Danjin

เงาแสงสีแดงฉาน

พื้นฐานการประเมิน: [Resonance Assessment 1856-G] เวลาที่แน่นอนของการปลุกพลังของเรโซเนเตอร์ Danjin ยังคงไม่แน่ชัด ในระหว่างเหตุการณ์การปลุกพลัง เธอแสดงอาการอารมณ์รุนแรงที่ไม่สามารถควบคุมได้ มีการคาดการณ์ว่าอารมณ์ที่ท่วมท้นอาจเป็นตัวกระตุ้นให้เกิดการปลุกพลัง สัญลักษณ์ทาเซ็ตอยู่บริเวณแขนซ้ายด้านบนของ Danjin จากการสังเกตพบการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพที่ชัดเจนหลังการปลุกพลัง โดยการเปลี่ยนแปลงที่เด่นชัดคือรูม่านตาของเธอจะมีสีแดงหลังจากใช้พลังเรโซแนนซ์ถึงเกณฑ์หนึ่ง ความแปรปรวนของความถี่ของเรโซเนเตอร์ Danjin นั้นรุนแรงกว่าปกติ แสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงฉับพลันที่ไม่ปกติ ซึ่งอาจส่งผลให้เกิดความเสียหายทางกายภาพต่อบริเวณโดยรอบและสิ่งมีชีวิตใดๆ ในบริเวณนั้นหากปล่อยทิ้งไว้โดยไม่ได้รับการดูแล การทดสอบเชิงประจักษ์เผยว่าศักยภาพการทำลายล้างของ Danjin สูงกว่าคนทั่วไปถึง 78.94% รูปแบบเรโซแนนซ์สเปกตรัมของ Danjin ตรงกับเลือดมนุษย์ การทดสอบเผยปฏิกิริยาสอดประสานที่แข็งแรง แต่สาเหตุการปลุกพลังของ Danjin ยังคงไม่ชัดเจน การวิเคราะห์ตัวอย่างทดสอบเผยให้เห็นเส้นโค้งราเบลล์ที่ไม่บรรจบกันโดยมีการเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงกลาง ดังนั้น Danjin จึงถูกจัดประเภทเป็นเรโซเนเตอร์ปลุกพลัง

กราฟคลื่นของเรโซเนเตอร์ Danjin แสดงความแปรปรวนรูปซิกแซก รูปแบบของขอบเขตเวลาไม่สม่ำเสมอ ค่าสูงสุดและต่ำสุดทั้งสองด้านมีค่าสูงและสำแดงใกล้ระดับวิกฤต คลื่นแสดงบางช่วงที่พร่ามัวและพบรูปแบบคลื่นผิดปกติ ค่าวิกฤตเรโซแนนซ์: ต่ำ มีความเสถียรต่ำ และยังคงมีความเสี่ยงต่อโอเวอร์คล็อก เรโซเนเตอร์ Danjin ไม่มีประวัติการโอเวอร์คล็อก แต่ในการปลุกพลังครั้งแรก เธอเกือบไปถึงระดับค่าวิกฤตเรโซแนนซ์ ทำให้เลือดมีสภาวะเบิร์สต์และเกิดปฏิกิริยาความแปรปรวนของความถี่ที่ไวต่อการตอบสนองสูง Danjin สูญเสียการควบคุมพฤติกรรม ส่งผลให้พลังงานความถี่บางส่วนรั่วไหล ไม่มีรายงานผู้บาดเจ็บ แต่เหตุการณ์นี้ถูกจัดเป็นอันตรายระดับ 2 (รหัส EX61453) การวิเคราะห์เชิงวินิจฉัยเผยว่าความแปรปรวนของความถี่ของเธอเกิดจากการถูกกระตุ้นอย่างรุนแรงในช่วงเวลาสั้นๆ ผลกระทบที่สังเกตได้ยังคงอยู่ ดังนั้นยังมีโอกาสเล็กน้อยที่เรโซเนเตอร์ Danjin จะเข้าสู่สภาวะโกรธจัดในช่วงอารมณ์รุนแรง การประเมินเพิ่มเติมเผยว่าความเสี่ยงของการโอเวอร์คล็อกของ Danjin มีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับสภาวะอารมณ์ ทำให้เกิดความเสี่ยงสูง จึงแนะนำให้เฝ้าติดตามสภาพจิตใจและร่างกายอย่างใกล้ชิด พร้อมจัดให้มีการให้คำปรึกษาและตรวจร่างกายเป็นประจำ

