Qiuyuan

ทิวทัศน์ป่าไผ่

บันทึกเบ็ดเตล็ดของรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพินิจจักรดาราของหมิงถิง: จดหมายโต้ตอบที่มีการรวบรวมไว้ Dongyuan สหายรักของข้า เมื่อไม่กี่วันก่อน กรมปราบปรามได้ส่งเอกสารจากคณะตุลาการและสถาบันหัวซวีไปที่กระทรวงพินิจจักรดารา ข้าได้สั่งให้เจ้าหน้าที่ของฉงโจวช่วยจัดการเรื่องนี้ และตรวจสอบทะเบียนเรโซเนเตอร์ในท้องถิ่นอย่างรอบคอบ ตอนนี้ยืนยันได้แล้วว่าคนผู้นั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับเซนติเนลหรือเธรโนเดียนของฉงโจว ตามบันทึกของกระทรวง คนผู้นี้เป็นเรโซเนเตอร์มานานกว่า 15 ปี คนผู้นั้นได้รับการบรรยายว่าเป็นคนที่ "มองโลกผ่านกอไผ่และซ่อนคมดาบไว้ในกอไผ่เหล่านั้น" แม้ว่าเขาจะตาบอด แต่ก็มีความสามารถที่ยอดเยี่ยมซึ่งเรียกว่าแดนจิต เมื่อใช้พลังนี้ เขาสามารถรับรู้ถึงสิ่งต่างๆ รอบตัวโดยอาศัย "ป่าไผ่" ในจิตใจ ซึ่งทำให้เขาสามารถล่วงรู้ถึงเจตนาและจุดอ่อนของคู่ต่อสู้ได้ แถมเขายังสามารถใช้พลังแดนจิตนะเพื่อสร้างภาพลวงตาที่จับต้องได้จริง เรียกได้ว่าคนคนนี้เป็นคนที่จะประมาทไม่ได้จริงๆ นอกจากนี้ ฝีมือดาบของเขาดูเหมือนจะมาจากทักษะส่วนตัวเป็นหลักไม่ใช่ความสามารถที่เกิดจากเรโซแนนซ์ จากการสังเกตพบว่าเขามักจะจำกัดการใช้พลังเรโซแนนซ์ของตัวเองอยู่เสมอ เขาอ้างว่ากระบอกไม้ไผ่ที่เขาพกมีน้ำยาอย่างหนึ่งซึ่งปรุงโดยหมอยาพเนจรในฉงโจว ซึ่งมีฤทธิ์กระตุ้นพลังแดนจิตนะและพลังเรโซแนนซ์ และเขาจะใช้น้ำยานี้ก็ต่อเมื่อจำเป็นเท่านั้น สามารถส่งเรื่องนี้ไปที่สถาบันเพื่อทำการวิเคราะห์เพิ่มเติมได้ สำหรับข้อมูลการทดสอบอย่างละเอียด โปรดรอรายงานอย่างเป็นทางการจากสถาบัน... ข้อความที่ Dongyuan เขียนกำกับไว้: ต้องบันทึกเรื่องนี้ไว้ให้ชัดเจน เราจะปฏิบัติตามคำตัดสินของกระทรวงพินิจจักรดารา... แหมๆ Lin ยังเขียนข้อความด้วยสำนวนทางการอยู่เลยแฮะ

