเราแล้วแทนที่ด้วยความสุข! หากจะมีใครคู่ควรแก่มงกุฎแห่งเทพเจ้า คนนั้นคือเธอ"
แต่แล้วผู้ที่จะรับชื่อ Fleurdelys เล่า เธอคิดอย่างไรกับทั้งหมดนี้? ก่อนพิธีรับชื่อศักดิ์สิทธิ์ ในโถงที่อับเฉาและอึมครึม เธอเต้นรำในฐานะ Cartethyia เป็นครั้งสุดท้าย
เสียงกระซิบของเทพเจ้าทำให้เธอสับสนหรือเปล่า? เธอหวาดกลัวกับอนาคตที่ไม่แน่นอนหรือไม่? หรือเธอมั่นใจที่จะถือดาบศักดิ์สิทธิ์ไว้ในมือ?
เธอเพียงเก็บซ่อนชื่อ "Cartethyia" เอาไว้ลึกเข้าไปในจิตใจ ลาก่อน ทุ่งข้าวพลิ้วไสวไปตามลม และจามรีหกคะเมนที่เดินไปทั่วอย่างอิสระ ในโลกอันกว้างใหญ่นี้ต้องมีใครสักคนที่จับดาบ ใครสักคนที่ผูกมัดตัวเองในคมหนาม ใครสักคนที่แบกรับความรับผิดชอบอันหนักอึ้ง ใครสักคน—
จะต้องเป็น Fleurdelys ผู้พิทักษ์แห่ง
ความลังเลท่ามกลางพายุและคลื่น
ในฐานะ Fleurdelys เธอต้องก้าวเข้าสู่สงครามพร้อมดาบในมือ
เพื่อการนั้น เธอจึงเล่าเรียนทุกอย่างที่ทำได้ เธอศึกษาคัมภีร์ของภาคีและฝึกฝนทักษะการต่อสู้ เธอรับฟังเสียงของผู้คน อุทิศตนเพื่อเติมเต็มความปรารถนาของพวกเขา เมื่อมีคนอธิษฐานขอให้สุขภาพดี เธอจัดแจงส่งยาดีไปให้ เมื่อมีคนขอความสงบในจิตใจ เธอรับฟังคำสารภาพของเขา โอบรับอดีตอันโศกเศร้าของเขาไว้ เมื่อเกิดการแพร่กระจายของทาเซ็ตดิสคอร์ด เธอชักดาบออกมาแล้วปราบศัตรูจนราบคาบตั้งแต่เริ่ม สิ่งที่เธอทำอยู่นี้ไม่ต่างอะไรกับที่เคยทำที่บ้านเลย
ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือเธอไม่ได้พบเจอหมู่บ้านเล็กๆ หรือใบหน้าที่คุ้นเคยอีกต่อไปแล้ว คนส่วนใหญ่ที่มาขอความช่วยเหลือล้วนเป็นคนแปลกหน้า และเธอเข้าใจดีว่าคนเหล่านี้แต่ละคนเปรียบดั่งตะเกียงดวงเล็ก ยิ่งช่วยได้มากเท่าไหร่ ท้องฟ้ายามค่ำคืนแห่งรินาซิตา ก็จะยิ่งสว่างไสวมากขึ้นเท่านั้น
ทว่า โลกนี้ช่างกว้างใหญ่เหลือเกิน และภาคีก็ไม่ได้ไร้ที่ติอย่างที่เขียนไว้ในหนังสือ เหล่าชนชั้นสูงหมกมุ่นแต่กับผลประโยชน์ของตัวเอง ส่วนเหล่าผู้ที่อวดอ้างตัวเองเป็นนักบวช ผู้อุทิศตนก็เอาแต่แสดงศรัทธา ไม่สนใจไยดีเสียงร้องของผู้คน เธอเห็นชนชั้นสูงคุยโวโอ้อวดจิตใจอันดีงามของตนขณะที่มือโกยเงินเข้ากระเป๋า ไม่รับฟังคำวิงวอนของผู้ตกทุกข์ได้ยาก
ในเวลาเช่นนี้ เธอกลับทำได้เพียงกำดาบในมือไว้แน่น
เธอข้องใจ เธอขุ่นเคือง เธอผิดหวัง และเพราะความรู้สึกเหล่านี้ เธอจึงยิ่งกำดาบแน่นขึ้นอีกเมื่อเผชิญหน้ากับคลื่นทมิฬ เธอตั้งคำถามกับเทพเจ้า เธอจำเป็นต้องถาม
ไม่ว่าคำตอบที่รออยู่จะเป็นอย่างไร Fleurdelys พร้อมแล้วที่จะรู้
ด้วยความตั้งใจนี้ เธอจึงเดินเข้าไปในหอคอยเพียงลำพัง
เพื่อการนั้น เธอจึงเล่าเรียนทุกอย่างที่ทำได้ เธอศึกษาคัมภีร์ของภาคีและฝึกฝนทักษะการต่อสู้ เธอรับฟังเสียงของผู้คน อุทิศตนเพื่อเติมเต็มความปรารถนาของพวกเขา เมื่อมีคนอธิษฐานขอให้สุขภาพดี เธอจัดแจงส่งยาดีไปให้ เมื่อมีคนขอความสงบในจิตใจ เธอรับฟังคำสารภาพของเขา โอบรับอดีตอันโศกเศร้าของเขาไว้ เมื่อเกิดการแพร่กระจายของ
ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือเธอไม่ได้พบเจอหมู่บ้านเล็กๆ หรือใบหน้าที่คุ้นเคยอีกต่อไปแล้ว คนส่วนใหญ่ที่มาขอความช่วยเหลือล้วนเป็นคนแปลกหน้า และเธอเข้าใจดีว่าคนเหล่านี้แต่ละคนเปรียบดั่งตะเกียงดวงเล็ก ยิ่งช่วยได้มากเท่าไหร่ ท้องฟ้ายามค่ำคืนแห่ง
