Jinhsi

เหมันต์เปลี่ยนผัน วสันต์หวนคืน

พื้นฐานการประเมิน: [Resonance Assessment 2100-G] ช่วงเวลาที่แน่ชัดของการปลุกพลังของเรโซเนเตอร์ Jinhsi ยังคงไม่ชัดเจน สัญญาณของการปลุกพลังของเธอสำแดงให้เห็นตั้งแต่เธอยังเด็ก ซึ่งทำให้เกิดเรโซแนนซ์อย่างลึกซึ้งกับเซนติเนล "Jué" สัญลักษณ์ทาเซ็ตของ Jinhsi นั้นเป็นลักษณะที่โดดเด่นโดยอยู่ที่บริเวณกลางหลังของเธอ เมื่อใช้พลังเรโซแนนซ์ โครงสร้างผลึกที่คล้ายกับเขาของมังกรจะปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของเธอ ด้วยพรสวรรค์เฉพาะตัว Jinhsi สามารถควบคุมแสงเพื่อสร้างภาพโฮโลแกรมที่สะท้อนภาพของเซนติเนล Jué ซึ่งแสดงให้เห็นถึงพลังที่เทียบเท่ากับความสามารถของเซนติเนลเอง ข้อมูลจากการสังเกตชี้ให้เห็นถึงความสามารถในการเติบโตที่ยอดเยี่ยมของพลังเรโซแนนซ์ของผู้รับการทดสอบ โดยมีข้อมูลบ่งชี้ว่าที่จุดสูงสุดของความสามารถนี้อาจสามารถเปลี่ยนแปลงกาลเวลาได้อย่างน่าทึ่ง การวิเคราะห์รูปแบบเรโซแนนซ์สเปกตรัมของ Jinhsi อย่างละเอียดเผยให้เห็นความคล้ายคลึงอย่างชัดเจนกับเซนติเนล Jué การทดสอบอย่างเข้มงวดเผยให้เห็นปฏิกิริยาสอดประสานที่รุนแรง อย่างไรก็ตาม ตัวกระตุ้นที่แน่นอนเบื้องหลังการปลุกพลังของ Jinhsi ยังคงเป็นปริศนาเนื่องจากตำแหน่งพิเศษของเซนติเนล การวิเคราะห์ตัวอย่างทดสอบเผยให้เห็นเส้นโค้งราเบลล์ที่ไม่บรรจบกัน โดยมีรูปแบบคลื่นเป็นช่วงๆ ที่สังเกตได้ ซึ่งทำให้จัดประเภท Jinhsi เป็นเรโซเนเตอร์โดยกำเนิด

กราฟคลื่นของเรโซเนเตอร์ Jinhsi แสดงความแปรปรวนเป็นรูปวงรี รูปแบบของขอบเขตเวลามีความเสถียรโดยไม่มีรูปแบบคลื่นที่ผิดปกติ ค่าวิกฤตเรโซแนนซ์: สูงมาก ความถี่ของเรโซเนเตอร์ Jinhsi แสดงความเสถียรสูง แทบจะแน่นอนว่าเธอไม่มีความเสี่ยงต่อโอเวอร์คล็อก เรโซเนเตอร์ Jinhsi ไม่มีบันทึกการโอเวอร์คล็อกในอดีต แนะนำให้มีการตรวจร่างกายเป็นประจำ แต่ขณะนี้ยังถือว่าไม่จำเป็นต้องเข้ารับการให้คำปรึกษาทางจิตวิทยา

เมืองเมืองจินโจวตั้งอยู่ที่เขตชายแดน ผู้คนมักนึกภาพเมืองนี้เป็นดินแดนรกร้างและเทือกเขาอันแห้งแล้ง

ดังนั้นเมื่อพ่อค้าคนหนึ่งได้รับมอบหมายให้เดินทางไปยังจินโจว เขาจึงปฏิเสธทันควันว่า "ฉันไม่ค่อยสบาย" แถมยังกล่าวต่อ "ฉันคงตายกลางทางก่อนจะไปถึง" แต่เพื่อนของเขากลับยิ้มตอบ "เดี๋ยวพอได้เห็นกับตาก็จะเข้าใจเอง"

แม้จะลังเล แต่ทั้งสองก็ออกเดินทางไปเมืองจินโจว พวกเขาเดินทางผ่านดินแดนรกร้างว่างเปล่านับไม่ถ้วนและป่าดงดิบมากอันตราย จนในที่สุดก็มาถึงสถานที่งดงามที่ล้อมรอบด้วยภูเขาเขียวขจีและน้ำใสไหลริน