มีพื้นที่อันตรายหลายแห่งอยู่ใกล้ๆ จินโจว ไม่ว่าจะเป็นป่าสลัวที่เต็มไปด้วยต้นไม้สูงตระหง่าน หนองปักษาร่ำไห้ที่มีหมอกหนาปกคลุมไม่รู้จบ และอ่าวอันธการที่มีภยันตรายยากจะคาดเดาซ่อนเร้นใต้เงามืด

ปกติแล้ว ผู้คนก็พยายามไม่เข้าไปข้องแวะกับสถานที่อันตรายพวกนี้หรอก แต่หากถึงคราวที่ต้องเดินทางผ่านสถานที่เหล่านี้ ซึ่งไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก ก็ต้องใช้ความระมัดระวังและพยายามซ่อนตัวให้แนบเนียนที่สุด

แต่ก็มีเด็กสาวอยู่คนหนึ่งที่ไม่ทำตามกฎที่ว่านี้ เด็กคนนี้สวมชุดสีแดงสด เธอเดินผ่านเขตอันตรายอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว หยกเครื่องรางสีสดใสของเธอแกว่งไกวไปตามจังหวะการก้าวเดินอันแผ่วเบา

ซึ่งรูปลักษณ์ชวนมองนี้ก็ทำให้เธอตกเป็นเป้าหมายหลักของบรรดานักล่าเอาได้ง่ายๆ

โจรคนหนึ่งเข้ามาทำทีเสนอความช่วยเหลือกับเธอ และถามว่าทำไมเธอถึงมาเดินคนเดียวในที่อ้างว้างอันตรายแห่งนี้

เธอตอบไปว่า "ฉันมาตามหาคน"

"โอ้ โลกกลมจัง ข้าแทบจะไม่ได้เจอใครแถวนี้เลยนะ แต่เพิ่งไปช่วยคนคนหนึ่งมา ตอนนี้ให้พักอยู่ที่บ้านของข้าเอง อาจจะเป็นคนที่เธอตามหาอยู่ก็ได้นะ อยากให้ข้าพาไปไหมล่ะ" โจรรีบยื่นข้อเสนอ

เด็กสาวสำรวจท่าทีของอีกฝ่ายอย่างใจเย็น ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าตกลงอย่างเหนียมอาย

เมื่อได้รับคำตอบเป็นที่น่าพอใจ โจรก็พาเธอไปยังที่พักของเขาในทันที

ทั้งสองเดินออกจากถนนเส้นหลัก ไม่นานก็มาอยู่ในพื้นที่อันอ้างว้างที่มีหมอกหนาปกคลุมและมีต้นไม้ขึ้นหนาทึบ มีเสียงร้องแปลกหูแว่วมาจากส่วนลึกของป่า ว่าแต่เป็นเสียงร้องไห้ของเด็กหรือเสียงกรีดร้องของแมวกันนะ แต่ก็ไม่มีใครให้คำตอบได้

โจรแอบลอบมองเด็กสาว แล้วกังวลว่าเหยื่ออาจจะกลัวบรรยากาศอันน่าหวาดหวั่นนี้แล้วหนีไปก็ได้

แต่เด็กสาวกลับยังคงมีท่าทีสงบ ไม่ร่องรอยความหวาดกลัวปรากฏให้เห็นบนใบหน้าอันงดงาม

"เด็กโง่เอ๊ย" โจรพึมพำกับตัวเอง

เมื่อทั้งสองมาถึงประตูเหล็กดูคร่ำครึที่ปลายทาง ก็ได้ยินเสียงกระซิบดังแว่วมาจากด้านหลังเป็นช่วงๆ เด็กสาวดันเปิดประตู และเมื่อเข้ามาด้านในก็พบเด็กสาวตัวน้อยที่กำลังสั่นกลัว ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล

"ใช่คนที่เธอตามหาอยู่รึเปล่า" โจรหลายคนพูดถามพร้อมรอยยิ้มชั่วร้าย

"ใช่!" เด็กสาวตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มสดใส

เสียงกรีดร้องดังกังวานไปทั่ว เสียงโหยหวนอันเจ็บปวดรวดร้าว เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่วทุกที่... และการฆ่าฟันอย่างบ้าระห่ำก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบเชียบยิ่งกว่าความสงบในยามเย็น

วันหนึ่ง ลุง Wei ช่างตีเหล็ก ได้พบกับลูกค้ารายหนึ่งที่ดูแปลกตา

เธอเป็นเด็กสาวร่างเล็กที่ดูเงียบขรึม แต่คำขอของเธอนั้นกลับไม่ธรรมดาเลย เธอขอให้เขาซ่อมดาบที่หักเล่มหนึ่ง

"ไปโดนอะไรมาน่ะ" ลุง Wei ขมวดคิ้วถาม เขาซ่อมอาวุธที่เสียหายมาแล้วสารพัดรูปแบบ แต่ก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่า อะไรกันที่ทำให้ดาบเล่มนี้อยู่ในสภาพยับเยินขนาดนี้

ในหัวของลุง Wei ปรากฏภาพชายร่างใหญ่ทรงพลัง ที่กำลังกวัดแกว่งดาบเล่มนี้อย่างบ้าคลั่ง ฟาดฟันทุกอย่างที่ขวางหน้าอย่างไร้ความปรานี เขาไม่อาจนำภาพนั้นมาเชื่อมโยงกับเด็กสาวร่างบางตรงหน้าได้เลย

"ขอโทษค่ะ พอดีหนูอาจจะฟาดแรงไปหน่อย... ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะคะ..." เด็กสาวตอบด้วยท่าทีเขินอายอย่างเห็นได้ชัด "มันซ่อมยากไหมคะ"

ลุง Wei จ้องเธออย่างไม่อยากจะเชื่อ เขาใช้นิ้วที่กร้านจากการทำงานลูบตรวจสอบคมดาบที่บิ่นจนม้วน แล้วตอบว่า "...ไม่เป็นไร เดี๋ยวลุงลองดูให้"

ด้วยทักษะและความแม่นยำลุง Wei เผาใบดาบจนร้อนแดงฉานแล้วจึงใช้ค้อนกระหน่ำทุบลงไป ประกายไฟสว่างวาบ แต่ใบดาบกลับไม่ยอมคืนรูปเลยแม้แต่น้อย ด้วยประสบการณ์ที่สั่งสมมาหลายปี เขาทั้งตรวจสอบและลูบไล้เนื้อโลหะที่เสียหาย พลางครุ่นคิดถึงน้ำหนักค้อนในแต่ละครั้ง และในที่สุด เขาก็มองเห็นถึงปัญหา

"ใบดาบเล่มนี้แข็งแกร่งเป็นพิเศษแต่ขาดความเหนียว ตอนนี้จุดศูนย์ถ่วงก็เพี้ยนไปหมด แถมยังมีคลื่นความถี่เฉพาะตัวอีก การจะซ่อม และลับคมด้วยเครื่องมือแบบเดิมๆ คงจะยากน่าดู"

"ถ้าอยากจะซ่อมมันให้ได้" ลุง Wei พูดต่อ "ต้องใช้หินชอล์กสีเทาเนื้อแข็งที่มีส่วนผสมของทาเซไทต์อยู่มาก แต่ของแบบนั้นมันไม่ได้หาง่ายๆ เลยนะ จะมีก็แต่ในสถานที่อันตรายที่เต็มไปด้วยหน้าผาสูงชัน! อย่าไปหวังอะไรมากเลยเจ้าหนู"

"หมายถึงที่ราบสูงเดโซร็อกใช่ไหมคะ ให้เวลาหนูสักครู่นะคะ เดี๋ยวจะรีบกลับมา"

สิ้นคำพูด เด็กสาวก็พุ่งตัวออกไปราวกับสายลม ทิ้งให้ลุง Wei ยืนงงอยู่กับใบดาบที่ถูกทอดทิ้งไว้

เวลาผ่านไปไม่นาน เธอก็กลับมาพร้อมกับหินชอล์กสีเทาก้อนใหญ่มหึมาที่แบกมาอย่างสบายๆ

"เท่านี้พอไหมคะ" เธอถาม ทำเอาลุง Wei ตกตะลึงที่เธอกลับมาจากที่ราบสูงเดโซร็อกสุดอันตรายได้ในเวลาอันสั้น