ทว่า โลกนี้ช่างกว้างใหญ่เหลือเกิน และภาคีก็ไม่ได้ไร้ที่ติอย่างที่เขียนไว้ในหนังสือ เหล่าชนชั้นสูงหมกมุ่นแต่กับผลประโยชน์ของตัวเอง ส่วนเหล่าผู้ที่อวดอ้างตัวเองเป็น
ในเวลาเช่นนี้ เธอกลับทำได้เพียงกำดาบในมือไว้แน่น
เธอข้องใจ เธอขุ่นเคือง เธอผิดหวัง และเพราะความรู้สึกเหล่านี้ เธอจึงยิ่งกำดาบแน่นขึ้นอีกเมื่อเผชิญหน้ากับคลื่นทมิฬ เธอตั้งคำถามกับเทพเจ้า เธอจำเป็นต้องถาม
ไม่ว่าคำตอบที่รออยู่จะเป็นอย่างไร Fleurdelys พร้อมแล้วที่จะรู้
ด้วยความตั้งใจนี้ เธอจึงเดินเข้าไปในหอคอยเพียงลำพัง
แต่ในความสันโดษนั้น
ดูเหมือนเธอจะฝันไปนานแสนนาน
ในความฝันนั้น เพลงสวดและคำสรรเสริญมากมายหลั่งไหลมาหาเธอ เป็นคลื่นซัดถาโถมไม่หยุดหย่อนที่กลืนกินตัวเธอ เธอกวัดแกว่งดาบผ่าคลื่นลูกแล้วลูกเล่า ต่อสู้กับอสูรทะเลยักษ์ในผืนน้ำเหล่านั้น เธอสู้สุดแรง แม้สายน้ำกลายเป็นคมดาบเฉือนเนื้อก็ไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว
พลันเมื่อเธอลืมตา เธอพบว่าอยู่ตัวคนเดียวในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย
เธออยู่ที่ไหน? เป้าหมายของเธอคืออะไร? เธอเป็นใคร? คำถามมากมายที่คำตอบหลุดหายไปจากความทรงจำ
เธอระหกระเหินอยู่ในหอคอยเพื่อค้นหาสิ่งที่หายไป ทำแม้กระทั่งหาทางเข้าไปสู่หอกลางเพื่อค้นหาคำตอบ แต่หลังจากสำรวจทุกซอกทุกมุมที่ไปถึง เธอไม่พบสิ่งอื่นใดนอกจากตัวเธอเอง ไม่มีตัวตน "อื่น" เธอคือผู้เดียวในที่แห่งนี้
เธอจึงเริ่มสนทนากับตัวเอง เธอเย็บตุ๊กตาจากเศษผ้าแล้วแต่งเรื่องราวขึ้นมา
น่าประหลาดที่หมอกควันในความทรงจำกลับเริ่มจางลงทีละน้อยใต้ปลายนิ้วของเธอ
เธอทำตุ๊กตาตัวหนึ่งเป็นเด็กสาวถือดาบ และอีกตัวเป็นสัตว์ประหลาดในทะเล เธอพึมพำบทพูดไม่กี่ประโยคระหว่างตุ๊กตาทั้งสอง แล้วเธอก็นิ่งไป เธอรู้จักเรื่องราวนี้ เธอเคยได้ยินมาก่อนเด็กสาวถือดาบออกเดินทางไปต่อสู้กับยักษ์ในตำนาน เธอต่อสู้กับมันครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยทุกอย่างที่มี
ไม่ว่าเด็กสาวถือดาบจะสู้ไปเพื่ออะไรก็ตาม มีสิ่งหนึ่งที่เธอเข้าใจ
แต่ละครั้งที่เธอชักดาบขึ้นมา เธอไม่สนใจอดีตของตัวเอง เธอสนใจแต่สิ่งที่ต้องทำ ณ ชั่วขณะนั้น
หากเป็นเช่นนั้นจริง การสูญเสียความทรงจำก็ไม่ใช่ความสูญเสียครั้งใหญ่แต่อย่างใด ในโลกที่กว้างใหญ่นี้เธอย่อมหาตัวเองได้พบอีกครั้ง
เมื่อเวลานั้นมาถึง ไม่ว่าเธอจะได้เป็นนักรบหรือสัตว์ประหลาด ก็ล้วนเป็นคำตอบที่เธอพร้อมจะยอมรับ
ในความฝันนั้น เพลงสวดและคำสรรเสริญมากมายหลั่งไหลมาหาเธอ เป็นคลื่นซัดถาโถมไม่หยุดหย่อนที่กลืนกินตัวเธอ เธอกวัดแกว่งดาบผ่าคลื่นลูกแล้วลูกเล่า ต่อสู้กับอสูรทะเลยักษ์ในผืนน้ำเหล่านั้น เธอสู้สุดแรง แม้สายน้ำกลายเป็นคมดาบเฉือนเนื้อก็ไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว
พลันเมื่อเธอลืมตา เธอพบว่าอยู่ตัวคนเดียวในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย
เธออยู่ที่ไหน? เป้าหมายของเธอคืออะไร? เธอเป็นใคร? คำถามมากมายที่คำตอบหลุดหายไปจากความทรงจำ
เธอระหกระเหินอยู่ในหอคอยเพื่อค้นหาสิ่งที่หายไป ทำแม้กระทั่งหาทางเข้าไปสู่หอกลางเพื่อค้นหาคำตอบ แต่หลังจากสำรวจทุกซอกทุกมุมที่ไปถึง เธอไม่พบสิ่งอื่นใดนอกจากตัวเธอเอง ไม่มีตัวตน "อื่น" เธอคือผู้เดียวในที่แห่งนี้
