Hiyuki

กายาบุพพนิมิต

"ข้อมูลจากสหพันธ์สเปซเทรค: เอกสารลับ" "บันทึกการสัมภาษณ์: Hiyuki" จากการพิจารณาของหลายฝ่าย เราจึงไม่ทำการทดสอบเชิงลึกกับตัวแทนของอาชิโนะฮาระ หรือมิโกะแห่งซากุระเพลิงผู้นี้ ข้อมูลส่วนใหญ่เป็นคำบอกเล่าจากเจ้าตัว จากประสบการณ์ของผู้บันทึกและการตรวจสอบจากหลายฝ่าย พบว่าเธอไม่มีเจตนาจะปกปิดข้อมูลของตัวเอง "เพราะข้อมูลของ 'มิโกะแห่งซากุระเพลิงนิรันดร์' ผู้นี้ สามารถหาอ่านได้ทั่วไปในหนังสือเรียนระดับประถมของอาชิโนะฮาระ..." ตามคำบอกเล่าของเธอ แหล่งกำเนิดการสั่นพ้องของพลังพิเศษของเธอคือ "กระดิ่ง" ที่สวมไว้ที่ข้อมือขวา ซึ่งเป็นเครื่องรางสืบทอด Hiyuki อธิบายว่า "กระดิ่ง" นี้ทำให้เธอมองเห็นความเป็นไปได้ของตัวเองในอนาคต และดึงมาใช้ได้ แต่จะสื่อสารกับ "เงาของความเป็นไปได้ในอนาคต" ไม่ได้ พลังแช่แข็งที่เธอใช้ในการต่อสู้ ก็เป็นพลังส่วนหนึ่งที่ดึงมาจาก "กระดิ่ง" เช่นกัน "จากรายงานทางการของอาชิโนะฮาระ เครื่องรางสืบทอดคือวัตถุทั้งห้าที่เซนติเนลทิ้งไว้ และเก็บรักษาโดยกลุ่มอำนาจภายในอาชิโนะฮาระ" "หนึ่งในนั้น คำอธิบายของ 'กระดิ่ง' คือ 'การดึงอนาคตมาใช้'" ดังนั้นจึงตัดสินได้ว่า ที่มาของพลังต่อสู้สุดแกร่งของเธอ ก็ยังคงเป็นตัวเธอเอง อย่างไรก็ตาม อนาคตที่ดึงมาใช้ได้นั้นมีขีดจำกัด พิจารณาจากอายุขัยของเธอแล้ว จึงไม่แนะนำให้ใช้พลังอย่างหักโหมเกินไป "จากการตรวจสอบพบว่า สาเหตุการเสียชีวิตของมิโกะแห่งซากุระเพลิงทุกรุ่นในอดีตเหมือนกันหมด นั่นคือการใช้ 'กระดิ่ง' อย่างหักโหมเกินไปในระหว่างการต่อสู้ จนทำให้ร่างสูญหายไปจากสนามรบอย่างไร้ร่องรอย"

กราฟคลื่นราเบลล์ของตัวอย่างการทดสอบแสดงคลื่นรูปวงรี รูปแบบของขอบเขตเวลามีความเสถียร ไม่พบแนวโน้มของความผันผวนผิดปกติ ผลการตรวจสอบตัดสินว่ามีสภาวะปกติ ค่าขีดจำกัดโอเวอร์คล็อกในปัจจุบันสูงมาก มีเสถียรภาพสูง ไม่พบความเสี่ยงโอเวอร์คล็อก และไม่มีประวัติการโอเวอร์คล็อกในอดีต แต่จำเป็นต้องให้คำปรึกษาทางจิตวิทยา "ท่านมิโกะผู้นี้... จะว่ายังไงดีล่ะ..." "ถึงในหนังสือเรียนของอาชิโนะฮาระจะไม่ได้วาดหน้าตาไว้ แต่ก็เขียนไว้ชัดเจนเลยนะ ว่าเธอคือผู้แข็งแกร่งที่สุดแห่งยุคไง" "ต่อสู้บ่อยขนาดนี้แล้วยังรักษาความเสถียรได้ มันแปลกๆ ยังไงไม่รู้สิ..." "ฉันรู้ว่าเธอกังวล แต่ข้อมูลการทดสอบไม่มีปัญหาอะไรเลย" "...แล้วเงาพวกนั้นคืออะไร? ตัวเองจากโลกคู่ขนานเหมือนในหนังงั้นเหรอ?" "เป็นไปไม่ได้หรอก น่าจะเป็นพลังของ 'กระดิ่ง' มากกว่า อย่างที่บันทึกของอาชิโนะฮาระเขียนไว้ไง ว่าสามารถดึงเอาอนาคตมาใช้ได้"