"เกินพอเลยละ!" เขาตอบตะกุกตะกัก ทึ่งในความเร็วของเธอ เธอไปกลับมาได้ยังไงกัน

เด็กสาวส่งยิ้มให้ เผยให้เห็นลักยิ้มบุ๋มลงบนแก้ม และบนลักยิ้มข้างหนึ่งก็มีจุดสีแดงจางๆ ปรากฏให้เห็นอยู่ มันคือไฝหรือว่ามันคือ... อะไรบางอย่างกันแน่

คนขายอาหารในเมืองจินโจวต่างรู้จัก Danjin หลังฝนหยุด แสงอาทิตย์เริ่มแย้มให้เห็น และอากาศมีความชื้นหนาแน่น คนขายอาหารก็จะออกมาตั้งร้านกัน หม้อไหส่งเสียงดังกระทบกันไปทั่ว ส่วนน้ำเชื่อมก็ส่งกลิ่นหอมหวานคละคลุ้ง เมื่อนั้น Danjin ก็จะปรากฏตัว ยื่นเหรียญเชลล์ที่เรียงกันเป็นระเบียบเป็นค่าขนมหนวดมังกรสองชิ้นซึ่งขนมโปรดของเธอ เธอมักจะเอาชิ้นหนึ่งใส่ลงในกระเป๋าก่อน ส่วนอีกชิ้นนำมาหักแบ่งครึ่ง แล้วทยอยลิ้มรสไปทีละชิ้นราวกับเป็นอัญมณีล้ำค่า

หญิงขายอาหารคนหนึ่งเห็นว่า Danjin จะมาคนเดียวอยู่เสมอ ซึ่งก็อดสงสารเธอไม่ได้ แม้แต่ขนมหนวดมังกรที่มีราคาถูกที่สุดในเมืองจินโจว ก็ยังดูเป็นสิ่งล้ำค่าสำหรับเด็กสาวคนนี้ หญิงขายอาหารได้เผื่อแผ่น้ำใจให้เด็กสาวโดยแถมขนมให้กับ Danjin ซึ่งเป็นขนมที่เด็กๆ รุ่นราวคราวเดียวกับ Danjin ต่างชื่นชอบ ไม่ว่าจะเป็นน้ำตาลอำพันแสนสวย ใยฝ้ายชวนฝันนุ่มละมุน หรือขนมอื่นๆ ในตอนแรก Danjin เอาแต่ปฏิเสธเพราะเธอไม่อยากรับน้ำใจจากคนอื่นหากไม่มีเหตุผลรองรับที่ดีพอ และเธอก็ใช้เงินหมดไปกับการซ่อมอาวุธอยู่ตลอด

แต่หญิงขายอาหารก็ยืนยันว่าเธอยินดีให้ขนมเพิ่มแก่ Danjin โดยไม่เก็บเงิน เพราะเธอเองก็เตรียมขนมเพิ่มไว้ให้น้องสาวที่ชอบกินขนมหวานที่บ้านอยู่ตลอด ซึ่งน้องสาวเธอก็อายุก็รุ่นราวคราวเดียวกับ Danjin Danjin ซาบซึ้งในน้ำใจครั้งนี้ สุดท้ายเธอก็ตกลงรับขนมเพิ่ม

ตั้งแต่วันนั้น ทุกครั้งที่หญิงขายอาหารแถมขนมให้กับ Danjin จะมีของขวัญลึกลับปรากฏที่ร้านของเธอ หากให้น้ำตาลอำพัน ก็จะได้หญ้าไข่มุก แต่หากให้ใยฝ้ายชวนฝัน ก็จะได้กระจับ สมุนไพรเหล่านี้จำเป็นมากในการรักษาน้องสาวของเธอจากโรคตื่นตระหนก ซึ่งหญิงขายอาหารก็ไม่เคยบอกเรื่องนี้ให้ Danjin รู้ด้วยซ้ำ

ไม่แน่ว่าเร็วๆ นี้ น้องสาวของเธออาจจะออกนอกบ้านเองและได้ลิ้มรสขนมหนวดมังกรที่ทำสดใหม่ไปกับ Danjin ก็ได้

