Lupa

เปลวเพลิงโหยหวน

[ส่วนหนึ่งจากบทประเมินพลังเรโซแนนซ์ของกลาดิเอเตอร์] ชื่อผู้เข้าแข่งขัน: Lupa ผู้เข้าแข่งขันจัดเป็นเรโซเนเตอร์ที่ได้รับมา สำแดงพลังเรโซแนนซ์ครั้งแรกในกิจกรรมประชันกลาดิเอเตอร์ในวัยเด็ก ระยะเวลาเรโซแนนซ์โดยประมาณเกิน 10 ปี การวิเคราะห์สเปกตรัมความถี่บ่งชี้ว่าเรโซแนนซ์สอดคล้องกับไฟเป็นหลัก แต่เนื่องจากสังเกตพบลักษณะเฉพาะที่ซ้อนทับกันในคุณลักษณะสเปกตรัมมาตรฐานหลายรายการ จึงไม่อาจสรุปหมวดหมู่แหล่งที่มาได้อย่างชัดเจน ผู้เข้าแข่งขันแสดงพละกำลังและความแม่นยำในการใช้ความสามารถเพิ่มขึ้นอย่างสม่ำเสมอตลอดสายอาชีพการแข่งขัน สัญลักษณ์ทาเซ็ตอยู่ที่เอวด้านซ้ายของผู้เข้าแข่งขัน เมื่อปลุกพลังเรโซแนนซ์ปรากฏลักษณะร่างกายเปลี่ยนแปลงบางส่วนคล้ายหมาป่า นอกเหนือจากมีหางเด่นชัด ผู้เข้าแข่งขันรายงานด้วยตนเองว่าความไวต่อกลิ่นและการได้ยินเพิ่มมากขึ้น "ประเมินเสร็จแล้ว ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือนะ ผู้เข้าแข่งขัน Lupa ...อะแฮ่ม มีอีกเรื่องนึง... ลูกสาวฉันชอบดูแมตช์ของคุณมาก จะเป็นไปได้ไหมถ้าจะขอลายเซ็นคุณหน่อย?"

[การยืนยันสภาพก่อนแข่งขัน] ชื่อผู้เข้าแข่งขัน: Lupa การวิเคราะห์คลื่นสเปกตรัมแสดงให้เห็นความแปรปรวนเป็นรูปวงรีและขอบเขตเวลาเสถียร ไม่พบรูปแบบที่ผิดปกติใดๆ การวินิจฉัย: เกณฑ์โอเวอร์คล็อกสูง ความเสถียรของผู้รับการตรวจยังคงแข็งแกร่ง ไม่พบสัญญาณหรือประวัติการโอเวอร์คล็อก "ผู้เข้าแข่งขัน Lupa เข้ารับการประเมินสุขภาพตามกำหนดอย่างสม่ำเสมอตลอดมา ในบรรดากลาดิเอเตอร์ชื่อดัง มีเพียงไม่กี่คนที่รักษาวินัยไว้ได้แบบนี้"

แสงแดดแผดเผา คือความทรงจำแรกสุดของ Lupa ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่เธอถือกำเนิด

ฤดูร้อนยาวนานไม่รู้จบ อากาศร้อนระอุราวกับทะเลสาบจะเดือดพล่าน แต่เด็กๆ ชาวเซปติมอนต์กลับแทบไม่สนใจ เพราะไกลออกไปในเมืองบนเขาคาปิโตลิเน มหาศึกอากอนกำลังจะเริ่มต้นขึ้น หมู่บ้านแห่งนี้แทบไม่เคยมีกลาดิเอเตอร์ที่ฝีมือดีพอจะร่วมลงแข่ง แต่กระนั้นบรรยากาศก็ยังคงเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น แม้แต่เด็กน้อยทั้งหลายก็อดใจไม่ไหวต้องหยิบอาวุธมาเล่นต่อสู้กันฉลองงาน

Lupa ร่วมเล่นหนึ่งในอากอนรุ่นเยาว์ไปได้ครึ่งทางก็ถูกตามกลับบ้าน

เมื่อก้าวเท้าเข้าประตูมา เธอก็ได้ยินบทสนทนาต้อนรับกลับบ้านเหมือนเคย พ่อแม่ถามว่าเธอยินดีจะย้ายไปเขาคาปิโตลิเนไหม เธอยินดี พ่อแม่ถามว่าเธอยินดีจะเป็นกลาดิเอเตอร์ไหมเพราะมีสัญญาณบอกว่าเธออาจเป็นเรโซเนเตอร์ เธอตอบยินดีอีกครั้ง คำถามเหล่านี้เอ่ยออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า และคำตอบของเธอก็คงเดิมเสมอมา แต่ทุกครั้งที่ได้ยินพ่อแม่กลับดูสบายใจขึ้น ราวกับหวาดหวั่นว่าสักวันเธอจะปฏิเสธ แม้เธอจะไม่เคยปฏิเสธเลยก็ตาม

