Roccia

เวทีในกล่อง

[บันทึกของเบเนียร์ หมอประจำคณะละคร - R103] หลังจากสังเกต Roccia มาหลายครั้งและศึกษาพฤติกรรมของเธอ ดูเหมือนว่ารองกัปตันของเราจะมีวิธีสื่อสารกับสิ่งมีชีวิตแปลกๆ อย่างPero นอกจากนี้ การมี Pero เป็นล่ามก็ช่วยให้ Roccia สามารถพูดคุยกับเอคโค่ตัวอื่นๆ ด้วย สิ่งที่น่าสนใจคือดูเหมือนว่าความสามารถของเธอจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เพราะในช่วงแรกนั้น เธอต้องพูดคุยกับเอคโค่ตามปกติ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเธอจะสามารถสื่อสารผ่านคลื่นความถี่ได้แล้ว ปรากฏการณ์นี้เพิ่งจะเกิดขึ้นหลังจากที่เธอเข้าร่วมคณะละครและได้พบกับ Pero ฉันเดาว่าพวกเขาอาจจะมีเรโซแนนซ์ที่สะท้อนถึงกัน ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอได้เรียนรู้ระหว่างทาง ดังนั้นเราน่าจะเรียกเธอว่าเรโซเนเตอร์ที่ได้รับมา ป.ล. ทั้งหมดนี้เป็นเพียงการคาดเดาอย่างสุดความสามารถของฉัน เครื่องมือที่ฉันมีอยู่นั้นไม่เพียงพอที่จะสรุปอย่างแม่นยำว่าเธอเป็นประเภทใดกันแน่ มีความเป็นไปได้อยู่เล็กน้อยว่า Roccia อาจจะไม่ใช่เรโซเนเตอร์ แต่มีความสามารถในการซิงก์กับคลื่นความถี่บางอย่าง ฉันต้องขอเวลาคิดสักหน่อยว่าแบบนั้นจะยังถือว่าเป็นเรโซเนเตอร์หรือเปล่า

[บันทึกของเบเนียร์ หมอประจำคณะละคร - R103] ในระหว่างการทดสอบ Roccia ได้เลือกหอยลายสีขาว สาหร่าย เกลือสีชมพู และน้ำกรองมาทำซุปหอยลาย ซึ่งออกมาเป็นซุปใสที่น่าทาน โดยที่หอยไม่หลุดออกจากเปลือกเลย และเมื่อต้มเสร็จ หอยลายและสาหร่ายก็ดูเหมือนเกาะเล็กๆ หรืออาจจะเป็นกล่องเล็กๆ ที่ลอยอยู่เหนือน้ำซุป ลักษณะของซุปบ่งชี้ได้ว่า Roccia มีประสาทสัมผัสที่เฉียบคม จิตใจสงบ และเธอมีความผูกพันที่แน่นแฟ้นกับคณะละคร ดูเหมือนว่าโอเวอร์คล็อกจะไม่อยู่ที่นี่ ป.ล. การเปลี่ยนจากการประเมินด้วยถ้วยชาเป็นการประเมินด้วยซุปนี้เป็นไอเดียสุดบรรเจิดของ Roccia เอง เพราะซุปทำให้อิ่มท้องกว่า และเมื่อประเมินเสร็จแล้วก็จะมีอาหารเพียงพอสำหรับทุกคน แถมรสชาติก็ไม่เลวด้วย

Battier นักตกปลามือหนึ่งของคณะละครคนเขลาเจอเข้ากับปัญหาในวันที่น่าจะเป็นการออกเรือหาปลาทั่วๆ ไปวันหนึ่ง เขาใช้ฉมวกคู่ใจต่อกรกับทาเซ็ตดิสคอร์ดน้ำที่ดุร้ายซึ่งลากเขาเข้าไปใต้เกลียวคลื่น โชคดีที่ Roccia สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลเมื่อ Battier ไม่กลับมาตามเวลา และได้ระดมสมาชิกของคณะละครให้เป็นทีมช่วยเหลือเล็กๆ อย่างรวดเร็ว พวกเขาออกค้นหาตามน่านน้ำใกล้เคียงจนในที่สุดก็สามารถพา Battier ที่เปียกโชกและเหนื่อยล้าขึ้นฝั่งได้ อย่างไรก็ตาม ฉมวกที่กรำศึกมายาวนานของเขาไม่ได้โชคดีเช่นนั้น เพราะมันยังปักแน่นอยู่ที่สีข้างของทาเซ็ตดิสคอร์ด และถูกกระแสกระแสวนกลืนหายไปพร้อมกัน