เมื่อผ่านพ้นเส้นทางกลางป่าก็ได้เจอกับประตูเมืองสูงตระหง่าน ทหารรักษาการณ์ต้อนรับพวกเขาอย่างเป็นมิตร และเปิดทางให้เข้าเมืองหลังจากตรวจสอบเอกสารคร่าวๆ

พวกเขาก้าวเข้าสู่เมืองจินโจว มองภาพตรงหน้าที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา ภาพที่แตกต่างจากที่คิดโดยสิ้นเชิง เมืองแห่งนี้เป็นศูนย์รวมกิจกรรมที่คึกคัก ไม่มีร่องรอยของความรกร้างหรือความเปล่าเปลี่ยว ท่ามกลางตึกรามบ้านช่องที่ออกแบบสวยงามและบ่อน้ำเงียบสงบที่เต็มไปด้วยปลาคาร์ปหลากสีสัน พวกเขาเห็นวิวทิวทัศน์ตระการตาที่เทียบเคียงได้กับดินแดนเขียวชอุ่มของภูมิภาคตอนใน ทั้งสองดื่มด่ำกับบรรยากาศชุ่มชื่นชีวิต จิบชากังฟูที่ร้านน้ำชาลิ่วเซี่ยน ลิ้มลองอาหารจานเด็ดที่ร้านอาหารพานฮวา และเพลิดเพลินไปกับละครวีรชนที่โรงละครเมืองจินโจว แต่ละประสบการณ์ช่วยคลายความเหนื่อยล้า แทนที่ด้วยพลังที่เปี่ยมล้นของเมืองจินโจวและการต้อนรับอันอบอุ่นของผู้คน

"ไม่น่าเชื่อเลย! ใครจะไปคิดว่าเมืองแถบชายแดนจะเจริญขนาดนี้ เหมือนโลกในฝันเลย บ้านเมืองสวยงามขนาดนี้คงต้องลงทุนลงแรงกันไปมาก"

"เจ้าเมืองของเราย้ำถึงคุณค่าของความพยายามเสมอ ไม่ว่าชีวิตจะเป็นยังไง ถ้ามีความมุ่งมั่นตั้งใจและความพยายาม ก็ทำความฝันให้เป็นจริงได้ เพราะอย่างนั้นถึงจะต้องเผชิญกับภูเขาที่แห้งแล้งกับพวกทาเซ็ตดิสคอร์ด แต่เราก็ยังคงสร้างบ้านและดื่มด่ำกับช่วงเวลาดีๆ ก่อนที่ความยากลำบากจะมาเยือน"

"น่าทึ่งจริงๆ ที่ทุกคนร่วมใจกันจนทำสำเร็จได้ คงไม่ง่ายเลยสินะ แต่เพราะช่วยกันคนละไม้คนละมือเลยเป็นไปได้จริง น่าประทับใจมาก"

"อืม จริงๆ ก็ไม่ได้ยากอย่างที่คิดหรอก เรามีเจ้าเมืองผู้ยิ่งใหญ่คอยนำทาง แค่ทำตามที่เธอชี้แนะก็พอ เธอจะคอยดูแลทุกอย่างที่นี่เอง"

"ฟังดูเหมือนเธอเป็นคนฉลาดและเก่งมากเลยนะ คงมีประสบการณ์มานานหลายปีล่ะสิ"

"ไม่เลย เธออายุไม่เยอะ ยังวัยรุ่นอยู่เลย!"

"วัยรุ่นงั้นเหรอ?!"

Jinhsi ได้รับตำแหน่งเจ้าเมืองตอนอายุยังน้อยและขาดประสบการณ์ ถึงชาวจินโจวจะเชื่อมั่นในการตัดสินใจของเธอ แต่เธอรู้ว่าผู้คนไม่ได้มอบศรัทธาให้เพียงเพราะตัวเธอเอง หากแต่ยังรวมถึงบทบาทของเธอในฐานะเรโซเนเตอร์ของเซนติเนลด้วย

แม้จะพบเจอความยากลำบากในช่วงแรกเริ่ม แต่ Jinhsi ผู้แบกรับความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ก็ยังมุ่งมั่นที่จะนำพาจินโจวไปสู่อนาคตที่ดีกว่า เธอยังเข้าใจดีว่าจะสร้างความเชื่อใจได้ต้องอาศัยความพยายามและความทุ่มเท