เธอจึงเริ่มสนทนากับตัวเอง เธอเย็บตุ๊กตาจากเศษผ้าแล้วแต่งเรื่องราวขึ้นมา
น่าประหลาดที่หมอกควันในความทรงจำกลับเริ่มจางลงทีละน้อยใต้ปลายนิ้วของเธอ
เธอทำตุ๊กตาตัวหนึ่งเป็นเด็กสาวถือดาบ และอีกตัวเป็นสัตว์ประหลาดในทะเล เธอพึมพำบทพูดไม่กี่ประโยคระหว่างตุ๊กตาทั้งสอง แล้วเธอก็นิ่งไป เธอรู้จักเรื่องราวนี้ เธอเคยได้ยินมาก่อน
ไม่ว่า
แต่ละครั้งที่เธอชักดาบขึ้นมา เธอไม่สนใจอดีตของตัวเอง เธอสนใจแต่สิ่งที่ต้องทำ ณ ชั่วขณะนั้น
หากเป็นเช่นนั้นจริง การสูญเสียความทรงจำก็ไม่ใช่ความสูญเสียครั้งใหญ่แต่อย่างใด ในโลกที่กว้างใหญ่นี้เธอย่อมหาตัวเองได้พบอีกครั้ง
เมื่อเวลานั้นมาถึง ไม่ว่าเธอจะได้เป็นนักรบหรือสัตว์ประหลาด ก็ล้วนเป็นคำตอบที่เธอพร้อมจะยอมรับ
อัศวินผู้ร่อนเร่เดินสู่อิสรภาพ
ในร้านอาหารเล็กๆ แห่งหนึ่งในที่พำนักลมกระซิบ เด็กสาวคนหนึ่งสั่งสลัดลอรัสหลายจาน ระหว่างรออาหาร เธอแอบย่องเข้าไปในครัว ตามดูหัวหน้าแม่ครัวและสังเกตเทคนิคการทำอาหาร
"อืมม ขอเบอร์รีเถาเขียวอีกหน่อย อ้า ใช่เลย เอามาอีก!"
"เติมน้ำผึ้งลงไปอีกก็ดีนะ... ใช่เลย ขอบคุณค่ะ!"
"แล้วเธอมาจากไหนเนี่ย ยัยหนู? ถ้ารออาหารอยู่ต้องไปรอข้างนอกนะ" หัวหน้าแม่ครัววางเครื่องครัวในมือลงแล้วเงยหน้าขึ้นมา พลันอึ้งไปด้วยความประหลาดใจ เด็กสาวตรงหน้าช่างดูคุ้นตาเหลือเกินแต่นึกอย่างไรก็นึกชื่อไม่ออก
"ฉะ-ฉันขอโทษค่ะ! ฉันแค่อยากจำทักษะการทำอาหารของคุณไปใช้บ้าง ฉันยังต้องเดินทางอีกไกล อาจจะไม่ได้เจอร้านอาหารที่ทำอาหารอร่อยแบบนี้อีกแล้ว ถ้าคำขอโทษอย่างเดียวไม่พอ ให้ฉันไปผ่าฟืนให้คุณก็ได้นะ"
"เธอมากินที่ร้านนี้เป็นครั้งแรกเหรอ ฉันรู้สึกเหมือนเคยเห็นเธอมาก่อนนะ" หัวหน้าแม่ครัวยื่นอาหารที่สั่งให้เด็กสาวช่างสงสัย
"เคยเห็นจากในหน้าต่างกระจกสีรึเปล่านะ...?"
"ที่จริงฉันเคยมาแล้วค่ะ แต่ครั้งก่อนที่มาก็นานมากแล้วล่ะ" เด็กสาวตอบขณะรับจานไป "ขอแนะนำตัวนะคะ ฉันชื่อ Cartethyia อัศวินผู้ร่อนเร่ กำลังเตรียมเดินขบวนใหม่ค่ะ ถ้าต้องการความช่วยเหลือบอกฉันได้เลยค่ะ"
"เพียงแต่ก่อนเริ่มเดินขบวนฉันต้องกินจานนี้ให้ได้น่ะ!" เด็กสาวตักสลัดคำโตเข้าปาก
ในโลกอันแสนกว้างใหญ่ สลัดที่เต็มไปด้วยเบอร์รีเถาเขียวให้ความรู้สึกเหมือนเป็นจุดเริ่มต้นแห่งการเดินทางที่ลงตัว
"อร่อยจริงๆ" เธอชมออกมาจากใจ
"อืมม ขอเบอร์รีเถาเขียวอีกหน่อย อ้า ใช่เลย เอามาอีก!"
"เติมน้ำผึ้งลงไปอีกก็ดีนะ... ใช่เลย ขอบคุณค่ะ!"
"แล้วเธอมาจากไหนเนี่ย ยัยหนู? ถ้ารออาหารอยู่ต้องไปรอข้างนอกนะ" หัวหน้าแม่ครัววางเครื่องครัวในมือลงแล้วเงยหน้าขึ้นมา พลันอึ้งไปด้วยความประหลาดใจ เด็กสาวตรงหน้าช่างดูคุ้นตาเหลือเกินแต่นึกอย่างไรก็นึกชื่อไม่ออก
"ฉะ-ฉันขอโทษค่ะ! ฉันแค่อยากจำทักษะการทำอาหารของคุณไปใช้บ้าง ฉันยังต้องเดินทางอีกไกล อาจจะไม่ได้เจอร้านอาหารที่ทำอาหารอร่อยแบบนี้อีกแล้ว ถ้าคำขอโทษอย่างเดียวไม่พอ ให้ฉันไปผ่าฟืนให้คุณก็ได้นะ"
"เธอมากินที่ร้านนี้เป็นครั้งแรกเหรอ ฉันรู้สึกเหมือนเคยเห็นเธอมาก่อนนะ" หัวหน้าแม่ครัวยื่นอาหารที่สั่งให้เด็กสาวช่างสงสัย
"เคยเห็นจากในหน้าต่างกระจกสีรึเปล่านะ...?"