เมื่อไม่มีฉมวกคู่ใจ Battier รู้สึกราวกับวิญญาณบางส่วนได้หลุดออกจากร่าง เขาใช้เวลาหลายชั่วโมงในการวางกับดักปลาแต่ก็จับปลาไม่ได้สักตัว ราวกับว่าปลาก็รับรู้ถึงส่วนที่ขาดหายไปของเขาเช่นกัน บางวันเขาได้แต่นอนมองท้องฟ้าอันมืดสลัวบนหาดทรายสีดำของชายฝั่งสแตรนด์ เมฆก่อตัวเป็นปลาที่ล่องลอยไปไกลขึ้นเรื่อยๆ ราวกับต้องการเยาะเย้ยเขา

"อ๊าาาา—!" เขาตะโกนใส่ท้องฟ้าด้วยความฉุนเฉียวอย่างช่วยไม่ได้

ทันใดนั้น ราวกับฟากฟ้ารับรู้และต้องการปลอบประโลมเขา หมู่เมฆก็ค่อยๆ แยกออกจากกันทีละชั้น และเริ่มมีแสงสว่างเล็ดลอดออกมา เปลี่ยนท้องฟ้าให้เป็นทะเลที่ส่องประกาย ฉมวกที่หายไปของเขาปรากฏขึ้นอีกครั้งกลางท้องฟ้าและค่อยๆ ร่อนลงมาดุจของขวัญที่สวรรค์ประทานให้ ฉมวกที่เปล่งประกายสะท้อนแสงอาทิตย์สีทองตกลงมาสู่มือของเขาราวกับว่ามันไม่เคยจากไปไหน และในเวลาเดียวกันนั้น ฝูงปลาก็กลับมารายล้อมเขาอีกครั้ง พวกมันกระโดดโลดเต้นทั้งในน้ำและกลางอากาศ

Battier ที่ใจฟูจากเหตุการณ์อัศจรรย์ดังกล่าวแบกตาข่ายที่เต็มไปด้วยสัตว์น้ำที่จับได้กลับไปยังคณะละคร ซึ่ง Roccia กับPeroได้นำไปทำเป็นอาหารมื้อใหญ่ ไม่ว่าจะเป็น ปลาหมึกย่าง ซุปครีมหอยลาย สเต๊กปลาพริกไทย และอีกมากมาย บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของอาหารทะเลขณะที่ทุกคนมารวมตัวกันหน้ากองไฟ หัวเราะและกินอาหารร่วมกัน บางคนนำไม้เสียบปลามาถือเป็นดาบเพื่อแสดงโชว์เล็กๆ ที่ทำให้ทุกคนหัวเราะจนท้องแข็ง การได้เห็นทุกคนร่าเริงทำให้ Battier รู้สึกถึงความอบอุ่นภายในใจ ซึ่งก็คือความสุขที่เรียบง่ายของการเป็นที่ต้องการ และความตื่นเต้นที่ได้ตกปลาให้กับผู้คนที่เห็นคุณค่าในตัวเขาอย่างแท้จริง

ขณะที่คนอื่นๆ กำลังสนุกสนานกับงานเลี้ยงอยู่นั้น Roccia ก็ส่งยิ้มให้ Pero อย่างรวดเร็วก่อนจะซ่อนคลาวด์แคสเตอร์ที่พวกเขาใช้ก่อนหน้านี้ไว้ในกองหญ้า ในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านอุปกรณ์ประกอบฉาก เธอรู้ดีว่าสิ่งของบางอย่างมีความหมายต่อผู้คนมากแค่ไหน และไม่ว่าจะยากลำบากเพียงใด เธอก็จะหาทางนำสิ่งของที่หายไปกลับคืนสู่เจ้าของให้ได้เสมอ ไม่ว่าจะจากทะเลหรือท้องฟ้าก็ตาม โดยหลังจากขัดเงาสิ่งของเหล่านั้นจนแวววาวแล้ว เธอจะวางแผนการกลับมาพบกันอีกครั้งที่ทั้งอบอุ่นหัวใจและเร้าอารมณ์ เหมือนกับที่เธอนำฉมวกทองคำมาคืนให้ Battier