แม้ผู้คนจะตั้งข้อสงสัยกับเธอ แต่ Jinhsi กลับรู้สึกกังวลใจกับความเหนื่อยล้าที่ปรากฏบนใบหน้าของผู้คนมากกว่า เป็นความเหนื่อยล้าที่เกิดจากความยากลำบากในชีวิตและความสิ้นหวัง

เธอตระหนักได้ว่านอกจากจะต้องจัดการกับปัญหาที่ปรากฏชัดอย่างการขาดแคลนวัตถุดิบและภัยคุกคามจากภายนอกแล้ว ความท้าทายที่แท้จริงของเธอคือการฟื้นคืนความหวังและความมั่นใจของชาวจินโจวที่เหนื่อยล้าจากการใช้ชีวิต

ในช่วงเวลานี้ สิ่งที่ผู้คนต้องการมากที่สุดคือผู้มอบความหวังที่พึ่งพาได้ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม

ในระหว่างดำเนินงานปรับปรุงโครงสร้าง เจ้าเมืองวัยเยาว์ได้แสดง "ปาฏิหาริย์" ที่รู้จักกันในชื่อ "เซนติเนลประทานพร" หมู่บ้านห่างไกลแห่งนี้ต้องเผชิญกับสภาพอากาศเลวร้ายมาหลายปี แม้ว่าทาเซ็ตดิสคอร์ดจะหยุดลงแล้ว แต่ชาวบ้านก็ยังคงต้องทนทุกข์ทรมานกับความหนาวเย็นและความเศร้าโศกอย่างที่สุด

Jinhsi ขอให้ชาวบ้านบอกความปรารถนาของตน ซึ่งในตอนแรกมีแต่ความเงียบงันสะท้อนกลับมา จนกระทั่งมีเสียงจามดังขึ้นทำลายความเงียบ ตามมาด้วยเสียงแผ่วเบาว่า "หนาวจัง... อยากให้ที่นี่อุ่นขึ้นกว่านี้หน่อย"

Jinhsi ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน เธอถือเกล็ดมังกรเอาไว้แล้วหลับตา ก่อนจะพยักหน้า "ฉันจะส่งความปรารถนาของคุณไปถึงเซนติเนล"

ทันทีที่พูดจบ เขามังกรก็งอกออกมาจากหัวของเธอ และแสงสว่างรูปร่างคล้ายเซนติเนลก็ส่องทะลุเมฆดำและหิมะบนพื้นดิน ในชั่วพริบตาน้ำแข็งพลันละลาย ผืนดินกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

ฝูงชนผู้ได้เห็นปรากฏการณ์อัศจรรย์โห่ร้องออกมา "เซนติเนล... เซนติเนลปรากฏตัวแล้ว!" ชาวประชาต่างมองดูแสงรูปมังกรด้วยความชื่นชม ในดวงตามีประกายแสงแห่งความหวังอีกครั้ง

ข่าวคราวเรื่องเจ้าเมืองอายุน้อยที่สามารถประทานพรได้แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วในจินโจว การขอพรกลายเป็นธรรมเนียมที่ทำกันแพร่หลาย ผู้คนส่งคำขอพรมาให้เธอ ณ ที่ว่าการเมือง เธอตรวจสอบพรแต่ละข้ออย่างละเอียดถี่ถ้วน และวางแผนดำเนินการที่มีประสิทธิภาพเพื่อทำให้พรนั้นเป็นจริง

"ถึงท่านเจ้าเมือง ฉันกังวลเกี่ยวกับทาเซ็ตดิสคอร์ดที่คืบคลานเข้ามาในเมืองของเรา" Taoqi ผู้อำนวยการกองป้องกันกระทรวงการพัฒนา จึงได้รับมอบหมายให้เสริมแนวป้องกันของกำแพงเมือง

"ถึงท่านเจ้าเมือง ฉันขอพรให้พ่อเดินทางกลับมาโดยสวัสดิภาพและขอให้สงครามสิ้นสุดลง" Jinhsi จึงให้ความสำคัญกับการวิจัยอาวุธทาเซไทต์และวิศวกรรมวัสดุ ผลักดันให้คิดค้นอาวุธใหม่ที่ใช้ต่อต้านดิสคอร์ดและให้เพิ่มประสิทธิภาพแนวป้องกันได้รวดเร็วขึ้น