บันทึกเบ็ดเตล็ดของกระทรวงพินิจจักรดาราของหมิงถิง: จดหมายโต้ตอบที่มีการรวบรวมไว้ ...จากการสังเกตการณ์ของข้าในรอบหลายวันมานี้ ดูเหมือนไม่ใช่ว่าเขาจะปฏิเสธที่จะใช้พลังเรโซแนนซ์ แต่จงใจควบคุมไม่ให้ตัวเองใช้พลังนั้นตามอำเภอใจมากกว่า เขาก็ยังคงสำรวมตนอย่างเคร่งครัดไม่กล่าวถึงลักษณะของความสามารถนี้ มีเพียงรายงานของสถาบันวิจัยเท่านั้นที่ทำให้รวบรวมรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ได้: การวิเคราะห์รูปคลื่นของผู้เข้ารับการทดสอบแสดงให้เห็นคลื่นรูปวงรี การอ่านโดเมนเวลามีความเสถียร ไม่พบลักษณะที่ผิดปกติใดๆ ค่าวิกฤตเรโซแนนซ์: สูง มีความเสถียรสูงโดยไม่เสี่ยงที่จะเกิดโอเวอร์คล็อก ไม่มีประวัติการเกิดโอเวอร์คล็อกมาก่อน ไม่จำเป็นต้องให้คำปรึกษาทางจิตวิทยา หมายเหตุ: ผู้เข้ารับการทดสอบสารภาพว่ามีประวัติละเมิดกฎหมายอย่างรุนแรงหลายครั้ง ทว่าอากัปกิริยาของเขากลับสงบเรียบร้อยเป็นอย่างยิ่ง ขอแนะนำให้กระทรวงยุติธรรมและเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นในฉงโจวตรวจสอบข้อเท็จจริงดังกล่าวต่อไป ...แต่จากการประเมินของข้าเอง บุคคลผู้นี้ไม่ได้มีจิตสังหาร ทั้งยังมีอากัปกิริยาสงบเยือกเย็น ฝีมือดาบเก่งกาจในระดับที่เรียกได้ว่าเป็นยอดฝีมือ และมีคนไม่กี่คนในหมิงถิงที่สามารถต่อกรกับเขาได้ เขาน่าจะเป็นทรัพยากรบุคคลที่มีค่าสำหรับกรมปราบปราม การที่บุคคลนี้มีชื่อปรากฏในเอกสารของคณะตุลาการว่าเป็นผู้ละเมิดกฎหมายอย่างรุนแรงเป็นเรื่องที่เชื่อได้ยาก ข้าได้ติดต่อไปที่กระทรวงพิธีการ ชี้ให้เห็นถึงประโยชน์และผลกระทบที่จะเกิดจากการว่าจ้างบุคคลผู้นี้ หากท่านปรารถนาจะว่าจ้างเขา ข้าก็ไม่คิดว่าจะเป็นปัญหาใดๆ ข้อความที่ Dongyuan เขียนกำกับ: แน่นอนว่ายิ่งมีนิสัยมั่นคงยิ่งดี แต่ดูจากรายงานนี้แล้ว... ดูเจ้าหมอนี่จะดูราบเรียบไร้อารมณ์ไปหน่อยหรือเปล่านะ?

"ภูเขาทุกลูกคือบททดสอบ หากผ่านไปได้ คุณก็จะได้เลือกเส้นทางของตัวเอง แต่หากผ่านไปไม่ได้... คุณต้องทิ้งสิ่งของของคุณไว้บนภูเขาลูกนี้"

Qiuyuan ไม่มีวันลืม นั่นคือคำพูดแรกที่เขาได้ยินจากชายชราตอนอยู่ในนรกแห่งเปลวไฟและโลหิตเมื่อห้าปีก่อน

เขาเรียกชายชราคนนั้นว่าอาจารย์ แม้จะไม่เคยเห็นหน้าชายชราคนนั้นชัดๆ แต่เขาคิดว่าอาจารย์ของเขาอาจเป็นชายชราไว้เคราสีขาวที่สวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง อาจารย์ฝึกฝน Qiuyuan อย่างหนักหน่วง สอนวิชายุทธ์ที่แกร่งกล้าจนเขา "มองเห็น" ป่าไผ่พลิ้วไหวในจิตใจ

ข่าวลือเรื่องอาจารย์ของเขาแผ่กระจายไปทุกที่ บางคนบอกว่าเขาคือภูตดาบแห่งฉงโจว เพชฌฆาตที่สังหารคนนับไม่ถ้วน บางคนบอกว่าเขาเคยเป็นแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ของหมิงถิง ผู้พิชิตแผ่นดินกว้างใหญ่ที่มีอำนาจทัดเทียมกับผู้ปกครองหวงหลง แต่สุดท้ายกลับปลีกวิเวกอย่างสันโดษหลังสูญเสียอำนาจ และบางคนก็บอกว่าเขาอาจเป็นเพียงแค่เรื่องปรัมปรา ไม่ใช่บุคคลที่มีตัวตนอยู่จริง เพราะไม่มีใครเชื่อว่ามนุษย์คนหนึ่งจะสังหารทาเซ็ตดิสคอร์ดจำนวนมหาศาลได้ด้วยไม้ไผ่เพียงลำเดียว

แต่ Qiuyuan เชื่อเช่นนั้น ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เขาเอาชนะคู่ต่อสู้มานับไม่ถ้วน แต่กลับไม่เคยเอาชนะอาจารย์ของเขาได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

"อาจารย์ เมื่อห้าปีก่อนท่านก็พูดเช่นนี้"
"ห้าปี... ผ่านไปไวราวพริบตาเดียว"