ครั้งแรกที่ได้ยินเรื่องชาติกำเนิดของตนจากปาก Gyokuro ที่กำลังเมา Hiyuki เม้มริมฝีปากแล้วรินให้ตัวเองครึ่งแก้ว

"Hiyuki... Hiyuki คนดีของฉัน..."
"เธอทำไม่ได้หรอก... เธอไปเป็นมิโกะแห่งซากุระเพลิงบ้าบออะไรไม่ได้หรอก... ชีวิตของเธอไม่ควรเป็นแบบนี้!"

Hiyuki หรี่ตาลง ถ้าใครได้เห็นมิโกะแห่งซากุระเพลิงผู้สง่างามในสภาพแบบนี้เข้าละก็...
เข็มวินาทีเดินไปข้างหน้า เข็มนาทีค่อยๆ ขยับตาม จนในที่สุดเข็มชั่วโมงก็ยอมขยับไปข้างหน้าสักที
ตามเกณฑ์ของอาชิโนะฮาระแล้ว นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป เธอก็ก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่แล้ว
เธอถอนหายใจแล้วยกเครื่องดื่มที่มีอยู่ครึ่งแก้วตรงหน้าดื่มจนหมด

"ถ้าพี่เป็นได้... แล้วทำไมฉันจะเป็นไม่ได้ล่ะ?"

ความเผ็ดร้อนแล่นผ่านลำคอ ไหลลึกลงไปในร่างกายที่ดูบอบบาง
อืม... สิ่งที่บอกว่าโตเป็นผู้ใหญ่แล้วถึงจะดื่มได้ รสชาติเป็นแบบนี้เองเหรอ
Hiyuki ลุกขึ้น ลากผ้าห่มออกมาคลุมให้ Gyokuro ที่ส่งเสียงงึมงำ เธอขดตัวอยู่ตรงมุมห้องพักหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปจัดชายผ้าห่มให้ดี แล้วปิดประตูออกไป

เช้าวันต่อมา เสียง Gyokuro ตะโกนด่าทอผู้ดูแลเครื่องรางสืบทอดดังข้ามไปถึงถนนอีกฝั่ง
พลังที่แท้จริงของ "กระดิ่ง" คือการดึงอนาคตมาใช้ล่วงหน้า พูดง่ายๆ คือ ยิ่งใช้พลังมากเท่าไหร่ อายุขัยของผู้ใช้ก็จะยิ่งลดลงเท่านั้น ถ้าพูดให้สุดโต่งกว่านั้นคือ ผู้ที่เพิ่งสืบทอด "กระดิ่ง" ในวันนี้ อาจจะต้องสิ้นชีพในศึกกับเธรโนเดียนครั้งถัดไปก็ได้

ด้วยเหตุนี้ จึงมักจะคัดเลือกผู้สืบทอดไว้ล่วงหน้า ถึง Gyokuro จะไม่ยอมแต่งตั้ง Hiyuki เป็นผู้สืบทอดอย่างเป็นทางการ แต่สิบกว่าปีที่อยู่ด้วยกันมา... นอกจาก Hiyuki แล้ว จะเป็นใครไปได้อีก?
นิสัยของ Gyokuro ไม่มีใครเอาอยู่ ผู้ดูแลยิ้มเจื่อนพลางตอบรับ "โธ่... ถึงจะไม่ใช่ Hiyuki แต่อย่างน้อยท่านก็ควรเลือกใครสักคนใช่ไหมครับ?"