"ถึงท่านเจ้าเมือง เราเจอผู้ถูกเนรเทศหลายคนในเมือง ฉันกลัว" Jinhsi จึงขยายสถานีลาดตระเวน เพิ่มกำลังเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนในเมือง และสั่งการให้มิดไนท์เรนเจอร์เพิ่มกำลังรักษาการณ์ที่ด้านนอก

ภายในเวลาเพียง 3 ปี กำแพงเมืองได้รับการบูรณะ มีการคิดค้นอาวุธใหม่ และทาเซ็ตดิสคอร์ดถูกขับไล่ออกไป ในที่สุดจินโจวก็ได้พบกับสันติภาพและความเจริญรุ่งเรือง

เมื่อเวลาผ่านไป ผู้คนเริ่มตระหนักว่าปรากฏการณ์ "เซนติเนลประทานพร" เป็นเพียงคำโกหกที่หวังดีของเจ้าเมืองอายุน้อยคนนี้

อย่างไรก็ตาม ชาวเมืองยังเห็นถึงความมุ่งมั่นที่แท้จริงของเธอในการแก้ไขปัญหาและข้อกังวลของชาวประชา อย่างที่เธอได้จัดการให้ตรงจุดอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าใครเสมอมา

แสงไฟในที่ว่าการเมืองไม่เคยดับลงแม้ในวันหยุด Jinhsi ทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยจนถึงเที่ยงคืน คิดหาแผนงานที่ใช้ได้จริงเพื่อตอบสนองความปรารถนาของประชาชน

ในท้ายที่สุด ผู้คนก็เข้าใจว่าเธอมีพลังที่น่าเหลือเชื่อ แม้จะไม่มีเกล็ดมังกร แต่เธอสามารถเรียกแสงสว่างอันเจิดจ้าที่ส่องทะลุผืนน้ำแข็งและนำพาไปสู่ยุคสมัยใหม่ได้

...

ในปัจจุบัน การขอพรได้กลายเป็นเรื่องปกติของชาวจินโจว ราวกับสัญญาใจที่ไม่ต้องเอ่ยปากระหว่างประชาชนกับเจ้าเมืองรุ่นเยาว์

"ถึงท่านเจ้าเมือง ฉันหวังว่าคุณจะมีเวลาพักผ่อนและมาชมการแสดงล่าสุดของเรา" นี่เป็นความปรารถนาสุดท้ายของปีนี้

Jinhsi ยิ้มแล้วปิดแฟ้มในมือ เอนกายพิงหน้าต่างในสำนักงานของเธอ และฟังเสียงร้องอันไพเราะที่ดังมาจากโรงละครจินโจวซึ่งกำลังแสดงบทละครวีรชนเรื่องใหม่ที่ชื่อ มังกรสาวและคำอธิษฐาน

ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใด เจ้าเมืองจินโจว Jinhsi ก็มักจะยิ้มอย่างอ่อนโยนเสมอ เธอสร้างความมั่นใจให้ทุกคน "ยังมีงานอีกหลายอย่างที่ต้องทำ แต่วางใจได้เลย ฉันจะคอยนำทางคุณไปจนจบ"

ในสมัยก่อน ทาเซ็ตดิสคอร์ดทำลายล้างผืนแผ่นดินและเหล่านักรบต้องต่อสู้เพื่อปกป้องดินแดนทุกหนแห่ง ผู้คนหวาดกลัวที่จะต้องบอกลาคนรักที่มุ่งหน้าสู่แนวหน้า ไม่อาจรู้ได้เลยว่าการอำลาครั้งนั้นจะเป็นครั้งสุดท้ายหรือไม่

หลังจากได้เห็นความสิ้นหวังและความทุกข์ทรมานในแววตาของผู้คน เจ้าเมืองรุ่นเยาว์ที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งก็ไม่อาจซ้ำเติมความโศกเศร้านี้ได้ลง เธอเข้าใจดีว่าการเปิดเผยความทุกข์ใจของตนเองรังแต่จะบั่นทอนความมั่นใจและความหวังที่ผู้คนได้มาอย่างยากลำบาก ทั้งยังเป็นสองสิ่งที่ยึดเหนี่ยวจิตใจผู้คนท่ามกลางความทุกข์ระทม