จริงๆ แล้ว Danjin เดินทางเข้าป่าเพื่อออกตามหาใครบางคน

เธออยากจะแก้แค้นให้สำเร็จ

มีโจรชั่วกลุ่มหนึ่งลักพาตัวเด็กๆ เพื่อทำเรื่องอันเลวร้าย เมื่อหลายปีก่อน โจรได้สังหารครอบครัวของ Danjin ไปจนหมด น้องสาวที่มีจิตใจงดงามของเธอเกิดความเห็นใจจึงเปิดประตูให้โจรเข้ามา หารู้ไม่ว่านั่นเป็นการเปิดรับคมมีดอาบโลหิตที่คร่าชีวิตครอบครัวของเธอไป

คนร้ายกลุ่มนั้นได้ลิ้มรสความเกรี้ยวกราดผ่านคมดาบของ Danjin ไปแล้ว แต่ถึงจะผ่านมาหลายปี ก็ยังคงมีเหตุการณ์น่าเศร้าแบบเดียวกันนี้เกิดขึ้นไม่รู้จบ ความชั่วร้ายไม่เคยหายไปไหน ราวกับมีกำแพงกั้นไม่ให้เราหลุดพ้นจากเงื้อมมือของคนเลวเหล่านี้ แต่ละวันแต่ละเดือนที่ผ่านไปก็มีเรื่องหดหู่ใจใหม่ๆ เกิดขึ้นอยู่เรื่อยๆ เพราะคนเลวกลุ่มอื่นก็ยังคงสานต่อความน่าสะพรึงกลัวไม่หยุดยั้ง Danjin รู้ดีว่าเธอต้องหาต้นตอให้เจอและกำจัดให้สิ้นซากเพื่อไม่ให้บรรดาคนบริสุทธิ์ต้องเผชิญความเจ็บปวดทรมานอีกต่อไป เธอจะไม่หยุดจนกว่าจะได้รับความยุติธรรมและได้ความสงบสุขกลับคืนมา

Danjin ตัดสินใจเอาตัวเองเป็นเหยื่อล่อ เธอเดินทางผ่านเขตแดนอันน่ากลัว ทำตัวให้ดูไร้เดียงสาและไร้ทางสู้ แล้วทำลายแหล่งกบดานไปเรื่อยๆ ทีละแห่งพร้อมกับหาเบาะแสเพิ่มเติมไปด้วย

มีที่พักของโจรเหล่านี้อยู่หลายแห่งซ่อนเร้นไปทั่วป่า ดูแนบเนียนไปกับธรรมชาติโดยรอบ เธอสำรวจที่พักแต่ละแห่งอย่างละเอียดถี่ถ้วนทุกตารางนิ้วจนพบเข้ากับข้อมูลสำคัญท่ามกลางกองฟางเปื้อนเลือดและสถานที่รกร้าง

ในที่สุดเธอก็พบว่า รถของที่พักทั้งหมดจะผ่านจุดหนึ่งเหมือนกัน นั่นก็คือ จุดที่เหล่าคนเลวใช้ดักซุ่มรอเหยื่อไร้เดียงสา

Danjin ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้สูงพลางกัดขนมหนวดมังกรเข้าปาก สายตาจ้องเขม็งไปที่ทางแยกที่มีหมอกหนา

เธอรออยู่ที่ทางแยกนี้มาเจ็ดวันแล้ว และคอยหยุดรถต้องสงสัยต่างๆ ที่ผ่านเข้ามา เธอไม่ทิ้งความหวังที่จะจับคนร้ายเหล่านี้ให้ได้ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม

จนในที่สุด เธอก็เห็นไฟหน้าดูแปลกตาและเสียงล้อบดไปตามพื้นผ่านหมอกหนาเข้ามา เสียงล้อดังจนแทบจะกลบเสียงคนที่พูดคุยกันเบาๆ แต่เสียงพูดคุยนั้นก็ไม่อาจเล็ดลอดผ่านหูของ Danjin ไปได้