Gyokuro เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแล้วกระแอมเล็กน้อย "เอาเป็นว่า... ไล่พวกเขากลับไปก่อนค่อยว่ากัน"

สุดท้าย Hiyuki ก็ผลักประตูเข้ามายุติความวุ่นวายนี้

"สิบกว่าปีมานี้ ฉันติดตามพี่ไปทั่วอาชิโนะฮาระ เรื่องที่ต้องระวัง ฉันก็รู้หมดแล้ว"
"ศิลปะการต่อสู้ของมิโกะแห่งอาชิโนะฮาระ ฉันก็เรียนครบหมดแล้ว ทั้งวิชาถักทอ ระบำพิธีกรรม พี่เป็นคนหาอาจารย์มาสอนฉันเองเลยนี่"
"พี่ Gyokuro คะ... ท่านมิโกะแห่งซากุระเพลิง มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น ที่จะไม่ทำให้ชื่อเสียงของซากุระเพลิงมัวหมองได้"

Gyokuro ขมวดคิ้วแน่น แล้วยกมือขึ้นปัดไปมา

"ในเมื่อเธอเรียนมาหมดแล้ว งั้นเธอไม่รู้เหรอว่า 'กระดิ่ง' นี่จะพรากชีวิตเธอไป?"
"ฉันก็แค่เด็กกำพร้าที่พี่เก็บมาเลี้ยง ครอบครัวของฉันถูกฝังอยู่ใต้กองหิมะจากหายนะครั้งนั้นหมดแล้ว ฉันไม่มีอะไรให้อาลัยอาวรณ์อีกต่อไปแล้วละ"

ในห้องเงียบงันจนอึดอัดแทบหายใจไม่ออก มีเพียงเสียงลูบคลำกระดิ่งบนข้อมือของ Gyokuro...

เธออ้าปากเตรียมที่จะพูด แต่สุดท้ายก็ไม่อาจเอ่ยคำใด

หลังจากรับหน้าที่ผู้สืบทอดมิโกะแห่งซากุระเพลิง ชีวิตของ Hiyuki ก็ยุ่งวุ่นวายขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อก่อนเธอแค่เดินตามหลัง Gyokuro ก็พอ แต่ตอนนี้เธอต้องจัดการงานหลายอย่างด้วยตนเอง

เนื่องจากเธรโนเดียนรุกรานอาชิโนะฮาระมาอย่างยาวนาน ที่นี่จึงสร้างระบบป้องกันที่มีมิโกะเป็นศูนย์กลางขึ้นมา ในฐานะผู้ครอบครองเครื่องรางสืบทอด "กระดิ่ง" อย่างซากุระเพลิง ย่อมมีสถานะพิเศษและมีความรับผิดชอบที่หนักยิ่งกว่า ตามการแบ่งขอบเขต ทั้งอาชิโนะฮาระคือเขตป้องกันของมิโกะแห่งซากุระเพลิง ดังนั้นมิโกะแห่งซากุระเพลิงจึงต้องเดินทางไปทั่วอาชิโนะฮาระอยู่เสมอ และต่อสู้ในหลายพื้นที่ เพื่อช่วยแบ่งเบาภาระของเหล่ามิโกะในแต่ละพื้นที่
อีกด้านหนึ่ง มิโกะยังเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของชาวอาชิโนะฮาระ ต้องปรากฏตัวในกิจกรรมต่างๆ เพื่อให้ผู้คนเชื่อมั่นและยืนหยัดต่อสู้กับเธรโนเดียน และในฐานะมิโกะแห่งซากุระเพลิง Hiyuki จึงเป็นบุคคลที่ขาดไม่ได้

Hiyuki จัดการทุกอย่างได้เป็นอย่างดี อาจเป็นเพราะเธอติดตามมิโกะแห่งซากุระเพลิงมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้หรือพิธีกรรม เธอก็คุ้นชินทั้งหมดแล้ว
แต่ Gyokuro ยังไม่ยอมถ่ายทอดวิชาดาบแห่งซากุระเพลิงให้เธอเสียที แม้แต่ในชีวิตประจำวันก็จงใจเว้นระยะห่างจาก Hiyuki

"ก็ดีเหมือนกัน ในเมื่อพี่ไม่ยอมสอน ฉันก็จะแอบเรียนเอง สักวันหนึ่งฉันจะต้องเรียนจนเป็นให้ได้ สักวันหนึ่ง..."