"ที่จริงฉันเคยมาแล้วค่ะ แต่ครั้งก่อนที่มาก็นานมากแล้วล่ะ" เด็กสาวตอบขณะรับจานไป "ขอแนะนำตัวนะคะ ฉันชื่อ Cartethyia อัศวินผู้ร่อนเร่ กำลังเตรียมเดินขบวนใหม่ค่ะ ถ้าต้องการความช่วยเหลือบอกฉันได้เลยค่ะ"
"เพียงแต่ก่อนเริ่มเดินขบวนฉันต้องกินจานนี้ให้ได้น่ะ!" เด็กสาวตักสลัดคำโตเข้าปาก
ในโลกอันแสนกว้างใหญ่ สลัดที่เต็มไปด้วยเบอร์รีเถาเขียวให้ความรู้สึกเหมือนเป็นจุดเริ่มต้นแห่งการเดินทางที่ลงตัว
"อร่อยจริงๆ" เธอชมออกมาจากใจ
Cartethyia เส้นเสียง
ความในใจ - 1
เอ้านี่ ฉันให้ ระวังด้วยนะ เพิ่งจะอบเสร็จยังร้อนอยู่เลย แต่เชื่อฉันเถอะ กินตอนร้อนๆ น่ะอร่อยที่สุดเลย เตรียมมาให้โดยเฉพาะสำหรับกัลยาณมิตรเลยนะ พอได้กลับมาบ้านแล้วความรู้สึกก็เปลี่ยนไป ถึงบ้านจะว่างเปล่ามานานแล้วก็เถอะ แต่ขนมปังจากร้านขนมปังนั่นก็ยังรสชาติเหมือนเดิม ครั้งสุดท้ายที่ฉันได้กินก็ตอนที่ชนะรางวัลลอเรล ในฐานะสตรีศักดิ์สิทธิ์นั่นล่ะนะ ตอนนั้นทั้งเมืองเต็มไปด้วยโปสเตอร์รูปฉันเต้นรำที่งานคาร์นิวัล การเต้นรำแบบนั้น... อยากดูรึเปล่า?
ความในใจ - 2
...ตอนอยู่ในหอคอย แค่ได้ยินคุณพูดถึงฉันก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจแล้ว... แต่พอมาได้ยินบทละครเกี่ยวกับชีวิตของฉันเองจริงๆ ก็รู้สึกแปลกเหนือคำบรรยายเลยล่ะ ถ้าคุณไม่หยุดฉันไว้ ฉันคงลุกหนีจากที่นั่งไปแล้ว! สมัยฉันเด็กๆ ฉันเคยวาดฝันไว้ว่าอยากเป็นวีรสตรีในเรื่องราวผจญภัย แต่มาตอนนี้พอมันเกิดขึ้นจริงแล้ว ไม่เหมือนกับที่เคยคิดไว้เลยล่ะ กวีที่รากูนน่า แต่งเสริมเติมเรื่องราวเข้าไปเยอะเลย ถ้าพวกเขาได้เห็นคะแนนคัมภีร์ของฉันจากสถาบันเทววิทยา พวกเขาคงไม่เขียนพรรณนาถึงฉันไว้เกินจริงแบบนั้น
ความในใจ - 3
เจอกันอีกแล้วนะ ท่านผู้เที่ยงธรรม ฮะๆ... ดูแล้วฉันเป็นยังไง มีประโยชน์ไหม? ฉันไม่ใช่สาวน้อยผู้หลงทางและสับสนอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้ฉันยืนหยัดอยู่เคียงข้าง พร้อมสู้ไปกับคุณ นี่คือคำมั่นสัญญาที่ฉันให้ไว้ และเพื่อทำตามที่พูด ฉันจะลับดาบนี้ให้คมยิ่งขึ้นไปอีก แม้วันนั้นอาจไม่มาถึง แต่ถ้าโชคชะตาดลบันดาล... ฉันจะเอาชนะคุณดังที่เคยลั่นวาจาไว้... และทำให้คุณเข้าใจ
ความในใจ - 4
หลังจากหลอมรวมร่างกับ Fleurdelys ฉันถึงได้เข้าใจว่าทำไมฉันจึงลังเลตอนที่ "ฉัน" เห็นคุณครั้งแรกระหว่างที่ฉันเต้นรำบนผิวน้ำ ตอนแรกที่คุณมาถึงรินาซิตา "ฉัน" รู้สึกได้ถึงตัวตนของคุณ ความสุขอย่างประหลาดแผ่ซ่านในใจ "ฉัน" ลึกเข้าในหอคอย "ฉัน" คิดไปว่า... คนที่จะเป็นทั้งผู้ทำลายและผู้ปลดปล่อย "ฉัน" จะหน้าตาเป็นยังไงนะ? คุณจะเป็นอัศวินผู้เที่ยงธรรมอย่างในตำนานที่โค่น "ฉัน" ลงด้วยดาบหรือเปล่า? ฉันเลือกไม่ได้ว่าจะเกิดเป็นอะไร แต่เลือกได้ว่าจะตายอย่างไร และนั่นเองก็เป็นความสุขแบบนึง คุณมอบโอกาสนั้นให้ "ฉัน" คุณ "ผู้สังหารเทพ" และตอนจบของเรื่องราวนี้ก็สวยงามกว่าที่ฉันเคยคิดไว้