ดังนั้น เธอจึงไม่เคยแสดงความสิ้นหวังออกมาเลย เธอแสดงภาพลักษณ์ที่สงบเยือกเย็นอยู่เสมอ

ภายใต้รอยยิ้มที่ไม่เคยหายไปจากใบหน้าและกิริยามารยาทที่อ่อนโยน Jinhsi ตระหนักดีว่าหากปราศจากผลลัพธ์ที่เป็นรูปธรรม การกระทำของเธอก็อาจถูกมองว่าไม่จริงใจหรือเมินเฉยต่อความทุกข์ร้อนของประชาชน เพื่อรับมือกับปัญหานี้ เธอจึงมุ่งมั่นทำหน้าที่เป็นเจ้าเมืองที่กระตือรือร้น ทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเพื่อแก้ไขปัญหาและนำพาประชาชนไปสู่ชีวิตที่สงบสุข

ขณะที่มิดไนท์เรนเจอร์ต่อสู้อย่างกล้าหาญเพื่อปกป้องเมืองจินโจว ยังมีการต่อสู้อีกสนามหนึ่งที่ยากลำบากไม่แพ้กันปะทุขึ้นภายในกำแพงเมือง

ครอบครัวเหล่าทหารต่างเผชิญกับความวิตกกังวล ใจพะวงถึงแต่ความปลอดภัยของคนที่ตนรักจนกัดกินชีวิตประจำวันของพวกเขา

โชคไม่ดีที่คลื่นรบกวนในสนามทาเซ็ตขัดขวางไม่ให้สื่อสารกับกองทหารได้แบบทันที Jinhsi จึงได้ร่วมมือกับกระทรวงการพัฒนาและลอลโล่โลจิสติกส์พัฒนาบริการจัดส่งที่รวดเร็ว ลอลโล่โลจิสติกส์ให้บริการส่งจดหมายฟรีถึงมือคนในครอบครัวของทหารอย่างฉับไว ขณะเดียวกันกระทรวงการพัฒนาก็ได้สร้างทางลัดสำหรับการขนส่งที่มีประสิทธิภาพ จึงช่วยบรรเทาความกังวลของครอบครัวที่อยากรู้ความเป็นไปของคนที่ตนรักที่ประจำการอยู่ในกองทัพ

อีกประเด็นเร่งด่วนที่ Jinhsi ต้องจัดการคือ การปลอบขวัญครอบครัวที่สูญเสียคนที่ตนรักในสนามรบ เธอทำงานร่วมกับกระทรวงการสงครามและกระทรวงการพัฒนาเพื่อวางแผนอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ทางเมืองได้เชิดชูเกียรติทหารที่เสียชีวิตด้วยการเพิ่มเงินชดเชยให้กับครอบครัวของพวกเขาและสร้างกำแพงอนุสรณ์ที่ลานระฆัง แผ่นจารึกชื่อทหารทำจากแร่คุณภาพเยี่ยมที่สุดให้ทนทานต่อสภาพอากาศและเป็นที่ปลอบโยนจิตใจต่อไปได้อีกหลายศตวรรษ แม้ว่ามิดไนท์เรนเจอร์จะไม่ได้ต่อสู้เพื่อเกียรติยศ แต่ความเสียสละตนของพวกเขาก็สมควรได้รับการจดจำ เมื่อลานระฆังสร้างเสร็จ ผู้คนก็มีสถานที่อีกแห่งให้รำลึกและปลอบโยนจิตใจจากความสูญเสีย

ในทุกความพยายามที่ทำเพื่อปลอบประโลมและเยียวยาผลจากการต่อสู้ Jinhsi เป็นผู้นำที่เป็นแบบอย่างที่ดีเสมอ เมื่อใดก็ตามที่ชาวเมืองเห็นรอยยิ้มอันอ่อนโยนของเธอ ทุกคนต่างรู้ว่าเธอจะออกนโยบายที่เรียกขวัญประชาชนได้เช่นเดียวกับรอยยิ้มของเธอ ความอบอุ่นเช่นนี้เปรียบเสมือนยาบรรเทาบาดแผลจากสงคราม ชโลมใจให้ชาวเมืองจินโจวผ่านพ้นช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้

เจ้าเมืองจินโจว Jinhsi ควบคุมอารมณ์ได้ดีเหนือคนทั่วไป ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใดเธอก็ยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยนและสง่างามอยู่เสมอ แทบไม่มีใครเคยเห็นเธอโกรธ

"เจ้าเมืองโกรธเป็นไหมนะ? เธอใจเย็นตลอดเลยไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม"

"จริงๆ ฉันก็สงสัยเหมือนกัน เวลาเธอโกรธจะทำหน้ายังไงนะ?"