แต่ไม่มีวันนั้นอีกแล้ว

พลังของ "กระดิ่ง" คือการดึงอนาคตมาใช้ล่วงหน้า ผู้ที่เพิ่งสืบทอดกระดิ่งในวันนี้ อาจจะต้องสิ้นชีพในศึกกับเธรโนเดียนครั้งถัดไปก็ได้

Hiyuki จำไม่ได้แล้วว่า ตอนมอบกระดิ่งให้เธอนั้น ผู้ดูแลพึมพำอะไร เธอจำไม่ได้ว่าตัวเองเรียนรู้วิธีผูกมันไว้บนข้อมือยังไง จำไม่ได้ว่าวันนั้นอากาศเป็นยังไง จำไม่ได้ว่าใครเป็นคนยื่นกล่องเล็กๆ ของ Gyokuro ให้เธอ... พอรู้สึกตัวอีกที เธอก็นั่งนิ่งอยู่ในกองบัญชาการซากุระเพลิงที่ว่างเปล่า และถือเซียมซีขอพรอยู่ในมือแล้ว

เหมือนเลือดจะแข็งตัวอยู่ตรงหัวใจ ปลายนิ้วเริ่มด้านชา
Hiyuki ค่อยๆ ขยับตัว ไปขดอยู่ตรงมุมที่คุ้นเคย
ขยำใบเซียมซีขอพรจนยับย่นแล้วคลี่ออกอีกครั้ง

"...อืม"
"...ฉันรับคำอธิษฐานของเธอไว้แล้ว"
"...จะไม่มีมิโกะแห่งซากุระเพลิงคนต่อไปอีกแล้ว"

"ท่าน Hiyuki ท่านดำรงตำแหน่งมิโกะแห่งซากุระเพลิงครบหนึ่งศตวรรษแล้ว หากจะทำพันธสัญญาอีกครั้ง..."
"ไม่เป็นไร"
"งั้นตามข้อตกลงเดิม ครั้งนี้จะขอดำรงตำแหน่งต่ออีกกี่ปีครับ?"
"จะกรอกกี่ปีก็แล้วแต่เลย"
"ไม่คิดเลยว่าท่านจะเหมือนมิโกะคนก่อน... เอ่อ เข้าใจแล้วครับ ตามประสงค์ของท่าน 'มิโกะแห่งซากุระเพลิงนิรันดร์'"

ผู้ดูแลโค้งคำนับแล้วปิดประตูอย่างสุภาพ เจ้าหน้าที่ที่มากับเขาเปลี่ยนไปสามครั้งแล้ว
Hiyuki ส่ายหน้า หรี่ตามองซองจดหมายบนโต๊ะครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปเอื้อมมือหยิบถ้วยชาที่เย็นชืดขึ้นมา

"เหมือนมิโกะคนก่อน... งั้นเหรอ?"

ฉันสืบทอดตำแหน่งมิโกะแห่งซากุระเพลิงมานานแค่ไหนแล้วนะ?
นานจนหนังสือเรียนของอาชิโนะฮาระมีชื่อของ Hiyuki แล้ว
นานเหรอ?
ยังนานไม่พอหรอก

เหมือนกับเซียมซีขอพรที่เธอรับไว้ในวันนั้น Hiyuki ใช้ความสามารถของตัวเองพิสูจน์ให้เห็น ว่าจะไม่มีมิโกะแห่งซากุระเพลิงคนต่อไปอีก เสียงเรียกร้องให้แต่งตั้งผู้สืบทอดเริ่มเบาบางลง ฝ่ายดูแลเครื่องรางสืบทอดก็แค่มาเยี่ยมเยียนซากุระเพลิงตามธรรมเนียม แม้แต่ตัวผู้ดูแลเองก็คงคิดว่าไม่จำเป็นต้องเลือกผู้สืบทอดอีกแล้ว เพราะ Hiyuki กลายเป็นคำเรียกแทนตำแหน่งมิโกะไปแล้ว

แต่ Hiyuki มักจะได้ยินเสียงบางอย่าง มันไม่น่ารำคาญเหมือนคำชักชวนของแฟรกต์ซิดัส แต่เป็นเสียงสงบ เงียบ และคอยบอกเล่าอยู่ข้างหูเธอ
Hiyuki เธอหยัดยืนมานานพอแล้ว... แต่ศัตรูที่อยู่ตรงหน้าอย่างเธรโนเดียนกลับมีเวลาที่ยาวนานกว่า นานจนกว่าเธอจะมรณา นานจนกว่าผู้สืบทอดตำแหน่งมิโกะทุกคนจะตายจากไปจนหมดสิ้น
เส้นทางแห่งการต่อสู้กับเธรโนเดียนนั้น มีจุดจบจริงๆ งั้นเหรอ?