ความในใจ - 5
ความวุ่นวายในรินาซิตา ยังไม่จบลงง่ายๆ เธรโนเดียน Leviathan ถือกำเนิดจากจิตมุ่งร้ายของมนุษย์ จึงอาจผงาดขึ้นได้อีกจากจิตวิญญาณแห่งอารยธรรมอันเป็นกระแสเชี่ยวกราก... ฉันออกไปไกลจากดินแดนแห่งนี้ไม่ได้ ทุกคนล้วนมีขีดจำกัด มักจะถูกผูกมัดด้วยหน้าที่รับผิดชอบ อิสรภาพที่แท้จริงยังคงหาได้ยากนัก ไม่เว้นแม้แต่กับคุณและฉัน แต่ดาบที่คุณถือหลอมขึ้นมาจากความถี่ร่วมกันของเรา คือเครื่องหมายแห่งสายสัมพันธ์และการสำแดงพลังของฉัน ตราบใดที่คุณพกมันติดตัว ฉันจะเป็นดาบให้คุณและเป็นเพื่อนร่วมทางที่ซื่อสัตย์... ปรากฏในส่วนลึกของสายตาคุณเสมอ
งานอดิเรกของ Cartethyia
ฉันชอบเห็นผู้คนยิ้มแย้ม! เพราะอย่างนั้นฉันถึงชอบงานคาร์นิวัล และงานรื่นเริงทุกงานเลย ฝูงชนที่สนุกสนาน บรรยากาศแห่งความสุข เสียงหัวเราะที่ดังก้องทุกหนแห่ง... ฉันชอบเป็นส่วนหนึ่งของงานแบบนี้ พอมีงานแบบนี้จัดขึ้นทีไร ฉันก็อยากแฝงตัวเข้าไปในหมู่คน ร้องรำทำเพลง จับมือเต้นเหวี่ยงตัวไปกับทุกคน...
ความกังวลของ Cartethyia
...ทุกครั้งที่ฉันแปลงร่างเป็น Fleurdelys เข้าต่อสู้ ฉันต้องเตือนตัวเองอยู่ตลอด ทั้งกิริยาท่าทาง ทั้งน้ำเสียง... ทุกอย่างต้องเคร่งขรึมและเยือกเย็น... โอ๊ย! ที่จริงยากมากเลยนะรู้ไหม จริงๆ นะ!
อาหารที่ชอบ
เมนูโปรดของฉันคือสลัดลอรัสแน่นอนอยู่แล้ว ไม่ใช่แค่อร่อยนะ แต่ยังดีต่อสุขภาพด้วย ฉันยินดีกิน 3 มื้อติดเลย หืม? อ๋อ ฉันไม่เบื่อหรอก ไม่เลยซักนิด! เบอร์รีเถาเขียวหวานๆ เคลือบซอสให้รสชาติและเนื้อสัมผัสกรุบกรอบลงตัวเลยล่ะ แถมทำง่ายด้วยนะ แม้แต่ฉันก็ทำออกมาอร่อยเหาะได้
อาหารที่ไม่ชอบ
ฉันไม่ค่อยชอบกินปลาเท่าไหร่ ไม่รู้ทำไมเหมือนกันนะ แต่ทุกครั้งที่ลองกินก็ไม่ไหวจริงๆ ขนาดแม้แต่ปลายนิ้วยังไม่อยากแตะ สมัยฉันเด็กๆ พ่อแม่ชอบบอกว่าฉันกินยาก พอใช้ชีวิตอยู่ริมทะเลตัวเลือกอาหารก็ไม่มากนักหรอก โดยเฉพาะถ้าไม่กินปลาน่ะนะ แต่ฉันก็ไม่เคยสลัดความรังเกียจในใจออกไปได้เลย
อุดมคติ
ความฝันของฉันตอนนี้เหรอ? ฉันอยากเป็นอัศวินผู้ร่อนเร่ เหมือนกับในเรื่องราวที่เล่าต่อกันมาในเมืองเอ็กลาไงล่ะ อัศวินแห่งความเที่ยงธรรม พร้อมจับดาบสู้กับความอยุติธรรมเสมอ แล้วก็ควบพาหนะคู่ใจหายลับไปอย่างองอาจ! ก่อนที่ภาคีจะเลือกฉันเป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์ นั่นคือความปรารถนาจากส่วนลึกที่สุดในใจฉัน แต่ตอนนี้... ตำแหน่งนั้นไม่ใช่ของฉันแล้ว และจะไม่มีวันเป็นของฉันอีก ฉันต้องเดินออกจากเหล่าสายตาที่ชื่นชมแล้วกลายเป็นอัศวินไร้นาม และเพื่อจะทำแบบนั้นฉันเลยกลับไปฝึกทักษะเอาตัวรอดที่ฉันเคยเรียนสมัยที่ยังท่องไปในเนินเขา จริงสิ คุณช่วยฉันตั้งชื่ออัศวินชื่อใหม่ได้ไหม?