จากนั้นก็ได้เวลาทะเลาะกันเหมือนเคย พ่อแม่ควรฟื้นความสัมพันธ์กับตระกูล Silva ผู้ที่เคยหันหลังให้พวกเขาในวันที่ตกต่ำที่สุดหรือเปล่า หรือควรไปเริ่มต้นใหม่ที่ไหนสักแห่ง เมื่อใดก็ตามที่พูดถึงเมืองบนเขาอันงดงามแห่งนั้นกับตระกูลที่พวกเขาเคยรับใช้ น้ำเสียงของทั้งสองก็จะเปลี่ยนไป คนหนึ่งเว้าวอนขอการยอมรับ อีกคนหวาดหวั่นกลัวการปฏิเสธ เหมือนกับเวลาที่พวกเขาคุยกับ Lupa เรื่องอนาคตของเธอ

Lupa นั่งฟังอยู่พักหนึ่ง เมื่อเห็นชัดว่าพ่อแม่ต่อล้อต่อเถียงจนทะเลาะกันเองอีกแล้ว ลืมไปแล้วแม้กระทั่งเธอที่นั่งอยู่ตรงนั้น เธอจึงค่อยลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ ก้าวออกมาข้างนอก แล้วกลับไปที่สังเวียน ความร้อนรุ่มในร่างกายดูจะเกาะติดไม่ยอมปล่อย ช่างหนักอึ้งและเปียกชื้น สุมไฟโหมใหญ่ขึ้นเหนือตัวเธอ มันแผดเผาไปตามเส้นเลือด ความโกรธเกรี้ยวกระสับกระส่ายและชื้นแฉะรังแต่จะร้อนขึ้นไม่หยุด เป็นไฟโหมให้เธอก้าวไปข้างหน้า วิ่งให้เร็วขึ้น ฟาดให้แรงขึ้น และแทงคู่ต่อสู้ด้วยพลังทั้งหมดที่มี

เมื่อนั้นเองที่เธอได้ยินเสียงเฮือกจากผู้ชม

Lupa มองลงมาเห็นเปลวไฟที่ลุกออกมาจากแขนขา เกรี้ยวกราดและคลุ้มคลั่ง ม้วนเป็นเกลียวเข้าปกคลุมเธอทั้งตัว

หลังจากนั้น Lupa ติดตามพ่อแม่ของเธอไปที่เมืองเซปติมอนต์

กำแพงสูงสีขาว เสียงกระดิ่งลมเสนาะหู รวมถึงรูปปั้นวีรชนทุกหนแห่ง ช่างเป็นเมืองที่แสนตื่นตระการตา แต่สิ่งที่ประทับใจ Lupa มากที่สุดกลับเป็นสิ่งที่พบเห็นได้ทั่วไปที่สุดในเมืองนั่น นั่นก็คือกลาดิเอเตอร์ ทั้งอาวุธ ทั้งเอคโค่ ทั้งดวงตาที่เปล่งประกายยามพูดถึงทีมและการทำคะแนน... ทุกคนจุดประกายบางอย่างในตัวเธอ เปลวไฟดวงน้อยในใจเธอลุกโชนขึ้นมา กู่ร้องให้เธอพุ่งไปยังโคลอสเซียมโอลิมดอส แล้วกระโจนร่างเข้าสู่ความตื่นเต้นแห่งการต่อสู้

แต่เรื่องนั้นก็ไม่ได้เกิดขึ้น พ่อแม่พาเธอไปยังคฤหาสน์ Silva ที่ซึ่งคนวัยหนุ่มสาวผู้เต็มไปด้วยความหวังเช่นเธอยืนรออยู่มากมาย

Lupa ต่อสู้ผ่านไปแมตช์แล้วแมตช์เล่า จนในที่สุด เธอกัดฟันกำหอกแน่น ย่างข้ามร่างคู่ต่อสู้ที่พ่ายแพ้เข้าไปในห้องโถงใหญ่บ้าน Silva

