Ciaccona

ท่วงทำนองที่ถักทอ

เนื้อหาจากสมุดบันทึกของ Veron Toccata หัวหน้าตระกูล Toccata ฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่ลูกของฉันได้รับเป็นพรหรือคำสาป ลูกของฉันเรียนรู้วิธีเล่นเครื่องดนตรีมากมายได้อย่างง่ายดาย เธอบอกฉันว่าท่วงทำนองในโน้ตเพลงไม่ได้ปรากฏเป็นเพียงตัวโน้ตสำหรับเธอ แต่แสดงเป็นฉากหลายฉาก เรื่องราวของเครื่องดนตรีและผู้เล่นมัน... เธอจับมือฉันและแบ่งปันมุมมองที่เธอเห็น และนั่นคือตอนที่ฉันค้นพบว่า Ciaccona สามารถสร้างองค์ประกอบของโลกผ่านท่วงทำนอง กลายเป็นมิติของเธอเอง ตราบใดที่เธอสามารถสัมผัสท่วงทำนองเหล่านี้ได้ Ciaccona ก็สามารถเปลี่ยนบทกวีและดนตรีของเธอให้เป็นทุกสิ่งอย่างได้ เด็กคนนั้นเองก็มีความอยากรู้เกี่ยวกับทุกสิ่งทุกอย่าง และง่ายที่จะเห็นใจเรื่องราวหรือการประสบพบเจอของผู้อื่น ฉันกลัวว่าความสามารถนี้อาจจะนำพาความโชคร้ายมาสู่เธอ ฉันกลัวว่าเธออาจจะได้ยินเศษเสี้ยวความถี่จากที่มืดมิดนั้น

เนื้อหาจากสมุดบันทึกของ Veron Toccata หัวหน้าตระกูล Toccata สุดท้ายภาคีก็รับรู้ถึงความสามารถของ Ciaccona และภาคีก็มองว่าเธอคือนักร้องประสานเสียงที่เฉิดฉายที่สุดของตระกูล Toccata พวกเขาตรวจสอบพลังเรโซแนนซ์ของเธอตามกระบวนการ และผลลัพธ์เป็นดังนี้: กราฟคลื่นของสมาชิกคนนี้แสดงให้เห็นความแปรปรวนเป็นรูปวงรี โดยมีรูปแบบขอบเขตเวลาเป็นปกติ และสังเกตไม่พบสัญญาณของความแปรปรวนที่ผิดปกติ ผลการทดสอบประเมินว่าอยู่ในเฟสที่ปกติ ค่าวิกฤตเรโซแนนซ์: สูง สมาชิกคนนี้มีความเสถียรสูงและมีความเสี่ยงต่อโอเวอร์คล็อกน้อยมาก บันทึกระบุว่าไม่มีประวัติการโอเวอร์คล็อก ขณะนี้ยังไม่จำเป็นต้องเข้ารับการให้คำปรึกษาทางจิตวิทยา ข้อมูลทั้งหมดดูปกติ อาจจะเป็นเพราะเธอมองท่วงทำนองว่าเต็มไปด้วยความวิเศษและความหวัง เมื่อเธอโตเป็นผู้ใหญ่ ฉันก็หวังให้เธอมีความสุขเช่นนี้ตลอดไป... แต่ฉันรู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้ทันทีที่เธอได้รับกุญแจดอกนั้น

เด็กหญิงตัวน้อยชอบมองขึ้นท้องฟ้าเสมอ ไม่ว่าจะเป็นฟ้าสดใสตอนกลางวันหรือฟ้าสีครามระยิบระยับตอนกลางคืน เธอเคยนึกสงสัยกับตัวเองว่าทำไม แต่ก็ไม่รู้ว่าคำใดจะอธิบายความรู้สึกนั้นได้ เธอแค่รู้ว่าตัวเองมีความรู้สึกทึ่งต่อสิ่งลึกลับอันยิ่งใหญ่และปริศนาที่อยู่เบื้องหลัง... ท้ายที่สุดเธอก็เลิกสงสัย เพราะค้นพบว่าการจ้องมองท้องฟ้าเป็นความงามที่ไม่อาจหาคำอธิบายได้

พอค้นพบเช่นนี้ เธอจึงเริ่มมองขึ้นฟ้าในขณะอ่านหนังสือ ขณะนอนหลับ และกระทั่งขณะเดิน...