ชาที่เย็นชืดนั้นขมที่สุด รสขมฝาดบาดลึกตลบอบอวลอยู่ที่ปลายลิ้น ชวนให้ทุกลมหายใจเข้าออกหม่นหมองสิ้นดี
Hiyuki ใช้ปลายนิ้วเคาะบนซองจดหมายเบาๆ ทันใดนั้น ซองจดหมายก็ห่อหุ้มด้วยเกล็ดน้ำแข็ง พอแตะเบาๆ อีกครั้ง ตราสัญลักษณ์ของแฟรกต์ซิดัสก็แตกกระจายเป็นเศษน้ำแข็งพร้อมกับผนึกขี้ผึ้งที่ยังไม่ได้เปิดออก

Hiyuki ลุกขึ้นยืน กำชับเด็กที่อาสามาช่วยทำความสะอาดนอกประตูว่า ช่วงที่เธอไม่อยู่ให้ระวังด้วย อย่าให้คนนอกแอบเข้ามา
จากนั้นเธอก็ยิ้ม ลูบหัวเด็กคนนั้นเบาๆ และวางยันต์คุ้มภัยลงบนฝ่ามือเล็กๆ
"ท่านมิโกะคะ ครั้งนี้ท่านจะไปช่วยที่ไหนเหรอคะ?"
"โฮนามิน่ะ ฉันจะรีบกลับมา อย่าลืมพกยันต์คุ้มภัยติดตัวไว้ด้วยล่ะ"

Hiyuki โบกมือลาเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างหลัง กระดิ่งบนข้อมือยังคงเปล่งประกายงดงาม

ผู้คนในอาชิโนะฮาระต่างคุ้นชินกับความประหลาดที่เกิดจากเธรโนเดียนแล้ว อย่างมากก็แค่เข้าไปหลบในที่ปลอดภัย เดี๋ยวมิโกะผู้รับผิดชอบเขตนั้นก็จะออกมาจัดการเอง ถ้าสถานการณ์รุนแรงหน่อย ก็แค่รอหน่วยกู้ภัยและมิโกะแห่งซากุระเพลิงมาถึงที่เกิดเหตุก็พอ
สำหรับ Hiyuki เดิมทีเธอก็คิดว่านี่เป็นแค่หนึ่งในการรุกรานนับพันครั้งของเธรโนเดียน เธอกำจัดสัตว์ประหลาดอย่างรวดเร็ว แล้วตรวจสอบเขตอาคมตามความเคยชิน
ผู้คนที่หลบอยู่ในที่หลบภัยต่างพากันเดินออกมา พ่อแม่จับมือลูกชี้ไปที่ Hiyuki "ดูสิ นั่นคือท่านมิโกะแห่งซากุระเพลิงใช่ไหม?"

Hiyuki พยักหน้าตอบเบาๆ ก้าวหลบป้ายห้ามผ่านที่ล้มอยู่บนพื้น แล้วหันกลับเข้าไปในเขตอาคม
ก็แค่ทำเหมือนทุกครั้ง ตั้งสมาธิ ฟันดาบ เก็บดาบ... หืม?
เหมือนความรู้สึกตอนดาบเฉือนผ่าน จะต่างไปจากเดิมเล็กน้อย?

Hiyuki ตรวจสอบเขตอาคมทั้งหมดอีก
รอบ เหมือนจะไม่มีอะไรผิดปกติ แต่ความรู้สึกแปลกนั้นยังติดอยู่ที่ปลายนิ้ว เธอปล่อยด้ามดาบ ขยับข้อมือแล้วขยี้ปลายนิ้วเล็กน้อย...

หยดโคลนสีดำที่ประกายรุ้งค่อยๆ ผุดออกมาจากปลายนิ้ว มันไหลซึมลงมาตามช่องนิ้ว แล้วแผ่ขยายออกไปใต้เท้าอย่างเงียบงัน

Hiyuki ชักดาบออกจากฝัก ไอเย็นยะเยือกจับตัวเป็นน้ำแข็งทันที... ต้องควบคุมเอาไว้ก่อน... ให้ผู้คนอพยพออกไป แล้วค่อยหาทางจัดการ...