ในตอนนั้น ท่านหญิง Julia มองเห็นเธอได้จากฝูงชน

Lupa ก้าวออกมา โดนสายตาที่เฉียบคมของท่านหญิงตรึงไว้ ดวงตาสีเขียวใสราวกับบ่อน้ำลึกเกินหยั่งจ้องเธอนิ่ง พลางคิดคำนวณว่าเธอเป็นสินทรัพย์ที่มีโอกาสเติบโตได้อีก สัญชาตญาณสั่งให้เธอจ้องกลับไป แต่พ่อแม่ของเธอไม่อยู่แล้ว ร่างของพวกเขาถูกเงามืดกลืนกินหายไป

พวกเขาน่าจะได้รางวัลมูลค่าสูงพอจะกลบความผิดที่ต้องทิ้งลูกของตัวเองไป

แต่ทว่า Lupa ไม่ได้จมอยู่กับความเสียใจ ตารางงานแน่นขนัดและหน้าที่ทางสังคมไม่รู้จบไม่เหลือเวลาให้เธอได้โศกเศร้า ไม่นานนัก Domina Julia ก็วางใจให้เธอได้ประเดิมแมตช์แรก ส่วนเสียงของเธอ ที่ก่อนหน้าไม่ว่าจะเคยเป็นแบบไหน ได้ถูกเสียงโห่ร้องกึกก้องของฝูงชนกลบสิ้นไปแล้ว ก่อนจะโดนความเงียบกลืนกินไป

เมื่อ Lupa กลับมาถึงห้องฝึกซ้อม เพื่อนร่วมทีมที่เป็นคู่หูของเธอตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาก็หายไปแล้ว

เธอมึนงงยืนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเดินเข้าไปในห้องมืดอับแสง พลังเรโซแนนซ์ของเธอมอบของขวัญไว้มากมายทั้งเปลวไฟ ประสาทดมกลิ่นที่เฉียบแหลม และการมองเห็นในที่มืด Lupa เดินไปอย่างไม่กลัวชน นั่งลงเงียบๆ ที่เก้าอี้ เข้าสู่ภวังค์แห่งความมืดมิด

"เอาเถอะ" เธอคิด "เดี๋ยวโดมินาหรือผู้จัดการก็ส่งคนใหม่มาเอง"

ละครตลกเรื่องนี้จบลงแล้ว

พวกเขาเจอตัวหนอนบ่อนไส้แล้ว คนที่ปล่อยความลับของทีม ต้นตอของข่าวลือ Domina Julia ไม่ใช่คนมีเมตตา อดีตเพื่อนร่วมทีมที่ขายเพื่อนคงจะถูกห้ามย่างกรายเข้ามาในสังเวียนของเขาคาปิโตลิเนไปอีกนาน

ปีแล้วปีเล่าที่ชื่อเสียงของ Lupa โด่งดังขึ้น แต่เพื่อนร่วมทีมของเธอต่างผ่านมาแล้วผ่านไป บางคนปรับตัวตามวิธีการต่อสู้ของเธอไม่ไหว บางคนถูกปลดออกไปเพียงเพราะ Domina Julia ไม่ชอบ ยังมีอีกหยิบมืออย่างอดีตเพื่อนร่วมทีมของเธอที่แอบซ่อนเจตนาร้ายมาตั้งแต่ต้น แล้วก็มีบางคนที่... อดรนทนไม่ไหวกับเสียงเชียร์ของฝูงชนที่ส่งมาให้แต่ Lupa ทิ้งพวกเขาไว้ให้ถูกลืมในเงามืด

Lupa เคยพยายามพูดเรื่องนี้แล้ว แต่เธอก็ได้เรียนรู้อย่างรวดเร็วว่าแม้แต่การ "พยายามพูดเรื่องนี้" ก็กลายเป็นคมดาบเชือดเฉือนได้เช่นกัน

บางทีอาจเป็นเพราะเธอไม่เคยเข้าใจความลำบากของพวกเขาได้จริง เพราะสุดท้ายแล้วเธอก็ยังไม่เคยลิ้มรสชาติแห่งความล้มเหลว หรือบางทีอาจเป็นเพราะประโยค "เธอไม่มีวันเข้าใจหรอกว่ามันรู้สึกยังไง" ที่ไม่จำเป็นต้องเอื้อนเอ่ย ประกอบกับความจริงที่ว่าเมื่อฝุ่นจางลง เธอคือผู้ที่ยืนอยู่เหนือทุกคนเสมอ