"เฮ้ เฮ้ มองข้างหน้า คุณ Ciaccona ทำไมเอาแต่จ้องเพดานอยู่ล่ะ? ดูทางบ้างสิ!" หลังจากเดินแล้วหัวชนอย่างแรง Ciaccona ในวัยเด็กก็ตัดสินใจว่าไม่ควรมองฟ้ามากเกินไป... อย่างน้อยก็ระหว่างที่เดิน ทว่าครั้งต่อไปที่เธอแหงนมอง เธอก็ได้เห็นสิ่งที่กลายเป็นความหลงใหลไปตลอดชีวิต

มันเป็นบ่ายวันธรรมดาวันหนึ่งเมื่อ Ciaccona ผลักประตูเข้าไปในห้องทำงานของพ่อ วัตถุที่ซ่อนอยู่บนตู้คือสิ่งแรกที่เธอสังเกตหลังมองขึ้นไป เธอค่อยๆ เอามันลงมา มันคือไวโอลินนั่นเอง และนี่คือครั้งแรกของเธอที่ได้เห็นเครื่องดนตรี พอลองนึกภาพที่พ่อของเธอเคยเล่น เธอจึงตัดสินใจลองเล่นดู

"ครืด..."

เป็นเสียงที่ฟังดูแย่อย่างไม่ต้องสงสัย แต่เธอรู้สึกถึงความประหลาดใจ เหมือนกำลังจมลงไปยังก้นทะเล เสียงทั้งหมดยกเว้นไวโอลินเริ่มเลือนหาย แสงและเงาของพระอาทิตย์ตกเริ่มพร่ามัว ดั่งโลกตรงหน้าปิดม่านลง และเมื่อเปิดออกอีกครั้ง โลกใหม่ก็ปรากฏตรงหน้าเธอ บรรยากาศรอบๆ เต็มไปด้วยโน้ตดนตรีที่ลอยละลิ่ว และที่อยู่ไกลๆ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังเล่นดนตรีอยู่

"สะ...สวัสดี?"

ไม่มีใครตอบเด็กหญิงคนนี้ เธอเดินเข้าไปใกล้ และแม้จะเห็นใบหน้าของพวกเขาได้ไม่ชัดเจน แต่เธอกลับได้ยินทำนองที่คุ้นเคย

"นี่คือเพลงที่พ่อเล่นบ่อย ประพันธ์โดยตระกูลของเรา" Ciaccona ตัวน้อยจำที่มาของเพลงได้

คนกลุ่มนั้นดูเหมือนไม่รู้สึกถึงตัวตนของเธอขณะเล่นเพลง แล้วบรรเลงทำนองอยู่รอบตัวเด็กหญิงที่ฟังดูเหมือนเสียงร้องของทารกแรกเกิด รวมทั้งเสียงของความสุขและโศกนาฏกรรมของชีวิต...

"ตุบ" เพลงหยุดลงกะทันหันเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู หลังจากเห็นไวโอลินในมือ Ciaccona พ่อของเธอก็ลูบหัวเธอเบาๆ พร้อมกับแววตาที่เหมือนยอมแพ้ก่อนเก็บมันเข้าที่

"พ่อจะสอนลูกเล่นเมื่อโตขึ้นอีกหน่อยนะ" เขาพูด พร้อมจับมือ Ciaccona และพาเธอออกจากห้อง ก่อนที่ประตูจะปิด Ciaccona ก็หันกลับไปโบกมือบ๊ายบายไวโอลิน

ตั้งแต่วันนั้น Ciaccona ก็เริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับดนตรี ยิ่งรู้มากขึ้น เธอก็ยิ่งเห็นภาพชัดเจนขึ้นทุกครั้งที่สัมผัสเครื่องดนตรี

เธอไม่เคยบอกใครเลยว่าเห็นอะไรในวันนั้น จนกระทั่งเวลาผ่านไป Ciaccona จึงได้รู้ว่านั่นเป็นเพราะพลังเรโซแนนซ์ของเธอ ที่เป็นพลังในการสร้างอดีตผ่านท่วงทำนอง

ผู้คนจากยุคต่างๆ มารวมตัวกันเพราะดนตรีและบทกวี นี่คือปาฏิหาริย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เด็กหญิงคนนี้เคยจินตนาการไว้

สาวน้อยเอนตัวลงบนโต๊ะพร้อมกับปากกาขนนกในมือ ปล่อยกายรู้สึกถึงความเย็นของโลหะที่ปลายนิ้วขณะที่ความคิดเหี่ยวเฉาไปในทะเลทรายแห่งแรงบันดาลใจอันแห้งแล้ง

