Jiyan

ผู้ขี่สายลม

พื้นฐานการประเมิน: [Resonance Assessment 2141-G] การปลุกพลังพิเศษของเรโซเนเตอร์ Jiyan สังเกตพบที่ค่ายรักษาการณ์ซึ่งตั้งอยู่ในที่ราบสูงเดโซร็อก เหตุการณ์นี้มีลักษณะเด่นคือกระแสลมก่อตัวรอบตัวเขาจนกลายเป็นหอกที่มีลักษณะโดดเด่น Jiyan มีสัญลักษณ์ทาเซ็ตที่โดดเด่นอยู่ที่สันหลังของเขา การสังเกตการณ์หลังจากการปลุกพลังพบว่ามีสิ่งที่คล้ายกับเกล็ดมังกรงอกขึ้นมาที่ขากรรไกรซ้ายของเขา โดยไม่พบสิ่งบ่งชี้ถึงการขยายตัวอย่างต่อเนื่อง เรโซเนเตอร์ Jiyan มีความสามารถในการควบคุมพลังงานลม ซึ่งเขาสามารถเปลี่ยนให้เป็น "มังกรคราม" ที่ช่วยเขาในการต่อสู้ได้ นอกจากนี้ เขายังมีความสามารถในการรับรู้และทักษะความเป็นผู้นำที่ยอดเยี่ยม โดยใช้การเชื่อมต่อกับสายลมเพื่อรวบรวมและวิเคราะห์ข้อมูลในสนามรบได้แม่นยำอย่างน่าทึ่ง การทดสอบเชิงประจักษ์แสดงให้เห็นถึงอัตราความแม่นยำที่น่าประทับใจถึง 99.12% ในการประเมินสถานการณ์ที่มีการเปลี่ยนแปลง รูปแบบเรโซแนนซ์สเปกตรัมของ Jiyan ไม่มีความคล้ายคลึงกับตัวอย่างที่รู้จักใดๆ ทำให้ต้นเหตุของการปลุกพลังของเขายังคงไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด การวิเคราะห์ตัวอย่างทดสอบเผยให้เห็นเส้นโค้งราเบลล์ที่ไม่บรรจบกันโดยมีการเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงกลาง ดังนั้น เรโซเนเตอร์ Jiyan จึงถูกจัดประเภทเป็นเรโซเนเตอร์ปลุกพลัง

กราฟคลื่นของเรโซเนเตอร์ Jiyan แสดงความแปรปรวนของจังหวะเป็นรูปสี่เหลี่ยมแบบไม่เป็นช่วงๆ โดยมีค่าสูงสุดคงที่ในช่วงเวลาหนึ่ง รูปแบบคลื่นเหล่านี้แสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็วและมีนัยสำคัญภายในช่วงเวลาสั้นๆ มีการระบุพบรูปแบบคลื่นที่แตกต่างกัน 2 รูปแบบ โดยแต่ละรูปแบบมีค่าจุดสูงสุดที่สูงเป็นพิเศษ ค่าวิกฤตเรโซแนนซ์: ค่อนข้างสูง ความถี่ของเรโซเนเตอร์ Jiyan แสดงให้เห็นความเสถียรสูงโดยมีความเสี่ยงต่อโอเวอร์คล็อกต่ำ ไม่มีประวัติการโอเวอร์คล็อกที่ถูกบันทึกไว้ แนะนำให้ตรวจร่างกายและเข้ารับการให้คำปรึกษาทางจิตวิทยาเป็นประจำ

ไม่นานหลังจาก Jiyan ได้รับการแต่งตั้งเป็นแม่ทัพของมิดไนท์เรนเจอร์ การแพร่กระจายของทาเซ็ตดิสคอร์ดก็เกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิด ในระหว่างการต่อสู้นี้เองที่เขาเริ่มสงสัยว่าเธรโนเดียนอาจฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง

ในขณะที่เหล่าทหารที่เหนื่อยล้าพักฟื้นจากการต่อสู้ที่ดุเดือดในแนวหน้า พวกเขาก็ต้องเผชิญกับภาพอันน่าสยดสยอง ฝูงอีกาเงามืดบินวนอยู่เบื้องบนและฝูงทาเซ็ตดิสคอร์ดกำลังพุ่งเข้ามาที่ตำแหน่งของพวกเขา ณ ทุ่งร้างนอร์ฟอลล์และทางผ่านที่ราบสูงเดโซร็อก

กองทัพที่มีกำลังพลเพียงน้อยนิดรู้ดีว่าหากป้องกันฐานที่มั่นนี้ไว้ไม่สำเร็จอาจนำไปสู่หายนะต่อหวงหลงทั้งหมด

แม้แต่เหล่าทหารผ่านศึกผู้เจนจัดก็ยังไม่เคยเผชิญกับวิกฤติที่คับขันเช่นนี้มาก่อน ท่ามกลางความโกลาหลนั้น มีเพียง Jiyan ที่ยังคงสงบสติอารมณ์ไว้ได้อยู่

"ทุกนาย เตรียมพร้อมประชันศึก"

"บ้าน่า! ถ้าเราแพ้ตอนนี้ เราจะไม่เหลืออะไรเลย ข้างหลังเราคือจินโจว! ตอนนี้เรายังถอนกำลังกลับไปปกป้องเมืองได้!"

"จงตัดสินใจซะ จะยืนหยัดอย่างหาญกล้าแล้วชวดชิงโอกาสของเรา หรือจะเผ่นกันไปแล้วเผชิญกับความพ่ายแพ้ กี่ร้อยปีแล้วที่มิดไนท์เรนเจอร์ป้องกันทางผ่านนี้ไว้ได้โดยไม่ถอนกำลัง หรือว่าคุณอยากถูกจดจำเป็นคนขี้ขลาดในหน้าประวัติศาสตร์?"

เหล่าทหารผ่านศึกพากันออกไปพร้อมความรู้สึกตั้งแต่ผิดหวังไปจนถึงโกรธเกรี้ยว

ความมุ่งมั่นของ Jiyan ยังคงไม่สั่นคลอน เขาศึกษาภาพทันเหตุการณ์จากอุปกรณ์เฝ้าติดตามอย่างรอบคอบ แล้วก็สังเกตเห็นความเชื่อมโยงระหว่างทาเซ็ตดิสคอร์ดกับอีกาเงามืดที่บินอยู่เบื้องบน Jiyan เรียกรวมพลผู้บัญชาการคนอื่นๆ ในทัพมาอย่างรวดเร็ว เขาวางแผนแล้วขึ้นนำกองทัพประสานกำลังรบออกไปเผชิญหน้ากับศัตรู พวกเขาใช้เครื่องจำลองเสียงที่ตั้งอยู่ในหุบเขาแคบเพื่อปล่อยความถี่ของอีกาเงามืดอย่างแม่นยำ แล้วก็เป็นไปอย่างที่เขาคาด เหล่าทาเซ็ตดิสคอร์ดถูกล่อให้กรูกันไปตามเสียงจนจับได้ง่ายๆ

ในขณะเดียวกัน มิดไนท์เรนเจอร์ที่ประจำการอยู่ทุ่งร้างนอร์ฟอลล์ก็ได้รับคำสั่งให้เข้าร่วมกับสหายของตนในที่ราบสูงเดโซร็อกแล้วปฏิบัติการโจมตีโอบขนาบข้างพวกทาเซ็ตดิสคอร์ด ท่ามกลางพายุทะเลทราย Jiyan ปัดป้องฝูงศัตรูอย่างกล้าหาญ เปิดทางให้สหายร่วมรบของเขาด้วยความแข็งแกร่งที่มิอาจเทียบทานได้

สัญลักษณ์ทาเซ็ตบนต้นคอของ Jiyan กะพริบเป็นสัญญาณว่าเขาใช้พลังเรโซแนนซ์เกินกำลังแล้ว แต่เขายังคงสู้ต่อไป มังกรครามของเขาโบยบินสูงเหนือนภาดั่งธงแห่งปณิธานอันภาคภูมิใจที่ไม่เคยตกลงสู่เบื้องล่างแม้เพียงครั้งเดียว