พูดคุย - 1
Haultir คือดาบของฉันเอง และเป็นคู่หูคนแรกของฉันด้วย ในเรื่องราวที่เล่าต่อกันมาในเมืองเอ็กลา อัศวินที่แท้จริงทุกคนต่างก็มีดาบคู่ใจตัวเองกันทั้งนั้น พอฉันได้ดาบของฉันมาก็เลยดีใจมากเลยล่ะ ถึงแม้หลังจากนั้นมาฉันจะจับดาบเล่มอื่นมาแล้วมากมาย แต่ Haultir ก็ยังล้ำค่าที่สุดเสมอ ทุกครั้งที่ฉันจับด้ามดาบของมัน ฉันจะรู้สึกได้ว่า... หัวใจของฉันยังไม่เปลี่ยนไป ต่อให้เป็นหัวใจที่เกิดจากคำโกหก แต่ฉันก็รู้ว่าเมื่อใดที่ต้องเลือก ฉันจะเลือก "ช่วย" เสมอ
พูดคุย - 2
ฉันเกิดมาจากคำสาปและความพยาบาทของเธรโนเดียน มันให้ฉันสวมมงกุฎ อาบด้วยรุ่งโรจน์ยศแห่งสตรีศักดิ์สิทธิ์ ห้อมล้อมด้วยความเคารพนับถือของผู้ศรัทธานับไม่ถ้วน ฉันต่อสู้กับศรัทธาจอมปลอมของมันวันแล้ววันเล่า จนสุดท้ายก็ถูกคลื่นซัดพัดพาไป... ในการหลับใหลที่ยาวนาน คำอธิษฐานที่คุ้นเคยเหล่านี้ไม่อบอุ่นอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นเยือกเย็นและโศกเศร้า ช่วงหนึ่งฉันคิดว่าฉันคงไม่อยากได้ยินเสียงเหล่านี้อีกแล้ว แต่หลังจากคุณช่วยฉันออกมาจากหอคอย ฉันก็แอบไปที่เมืองรากูนน่า ... โอ้ แล้วฉันก็ได้รู้ว่าฉันไม่เคยรังเกียจคำอธิษฐานของผู้ถวิลหาความสุขเลย และเพื่อให้แน่ใจว่าเสียงบริสุทธิ์เหล่านี้จะไม่ถูกบิดให้แปดเปื้อน ฉันยังต้องทำอะไรอีกมาก และฉันก็ทำได้อีกมาก
เกี่ยวกับ Cantarella
ฉัน... พรากอนาคตอันเจิดจรัสที่ควรจะเป็นของเธอไป อนาคตที่จะได้เป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริงของเซนติเนล ความปรารถนาดีและความหวังทั้งหมดที่ทุกคนมอบให้ฉัน และพลังที่ฉันมีตอนนี้... ทุกอย่างควรเป็นของ Cantarella แต่เธอกลับดูไม่ติดใจกับเรื่องนี้เลย คนมีวุฒิภาวะแบบเธอคงพบเจอเส้นทางของเธอเองในตระกูลFisalia แล้วเป็นแน่ แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ฉันจะจดจำไว้เสมอว่าฉันติดค้างเธอมาก... มากเหลือเกิน
เกี่ยวกับ Phoebe
เด็กสาวคนนั้นมีจิตใจที่ดีงามและอ่อนโยน นอกจากหน้าที่แล้ว เธอพยายามเป็นมือที่พร้อมช่วยเหลือคนอื่นอย่างเต็มที่เสมอ พูดตามตรง ถ้าเป็นเรื่องของความรู้เกี่ยวกับคำสอนของภาคีล่ะก็ ฉันสู้นักบวช Phoebe ไม่ได้เลย แต่ก็เพราะมีผู้ศรัทธาตัวจริงอย่างเธออยู่มากมาย ฉันเลยลำบากใจที่จะเปิดเผยความจริงต่อชาวรากูนน่า ผู้คนหวังพึ่งศรัทธาด้วยหลากหลายเหตุผล ไม่ใช่แค่การอุทิศตนเพื่อเซนติเนล หรอก หากเปิดโปงความจริงที่ทำร้ายจิตใจขนาดนั้นไป สิ่งที่ตามมาคงจะมีแต่ทางเลือกและความท้าทายที่ยากลำบากไม่รู้จบ...
เกี่ยวกับ Carlotta
ในฐานะลูกสาวตระกูลMontelli เธอนำความคิดใหม่ๆ มาสู่เมืองได้จริงๆ หากเกาะนี้ปลีกวิเวกอยู่ต่อไปคงน่าอึดอัดแย่ ชาวรากูนน่า ต้องการเรือลำใหม่ ขอบฟ้าใหม่ และการค้นพบใหม่ๆ แต่ฉันไม่ค่อยเก่งเรื่องธุรกิจหรอกนะ พี่เลี้ยงของฉันในภาคีเคยบอกอยู่เรื่อยว่าฉันไม่รู้วิธีต่อราคาสินค้าด้วยซ้ำ... ถ้าฉันมีโอกาส ฉันก็อยากจะเรียนเคล็ดลับจากคุณ Carlotta ดูบ้าง!