ตั้งแต่วันนั้น คณะละครก็มีการแสดงใหม่: Battier กับฉมวกทองคำ ซึ่งเหล่าทีมงานเพลิดเพลินไปกับการนำเรื่องราวอันน่าอัศจรรย์นี้กลับมาแสดงใหม่พร้อมปลาย่างในมือและหัวใจที่เปี่ยมด้วยเสียงหัวเราะ

ผู้ที่จะเป็นรองกัปตันของคณะต้องพิสูจน์ว่าสามารถรับมือกับพายุที่โหมกระหน่ำได้ทุกรูปแบบ ดังนั้นรองกัปตันทุกคนจะต้องผ่านการทดสอบ ซึ่งก็คือการเดินทางสุดแสนอันตรายที่นำโดยนายท้ายเรือที่ดีที่สุดของคณะ สำหรับ Roccia แล้ว นายท้ายเรือของเธอจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก Tina

แม้จะมี Roccia น้อยอยู่บนเรือ แต่ Tina ก็ยังคงควบคุมเรือด้วยมือที่มั่นคงและมุ่งหน้าตรงเข้าสู่ใจกลางพายุที่กำลังก่อตัวโดยไม่เกรงกลัวต่อคลื่นที่มืดมิดและบ้าคลั่ง

ในตอนแรก Roccia ก็ดูไม่สะทกสะท้าน เธอหยิบสคริปต์ฉบับหนึ่งของPeroออกมาอ่านอย่างสงบนิ่งราวกับอยู่ที่เต็นท์ของคณะละครมากกว่าบนเรือที่โคลงเคลงอยู่ท่ามกลางพายุ เธอซับน้ำทะเลบนใบหน้า และอ่านบทละครที่ Pero เตรียมไว้ราวกับเป็นกิจวัตรที่ฝึกฝนมาอย่างดี ประสบการณ์หลายปีในการสร้างอุปกรณ์ประกอบฉากและการแสดงบนเวทีทำให้เธอปรับตัวได้ง่าย และช่วงเวลาที่อยู่กับ Pero ก็สอนให้เธอเข้าใจและตอบสนองต่อความถี่อันละเอียดอ่อนของเรือเอคโค่ได้

แต่เมื่อพวกเขาไปถึงส่วนลึกของพายุ ดวงตาเรืองแสงจางๆ ก็เริ่มโผล่ขึ้นมาบนผืนน้ำอันมืดมิด และมีเสียงกระซิบชวนขนลุกลอยไปตามสายลม ท่าทางที่แน่วแน่ของ Roccia ก็เริ่มสั่นคลอน เธอเก็บสคริปต์และจับขอบห้องโดยสารไว้ด้วยมือที่สั่นเทา ในที่สุด แม้แต่ Tina ผู้แข็งกร้าวก็สังเกตเห็น Roccia ที่กำลังกลัวจนตัวสั่น Tina ไม่รู้ว่าจะปลอบใจเธออย่างไรจึงเปล่งเสียงร้องเพลงออกมา เสียงอันหนักแน่นและมั่นคงของเธอก้องกังวานไปทั่วเรือเอคโค่ สิ่งเดียวที่เธอทำได้ในสถานการณ์เช่นนี้คือการบังคับเรือแล่นผ่านทะเลคลั่งไปอย่างมั่นคง ซึ่งจำเป็นต้องใช้สมาธิอย่างเต็มที่