Hiyuki หันกลับไป แต่กลับไม่อาจเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้
ราวกับทุกอย่างเลือนหายไปในความว่างเปล่า แม้แต่อากาศรอบกายก็จางหาย จนลมหายใจต้องหยุดชะงักลงในพริบตา

โฮนามิ... หายไปแล้ว
นอกจากป้ายห้ามผ่านที่แตกกระจายอยู่ใต้เท้า และโคลนที่คืบคลานขึ้นมาตามชายกระโปรง ก็ไม่มีร่องรอยอะไรหลงเหลืออยู่เลย

เธอเอื้อมมือออกไปข้างหน้า แต่นิ้วกลับหดกลับมาเอง
พยายามหายใจอย่างร้อนรน แต่กลับไขว่คว้าหาออกซิเจนไม่ได้เลย
อยากจะฟาดฟันดาบในมือออกไป แต่กลับไม่มีศัตรูให้เชือดเฉือน
มีเพียงร่องรอยของความถี่ที่หลงเหลืออยู่ หมายความว่า... เธรโนเดียนได้เคลื่อนไหวด้วยระดับความรุนแรงที่ไม่เคยตรวจพบมาก่อนในชั่วพริบตา

จากบันทึกการสังเกตของอาชิโนะฮาระ ในเสี้ยววินาทีนั้น เหมือนโฮนามิถูกดึงเข้าไปในอีกมิติหนึ่ง
หลังจากนั้น แม้จะยื่นคำร้องขอความช่วยเหลือไปยังสหพันธ์สเปซเทรค เพื่อหวังพึ่งเทคโนโลยีล่าสุด ก็ยังไม่พบร่องรอยอะไรเลย

เมื่อคนอื่นพา Hiyuki ออกมาจากพื้นที่ เธอเผลอลูบกระดิ่งที่ข้อมือโดยไม่รู้ตัว และยังจมอยู่ในความตกตะลึงของวินาทีนั้น
หายนะที่เงียบงันนี้ เป็นความรับผิดชอบของ Hiyuki งั้นเหรอ?
แน่นอนว่าใช่ ในฐานะมิโกะแห่งซากุระเพลิง เธอช่วยโฮนามิไว้ไม่ได้
แน่นอนว่าไม่ใช่ เมื่ออยู่ต่อหน้าเธรโนเดียนเพียงลำพัง แม้จะดึงอนาคตนับล้านรูปแบบออกมาใช้ได้ แต่จะมีความหมายอะไร?

Hiyuki กลับมาถึงซากุระเพลิง รับยันต์คุ้มภัยจากมือของเด็กที่ยืนอยู่หน้าประตู พลางฝืนยิ้มให้เธอ
เธอก้าวไปข้างหน้าช้าๆ ผลักประตูห้องอย่างอ่อนล้า บนโต๊ะมีจดหมายที่ควรแตกสลายไปแล้ววางอยู่อย่างเงียบงัน

Hiyuki เอ๋ย Hiyuki เส้นทางสายนี้ มันมีจุดจบจริงงั้นเหรอ?

Hiyuki ไม่ได้เข้าไปพัวพันกับแฟรกต์ซิดัสมากนัก ไม่มีใครอยากร่วมมือกับพวกที่เห็นมนุษย์เป็นเพียงวัสดุที่ใช้แล้วทิ้งหรอก
เธอตัดสินใจเดินทางไปยังพื้นที่ต่างๆ ในอาชิโนะฮาระ ทิ้งชิราโทริที่สลักความถี่ของตนไว้ พร้อมกำชับมิโกะท้องถิ่นว่า จิตใจของเธอเชื่อมโยงกับชิราโทริเหล่านี้ ถ้าเกิดเหตุไม่คาดคิดที่รับมือไม่ไหว แค่ทำลายชิราโทริทิ้ง แล้วเธอจะรีบกลับมาทันที