Jiyan เป็นแม่ทัพอายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของมิดไนท์เรนเจอร์ เขาคือมังกรครามที่ทุกคนต่างก็มองเป็นเยี่ยงอย่าง และเป็นดั่งนักรบผู้อยู่ยงคงกระพันที่ไม่มีศัตรูผู้ใดจะต้านทานได้ อย่างไรก็ตาม ณ จุดหนึ่ง Jiyan เองก็ถูกหลอกหลอนโดยฝันร้ายที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในความฝันนั้น เมืองจินโจวกลายเป็นทะเลเพลิงที่ถูกทาเซ็ตดิสคอร์ดกลืนกิน เหล่าอสูรบันดาลโทสะ ไล่สวาปามความถี่ของผู้ร่วงโรย เสียงโกลาหลดังก้องไปทั่วเมือง ประสานเป็นบทบรรเลงแห่งความวินาศสันตะโร

บนสมรภูมิที่ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงนั้น มีคนผู้หนึ่งยืนหยัดต่อสู้อย่างโดดเดี่ยวแต่ไม่หยุดยั้งด้วยทวนในมือ ทาเซ็ตดิสคอร์ดตัวแล้วตัวเล่าศิโรราบไปกับการฟาดฟันในแต่ละครั้ง... จนกระทั่งพวกมันนับแสนตัวล้มตายไปด้วยการโจมตีอันรุนแรงไม่ขาดสายของเขา

แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามอย่างสุดกำลังเพียงใด ชายผู้นั้นก็ไม่สามารถหยุดฝูงทาเซ็ตดิสคอร์ดนับไม่ถ้วนที่ทำลายล้างดินแดนลงได้ วันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า เขายังคงต่อสู้ไปอย่างเสียเปล่า จนกระทั่งเขากลายเป็นผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียวบนสมรภูมิอันรกร้าง พวกทาเซ็ตดิสคอร์ดแปลงกายเป็นสหายผู้ร่วงโรยของเขา พลันโอบล้อมและเข้าประชิด

"นั่นก็แค่เด็กไร้เดียงสา! เราจะฝากชีวิตไว้กับเขาได้ยังไงกัน?"

"นายบอกว่าจะปกป้องพวกเรานี่... แล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้?"

" Jiyan นี่นายจะสู้ไปเพื่ออะไรกัน?"

แม้หลายคนจะรู้ว่าเขาเป็นสุขุมและเด็ดขาด แต่มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ถึงฝันร้ายที่จะปลุกเขาขึ้นมาในบางครั้ง ฝันร้ายที่หลอกหลอนเขาด้วยเสียงของผู้ดับสูญ

ในฐานะแม่ทัพคนหนึ่ง เป็นหน้าที่ของ Jiyan ที่จะต้องปกปักรักษาไม่เพียงแต่ชายแดนเท่านั้น แต่ยังรวมถึงทั้งประเทศของเขาอีกด้วย ทุกการตัดสินใจและทุกแผนการที่เขาใช้ล้วนแบกรับความรับผิดชอบที่ใหญ่หลวงและผลที่ตามมา

นี่จึงเป็นเหตุผลที่เขาดูขมวดคิ้ว ครุ่นคิด และวางแผนล่วงหน้าอยู่เสมอ บางทีในสักวันหนึ่ง เขาอาจจะหันกลับไปตอบคำถามที่ผู้ดับสูญเหล่านั้นเอ่ยถามขึ้นมาได้ในที่สุด

เขาต่อสู้เพื่อคนเป็น และคนตาย

มีสิ่งแปลกๆ เกิดขึ้นในค่ายของมิดไนท์เรนเจอร์

ทหารคนหนึ่งบาดเจ็บที่เข่า แต่ทุกครั้งที่ฤดูกาลเปลี่ยนผ่านเขาจะได้รับแผ่นแปะบรรเทาปวดเฉพาะทางจากหน่วยแพทย์ แม้ว่าตัวเขาเองจะไม่เคยเล่าอาการบาดเจ็บให้ใครฟังเลยก็ตาม