นอกหน้าต่างเต็มไปด้วยด้วยฝูงชน นก สายลม และนักบวชกำลังอธิษฐาน... ในสายตาของ Ciaccona ฉากทัศน์เหล่านั้นสามารถแปลงเป็นคำศัพท์และวรรคตอนได้ แต่พวกมันไม่ยอมรวมกันเป็นประโยค คำเหล่านั้นช่างกลวงโบ๋ไร้ชีวิตชีวาเมื่อเรียบเรียงไว้ข้างกัน มันช่าง... ห่างไกลจากการเป็นบทกวีนัก

"ท่านหญิง Ciaccona ขอรบกวนคุณสักครู่ได้ไหมคะ?" สาวใช้เคาะประตูและเข้ามาหลังจากหญิงสาวพยักหน้าให้

"คือฉันกำลังคิดว่าจะขอความช่วยเหลือจากคุณได้ไหมน่ะค่ะ ฉันเห็นคุณใช้คำพูดเก่ง เลยอยากจะขอให้คุณช่วยเขียนจดหมายถึงครอบครัวให้หน่อยได้ไหมคะ?"

Ciaccona โบกมือให้สาวใช้นั่งลงและเริ่มเขียนลงบนกระดาษเปล่า "ถึง..."

เมื่อสาวใช้ได้รับจดหมายจากที่บ้านตอบกลับมา เธอก็นำมันไปอ่านกับ Ciaccona ทั้งคู่เริ่มเขียนฉบับที่สองด้วยกัน...

ถ้อยคำที่เขียนลงไปคือเรื่องราวชีวิตและความคิดของสาวใช้จากใจจริง Ciaccona ยิ้มไปกับความสุขใจของสาวใช้และร้องไห้ไปกับความเศร้าโศกของเธอ

ความสามารถอันยอดเยี่ยมของ Ciaccona เริ่มเป็นที่เล่ากันปากต่อปาก และจากนั้นก็เริ่มมีคนมาขอให้เธอเขียนจดหมายให้มากขึ้น เธอจึงเริ่มเข้าใจเจตนาของแต่ละคนอย่างลึกซึ้งมากขึ้น ถ้อยคำที่เธอบรรจงเขียนจะเต็มไปด้วยกลิ่นไอทะเลสำหรับคนที่อยากเขียนไปถึงกะลาสีในทะเล และจะอบอวลไปด้วยกลิ่นข้าวสาลีสำหรับลูกที่อยากเขียนไปถึงพ่อที่ทำงานในทุ่งข้าวสาลี แน่นอนว่าเธอเก็บเรื่องราวของทุกคนไว้เป็นความลับ

พอรู้ตัวอีกที เธอก็พบว่าถ้อยคำที่เธอบรรจงเขียนในจดหมายฟังดูเป็นบทกวีที่มีจิตวิญญาณขึ้นแล้ว

เธอหยิบปากกาขนนกขึ้นมาและมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง แต่ฉากทัศน์เหล่านั้นก็ยังดื้อดึงไม่เปลี่ยนแปลง และหน้ากระดาษที่วางอยู่ตรงหน้าเธอก็ยังคงว่างเปล่า พลันมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ดูเหมือนมีใครสักคนมาขอให้เขียนจดหมายให้อีกแล้ว แต่ขณะที่หญิงสาวลุกไปเปิดประตู เสียงของแขกที่มาเยือนก็ดังปะปนขึ้นมาพร้อมกับเสียงพื้นลั่นดังเอี๊ยด และจังหวะนั้นเอง เธอก็เข้าใจสิ่งที่รั้งเธอไว้มานานแสนนาน หากจะเขียนออกมาได้ เธอต้องรับฟังให้ได้เสียก่อน

"มาแล้วค่ะ! วันนี้อยากให้ฉันเขียนถึงใครดีล่ะ?"

Ciaccona รีดรอยยับบนกระดาษให้เรียบขณะที่ลมพัดพาเสียงคำอธิษฐานจากมหาวิหารแห่งเมอร์คิวรีเข้ามาในห้อง เธอยังคงประทับใจกับความสุขและความเศร้าจากเรื่องราวนับไม่ถ้วน ขณะเดียวกันก็ค้นหาความโรแมนติกและจิตวิญญาณภายในบทกวีแห่งเรื่องราวเหล่านั้น

หญิงสาวยืนอย่างกระวนกระวายใจอยู่หน้าประตู ถึงกระนั้น เธอก็ยังยืนเขย่งเท้าและเลื่อนกุญแจเข้าไปในล็อก

เมื่อคุณพ่อของเธอและคนอื่นๆ ในครอบครัวยุ่งอยู่กับการซ้อมคณะประสานเสียง ไม่มีใครอยู่รอบข้างคอยจับตาดูเธอ Ciaccona จึงรู้ว่านี่คือโอกาสเดียวของเธอที่จะเปิดประตูบานนี้