"ฉันเคยเห็นแล้ว" ฉือตอบ เขาเป็นคนงานเหมืองที่ปกติแล้วชอบก้มหน้าก้มตาทำงานไม่สุงสิงกับใคร

ตอนนั้นเป็นช่วงฤดูหนาวที่แสนโหดร้าย ผู้รับเหมาอ้างว่ามีการเอาอุปกรณ์ไปใช้งานหนักเกินไป จึงเรียกร้องเงินก้อนโตจากโครงการเหมืองแร่ ทำให้คนงานเหมืองไม่ได้รับค่าตอบแทนเลยแม้แต่น้อย

สมัยนั้นที่เพิ่งผ่านพ้นสงครามมาไม่นาน ดินแดนยังเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เมื่อปริมาณงานก่อสร้างโยธาเพิ่มขึ้นความต้องการแร่ก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่อุปกรณ์สำรวจของกระทรวงการพัฒนากลับไม่เพียงพอจนพวกเขาต้องหันไปเช่าเครื่องมือของเอกชนแทน ทว่า ผู้รับเหมารายนี้กลับทำตัวเป็นคนฉวยโอกาสไม่ยอมจ่ายเงินตามสัญญาเมื่อถึงเวลา ยิ่งไปกว่านั้น ในฐานะประธานหอการค้า เขาผูกขาดการซื้อขายอุปกรณ์สำรวจในตลาดและแทบไม่สนใจเจ้าหน้าที่ทางการเลย

หลังจากทำงานหนักมาทั้งปี ฉือหวังพึ่งเงินก้อนนี้เพื่อฉลองปีใหม่กับครอบครัวอย่างมีความสุข แต่ตอนนี้ ความปรารถนาอันเรียบง่ายนั้นกลับดูเลือนราง ฉือมองดูมือที่ด้านและเต็มไปด้วยบาดแผลของตน แล้วพลันนึกถึงคำพูดของเต๋อเปียวเพื่อนร่วมงานของเขาที่ว่า "...ความซื่อสัตย์ไม่ทำให้เงินในกระเป๋าเราเพิ่มขึ้นหรอก ลงมือกันเถอะ เอาสิ่งที่เราสมควรได้รับกลับมา เงินที่เราหามาเองอย่างยากลำบากน่ะ"

ภายใต้เงามืดยามค่ำคืน ฉือและเพื่อนร่วมงานแอบเข้าไปในคฤหาสน์ของพ่อค้า ฉือแนบหูกับประตูเพื่อตั้งใจฟังเสียงขยับตัวและเตรียมฉวยโอกาสบุกเข้าไป

"คุณจูคะ ฉันมาแจ้งข่าว" เสียงเด็กสาวดังออกมาจากข้างใน อ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นชวนหวั่นใจ "คุณถูกปลดออกจากหอการค้า และใบอนุญาตประกอบธุรกิจของคุณถูกเพิกถอนแล้ว นับจากนี้ไป คุณจะถูกห้ามไม่ให้ประกอบธุรกิจใดๆ ในจินโจวค่ะ"

"หา? ล้อกันเล่นแน่ๆ เราอยู่ที่จินโจว เมืองที่เลื่องชื่อว่าทำอะไรเป็นไปตามกฎหมาย ในเมื่อคุณเองก็เพิ่งเข้ามารับตำแหน่งนี้นะ คุณเจ้าเมือง ผมจะทำเป็นไม่เห็นว่าคุณไม่รู้ประสีประสาก็แล้วกัน ขอบอกอะไรไว้อย่างนะ การขับไล่ประธานหอการค้าที่นี่ต้องใช้เวลาอย่างน้อย 2 สัปดาห์ และถ้าจะเพิกถอนใบอนุญาตประกอบธุรกิจของผม ก็เอาหลักฐานมา! ไม่มีหลักฐานก็ไม่มีการเพิกถอน แค่นั้นเอง"