วันนี้คือวันที่ Qiuyuan รอคอยมาตลอด หากเอาชนะชายชราผู้นี้ได้ เขาก็จะได้ออกจากป่าไผ่ ข้ามผ่านภูเขาลูกนี้ และข้ามผ่านคนที่อยู่เหนือเขามาตลอด

"ฉันสอนแกไปเกือบหมดแล้ว แต่วิชาสุดท้ายที่สำคัญที่สุด ฉันยังเก็บไว้กับตัวเอง แกรู้หรือไม่ว่ามันคืออะไร?"
"อาจารย์โปรดชี้แนะด้วยเถิด"
"Qiuyuan บอกฉันสิว่า แกเห็นอะไรในป่าไผ่แห่งนี้?"
"ใบไผ่ดั่งหอก ลำไผ่ซ่อนภัย เงาสลัวเรียงรายราวกับวิญญาณที่รายล้อม"
"เปลวไฟเมื่อห้าปีก่อนยังคงลุกไหม้อยู่ในใจแก"
"เปลวไฟนั้นก็ลุกไหม้อยู่ในใจของท่านเหมือนกันไม่ใช่เหรอ... ท่านภูตดาบ?"
"ไม่มีใครเรียกฉันแบบนี้... มานานหลายปีมากแล้ว เอาเถอะ ฉันคงไม่ต้องอธิบายอะไรอีก มารับวิชานั้นไปจากฉันสิ"

ชายชราคนนี้คือผู้สร้างนรกแห่งเปลวไฟและโลหิตเมื่อห้าปีก่อน และเป็นคนพา Qiuyuan ออกมาจากนรกนั้น

"ดาบของศิษย์จะไม่ทำให้คำสอนของท่านต้องเสื่อมเสีย!"

เปลวไฟนั้น... ไม่เคยมอดดับเลย

"นอนนิ่งไว้ อย่าแม้คิดจะขยับตัว"

น้ำเสียงที่แข็งกระด้างดังขึ้นเมื่อ Qiuyuan รู้สึกตัว ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยความปวดร้าวและบาดแผลที่ถูกรัดแน่น แต่ในน้ำเสียงนั้นกลับมีความอ่อนโยนซึ่งแตกต่างจากความอาฆาตที่เขาคุ้นชินแฝงอยู่ และนั่นทำให้เขานึกถึงเรื่องที่ทำให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพยับเยินเช่นนี้

"ฉัน..."
"เจ้าฆ่าคนด้วยมือเปล่าตายไปหลายสิบคน แต่นั่นไม่ใช่การรนหาที่ตายที่สร้างสรรค์"
"...ฉันน่าจะตายไปแล้วนี่"
"หลายคนที่สมควรตายกลับมีชีวิตอยู่ แต่หลายคนที่สมควรอยู่กลับตายไปก่อน โชคชะตาก็เป็นอย่างนี้แหละ"

ความเสียใจที่พันเกี่ยวกับความแค้นสอนให้ Qiuyuan รู้ว่าเมื่อใดควรเก็บดาบไว้ในฝัก แต่ก็ไม่อาจชำระล้างความแค้นที่อยู่ในใจเขามานานกว่าห้าปี เปลวไฟที่แม้แต่สายฝนยังไม่อาจดับได้เมื่อห้าปีก่อน ยังคงลุกโชนอยู่ในใจเขา เช่นเดียวกับภาพของชายชราที่ยืนอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงตรงหน้าเขา พร้อมกับดาบในมือ

แต่เมื่อเขาเดินลงจากภูเขา กลับไม่มีสายฝนโปรยปราย มีเพียงสุราที่หยดลงบนใบหน้าและเสียงถอนหายใจอันแผ่วเบา

แค้นเลือดอาจชำระล้างได้ด้วยเลือด แต่หลังจากนั้นล่ะ? กลับไม่มีใครรู้คำตอบ

เขาไม่มีเหตุผลที่จะยกดาบขึ้นมาอีก เมื่ออาวุธของศัตรูฟาดฟันเข้าใส่ เขาเพียงยืนนิ่งและปล่อยให้มันโจมตีเข้ามา...