ทันใดนั้น เธอก็ได้ยินอีกเสียงหนึ่งที่เริ่มร้องเพลงไปด้วยกันอย่างแผ่วเบา Tina หันหลังกลับมาและเห็น Roccia นั่งขดตัวอยู่ใกล้ห้องโดยสารและร้องเพลงคลอด้วยเสียงสั่นเล็กน้อย แม้แววตาจะเต็มไปด้วยความกลัว แต่ Roccia ก็ไม่ลืมหน้าที่ เธอหยิบกล้องโทรทรรศน์ออกมามองหาเส้นทางในขอบฟ้าอันมืดมิด Tina ร้องเพลงด้วยเสียงที่ดังขึ้นและผสานกับเสียงร้องที่นุ่มนวลของ Roccia จนกลบเสียงกระซิบอันน่าสะพรึงกลัวที่อยู่รอบตัวจนสนิท เมื่อพบกระแสน้ำที่เหมาะสม เรือก็เล่นฝ่าพายุฝนฟ้าคะนองออกสู่แสงแรกของเช้าวันใหม่

เมื่อกลับขึ้นฝั่ง ใบหน้าของ Roccia ยังคงสงบนิ่งและสุขุมเช่นเคย นับแต่วันนั้นเป็นต้นมา รองกัปตัน Roccia ก็คอยนำทางให้การเดินเรือทุกครั้งด้วยมือที่มั่นคง และนำพาผู้คนกลับบ้านอย่างปลอดภัยเสมอ

"Roccia เหรอ?" เมื่อถูกถามถึงรองกัปตันในภายหลัง Tina ผู้มีชื่อเสียงด้านความตรงไปตรงมาก็ตอบด้วยใบหน้ายิ้มกว้างและดวงตาที่เปล่งประกายแห่งความภาคภูมิใจว่า "เธอแข็งแกร่งและพึ่งพาได้ เป็นเด็กดีที่สมควรได้รับความรักและความเอาใจใส่ ส่วนเสียงร้องเพลงเหรอ เอาเป็นว่าไม่ถึงกับเพอร์เฟกต์นะ แต่เป็นเสียงร้องจากหัวใจเลยล่ะ"

นอกจากดวงดาวระยิบระยับแล้ว สิ่งของที่ Luca น้อยหวงแหนที่สุดก็คือตั๋วเก่าๆ ใบหนึ่ง
Luca ยังไม่ลืมวันที่เธอได้รับตั๋วจาก Roccia หลังจากที่คณะละครได้ช่วยเหลือเธอจากชายฝั่งสแตรนด์ Roccia เป็นคนใจเย็นและมั่นคง แม้ว่าตัวเธอเองไม่น่าจะอายุมากกว่า Luca นัก แต่ Roccia ก็สามารถจัดการได้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการช่วยเหลือผู้แสวงบุญที่หลงทางซึ่งลอยมาเกยตื้น ทำอาหารให้คณะละคร บันทึกช่วงเวลาสนุกๆ เก็บเปลือกหอยและลูเซียนไนต์ หรือแม้แต่เติมกระสุนปืนจำลอง และแน่นอนว่าการปลอบประโลมเด็กใหม่ที่ชอบคิดถึงบ้านอย่าง Luca ก็เป็นหน้าที่ของเธอเช่นกัน

วันหนึ่ง Luca เงยหน้าขึ้นมอง Roccia พร้อมสะอื้นไห้ มือเล็กๆ ของเธอกำตั๋วไว้แน่น "ฉันคิดถึงแม่ Roccia ... ฉันอยากกลับบ้านไปหาแม่ แต่ฉันมีตั๋วแค่เที่ยวเดียว และมันก็หายไปแล้ว..."

ตั๋วในมือของเธอเขียนด้วยลายมือที่สวยงามว่า "ตั๋วเที่ยวเดียวไปยังแดนมหัศจรรย์" และมีดอกไม้เล็กๆ ประดับอยู่ตามขอบ

Roccia รู้ทันทีว่าเรื่องนี้มีที่มาที่ไปอย่างไร ภาคีซึ่งเนรเทศผู้ที่ท้าทายอำนาจของตนคนแล้วคนเล่านั้นไม่มีทางมีเมตตาพอที่จะทำตั๋วที่แสนอบอุ่นเช่นนี้ เธอมั่นใจว่าแม่ของ Luca เป็นผู้ทำตั๋วใบนี้ขึ้นมาเองด้วยหวังที่จะช่วยให้เธอสบายใจบ้างไม่มากก็น้อย Roccia ต้องการเผยความจริงให้เธอรู้ "Luca ภาคีไม่ได้ทำตั๋วพวกนี้ให้เธอหรอกนะ สังเกตลายมือสิ คนที่ทำตั๋วนี้น่าจะเป็นผู้หญิงที่ใจดีนะ... และเป็นผู้หญิงที่รักเธอ" "แม่เธอเป็นคนทำตั๋วนี้ให้เธอนะ Luca พวกเขาพาเธอกลับบ้านไม่ได้แล้ว เพราะงั้นต่อให้ตั๋วหายไปก็ไม่เป็นไรหรอกนะ"