ทหารอีกคนหนึ่งเคยใจลอยในระหว่างการฝึก เขามารู้ในไม่กี่วันให้หลังว่าแผนกกิจการทั่วไปของมิดไนท์เรนเจอร์ได้จ่ายค่าผ่าตัดให้กับแม่ของเขาแล้ว

เมื่อแผนกโลจิสติกส์ขาดแคลนเงินทุน พวกเขาก็ได้รับแจ้งว่าจะมีการเพิ่มงบให้ในไตรมาสถัดไปก่อนที่พวกเขาจะยื่นของบอย่างเป็นทางการเสียอีก

ไม่ว่าปัญหาจะน้อยใหญ่หรือเนิ่นนานเพียงใด ก็จะมีใครบางคนให้ความช่วยเหลืออย่างทันท่วงทีในยามที่จำเป็นที่สุดเสมอ บุคคลดังกล่าวจัดเตรียมความช่วยเหลืออย่างรอบคอบและตรวจสอบจนมั่นใจว่าจะไม่มีพื้นที่ใดที่ขาดแคลนความช่วยเหลือ ราวกับฝนที่โปรยลงมายามที่ผืนดินแห้งแล้ง

"เห็นได้ชัดว่าผู้กองของทีม 3 ขยับขาซ้ายไม่ค่อยถนัดในระหว่างการฝึกซ้อม ฉันย้อนดูบันทึกการปฏิบัติหน้าที่ของเขาแล้ว ดูเหมือนว่าจะเกิดจากเขาอยู่ในหนองน้ำเป็นเวลานานในระหว่างปฏิบัติหนึ่งในภารกิจก่อนหน้านี้ ส่งใบสั่งยานี้ไปให้หน่วยแพทย์ พวกเขาจะรู้เองว่าต้องทำยังไง"

"โอนเงินให้บัญชีนี้สักส่วนหนึ่งในนามของแผนกกิจการทั่วไป หักงบจากบัญชีฉันก็แล้วกัน"

"ฉันจำได้ว่าปีนี้มีทหารใหม่เพิ่มขึ้น 20% ช่วยไปยืนยันตัวเลขกับฝ่ายโลจิสจิกส์ทีนะ ถ้าพวกเขายืนยันกลับมา ก็ให้ปรับงบประมาณในไตรมาสถัดไปตามนั้น"

ชายคนนั้นคือ Jiyan ผู้ซึ่งสงวนความโหดเหี้ยมไว้ให้ศัตรู แล้วเก็บความอ่อนโยนไว้ให้กับคู่หู

เมื่อถามเกี่ยวกับวัยเด็กของเขา Jiyan ก็หวนนึกถึงความทรงจำมากมาย เช่น กลิ่นยารักษาโรค แสงไฟสว่างจ้าของห้องผ่าตัด เสียงอุปกรณ์ทางการแพทย์กระทบกัน และโถงทางเดินที่หลายต่อหลายคนต้องร่ำลากัน

Jiyan เกิดมาในตระกูลแพทย์ เมื่ออายุ 10 ขวบก็ได้มาเป็นผู้ช่วยของแม่ เขามีทักษะทางการแพทย์เป็นเลิศและเป็นที่เอ็นดูในหมู่ผู้ป่วย ไม่ใช่แค่เพราะเขาเชี่ยวชาญ แต่เขายังคลายความทุกข์ใจของผู้ป่วยและอำนวยความต้องการของพวกเขาได้อีกด้วย

แม้จะมีความสามารถทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยม แต่ก็มีบางชีวิตที่ Jiyan ช่วยกลับมาจากเงื้อมมือแห่งความตายไม่สำเร็จ ผู้ป่วยคนสุดท้ายที่เขาไม่อาจช่วยไว้ได้คือเป่ยว่าง ผู้เป็นเพื่อนและอาจารย์ของเขาที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากทาเซ็ตดิสคอร์ด