เส้นทางแห่งการต่อสู้กับเธรโนเดียนควรมี... จุดจบสักที

Hiyuki ได้ยินข่าวเกี่ยวกับสหพันธ์สเปซเทรค ตอนนั้นพวกเขากำลังประสบปัญหาเรื่องความปลอดภัยในงานปฏิบัติการสำรวจ Hiyuki จึงเป็นฝ่ายเสนอ "ข้อตกลง" เธอจะรับหน้าที่ดูแลความปลอดภัยในงานสำรวจ ส่วนสหพันธ์สเปซเทรคต้องใช้เทคโนโลยีระดับสูงสุดของโซลาริสสร้างดาบเล่มหนึ่งให้เธอ ดาบที่คมพอจะฟาดฟันเธรโนเดียนได้
เธอยื่นคำร้องเข้าร่วมสหพันธ์สเปซเทรคในฐานะหน่วยปฏิบัติการพิเศษ เดิมทีหน่วยนี้มีสมาชิกอยู่หลายคน แต่หลังจาก Aleph-1 เริ่มเคลื่อนไหว อัตราการบาดเจ็บล้มตายก็เพิ่มสูงขึ้น หลัง Hiyuki ส่งใบสมัคร เธอก็เป็นเพียงคนเดียวที่รับผิดชอบงานรับมือกับเธรโนเดียน และคุ้มครองความปลอดภัยของทีมสำรวจ

ตอนที่เธอเพิ่งมาถึง สหพันธ์สเปซเทรคยังมีฐานปฏิบัติการแห่งเดียวเท่านั้น เธอเฝ้าดูลาไฮรอยเติบโต และค่อยๆ ตระหนักถึงพลังของมนุษย์... การก่อตั้งสหพันธ์สเปซเทรคนับเป็นปาฏิหาริย์ด้านโครงสร้างพื้นฐานในประวัติศาสตร์ของโซลาริส ปาฏิหาริย์นี้ไม่ได้มาจากพรของเทพเจ้า ไม่ได้อาศัยพลังของใครคนหนึ่ง แต่เกิดจากผู้คนทั้งโซลาริสที่มีอุดมการณ์และความมุ่งมั่น ช่วยกันก่อร่างสร้างขึ้นมา

"Lucilla"
"หืม?"
Lucilla หยิบเมรัยชั้นเลิศออกมาจากใต้โต๊ะ นี่คือของขึ้นชื่อจากอาชิโนะฮาระ นักเรียนที่อยากสอบปลายภาคผ่านเอามาวางขอพรตรงที่ที่ Hiyuki เคยปรากฏตัว ใต้ขวดยังมีโน้ตที่เขียนด้วยลายมือเรียบร้อย ขออธิษฐานให้ท่านมิโกะช่วยคุ้มครอง
Hiyuki ถอนหายใจ หันไปหยิบแก้วออกมาสองใบ แล้วเลื่อนไปให้ Lucilla ที่กำลังมองซ้ายมองขวา

"สหพันธ์สเปซเทรค... ก่อตั้งขึ้นเพื่อสำรวจท้องฟ้านอกโซลาริสใช่ไหม?"
"อืม ใช่"
"ความคืบหน้าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?"
"เฮ้อ..."
Lucilla ยกแก้วดื่มจนหมดแล้วถอนหายใจ
"ยังไม่ถึงไหนเลย งานวิจัยหลายด้านติดขัด เบื้องบนก็ยังขยันสั่งงานหนักๆ มาให้อยู่เรื่อย"
Hiyuki ลูบกระดิ่งที่ข้อมือพลางก้มหน้าลง
"แล้วพวกเธอเคยคิดไหม ว่าเส้นทางนี้จะไปถึงจุดจบเมื่อไหร่"

Lucilla เขย่าแก้วเปล่าชนกับแก้วของ Hiyuki เบาๆ
"ไม่มีจุดจบหรอก Hiyuki ก็เหมือนกับสิ่งที่เธอพยายามทำอยู่นั่นแหละ มันไม่มีวันจบลงหรอก"
"แต่เราก็ต้องก้าวต่อไป"
"ไม่ใช่เพราะต้องเดินไปให้ถึงปลายทางหรอกนะ แต่เพราะจะก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว พร้อมกับคนที่อยู่เคียงข้างเราต่างหาก"

Hiyuki เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ เธอยกแก้วขึ้น ปล่อยให้ความเผ็ดร้อนแล่นผ่านลำคอ ไหลลึกลงไปในร่างกายที่ดูบอบบาง

กระดิ่งที่ข้อมือส่งเสียงแผ่วเบา มิโกะแห่งซากุระเพลิงผู้โดดเดี่ยว ก็จะก้าวไปข้างหน้าในแบบของเธอเอง