แต่เธอก็รู้ว่าการพูดเช่นนั้นมีแต่จะทำให้ Luca ร้องไห้หนักขึ้นไปอีก

Roccia ให้เวลาคิดชั่วครู่ก่อนจะปลีกตัวไป ไม่นานนักเธอก็กลับมาพร้อมตั๋วใบใหม่ "ตั๋วเที่ยวกลับ" ที่ตกแต่งด้วยดอกไม้ทาสี เปลือกหอย และตราประทับที่วาดด้วยมือซึ่งเขียนว่า "มาถึงแดนมหัศจรรย์แล้ว"

ใบหน้าของ Luca ชื่นมื่นขึ้นทันทีที่เธอได้รับตั๋วใบใหม่ เธอยิ้มกว้างและจับตั๋วแน่นราวกับกลัวว่ามันจะหลุดลอยไปอีกครั้ง

ในฐานะเซียนอุปกรณ์การแสดงของคณะละคร Roccia สามารถสร้างสิ่งของเช่นนี้ได้อย่างง่ายดาย แต่ความสำคัญของมันนั้นเหนือกว่างานประดิษฐ์ทั่วไป เธอยังจำได้เมื่อครั้งที่Peroเคยทำแบบเดียวกันให้เธอเมื่อเธอเพิ่งมาถึงเกาะ บางครั้งแค่กระดาษชิ้นเล็กๆ ก็เพียงพอที่จะจุดประกายความหวังให้แก่ผู้คน

Roccia น้อยทอดกายนอนอย่างอ่อนล้าบนชายฝั่งสแตรนด์ เบื้องหลังเธอคือเศษซากของเรือผู้แสวงบุญของเธอที่ถูกคลื่นทะเลบดขยี้จนแหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย สายตาที่พร่าเลือนของเธอมองเห็นภาพเลือนรางของทาเซ็ตดิสคอร์ดที่กระจายตัวอยู่ทั่วผืนน้ำ นี่คงเป็นจุดสิ้นสุดของ "การแสวงบุญ" ของเธอแล้วสินะ... เธอหลับตาลงเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่เธอคิดว่าจะเป็น "ทัณฑ์สวรรค์"

อย่างไรก็ตาม ความตายไม่ได้มาเยือนอย่างที่เธอคาดการณ์ เพราะสิ่งที่เธอได้ยินนั้นมีเพียงเสียงลมและเสียงร้องเบาๆ ในอากาศ เมื่อเธอลืมตาขึ้น เธอก็พบว่าตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับกล่องประหลาดที่กำลังยื่นแขนอันยาวเหยียดมาหาเธอ พร้อมกับมือที่ยื่นโอกาสครั้งที่สองในชีวิตให้กับเธอ

ในช่วงแรกที่ Roccia เพิ่งเข้าร่วมคณะละครนั้น เธอรู้สึกสับสนเนื่องจากสิ่งที่เธอพบเห็นนั้นท้าทายโลกใบเล็กๆ ที่เธอเคยรู้จัก และไม่นานนักเธอก็ได้รู้ว่าตนเองถูกเนรเทศเพียงแค่เพราะเธอร้องเพลงจากละครต้องห้าม ในความทรงจำของเธอนั้น รากูนน่าเคยมีชีวิตชีวาด้วยละคร ดอกไม้ และอิสรภาพ แต่ตอนนี้ความทรงจำดังกล่าวได้เลือนหายไปทั้งสิ้นแล้ว เหลือเพียงคำโกหกของภาคีและเปลือกที่กลวงเปล่าของความทรงจำของเธอเอง การเดินทางแสวงบุญที่เธอเคยศรัทธานั้นเป็นเพียงกลอุบายที่ห่อหุ้มด้วยคำสัญญาลวง และสิ่งที่เรียกว่า "ตั๋วเที่ยวกลับ" ก็มีไว้หลอกเด็กอย่างเธอเท่านั้น ทุกสิ่งที่เธอรักได้พังทลายลงเพียงชั่วข้ามคืน Roccia เริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่าความรักที่เธอมีต่อละครนั้นยังมีคุณค่าอะไรอีกหรือ? แต่เมื่อเธอติดอยู่บนเกาะร้างเช่นนี้ เธอก็ไม่พบสิ่งอื่นใดที่จะช่วยสร้างโลกของเธอขึ้นมาใหม่