"เหอะ... เจ้าควรอยู่หรือตาย ฉันไม่อาจตัดสินได้" เสียงพึมพำ "เพราะมันขึ้นอยู่กับตัวเจ้าเอง"

ตั้งแต่นั้นมา Qiuyuan ก็ไม่เคยถือดาบอีกเลย ถือเพียงไม้ไผ่ในมือ นั่งนิ่งอยู่หน้ากระท่อมพลางมองยาที่กำลังเดือดปุดๆ บนเตาทั้งวันทั้งคืน นึกถึงคนไข้ที่มาเยือนและชายวัยกลางคนผู้ดื้อรั้นที่พวกเขาเรียกว่าหมอ Zhang

นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาได้สัมผัสกับความสงบอีกครั้ง นับตั้งแต่วันที่หมอ Zhang ช่วยชีวิตเขา เขาก็ "ไม่เห็น" ป่าไผ่แห่งคมดาบอีกต่อไป... ในสายตาเขา มีเพียงความมืดที่เงียบงัน ปราศจากความเกลียดชังและความโกรธ มีเพียงเสียงถอนหายใจและน้ำตา คำขอบคุณและเสียงหัวเราะ กลิ่นสมุนไพรและเสียงแตกของฟืน

ช่วงเวลาเช่นนี้ทำให้เขาตระหนักได้ว่าตัวเองไม่ต่างอะไรจากคนธรรมดาทั่วไป

"เอานี่ เก็บขวดนี้ไว้ นี่คือสูตรยาของฉัน จำไว้นะ น้ำสามชามต้มให้เหลือยาหนึ่งชาม"
"...นี่คืออะไร?"
"สูตรยานี้เคยดึงเจ้ากลับมาจากความตาย แต่ก็ทำให้พลังเรโซแนนซ์ของเจ้าเสียหายไปด้วย
ยานี่จะช่วยฟื้นฟูแดนจิตของเจ้าชั่วคราว มันอาจมีประโยชน์ในวันที่เจ้าต้องยกดาบขึ้นอีกครั้ง"
"ฉันไม่มีวันถือดาบอีกแล้ว หมอ Zhang คุณช่วยชีวิตฉันไว้ ขอให้ฉันได้ตอบแทน อยู่ดูแลเรื่องจิปาถะให้คุณเถอะนะ"
"ฉันไม่คิดแบบนั้น กลิ่นเลือดยังติดอยู่บนใบหน้าของคุณ เส้นชีวิตบนฝ่ามือของเจ้าถูกตัดขาด ถูกหลอกหลอนด้วยความกลัวและความทุกข์... เจ้าถูกกำหนดให้ตายในสนามรบ ไม่ใช่แก่ตายในกระท่อมของฉัน"
"ถูกหลอกหลอนด้วยความกลัวและความทุกข์... อาจารย์ของฉันก็เคยพูดเช่นนี้"
"อาจารย์เหรอ? มีลูกศิษย์อย่างเจ้า... เขาคงไม่ใช่คนธรรมดา"
"...ไม่ว่าอย่างไร ฉันก็จะไม่ถือดาบอีกแล้ว แต่ฉันจะรับสูตรยานี้ไว้ ขอให้ฉันอยู่ที่นี่เถอะนะ หากฉันทำให้ที่นี่เดือดร้อน ฉันจะจากไปทันที"
"ก็ได้... ยานี้ก็เหมือนกับดาบ อยู่ที่การใช้และปริมาณ มันฆ่าคนได้ และช่วยชีวิตคนได้เหมือนกัน"
"เอาล่ะ Qiuyuan ไปเปิดประตูแล้วจุดไฟที่เตาเถอะ ฉันจะไม่อ้างว่าตัวฉันเองจะเก่งไปกว่าเจ้าหรอกนะ แต่ไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องกระท่อมของฉันแน่นอน ฉันรับรองได้"

"ฮึ... ปล่อยให้พลังสูญเปล่าไปในป่าเขา แล้วนายจะอธิบายต่อวิญญาณที่ตายใต้คมดาบของนายอย่างไร?"
"คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ใช่คนที่คุณพูดถึง... มีคนไข้มารออยู่"

Qiuyuan เมินชายชราผู้นั้นแล้วก้มเติมฟืนใต้เตา ตอนแรกชายคนนั้นแค่แวะมาพูดคุยเรื่อยเปื่อยกับหมอ Zhang แต่พักหลังกลับมาบ่อยขึ้น เอาแต่พูดจาเป็นปริศนาและเรื่องไร้สาระ

ครั้งนี้ เขาขว้างลูกเหล็กขนาดเท่ากำปั้นใส่ Qiuyuan อย่างไม่ทันตั้งตัว สัญชาตญาณนักสู้กลับมาอีกครั้ง Qiuyuan ยกมือขึ้นรับไว้แนบหน้าผากอย่างไม่สะทกสะท้าน