ประตูค่อยๆ เปิดออกมา เผยเพียงแต่ความมืดที่อยู่ด้านใน Ciaccona พิงกำแพงและคลำหาทางไปที่สวิตช์ไฟ

พ่อของเธอสั่งห้ามไม่ให้ใครเข้าห้องนี้ เขาบอกเธอว่าเป็นห้องหนังสือเก่าที่เขาเลิกใช้แล้วและไม่มีเวลามาทำความสะอาด ทั้งยังเตือนว่าพื้นกระดานผุมากจนอาจพังลงไปได้ แต่คำพูดเหล่านี้ไม่เพียงพอที่จะยับยั้งความอยากรู้อยากเห็นของ Ciaccona อย่างที่บทกวีในหนังสือที่เธอเคยอ่านว่าไว้ "อย่ายินยอมพร้อมลาลับเมื่ออับแสง จงฝืนแรงแข็งขืนในคืนหาญ..."

เมื่อไฟเปิดขึ้นส่องสว่างไปทั่วห้อง Ciaccona ก็รู้ได้ทันทีว่าพ่อของเธอโกหก ถึงจะเป็นห้องหนังสือจริงๆ แต่กลับเก็บกวาดเป็นระเบียบไร้ที่ติ

ชั้นหนังสือเรียงรายตามผนัง เครื่องดนตรีต่างๆ วางอยู่ตามมุม ดั่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์สำหรับเด็กหญิงผู้หลงรักบทกวีและเสียงดนตรี

เธอแตะเครื่องดนตรีเบาๆ เหมือนปลุกให้ตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน จากนั้นเธอก็เริ่มร้องเพลงและกระโดดไปมา... จนกระทั่งเธอไปชนเข้ากับชั้นวางหนังสือ ทำเอาหนังสือเล่มหนึ่งหล่นลงมาแทบเท้า Ciaccona หยิบขึ้นเปิดอ่านหน้าแรก

"กวีนิพนธ์นี้มาจาก"บทเพลงทองคำ" ขอให้บทกวีเหล่านี้นำความหวังแม้ริบหรี่มาสู่ผู้พลัดหลงจากเส้นทางแห่งโชคชะตา..."

Ciaccona ท่องคำนำซ้ำด้วยความหลงใหลในถ้อยคำ เธอนั่งเงียบๆ พลิกอ่านไปหน้าแล้วหน้าเล่า และในขณะที่เธอพลิกหน้ากระดาษ โชคชะตาของเธอเองก็เริ่มพลิกผันเช่นกัน...

"อัศวินผู้สวมชุดเกราะยับเยินจากการต่อสู้เดินโซเซไปยังบ้านเกิดของเขา ทิ้งรอยเท้าแห่งความมุ่งมั่นไว้เบื้องหลังทีละก้าวตามเส้นทางที่เทพเจ้าลิขิตไว้ โชคชะตาคือสิ่งใด? อัศวินมิอาจรู้ แต่หากในตอนนี้เทพเจ้าจะประทานพรให้สักข้อ เขาก็มีคำอธิษฐานเพียงข้อเดียวที่ปรารถนา นั่นก็คือการได้กลับบ้านเยี่ยงวีรบุรุษ และใช้ชีวิตเรียบง่ายที่เขาเคยรู้จัก..."

คำบรรยายของ Ciaccona จบลงเมื่อเสียงเพลงจางหายไป เสียงปรบมือดังขึ้นรอบตัวเธอราวกับประกายไฟที่ปะทุจากกองไฟ

"พี่ Ciaccona พรุ่งนี้พี่จะไปไหนอีกไหม?" เด็กๆ มารวมตัวกันรอบๆ เธอและรบเร้าจะฟังเรื่องราวอื่นอีก

Ciaccona ได้เติบโตขึ้นมาเป็นกวีพเนจร หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งบทกวีและดนตรีในทุกที่ที่การเดินทางของเธอนำพาเธอไป

สายลมโชยพัดพาคนเลี้ยงแกะกลับบ้านที่จากมา เมฆบนฟ้าพาความคิดล่องลอยทั่วแดนไกล ฝนโปรยปรายพรางน้ำตาที่แอบซ่อน เฝ้าเว้าวอนรอคอยรุ่งอรุณที่ฝันไว้

อัศวินผู้กล้าหาญเสมอมาตรงไปที่ริมแม่น้ำ ขนมปังก้อนแบกรับน้ำหนักแห่งความโศกเศร้าอันเงียบงันของครอบครัวในยามต้องพรากจากกัน