"เปโร เปโร!" กล่องประหลาดยื่นตั๋วใบเล็กที่ตกแต่งด้วยเปลือกหอยทาสีให้เธอ บนตั๋วมีข้อความที่เขียนด้วยมือว่า "เที่ยวกลับ"

"เปโร เปโร!" มันส่งบทละครที่เก่าจนเป็นสีเหลืองให้เธอ บทละครนั้นเปี่ยมด้วยเรื่องราวของรากูนน่าและเนื้อเพลงเกี่ยวกับอิสรภาพ

"เปโร เปโร!" ชิ้นต่อมาคือหน้ากากที่ทำขึ้นอย่างสวยงาม มีลวดลายที่วาดอย่างประณีตและประดับด้วยไข่มุกและเปลือกหอย

"เปโร เปโร!" กล่องประหลาดยื่นมือมาหาเธออีกครั้งเพื่อเชื้อเชิญให้เธอเข้าร่วมการแสดงครั้งต่อไปของคณะละคร ทันใดนั้น เสียงสดใสของ Tina ก็ดังขึ้น Bardolino ลอยอยู่ในอากาศพร้อมกับลูกโป่งและกลีบดอกไม้ที่โปรยลงมา Brant เกาะเชือกเหวี่ยงตัวลงมาพร้อมป้ายต้อนรับขนาดใหญ่ และPeroก็ยิงปืนคอนเฟตติเพื่อเชิญเธอขึ้นเวที การต้อนรับที่มีชีวิตชีวาและวุ่นวายนี้เป็นครั้งแรกที่ Roccia ได้สัมผัสกับการแสดงที่แตกต่างจากที่เธอเคยรู้จัก และเป็นการแสดงที่เปี่ยมด้วยความสุขอย่างแท้จริง

จากนั้นเป็นต้นมา Roccia ก็เริ่มสร้างโลกของเธอขึ้นใหม่ผ่านบทละครที่เก็บไว้ในกล่องของ Pero เธอมองว่าเวทีใหญ่ของรากูนน่าเป็นสถานที่ที่มีการควบคุมอย่างเข้มงวด ซึ่งอนุญาตให้ขับร้องได้เฉพาะบทเพลงที่สอดคล้องกับหลักคำสอนของภาคีเท่านั้น แต่การอยู่ท่ามกลางเหล่า "คนเขลา" ของเธอ ณ ที่แห่งนี้ ในที่สุดเธอก็สามารถแสดงความรู้สึกทั้งหมดออกมาได้อย่างอิสระ ทั้งความสุข ความโกรธ และความเศร้า พวกเขากำลังสร้างบ้านหลังใหม่ด้วยความร่วมมือของทุกคน

ตอนนี้ Roccia ทำงานอย่างมั่นใจระหว่างฐานที่มั่นของคณะละครและชายฝั่งสแตรนด์ เธอประสานงานอย่างรอบคอบเพื่อช่วยเหลือผู้แสวงบุญใหม่และดูแลรักษาท่าเรือที่ปลอดภัยนี้ให้ทำงานต่อไป แม้จะเป็นงานเล็กๆ ก็เป็นส่วนประกอบของบ้านที่เธอกำลังสร้างขึ้น และเป็นสถานที่ที่เธอจะได้เป็นส่วนหนึ่ง มีสิ่งต่างๆ ให้ทำ และมีความสุขในที่สุด