"คุณเป็นสหายของหมอ Zhang ทำไมถึงทำเช่นนี้?"
"นายน่าจะรู้ดีว่าของในมือของนายคืออะไร"

หัวอสูรร้ายที่หลอมจากเหล็กกล้าชั้นยอด แผ่ไอเย็นยะเยือกจนถึงกระดูกสันหลัง ใช่... ไม่มีทางผิดแน่นอน

"กรมปราบปราม... คุณมาจับฉันเหรอ?"
"หากนายคือคนที่กำลังถูกตามจับ ฉันคงไม่ใช่คนที่มาจับนาย แต่นายทิ้งร่องรอยของความตายไว้มากเกินไป ตามหลักแล้ว คณะตุลาการจะเป็นผู้พิจารณาโทษของนาย"
"งั้นก็ให้พวกเขาพิจารณาไปสิ"
"...นายอยากตายกลางลานประหารจริงเหรอ?"
"ยังไงก็ต้องตายอยู่แล้ว มันต่างกันตรงไหน?"
"แบบนั้นคงทำให้พลังของนายต้องสูญเปล่า"
"..."
"ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต นั่นคือกฎแห่งธรรมชาติ บางทีปลายทางของนายอาจเป็นเชือกประหาร... แต่ก่อนหน้านั้น นายยังพอชดใช้สิ่งในที่ทำลงไปได้บ้าง"
"มากับฉันเถอะ ฉันไม่อาจช่วยนายให้พ้นโทษประหารไปได้ แต่ฉันรับรองได้ว่านายจะไม่เน่าเปื่อยในคุก และจะไม่ตายอย่างไร้ค่าอยู่บนเตียงคนป่วย"

Qiuyuan รู้ดีว่า ISA ของหมิงถิงมีอำนาจมากแค่ไหน หัวเหล็กของอสูรร้าย Qiongqi ที่เขาถืออยู่นั้น คือสัญลักษณ์แห่งอำนาจสูงสุดของท่านราชันแห่งหวงหลง ที่ใดที่มีหัวเหล็กนั้น เจ้าหน้าที่ทุกระดับต้องค้อมศีรษะให้ เสมือนท่านราชันมาด้วยตนเอง ผู้ส่งสารสามารถเดินทางไปทั่วทุกแว่นแคว้นโดยไม่ต้องเกรงกลัวกฎหมายใดๆ พวกเขาเป็นผู้แทนโดยตรงของราชบัลลังก์ ได้รับมอบหมายให้จัดการเฉพาะเรื่องที่สำคัญที่สุด และเมื่อพวกเขาต้องการชีวิตของผู้ใด แม้แต่ความตายก็ไม่อาจขวางกั้นได้

"นายชักดาบออกมาเพื่อตัวเองได้... นายก็ชักดาบออกมาเพื่อส่วนรวมได้เช่นกัน มารับใช้หมิงถิง ลงทัณฑ์คนชั่ว และปกป้องผู้บริสุทธิ์เถิด"
"ฉันเป็นเพียงคนตาบอด ความยิ่งใหญ่ของส่วนรวมนั้นหนักเกินกว่าที่ฉันจะแบกรับได้"

ชายคนนั้นหยิบท่อนไม้ขึ้นมาและมองเตาไฟ

"นายรู้ไหมว่าทำไมหมอ Zhang ถึงออกจากหมิงถิง?"
"...ไม่รู้ เขาไม่เคยบอก ฉันก็ไม่เคยถาม"
"เพราะเขาอยากรักษาทุกคน ไม่ใช่รักษาแค่ใครคนเดียว"

ชายคนนั้นโยนท่อนไม้เข้ากองไฟแล้วไม่พูดอะไรอีก

สามวันต่อมา Qiuyuan ยืนอยู่หน้ากระท่อมข้างชายคนนั้น หมอกยามรุ่งอรุณปกคลุมทั่วหุบเขาแห่งฉงโจว หยาดน้ำค้างยังไม่ทันซึมผ่านงอบบนศีรษะ ไม่มีควันลอยจากปล่องเตา มีเพียงแสงรุ่งอรุณที่ค่อยๆ สาดเข้ามา