เกี่ยวกับ Ciaccona
ตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก ฉันเคยขอให้กวีขับลำที่ผ่านเข้ามาในเมืองร้องเพลงเล่าเรื่องราวอัศวินให้ฉันฟัง หลังจากที่ฉันเป็นอิสระจากหอคอย วันหนึ่งฉันร่อนเร่ไปในทุ่ง แล้วสายลมก็พัดพาบทเพลงแสนไพเราะมาถึงฉัน ฉันยืนอยู่ใต้ร่มไม้ห่างออกไป ยืนฟังบทกวีใหม่ที่ Ciaccona ขับกล่อม บทกวีที่มีท่วงทำนองเพลงพื้นบ้านของเมืองเอ็กลา... เพียงชั่วพริบตา เวลาเที่ยงก็ผ่านเลยไปถึงพลบค่ำเสียแล้ว
เกี่ยวกับ Lupa
ธรรมชาติของพลังแห่งเธรโนเดียน คือจะบรรจบ เลยมักทำให้ฉันดูเป็นอันตรายและไม่มั่นคงหลังการต่อสู้ แต่ Lupa ไม่เคยถอยหนีแม้แต่ครั้งเดียว เธอไม่เคยทำเหมือนฉันเป็นคนดีหรือแย่กว่าที่ฉันเป็น และเธอไม่เคยทำตัวเหินห่างออกไป เธอซื่อตรง หนักแน่น และไม่ลังเลที่จะช่วยเหลือเพื่อนของเธอ ถึงฉันจะตัวเตี้ยกว่าเธอ เวลาไม่อยู่ในร่าง Fleurdelys น่ะนะ แต่ฉันก็รู้สึกว่าฉันควรเป็น "พี่สาว" ในความสัมพันธ์ของเรา
คำอวยพรวันเกิด
สุขสันต์วันเกิดนะ {PlayerName}! คุณคงสงสัยว่าทำไมฉันถึงพามาที่นี่ ดูเมฆเหล่านั้นสิ ฝูงนกโผบิน หอคอยกลับหัว และแสงอาทิตย์สีทองยามเช้า... ขอเพียงจับมือฉันไว้ ฉันก็พาคุณล่องลอยเหนือท้องทะเลแบบนี้ได้ น่าหลงใหลมากเลยใช่ไหมล่ะ เดี๋ยวพอพระอาทิตย์ตกลงไปในทะเล ทิวทัศน์จะยิ่งสวยงามกว่านี้อีก ฉันเคยจ้องมองภาพนี้ทุกวันจากหอคอย ดูจนเบื่อเลยล่ะ แต่ตอนนี้ทุกอย่างให้ความรู้สึกเปลี่ยนไปแล้ว และทุกอย่างก็เพราะคุณ ฉันไม่ใช่สตรีศักดิ์สิทธิ์ตัวจริง ฉันไม่มีพลังที่จะให้พรแก่ใคร แต่ฉันก็ยังอยากมอบคำอวยพรดีที่สุดให้คุณ ขอให้ความปรารถนาส่วนลึกที่สุดในใจคุณเป็นจริงนะ
ขณะยืนรอ - 1
เรื่องราวของวันนี้ก็คือ... การต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่ระหว่างอัศวินผู้เที่ยงธรรมกับเธรโนเดียน จอมโฉด! และผู้ชนะก็คือ อัศวิน Cartethyia!
ขณะยืนรอ - 2
หอมจังเลย...
ขณะยืนรอ - 3
ของีบสักหน่อยนะ... มัน... มันก็แค่ความฝัน...
คำแนะนำตัว
Cartethyia อัศวินผู้ร่อนเร่ในวันนี้ สิ่งที่เธรโนเดียน สร้างขึ้น รางวัลลอเรล ที่ไร้ข้อกังขาของภาคี ผู้ท้าทายที่หลงทางในคลื่นแห่งโชคชะตา... ตำแหน่งเหล่านี้เคยอยู่ในบทกวีและหน้าหนังสือ แต่หลุดลอยจากมือของฉันไปนานแล้ว อะไรจะรออยู่ในวันข้างหน้า... มาสำรวจด้วยกันเถอะ "ผู้ถือดาบ"
ทักทาย
มงกุฎแห่งสายลม... ถูกกลืนกินลงสู่ท้องทะเล บอกข้าสิ เจ้าคือผู้อัญเชิญดาบเล่มนี้ใช่ไหม?
เข้าร่วมทีม - 1
เรื่องราวของอัศวินเริ่มต้นขึ้นแล้ว!
เข้าร่วมทีม - 2
ดาบเล่มนี้จะกวัดแกว่งตามที่คุณต้องการ
เข้าร่วมทีม - 3
พร้อมผจญภัยไปด้วยกันหรือยัง?
เลื่อนขั้น - 1
ฝีมือดาบของฉันพัฒนาไปอีกขั้น!
เลื่อนขั้น - 2
รู้สึกไหม? ความถี่ของสายลม... พ้องกังวานระหว่างเรา
เลื่อนขั้น - 3
ตอนที่ฉันเรียนอยู่ที่สถาบันเทววิทยา ฉันรู้ว่าถ้าจะผดุงความยุติธรรม ฉันจะต้องพยายามให้หนักขึ้นและเสียสละมากกว่าใคร เพื่อเอาชนะเงามืดที่จ้องจะบ่อนทำลายลงให้ได้
เลื่อนขั้น - 4
พลังในตัวฉันเคยทำให้ฉันกลัว ฉันหวาดหวั่นว่าจะกลายเป็นปีศาจแบบไหนถ้าปล่อยให้พลังครอบงำฉันได้... แต่ความกลัวเหล่านั้นเริ่มจางหายไปแล้ว เพราะมีคุณอยู่เคียงข้าง
เลื่อนขั้น - 5
คลื่นลมแห่งโชคชะตาดึงทุกสิ่งลงสู่ห้วงสมุทร บางครั้งตอนที่ฉันลอยเคว้งอยู่ในนั้น บางทีฉันก็รู้สึกเหมือนมีแรงต้าน ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันทำ ทุกความเชื่อใจที่ฉันได้มา ถูกเธรโนเดียน กลืนกินไปหมดแล้ว น่าขำเหลือเกินที่พลังที่ฉันได้มาเพื่อปกป้องคนอื่นครั้งหนึ่งเคยรับใช้ศัตรูคู่อาฆาตของฉัน แต่ฉันรู้ว่าจะปล่อยให้ความกลัวฉุดรั้งฉันไว้ไม่ได้ ท่านเซนติเนล มอบชีวิตให้ฉัน และฉันต้องสนองเกียรติแห่งพรนั้นด้วยการเป็นผู้พิทักษ์ของทุกสิ่งที่เหลืออยู่แทนตัวท่าน
โจมตีปกติ - 1
ปลดปล่อย
โจมตีปกติ - 2
ไถ่บาป
โจมตีปกติ - 3
ไถ่บาป
โจมตีปกติ - 4
จนกว่าจะคลี่คลาย
โจมตีปกติ - 5
ความพินาศมาถึงแล้ว
โจมตีปกติ - 6
ย่อยยับไปซะ!