ในท้ายที่สุด Lupa จึงเรียนรู้ที่จะเงียบ

หลังจากนั่งอยู่อีกสักพัก เธอลุกเดินไปที่ตู้ซึ่งเก็บบันทึกเทปการต่อสู้แมตช์ต่างๆ ไว้ เธอหยิบเทปชุดหนึ่งออกมาจากชั้น เทปที่เธอดูซ้ำมาแล้วหลายครั้งหลายครา อาจจะเพราะเหมือนได้ปลอบใจตัวเอง ได้เหนี่ยวรั้งความคิดว่าแม้แต่คนที่ไม่มีพรสวรรค์ก็ร่วมสนุกในสังเวียนได้ ถึงแม้กลาดิเอเตอร์ในเทปนั้นจะสู้อยู่ได้ไม่นานแล้วปุบปับหายไปจากสังเวียนก็ตามที

แสงจาก Breen the Screen กะพริบทั่วใบหน้าของ Lupa ทิ้งไว้เพียงรอยมืดลึกอันหม่นหมอง

ผู้ไร้นามก้าวไปข้างหน้าแม้ไร้เรี่ยวแรงผ่านยักษ์แห่งความรุ่งโรจน์ที่เงียบงัน

สองขาหนักอึ้ง ความทรงจำพัวพันยุ่งเหยิง แค่จะเรียบเรียงความคิดให้เป็นเรื่องเป็นราวยังลำบาก บางครั้งที่ Cartethyia พูดด้วย เธอยังต้องหยุดไปนานกว่าจะเอ่ยปากตอบได้

การเดินทางแสนสั้นนี้น่าจะใกล้ถึงจุดสิ้นสุดเต็มที

เซปติมอนต์ เมืองของเธอ เมืองแห่งความโชติช่วงที่ตอนนี้ถูกอาบย้อมด้วยคลื่นทมิฬ... ผู้ไร้นามไม่อาจแน่ใจได้อีกต่อไปว่าจะช่วยเมืองนี้ได้หรือไม่ ไม่แน่ว่าการสืบสวนที่พวกเขาฝากความหวังเอาไว้อาจจะมีปลายทางเป็นความล้มเหลวตั้งแต่แรกแล้ว Cartethyia ไม่คิดเช่นนั้น แต่ผู้ไร้นามก็ไม่อาจรอ ความรู้สึกพะอืดพะอมราวกับมีคลื่นทะเลเย็นเยียบสาดอยู่ภายในตัวเธอลามไปถึงกระดูกและเลือดทุกหยด ค่อยๆ เปลี่ยนเธอให้กลายเป็นอื่น

ข่าวดีคือเธอรู้สึกได้ถึงตัวตนของตัวเองที่อ่อนแอลง เธออาจจะจางหายไปก่อนที่จะถูกคลื่นทมิฬครอบงำก็ได้ หากเป็นเช่นนั้น อย่างน้อยเธอก็จะไม่เป็นภาระให้ Cartethyia

ผู้ไร้นามแทบไม่เคยต้องมีใครคอยดูแลเวลาร่วมเส้นทางกับคนอื่น แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกไร้ความสามารถเหลือเกิน Cartethyia ถึงกับต้องเดินให้ช้าลงเพราะเธอ ความละอายแผดเผาจิตใจผู้ไร้นาม แต่เธอทำได้เพียงหวัง ใช่ หวังว่าคนเที่ยงธรรมที่ Cartethyia เชื่อมั่นนั้นจะปรากฏตัวในเร็ววัน

"ถ้าฉันยังมีประโยชน์สำหรับเพื่อนใหม่คนนี้บ้างก็คงดี"

เธอใช้อาวุธค้ำร่างและกัดฟันฝืนก้าวต่อไป

"ฉันอยากทำอะไรได้มากกว่านี้..."