"เขาคงบอกเจ้าแล้วสินะว่าทำไมฉันถึงออกจากหมิงถิง... ฮึ
ชายจากกรมปราบปรามคนนั้น... ก็เหมือนฉัน เป็นคนดื้อดึง แต่บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่เขาโน้มน้าวเจ้าได้
โลกนี้กว้างใหญ่เกินกว่าที่ฉันจะช่วยทุกชีวิตได้ แต่ชายคนนั้น Liang Dongyuan... เขาคือคนในราชสำนักที่สามารถ 'ช่วย' ผู้คนได้จริงๆ
ถึงเวลาแล้ว ไปเถอะ หากยังยืนอยู่ที่นี่ ก็มีแต่จะทำให้คนไข้ของฉันหวาดกลัวแหละ"

หมอ Zhang ตบบ่า Qiuyuan เบาๆ แล้วเดินกลับเข้ากระท่อมโดยไม่หันกลับมาอีกเลย ไม่เปิดโอกาสให้ Qiuyuan ได้ตอบกลับอะไรเลย

หลายปีต่อมา Qiuyuan ยังคงจำเช้าวันนั้นได้ดี เช้าที่เขาก้มกราบอยู่บนทางดินที่เหยียบจนเรียบจากรอยเท้าของคนไข้นับไม่ถ้วน

"ขอบคุณนะหมอ Zhang ... ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง"

เสียงโซ่เหล็กกระทบกันดังในห้องขัง

Qiuyuan นั่งอยู่ในนั้น ไม่ต่างอะไรจากเจ้าหน้าที่ทุจริตและโจรที่เขาเคยจับขังในอดีต

"เปิดประตู"
"ตะ แต่ว่า ท่านรัฐมนตรี Lin การประหารกำลังจะเริ่มแล้ว..."
"ฉันบอกให้เปิดประตู"

เสียงเหล็กเสียดดังครืดเมื่อประตูลูกกรงเลื่อนเปิดออก ชายคนหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกลิ่นเหล้าและอาหารอ่อนๆ

"จะเอาอะไรอีก? เจ้าจะอยู่ควบคุมกระทรวงพินิจจักรดาราที่นี่ด้วยงั้นหรือ?"
"ขออภัยท่านรัฐมนตรี... ผมแค่ทำตามหน้าที่เท่านั้น"
"ก็ดี งั้นเจ้าคงรู้ว่าตามกฎของกระทรวงพินิจจักรดารา จะต้องสอบสวนนักโทษทุกคนก่อนประหาร และตอนนี้ ฉันก็ต้องทำหน้าที่ของฉันเหมือนกัน ออกไปให้หมด"
"น้อมรับคำสั่ง..."
"ล็อกประตูด้วย ฉันจะเรียกเจ้าเองเมื่อเสร็จธุระ"

เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงพวกเขาสองคนในห้องขัง

"การประหารจะเริ่มตอนเที่ยงสี่สิบห้านาที คุณมาเร็วไปหนึ่งชั่วโมงครึ่ง"
"...คุณมาส่งฉันเหรอ นายท่าน Lin?"
"ดื่มก่อนสิ ไว้อาลัยแด่เขาที่จากไป"

Qiuyuan ค่อยๆ ลุกขึ้น โซ่เหล็กหนักหน่วงลากครืดไปตามพื้น เขารับถ้วยมา แต่แทนที่จะดื่ม เขากลับเทเหล้าลงบนพื้น เพื่อเป็นการอุทิศแด่ผู้ล่วงลับ

"เฮ้อ... ตอนที่ Dongyuan สิ้นชีวิตอย่างอนาถ มีเพียงคุณคนเดียวที่อยู่ในเหตุการณ์ เรื่องนี้ร้ายแรงจนถึงขั้นเจ้าหน้าที่ระดับสูงต้องเข้ามาดูแลเอง แต่เมื่อไม่มีร่องรอยใดจากตัวการที่แท้จริง คณะตุลาการก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากโยนความผิดให้คุณ"
"ฉันช่วยนายท่าน Liang ไว้ไม่ได้ ความล้มเหลวนั้นเป็นของฉันเองคนเดียว"
"คุณยังจำปีศาจ... ที่ลอกตัวออกมาจากร่างของ Dongyuan ได้ไหม?"
"แม้มันจะกลายเป็นเถ้าธุลี ฉันก็ไม่มีวันลืมความถี่ของมัน"
"กรมได้ค้นบันทึกทุกฉบับแล้ว แต่ไม่พบว่ามีเรโซเนเตอร์ที่สามารถลอกตัวออกมาจากร่างของผู้อื่นได้เช่นนั้นเลย"
"...ฉันไม่แน่ใจว่าตอนนั้นนายท่าน Liang ยังมีสติหลงเหลืออยู่หรือไม่"
"บางที Dongyuan อาจไม่ใช่ตัวเขาเองอีกต่อไป ตั้งแต่วันที่เขาส่งคุณไปทำคดีที่จินโจว ชายผู้ยึดมั่นในความยุติธรรมอย่างเขา ไม่มีวันสั่งให้ตามล่าข้าราชการผู้น้อยที่ฆ่าทาเซ็ตดิสคอร์ดเพื่อปกป้องชาวเมืองหรอก"
"นั่นคือเหตุผลที่ฉันปล่อยเขาไป ชายคนนั้น Geshu Lin นายท่าน Liang ที่ฉันรู้จักไม่มีวันออกคำสั่งเช่นนั้นแน่นอน"
"Dongyuan มองคุณไม่ผิดจริงๆ หากอยากรู้ความจริงเบื้องหลังการตายของเขา คุณต้องเริ่มต้นจากคดีนั้น แม้ฉันกลัวว่า... คุณคงไม่มีวันไขปริศนาได้ทั้งหมด"
"ฉันฆ่าคนมามากพอแล้ว แต่เพราะคุณ นายท่าน Liang และหมอ Zhang ทำให้ฉันมีชีวิตที่ต่างออกไป แม้เพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่ฉันคงชดใช้บุญคุณนั้นได้ในชาติหน้า"