โจมตีหนัก - 1
หนีไปไหนไม่ได้หรอก!
โจมตีหนัก - 2
ดับสูญ
โจมตีหนัก - 3
วาระสุดท้าย
โจมตีหนัก - 4
เดินหน้าไป!
โจมตีหนัก - 5
จงบังเกิด!
โจมตีหนัก - 6
สู่ห้วงสมุทร
โจมตีหนัก - 7
คลื่นลมกลืนกิน
โจมตีกลางอากาศ - 1
ผ่าออก!
โจมตีกลางอากาศ - 2
ร่วงลง!
โจมตีกลางอากาศ - 3
ทำลาย!
สกิลเรโซแนนซ์ - 1
ชำระมลทิน
สกิลเรโซแนนซ์ - 2
วิญญาณร้ายจงออกไป!
สกิลเรโซแนนซ์ - 3
สวรรค์จุติ
สกิลเรโซแนนซ์ 4
สายลมจงชำระล้าง!
สกิลเรโซแนนซ์ 5
พิพากษาลงทัณฑ์!
สกิลเรโซแนนซ์ 6
คลื่นลมจงคลุ้มคลั่ง!
สกิลเรโซแนนซ์ 7
เสียงลางมรณะ
สกิลเรโซแนนซ์ 8
คลื่นซัดถาโถม
การปลดปล่อยเรโซแนนซ์ - 1
มหาสมุทรจงก้มหัวให้ข้า
การปลดปล่อยเรโซแนนซ์ - 2
ในที่สุดก็เผยร่างจริง
การปลดปล่อยเรโซแนนซ์ - 3
จงสำนึกในความเงียบงัน
การปลดปล่อยเรโซแนนซ์ - 4
ลมพายุกวาดล้างทุกสิ่ง!
การปลดปล่อยเรโซแนนซ์ - 5
ดาบแห่งข้าพิฆาตทุกความชั่วร้าย!
การปลดปล่อยเรโซแนนซ์ - 6
คลื่นอันเชี่ยวกรากจงฉีกร่างสรวงสวรรค์!
การปลดปล่อยเรโซแนนซ์ - 7
ผู้ร่วงโรยจงยอมรับจุดจบ
การปลดปล่อยเรโซแนนซ์ - 8
พวกนอกรีต ถึงเวลาพิพากษาแล้ว
การปลดปล่อยเรโซแนนซ์ - 9
ผู้ล่วงล้ำจงพินาศ
สกิลอินโทร - 1
แตกละเอียด!
สกิลอินโทร - 2
พังทลาย!
สกิลอินโทร - 3
ฮาวอค!
สกิลอินโทร - 4
ท่วมท้น!
สกิลอินโทร - 5
ซ่านเซ็น
สกิลอินโทร - 6
หายสิ้น!
ถูกโจมตี - 1
บุ่มบ่ามเกินไป!
ถูกโจมตี - 2
ถ้าอยากดวลล่ะก็...
ถูกโจมตี - 3
เปล่าประโยชน์
ถูกโจมตี - 4
บังอาจ!
บาดเจ็บ - 1
บททดสอบยังไม่จบ
บาดเจ็บ - 2
ฉันจะไม่ยอมถอย
บาดเจ็บ - 3
ดาบเล่มนี้... จะไม่หักลง!
บาดเจ็บ - 4
แค่รอยข่วนบนใบดาบ
บาดเจ็บ - 5
จิตอาฆาตน่ารำคาญ
บาดเจ็บ - 6
เสียงกระซิบกลับมาหลอกหลอน...
หมดสติ - 1
ฉันขอโทษค่ะ...
หมดสติ - 2
การเดินขบวนของฉัน... จบลงแล้ว...
หมดสติ - 3
หลับฝันดำมืดยาวนานอีกครั้ง
หมดสติ - 4
เสียงสะท้อนแห่งคลื่นที่ปรวนแปร...
หมดสติ - 5
ดาบเล่มนี้... หักลงแล้ว
อัญเชิญเอคโค่: 1
ด้วยพรของท่าน
อัญเชิญเอคโค่: 2
บุกไปกับฉัน
สกิลเอคโค่ - เปลี่ยนร่าง: 1
"ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์" สินะ?
สกิลเอคโค่ - เปลี่ยนร่าง: 2
คาดหวังร่างไหนอยู่เหรอ?
ศัตรูอยู่ใกล้เคียง - 1
มีผู้ท้าทายอัศวินมาแล้ว!
ศัตรูอยู่ใกล้เคียง - 2
เงามืดต้องหมดสิ้น
เครื่องร่อน
ฉันก็บินได้เหมือนกัน
เซนเซอร์
สัญชาตญาณอัศวินบอกฉันว่า... ทางนี้!
หีบเสบียง - 1
เหมือนหีบสมบัติในเรื่องราวเลย!
หีบเสบียง - 2
นี่น่าจะช่วยให้ซื้อเสบียงได้มากขึ้น
หีบเสบียง - 3
เรียกว่าเป็น... การเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่ของอัศวินก็แล้วกัน
หีบเสบียง - 4
คุณอยากได้อะไรเหรอ?
หีบเสบียง - 5
โชคเข้าข้างคุณ
หีบเสบียง - 6
ความปรารถนาที่จะมั่งคั่งของคุณเป็นจริงแล้ว