ผู้ไร้นามเงยหน้าขึ้น ที่ยืนตระหง่านอยู่เหนือเธอคือวีรชนผู้เคยมีรุ่งโรจน์ยศยิ่งใหญ่ในนครเซปติมอนต์ ในมือถือหอก ทอดสายตาลงมา ใบหน้าที่เป็นหินสลักเหมือนจะแสดงความเห็นอกเห็นใจให้เงียบๆ เป็นร่มให้เธอหลบจากเม็ดฝนดำมืดที่ร่วงหล่นจากท้องฟ้า เป็นแหล่งหลบภัยอันเงียบงันให้คนรุ่นหลัง

เมื่อ "เรื่องราว" จบลง Lupa ก็ทำตามสัญญา เธอพา {PlayerName} กับ Cartethyia เหาะไปบนสายลมอันเสรีเพื่อท่องเที่ยวไปทั่วเซปติมอนต์

จะมีเพียงพวกเขา 3 คนเท่านั้นที่รู้ความจริง แม้การเดินทางสุดฉวัดเฉวียนเร้าใจนี้จะช่างควรค่าแก่การถ่ายทอดเป็นมหากาพย์เพียงใดก็ตาม

ทว่าขณะที่ทุกอย่างกำลังเข้าที่เข้าทางและความตึงเครียดผ่อนคลายลงในที่สุด ในใจของ Lupa กลับเกิดความรู้สึกกังวลอยู่หน่อยๆ เธอเป็นห่วง {PlayerName} เพื่อนร่วมทีมที่ดีที่สุดของเธอ

เธอได้เห็นความแข็งแกร่งของ {PlayerName} มากับตา การช่วยเซปติมอนต์จะเป็นไปไม่ได้เลยถ้าไม่ได้ความช่วยเหลือจาก {PlayerName} แต่ก็เพราะ {PlayerName} เอาชนะมาได้ง่ายๆ เช่นเคยนี่ล่ะที่ทำให้ Lupa รู้สึกไม่สบายใจแปลกๆ ตัวเธอเองก็คุ้นเคยกับชัยชนะ จึงรู้ดีว่าการคว้าชัยอย่างต่อเนื่องนั้นเปรียบเหมือนดาบสองคม หลังจากชนะมาโดยตลอด หากพ่ายแพ้แบบที่ไม่ใช่เพียงสะดุด แต่เป็นการล้มอย่างจังแม้เพียงครั้งเดียว ก็อาจทำลายคนคนหนึ่งได้

จริงอยู่ที่ {PlayerName} เป็นคนเก่งกาจ Lupa นึกภาพไม่ออกเลยว่าโชคชะตาอะไรที่จะโค่น{Male=เขาผู้นี้;Female=เธอผู้นี้}ลงได้ แต่ถ้าวันนั้นมาถึง...

เธอยังไม่สามารถคิดต่อไปได้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือบอกตัวเองเงียบๆ ให้เชื่อมั่นว่าเธอจะอยู่เคียงข้างพร้อมยื่นมือไปช่วยเสมอ Lupa รู้สึกได้ว่า {PlayerName} เกิดมาพร้อมโชคชะตาที่ยิ่งใหญ่และมโหฬารเกินกว่าที่เธอเองจะไขว่คว้าหรือเปลี่ยนแปลง แน่นอนว่าบนโลกนี้มีทั้งสิ่งที่ยิ่งใหญ่และสิ่งที่เล็กจ้อย การกอบกู้เมืองเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ ส่วนการชนะแมตช์นั้นเล็กจ้อย...

...อาจจะไม่ก็ได้

เธอไม่เคยบอก {PlayerName} ว่าถึงการกอบกู้เมืองจะเป็นความสำเร็จครั้งยิ่งใหญ่ แต่การเดินทางสั้นๆ ที่พวกเขาร่วมเดินไปด้วยกันนั้นก็ได้ให้อะไรกับเธอมากมายไม่แพ้กัน แม้ว่าสำหรับ {PlayerName} แล้ว มันน่าจะไม่ได้มีค่ามากไปกว่าชัยชนะที่ได้มาง่ายๆ แต่สำหรับ Lupa การเดินทางนั้นมีความหมายกับเธอมาก เวลาชั่วครู่ที่พวกเขาชนะรอบชิงแล้วเอนตัวพิงกันอยู่ในห้องพักเป็นช่วงเวลาที่ Lupa มีความสุขในแบบที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน เป็นเพราะ {PlayerName} ทำเหมือนว่านั่นเป็นเพียงกิจวัตรสบายๆ วันหนึ่งที่ไม่ต้องคิดอะไรมาก Lupa จึงสามารถดื่มด่ำไปกับความสุขของการแข่งขันได้อีกครั้งอย่างไม่มีอะไรกวนใจ

ในชั่วขณะนั้น เปลวเพลิงคลั่งที่โหมกระหน่ำในใจเธออยู่ทุกคืนวันก็เงียบสงบลงได้เสียที