รัฐมนตรี Lin ก้าวไปยังประตู สีหน้าสงบนิ่ง แต่แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจที่หนักแน่น

"Dongyuan เคยสัญญาไว้ว่าคุณจะไม่ตายในคุก หรือสิ้นลมบนเตียงคนป่วย"
"ตามกฎหมายของหมิงถิง การจะประหารนักโทษอย่างคุณ คณะตุลาการต้องได้รับพระราชโองการที่ลงนามโดยท่านราชันและเซนติเนล และจะประหารคุณได้หลังจากได้รับโองการนั้นหนึ่งชั่วโมง"
"หากไม่มีเอกสารเหล่านั้น ก็ไม่มีใครกล้าประหารคุณ"
"เพราะฉะนั้น Qiuyuan จำไว้ให้ดี... จากนี้ไป เส้นทางข้างหน้าเป็นของคุณเอง แม้จะต้องแลกด้วยชีวิต คุณก็ต้องสืบคดีนี้ให้ถึงที่สุด หากต้องตาย ก็ขอให้เป็นการตายบนเส้นทางแห่งการล้างแค้นให้ Dongyuan"

ห้าปีผ่านไปแล้วนับตั้งแต่เขาหลบหนีจากหมิงถิงและกลายเป็นนักโทษที่ถูกตามล่าทั่วหกนคร

ในขณะที่หมิงถิงยังคงไม่เปลี่ยนแปลง คือยังคึกคักและรุ่งเรือง เสื้อผ้าของเขากลับขาดรุ่งริ่ง เพราะถูกกัดกร่อนจากฝุ่นและน้ำค้างจากการเดินทางข้ามหวงหลงที่ไร้จุดสิ้นสุด รัฐมนตรี Lin จากกระทรวงพินิจจักรดาราล้มป่วยแล้วเกษียณออกจากตำแหน่ง ชายหนุ่มที่เคยรอดจากคมดาบของเขากลายเป็นแม่ทัพคอยรักษาชายแดน แต่กลับหนีไม่พ้นความบ้าคลั่งของเธรโนเดียน

อาจารย์เคยสอนให้เขารู้ว่าเมื่อใดควรชักดาบและเมื่อใดควรเก็บมันไว้ แต่เมื่อเขายับยั้งตน ทุกสิ่งกลับดิ่งลงสู่ก้นเหว

หมอที่เคยช่วยชีวิตเขาเอาไว้เคยบอกว่า ดาบฆ่าคนได้ แล้วก็ช่วยคนได้เหมือนกัน แต่เขากลับช่วยคนที่เขาอยากช่วยไว้ไม่ได้

โชคชะตาเล่นตลกอย่างไม่ลดละ ทุกสิ่งดูเหมือนเปลี่ยนไป แต่จริงๆ กลับไม่เคยเปลี่ยนเลย เขายังตามหาคนที่ฆ่านายท่าน Liang ไม่เจอ แต่เขาไม่เคยหยุดค้นหาความจริง

หากรัฐมนตรี Lin ไม่เล่าเบาะแสจากหัวหน้าแม่ทัพใหญ่ของกระทรวงการสงครามให้เขาฟัง เขาคงไม่กล้ากลับมาที่หมิงถิงอีกครั้ง