คณะละครคนเขลาเป็นที่ที่ผู้คนเข้ามาและจากไป แต่ละคนล้วนมีเรื่องราวที่เป็นแรงบันดาลใจให้กับการแสดงอันมีชีวิตชีวาของ Roccia ไม่ว่าจะเป็น "Battier กับฉมวกทองคำ" "Tina ผู้นำทางเสียงโซปราโน่" " Brant กัปตันจอมขบถ" และ "Peroกล่องพิศวง" ล้วนสร้างชื่อจนเป็นตำนาน จนถึงตอนนี้ เธอและทีมงานได้จัดการแสดงไปแล้วกว่าสองร้อยรอบ ส่องสว่างทั่วทุกมุมของเกาะสุสานคร่ำครวญ

เนื่องจากคณะละครไม่ได้มีทรัพย์สินมากมายนัก ดังนั้น Roccia ในฐานะเซียนอุปกรณ์การแสดงจึงกลายเป็นปรมาจารย์ด้านการเปลี่ยนสิ่งของในชีวิตประจำวันให้กลายเป็นเวทมนตร์แห่งละครเวที ตัวอย่างเช่น ฉมวกทองคำของ Battier เคยรับบทเป็นคทาของอัครสังฆราช ดาบของ Questless Knight และแม้กระทั่งกริชของ La Guardia มาแล้ว ส่วนเรือเอคโค่ก็เคยเล่นมาแล้วทุกบทบาทตั้งแต่เรือชูชีพไปจนถึงรองเท้าบูทของยักษ์กังหันลมและแม้กระทั่งดวงตาของสัตว์ประหลาดแห่งท้องทะเล

Roccia กับ Pero สำรวจทุกตารางนิ้วของฐานที่มั่นของคณะละครรวมถึงพื้นที่ชายหาดทั้งหมดของเกาะมาแล้วหลายปี พวกเขาเก็บรวบรวมลูเซียนไนต์จากชายฝั่งสแตรนด์มานับไม่ถ้วน และเห็นพระอาทิตย์ขึ้นหลายพันครั้ง พวกเขาติดอยู่ที่นี่เป็นเวลานานเกินไปเช่นเดียวกับคนอื่นๆ แม้ว่าคณะละครจะเป็นที่พักพิงอันอบอุ่นสำหรับสมาชิกทุกคน แต่สุดท้ายแล้ว บางคนก็ยังคงฝันถึงขอบฟ้าอันไกลโพ้น ขณะที่บางคนโหยหาบ้านที่พวกเขาจากมา

เมื่อเสียงเพลงที่ทุกคนรอคอยอย่างยาวนานของงานคาร์นิวัลล่องลอยข้ามทะเลจากรากูนน่า พร้อมด้วยช่อมะกอกที่เฉลิมฉลองให้กับรางวัลลอเรลที่ได้ครองมงกุฎ คณะละครคนเขลาก็สัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดของความคิดถึงบ้านที่ไม่อาจปฏิเสธได้

Roccia มีความทรงจำวัยเด็กที่เลือนราง แต่เมื่อเธอติดตาม Brant และทีมงานไปยังถนนของรากูนน่า กลิ่นหอมกรุ่นที่คุ้นเคยของพิซซ่าอบใหม่ของทรัตโทเรีย มาร์เกริตา และเสียงเพลงที่เล็ดลอดออกมาจากโรงอุปรากรโอดิสซีย์ก็กระตุ้นบางสิ่งในจิตใจส่วนลึกของเธอเช่นเดียวกับคนอื่นๆ

ถนนในเมืองภายใต้ดวงอาทิตย์สีทองบนท้องฟ้าที่สดใสขยายตัวออกราวกับเป็นเวทีที่รอคอยการแสดงของเธอ สายลมที่อ่อนโยนได้พัดกล่องที่เธอใช้ซ่อนตัวมาตลอดให้เปิดออก พร้อมทั้งเชื้อเชิญให้เธอก้าวออกมาสู่โลกอันกว้างใหญ่ Roccia ออกเดินก้าวแรกเข้าสู่รากูนน่าด้วยหัวใจที่มั่นคงและอ้อมแขนที่เปิดกว้างเพื่อต้อนรับอนาคตที่ดีกว่าเดิม

ในฐานะรองกัปตันที่พึ่งพาได้ของคณะละครคนเขลา Roccia พร้อมแล้วที่จะนำเสียงหัวเราะและความสุขสันต์กลับมาสู่ถนนของรากูนน่าอีกครั้ง