นกบนท้องฟ้าคือจิตวิญญาณของรินาซิตาที่มุ่งมั่น สยายปีกออกอย่างกล้าหาญแม้ในยามฝ่าพายุ

แม้ Ciaccona จะขับลำนำเรื่องราวมามากมาย แต่เธอไม่เคยพูดถึงเรื่องราวของเธอเองเลยสักครั้ง เมื่อมีใครถามถึงอดีตของเธอและเหตุผลที่เธอมาเป็นกวีขับลำ เธอก็จะยิ้มและตอบว่า "อดีตควรเป็นเรื่องราวของอดีต" ทุกครั้งไป

เมื่อถึงเวลาที่ Ciaccona จะต้องเปิดเผยอดีตของเธอในที่สุด เรื่องราวที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังชื่อครอบครัวของเธออาจกลายเป็นบทที่บีบคั้นหัวใจที่สุดในชีวิต

"แท้จริงแล้วดนตรีไม่มีอารมณ์ในตัวเอง แต่หัวใจต่างหากที่มอบความหมายให้มัน ดังนั้น ผู้ฟังที่รัก บอกฉันทีว่าบทเพลงของฉันทำให้คุณรู้สึกยังไง"

ในเมืองเอ็กลา ผู้คนนับไม่ถ้วนอาจพบและจากกันในทุกช่วงเวลาที่ผ่านไป ในฐานะกวีพเนจร Ciaccona มักจะเป็นผู้สังเกตเรื่องราวต่างๆ อยู่เสมอ ทั้งได้เห็นจุดเริ่มต้น ความเป็นไป และจุดจบ...

จนกระทั่งเช้าวันหนึ่ง เมื่อเธอมองเห็นคนต่างแดนอยู่ไกลๆ ในแสงยามเช้า เธอก็รู้ทันทีว่าทำนองเพลงใหม่กำลังจะบรรเลงขึ้น

นั่นเป็นการสนทนาครั้งแรกของ Ciaccona กับคุณ แต่สำหรับเธอแล้ว นี่อาจไม่ใช่ครั้งแรกที่คุณทั้งสองได้พบกัน

ภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่สว่างไสวด้วยดอกไม้ไฟ เธอได้เห็นคนต่างแดนสวมหน้ากากอ้างสิทธิ์เหนือรางวัลลอเรล ตัวตนผู้ส่องแสงเจิดจรัสเหนือดวงดาวและประกายไฟท่ามกลางเสียงเชียร์ของฝูงชน

อะไรคือตัวกำหนดว่าใครคือวีรชนที่ผู้คนยกย่องในตำนาน? ความแข็งแกร่งหรือ? ความกล้าหาญ? ความเมตตา? หรือความยุติธรรม...?

คุณสมบัติเหล่านั้นล้วนมาบรรจบกันที่เงาร่างเปล่งประกายผู้ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

"หากมีโอกาส ฉันก็อยากจะเขียนบทกวีให้กับคุณนะ คุณผู้ครองลอเรล"

สายลมโชยอ่อนของที่พำนักลมกระซิบพัดไปอย่างเงียบสงบผ่านกระแสน้ำ ผ่านกังหันลมและปล่องไฟ และผ่านไปทั่วแดนวิเวกห่างไกลจนกระทั่งพัดไปถึงหญิงสาวผมสีแดงมีเขากวาง เธอกำลังเล่นพิณท่ามกลางฝูงนกเริงระบำ และไม่นานสายลมที่พัดเอื่อยก็พัดพาบทเพลงของเธอไปยังสถานที่อันห่างไกล

"ในโลกของเธอนั้น บทกวีและดนตรีต่างก็มีอิทธิพลอย่างเท่าเทียมกัน..."

ขณะที่หญิงสาวมีเขากวางมองดูคุณและ Carlotta ปรากฏกายจากสายลม มีบางอย่างบอกเธอว่าเธออาจถูกพัดพาเข้าสู่เรื่องราวในไม่ช้าเช่นกัน

ผู้เป็นกวีย่อมหลบฉากอยู่ในเงาเพื่อเฝ้าดูตำนานของคนอื่นเสมอ แต่เมื่อก้าวออกจากหน้ากระดาษ Ciaccona ก็พบว่าตัวเองถูกดึงเข้าสู่เรื่องราวไปแล้ว เรื่องราวที่ทั้งน่าตื่นเต้นและแอบซ่อนความน่ากังวล

ครั้งนี้ เพื่อตัวเอง เธอจักขับขาน