ในตอนแรก Jiyan รู้จักเป่ยว่างในฐานะหนึ่งในบรรดาผู้ป่วยมิดไนท์เรนเจอร์มากมายที่มาพบแพทย์หลังจากต่อสู้กับฝูงทาเซ็ตดิสคอร์ดที่แพร่เข้ามาในดินแดนอยู่บ่อยครั้ง

เป่ยว่างประทับใจในสติปัญญาและสัญชาตญาณของ Jiyan และนั่นเป็นเหตุผลที่เขาเล่ารายละเอียดการเดินทัพของมิดไนท์เรนเจอร์และให้คำแนะนำทางทหารแก่เขา ส่วน Jiyan เองก็ทุ่มเททักษะการวิเคราะห์ของเขาในการหารือด้านกลยุทธ์ แม้ว่าเขาจะไม่เคยสัมผัสกับการต่อสู้ด้วยตัวเองมาก่อนก็ตาม มุมมองที่เป็นเอกลักษณ์ของ Jiyan เติมความมีชีวิตชีวาให้กับการสนทนาของทั้งคู่ ทั้งยังช่วยพัฒนามุมมองของเป่ยว่างด้วยแนวคิดที่สดใหม่

การจากไปของเป่ยว่างจุดประกายให้ Jiyan เปลี่ยนแปลงความโหยหา ความคับข้อง และความเสียใจของเขาเป็นความแข็งแกร่งที่จะหยิบทวนก้าวเข้าสู่สมรภูมิ Jiyan เริ่มตระหนักแล้วว่าอาดูรการณ์คือโรคร้ายที่ฝังลึกอยู่ในสายโลหิตของโลก แม้แต่เครื่องมือแพทย์ที่ซับซ้อนที่สุดหรือศัลยแพทย์ที่เชี่ยวชาญที่สุดก็ไม่อาจกำจัดมันได้ การตระหนักเช่นนี้เองผลักดันให้เขารักษาโลกด้วยวิธีอื่น เขาจึงจับอาวุธขึ้นสู้กับทาเซ็ตดิสคอร์ดอย่างซึ่งหน้าด้วยความมุ่งมั่นที่แน่วแน่

ตอนนี้มีเพียงกล่องยาทรงน้ำเต้าที่สายเข็มขัดของเขาเท่านั้นที่ยังสื่อว่าครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นหมอ ผู้คนคาดเดาไปมากมายเกี่ยวกับสิ่งที่อยู่ในกล่อง บ้างก็ว่าเขาใส่ลูกอมไข่มุกไว้ใช้ปลอบใจเด็กๆ บ้างก็ว่าเขาใส่น้ำไว้ดื่มหลังจบการต่อสู้

หากมีใครถาม Jiyan เกี่ยวกับมัน เขาก็จะตอบตรงๆ ว่า "ก็แค่ยาทั่วๆ ไปที่พกไว้เผื่อมีใครต้องใช้"

ชายหนุ่มกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ด้วยกันท่ามกลางบรรยากาศที่มีชีวิตชีวาในเกมชิงชัยริมน้ำมิดไนท์เรนเจอร์

"คืองี้นะ กัปตันทีมของเรามีเรื่องด่วนต้องไปจัดการ เพราะงั้นเราขาดคนแข่งอีกคนหนึ่ง ถ้าคุณไม่เข้าร่วมกับเรา เราอาจถึงขั้นต้องสละสิทธิ์เลย"

"ได้โปรด ช่วยเราด้วยเถอะ เราอุตส่าห์ฝึกกันอย่างหนักเพื่อแข่งวิ่งผลัด Gulpuff เลย เพราะงั้นช่วยเราเถอะนะ..."