"ไหนๆ คุณก็พูดถึงกฎหมายแล้ว งั้นเรามาดูกฎหมายกัน ตามมาตรา 180 ของกฎหมายพาณิชย์จินโจว การขับไล่ประธานหอการค้าจำเป็นต้องมีลายเซ็นของสมาชิกมากกว่ากึ่งหนึ่ง รวมถึงลายเซ็นของรัฐมนตรีกระทรวงพาณิชย์และผู้อำนวยการกระทรวงการพัฒนา การขออนุมัติจากเจ้าเมืองอาจใช้เวลานาน เพราะงั้นฉันเลยมาบอกคุณตรงๆ เพื่อเร่งกระบวนการชดเชยเงินค่าจ้างให้กับคนงานของเรา"

"ส่วนหลักฐานที่คุณร้องขอ... สถานีลาดตระเวนได้รวบรวมและส่งไปยังสภานิติบัญญัติแล้ว ฉันพร้อมเสมอ"

"ฉันขอตัวนะคะ ขอให้รู้ด้วยว่าการผูกขาดการค้าอุปกรณ์สำรวจของคุณสิ้นสุดลงแล้ว กระทรวงการพัฒนาได้เร่งการผลิตและอุปกรณ์ใหม่ก็ส่งมาถึงแล้ววันนี้ หมดเวลาผูกขาดแล้ว"

เสียงโวยวายข้างในฟังไม่ถนัดจนฉือพลาดบทสนทนาที่เหลือไป ดูเหมือนจะมีคนกำลังพยายามแก้ตัว แต่ฉือรู้ว่าคงไม่มีประโยชน์เมื่อต้องเผชิญกับหลักฐานมากมายและการวางแผนที่รอบคอบเช่นนี้

ไม่นานพวกเขาก็ได้รับแจ้งว่าจะได้รับค่าจ้างที่ควรได้ในเทอร์มินัล ในที่สุดพวกเขาก็ได้ฉลองปีใหม่อย่างมีความสุข

หลังจากคราวนั้น เหตุการณ์เช่นนี้ก็ไม่เคยเกิดขึ้นอีกเลย เจ้าเมือง Jinhsi ออกกฎหมายใหม่ที่ห้ามไม่ให้มีการผูกขาดและแก้ไขขั้นตอนการจ่ายค่าตอบแทน โดยกำหนดให้ผู้รับเหมาต้องจ่ายค่าแรงคนงานก่อนจึงจะได้รับเงินค่าจ้างของตนเอง

เมื่อฤดูหนาวเปลี่ยนผ่านเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ ยุคสมัยใหม่ก็เริ่มต้นขึ้น

"นี่ ฉือ เล่ามาเลย! เจ้าเมืองทำหน้ายังไงตอนเธอโกรธเหรอ?"

"ก็... เธอไม่ได้ดูน่ากลัว เธอดูน่าเชื่อถือมาก ให้ความรู้สึกอุ่นใจ"

"ว่าไงนะ?!"

หลายคนยกย่องเจ้าเมืองจินโจว Jinhsi ผู้อายุน้อยแต่มากด้วยสติปัญญาและไหวพริบอันเฉียบแหลม ดูเหมือนจะไม่มีความรู้ใดเกินสติปัญญาของเธอ และไม่มีความท้าทายใดที่เธอไม่อาจเอาชนะได้

นับตั้งแต่เข้ารับตำแหน่ง เธอได้ดูแลจัดการงานอันซับซ้อนของจินโจวอย่างคล่องแคล่ว โดยดำเนินนโยบายที่นำพาสันติสุขและความเจริญรุ่งเรืองมาสู่ประชาชน ก่อให้เกิดยุคสมัยแห่งสันติภาพและความเจริญรุ่งเรือง

ในฐานะเจ้าเมืองจินโจว Jinhsi ต้องรับผิดชอบตั้งแต่เรื่องสำคัญยิ่งยวดอย่างกิจการทหารและการเมือง ไปจนถึงปัญหาที่ดูเป็นเรื่องเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม เธอเชื่อว่าแม้แต่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ก็สามารถส่งผลกระทบต่อชีวิตผู้คนได้อย่างมหาศาล นี่คือมาตรฐานที่เธอยึดมั่น

แม้ว่า Jinhsi จะมีความรู้รอบด้าน แต่เธอเองก็ยังต้องพบกับปริศนาที่ไม่อาจล่วงรู้ เมื่อไม่นานมานี้ บุคคลสำคัญยิ่งของเมืองได้เดินทางมาถึงพร้อมกับความลับที่ยากจะคาดเดาได้ ความลึกลับนี้ยิ่งกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นและความกังวลของเธอที่มีต่อเขาผู้นั้น