Danjin ออกมาจากที่หลบซ่อนแล้วตรงเข้าไปหารถคันนั้น

เธอพูดประโยคที่ท่องจำมาด้วยน้ำเสียงกล้าๆ กลัวๆ ที่ฝึกมาเป็นอย่างดีว่า "ขอโทษทีนะคะ... พอดีหนูหลงทาง พอจะให้หนูติดรถไปด้วยได้ไหมคะ"

การกำจัดคนเลวให้หมดสิ้นย่อมต้องอาศัยความกล้า ทางแยกที่มีหมอกหนานี้ดูเหมือนจะเป็นแค่จุดผ่าน แต่ Danjin ก็ยังไม่หมดหวัง จะคืบหน้าแค่ไหนก็ยังถือว่าคืบหน้า แถมในระหว่างนั้น เธอก็ได้ช่วยเหลือเด็กๆ ที่ถูกลักพาตัวไปบ้างเช่นกัน หลังจากพาเด็กๆ มาส่งที่สถานีลาดตระเวนแล้ว Danjin ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกและตัดสิน Danjin ใจกลับเข้าเมืองไปพักผ่อน

เธอเดินไปตามถนนที่ตกแต่งไปด้วยโคมไฟเทศกาลสีสันสดใสและไฟสีอบอุ่นส่องสว่างไสว พระจันทร์ที่ส่องสว่างอยู่เบื้องบนช่วยเสริมบรรยากาศของค่ำคืนนี้ให้น่าหลงใหล

เมื่อหลายปีก่อน ในค่ำคืนใต้แสงจันทร์เหมือนกับคืนนี้ ครอบครัวของเธอได้ใช้ช่วงเวลาอันล้ำค่าร่วมกัน คุณแม่ของเธอเตรียมอาหารน่ารับประทานเอาไว้เต็มโต๊ะ ส่วนน้องสาวของ Danjin ก็เอาขนมหนวดมังกรมาสองชิ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ชิ้นหนึ่งเอาไว้กับตัวเอง ส่วนอีกชิ้นเอาให้กับ Danjin

"พ..พี่จ๋า อันนี้หนูให้..."

เสียงเล็กๆ ดังเข้ามาทำให้การหวนถึงความหลังหยุดลง มีเด็กสาวตัวน้อยคนหนึ่งยื่นขนมหนวดมังกรมาให้หนึ่งชิ้น ก่อนจะพูดกับ Danjin แบบกล้าๆ เขินๆ ขนมชิ้นนี้มีใยฝ้ายชวนฝันโรยหน้าอยู่ พร้อมลูกอมสีสันสดใสเข้ากับบรรยากาศเทศกาลอย่าลงตัว หญิงขายอาหารทำท่าทางให้ Danjin รับขนมชิ้นนั้นไว้ด้วยรอยยิ้มแสนอบอุ่น

Danjin เดินเข้าไปใกล้ๆ ร้านนั้น ดูเหมือนวันนี้ที่ร้านจะมีคนเข้ามาทำงานใหม่ด้วย

"ขอบคุณมากนะที่ให้สมุนไพรมา ตอนนี้ซินซินออกจากบ้านได้แล้ว พอช่วงนี้ปลอดภัยมากขึ้น ฉันก็เลยพาซินซินออกมารับอากาศบริสุทธิ์บ้าง"

"นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ซินซินกล้าพูดกับคนแปลกหน้าตั้งแต่อาการดีขึ้น บางทีอาจจะเป็นพรแห่งโชคชะตาก็ได้นะ"

จริงๆ Danjin คิดกับตัวเองว่า เด็กสาวตัวน้อยที่ชื่อซินซินคนนี้ก็เป็นหนึ่งในเด็กหลายๆ คนที่เธอเคยช่วยไว้ระหว่างออกตามล่าพวกคนเลว เด็กคนนี้ก็ดูเหมือนจะจำ Danjin ได้เช่นกัน ซินซินเอาโคมไฟตกแต่งร้านมาใส่มือ Danjin

"พ...พี่มา... ปล่อยโคมกับหนูได้มั้ยคะ"

Danjin พยักหน้า แล้วทั้งสามคนก็ปล่อยโคมขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืนไปด้วยกัน โคมลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าไปพร้อมคำอธิษฐาน ท่ามกลางแสงไฟอีกหลายพันดวงที่ลอยอยู่ในค่ำคืนอันมืดสงบ