"ใช่แล้ว ช่วยเราเถอะนะ Jiyan!" พวกเขาอ้อนวอนอย่างร้อนรนจนเห็นแล้วแทบจะรู้สึกร้อนตาม

ชายหนุ่มดวงตาสดใสยืนอยู่ตรงกลาง มองดูสายตาที่จริงใจของผู้ร้องขอ เขาพยักหน้าตกลง ทีมเฉพาะหน้าจึงถือกำเนิดขึ้น

ชายหนุ่มคนนั้นถามถึงสภาพเพื่อนร่วมทีมแต่ละคนและลำดับการวิ่งผลัด จากนั้นเขาตัดสินใจปรับกลยุทธ์และขอรับตำแหน่งไม้สุดท้ายเอง

เกมชิงชัยริมน้ำตอนแรกจัดขึ้นเพื่อคลายความตึงเครียดของชาวจินโจวหลังจากเอาชนะการแพร่กระจายของทาเซ็ตดิสคอร์ดได้เป็นครั้งแรก ต่อมาได้พัฒนาจนกลายเป็นกิจกรรมสำคัญในจินโจว ซึ่งการแข่งวิ่งผลัด Gulpuff เองก็เป็นหนึ่งในไฮไลต์สำคัญที่สุดของงาน

เสียงนกหวีดดังขึ้น นักแข่งวิ่งผลัดพุ่งไปข้างหน้า หลบหลีกสิ่งกีดขวางกันอย่างช่ำชองขณะที่บังคับ Gulpuff เหล่าคนดูต่างส่งเสียงเชียร์กันเรียงรายอยู่ริมตลิ่ง

แต่ทว่า ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นขณะนักวิ่งคนแรกผลัดไม้กับคนที่สองส่งผลให้ทีมเฉพาะหน้าตามหลังอยู่ไกล

"โอ๊ะโอ ดูเหมือนว่าทีมนี้จะเกิดอาการสะดุดเสียแล้ว! ในฐานะทีมเฉพาะหน้า ทีมเวิร์กของพวกเขาอาจจะยังขัดกันอยู่บ้าง น่าสงสารจริง!"

จากนั้นพิธีกรพากย์ก็หันไปสนใจผู้เข้าแข่งขัน 3 อันดับแรก

การแข่งขันมาถึงจุดไคลแม็กซ์ท่ามกลางเสียงเชียร์เมื่อนักวิ่งคนสุดท้ายของทีมเฉพาะหน้าไล่ตามติดคู่แข่งมาอย่างรวดเร็วโดยไม่มีใครตั้งตัว

"โอ้โฮ! ดูทีมเฉพาะหน้านั่นสิ! เมื่อกี้ยังล้าหลังอยู่เลย แต่ตอนนี้นักวิ่งคนสุดท้ายเป็นม้ามืดใกล้จะขึ้นแซงได้แล้ว! โค้งสำคัญอยู่ข้างหน้า... กะ-เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? นี่เขาแซงโค้งทุกคนหมดเลยเหรอ! เหลือเชื่อไปเลย!"

เสียงรบกวนและความตื่นเต้นของผู้ชมไม่อาจดึงสมาธิและสายตาของเขาไปจากเส้นชัย มีเพียงความคิดเดียวที่ช่วยผลักดันให้เขาไปข้างหน้า เร็วกว่านี้ แค่เร็วกว่านี้อีกนิด หัวใจของเขาเต้นแรงเสียจนกลบเสียงเชียร์ที่ดังก้อง

เมื่อพลุกระดาษดังปังและโปรยปรายลงมา เขาจึงได้ยินเสียงปนเปทั้งหลายอีกครั้ง

พวกเขาชนะแล้ว!

"ใครจะไปคิดถึงว่าทีมเฉพาะหน้าจะทำลายสถิติได้! ขอแสดงความยินดีให้กับหนุ่มน้อยเหล่านี้!"

เพื่อนร่วมทีมของเขาปรี่เข้ารุมล้อมชายหนุ่มด้วยความตื่นเต้น ชูถ้วยรางวัลที่หนักไม่เบาพลางสัญญากันว่าพวกเขาจะร่วมทีมกันอีกในเกมถัดไป