ตามบันทึกทางหอสมุดใหญ่ กล่าวกันว่าวีรชนในตำนานแห่งจินโจวมีพลังในการดูดกลืนทาเซ็ตดิสคอร์ดด้วยมือเปล่า บุคคลผู้นี้ได้สร้างวีรกรรมอันน่าจดจำไว้ในประวัติศาสตร์ของจินโจวและทั่วทั้งภูมิภาคหวงหลง บัดนี้ บุคคลผู้มาใหม่ที่มีความสามารถพิเศษกำลังจะปรากฏตัวขึ้นบนโลก Jinhsi สงสัยว่าเขาอาจเกี่ยวข้องกับวีรชนในตำนาน เมื่อรู้ถึงความสำคัญของแขกผู้มีเกียรติผู้นี้ Jinhsi จึงวางแผนต้อนรับเป็นอย่างดี โดยตระหนักดีว่าเขาจะต้องเผชิญกับความขัดแย้งและแผนสมคบคิด ดังนั้น เธอจึงวางแผนอย่างถี่ถ้วนเพื่อให้การต้อนรับด้วยวิธีการเฉพาะตัวของเธอเอง

เธอได้บันทึกข้อความสำหรับเผยแพร่ไปทั่วภูมิภาคเพื่อต้อนรับผู้มาเยือนจินโจวทุกคนอย่างอบอุ่น ช่วยให้พวกเขารู้สึกได้รับการต้อนรับอย่างเป็นมิตร จากนั้นเธอก็จงใจทิ้งรหัสลับไว้เพื่อตามหาแขกที่รอคอย และเพื่อเปิดเผยภัยคุกคามที่ซ่อนอยู่ในเงามืด

ด้วยความกังวลในความปลอดภัยของแขกผู้มีเกียรติ เธอจึงส่งองครักษ์ประจำตัวไปคุ้มกันอย่างลับๆ เธอระดมทรัพยากรทั้งหมดที่มีเพื่อให้ความช่วยเหลืออย่างเหมาะสมแก่แขกของเธอในการไขปริศนาไปทีละอย่าง Jinhsi ยังคงมุ่งมั่นที่จะกลับจินโจวให้ทันเวลา 3 วันที่ตกลงกันไว้ แม้จะต้องเผชิญความยากลำบาก

ภูผาสวรรค์ที่เคยเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน ความสงบสุขในที่แห่งนี้ถูกรบกวนจากภัยอันตรายของเซนติเนลและเหล่าบริวารของแฟรกต์ซิดัส ด้วยความปรารถนาให้จินโจวสงบสุข เจ้าเมืองหญิงสาวจึงออกไปเสี่ยงอันตรายเพียงลำพัง เผชิญหน้ากับความยากลำบากต่างๆ ขณะเดียวกันก็แสวงหาข้อมูลเกี่ยวกับเซนติเนล

การรักษาตัวให้แคล้วคลาดปลอดภัยจากความทุกข์ยากเช่นนี้เป็นเรื่องท้าทายแม้แต่กับผู้ที่มีจิตใจเข้มแข็งอย่าง Jinhsi แต่เมื่อใดก็ตามที่เธอรู้สึกท้อแท้หรือหมดหวังในตัวเอง เธอจะนึกถึงคนคนหนึ่ง เมื่อตื่นขึ้นมา คนคนนั้นก็เข้าใจสถานการณ์ที่ซับซ้อนได้อย่างรวดเร็ว อดทนรอการตัดสินใจของเธอ Jinhsi มั่นใจว่าเขาและเธอจะช่วยกันนำพาจินโจวไปสู่อนาคตที่สดใสกว่าเดิม

ที่ริมระเบียงที่ว่าการเมือง เจ้าเมือง Jinhsi เดินทางกลับมา เธอจ้องมองแขกผู้มีเกียรติด้วยความโล่งใจและยินดี เธอพยักหน้าทักทายพลางเอ่ยถ้อยคำที่ซักซ้อมมานับพันครั้งว่า

"3 วันแล้ว"

"เราสองคนมาทันเวลา"

"ขออนุญาตแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ฉันชื่อ Jinhsi ... ดีใจมากที่ได้พบคุณ ผู้พเนจร"