"คุณมาแล้วเหรอ"

ท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก มีร่างคนสวมงอบบดบังใบหน้าก้าวออกจากเงาสะพาน

"Scar ผู้คุมแฟรกต์ซิดัส หนีออกจากคุกจินโจวได้ไม่นาน
ข่าวแจ้งว่าเขาปรากฏตัวอยู่แถวเมืองเซปติมอนต์ในรินาซิตา และเป็นอาชญากรที่จินโจวและหวงหลงต้องการตัว"
"คุณจับเขาเองก็ได้นี่"
"แต่รินาซิตาต่างออกไป มีผู้พบเห็นบุคคลที่มีรูปร่างคล้ายเรโซเนเตอร์ของเธรโนเดียนที่นั่น"
"...นั่นเลยทำให้คุณนึกถึงฉันเหรอ?"
"คุณเป็นกุญแจสำคัญในคดีของ Dongyuan, Geshu Lin เป็นกุญแจสำคัญในคดีของคุณ และเธรโนเดียนของจินโจวทำให้ Geshu Lin ล่มสลาย... ตามเงื่อนงำนี้ไป คุณอาจรู้ว่าทำไม Dongyuan ถึงสั่งให้คุณทำเช่นนั้น และ... อาจเจอคนร้ายตัวจริงก็ได้
ทุกอย่างที่เกี่ยวกับแฟรกต์ซิดัสและเธรโนเดียนของรินาซิตาอยู่ในนี้ รับจดหมายที่มีตราประทับของฉันไว้แล้วเริ่มจากจินโจว หลานสาวของคุณที่เป็นองครักษ์ของเจ้าเมืองอยู่ที่นั่น สืบหาให้ได้ว่า Scar หนีออกมาได้อย่างไร แล้วค่อยมุ่งหน้าไปทางตะวันออกสู่รินาซิตา"

Qiuyuan แทบไม่เคยเจอหลานสาวผู้อยู่ห่างไกลคนนี้ อย่าว่าแต่จะเคยสนทนากับเธอเลย เพราะระยะทางที่ห่างไกลกัน เขารู้แค่ว่าเธอเป็นองครักษ์ของเจ้าเมืองที่จินโจว

"เธออาจจะไม่อยากเจอฉัน"
"เธอจะมาเจอคุณ พวกคุณเป็นญาติกัน เธอจะเชื่อคำพูดของคุณ อีกอย่าง... {PlayerName} ก็อยู่ที่รินาซิตา"
"...{PlayerName} เหรอ?"
"ใช่ คุณอาจถาม{Male=เขา;Female=เธอ}ได้ว่าเกิดอะไรที่จินโจว"
"...เข้าใจแล้ว เอามาให้ฉันสิ ฉันจะออกเดินทางทันที"

Qiuyuan หันตัวจะจากไป แต่ร่างที่ยืนอยู่เรียกเขาไว้

"เดี๋ยวก่อน! ในเมื่อกลับมาแล้วก็ไปหา Dongyuan หน่อยสิ ฉันรู้ว่าคุณจุดธูปบนหลุมศพเขาทุกปี"
"ฉันจะหาเบาะแสให้เจอก่อน แล้วค่อยกลับไปสักการะวิญญาณเขา ส่วนนักโทษที่คุณพูดถึง..."
"จับเขาให้ได้ ถ้าจับไม่ได้ก็ฆ่าทิ้งซะ ฉันจะรับมือกับทางคณะตุลาการให้เอง"
"เข้าใจแล้ว"

Qiuyuan พยักหน้าแล้วหายเข้าไปในสายฝนโดยไม่พูดอะไรอีก

เขารู้ว่าตัวเองกำลังแบกรับเกมการเมืองของราชสำนักอยู่ หมิงถิงไม่ยอมส่งใครไปจับ Scar อย่างเป็นทางการ แต่ให้นักโทษอย่างเขาไปจัดการเพียงลำพัง แต่เขาไม่สนใจ เป้าหมายของเขามีอย่างเดียว... นั่นคือการเปิดเผยความจริงที่ถูกปิดบัง

และเมื่อวันนั้นมาถึง... เมื่อการแก้แค้นสำเร็จ เมื่อชดใช้บุญคุณแล้ว... แล้วจะทำอะไรต่อ? นั่นจะใช่ฝักดาบที่เขาแสวงหาหรือไม่?

บางทีหากเขาอายุมากขึ้น เขาอาจได้รู้คำตอบในที่สุด