Sigrika

ถอดรหัสแห่งวัจนนิยาม

"ข้อมูลจากสหพันธ์สเปซเทรค: แฟ้มประวัตินักเรียนสถาบันสตาร์ทอร์ช" "รายงานการตรวจสอบพลังเรโซแนนซ์ RA2326-G" ชื่อนักเรียน: Sigrika มีคุณสมบัติเป็นซิงโครนิสต์หรือไม่: ไม่ สรุปพลังเรโซแนนซ์: จากตัวอย่างทดสอบเส้นโค้งราเบลล์ พบว่ามีคลื่นที่มีแบบแผน มีรอบวงจรที่ชัดเจน จากผลการตรวจสอบจัดอยู่ในประเภทเรโซเนเตอร์โดยกำเนิด ตำแหน่งของสัญลักษณ์ทาเซ็ตอยู่บริเวณด้านหลังของร่างกาย จากแฟ้มประวัติส่วนบุคคลที่ยื่นก่อนเข้าศึกษา และคำบอกเล่าของนักเรียน พบว่าเจ้าตัวมีความเชี่ยวชาญในการถอดความความถี่ที่แฝงอยู่ภายในอักษรรูน และสามารถแปรเปลี่ยนความถี่จากอักษรรูนให้กลายเป็นพลังของตนเองได้ แต่จากคำให้การของเจ้าตัว ความสามารถในการถอดความดังกล่าวยังไม่เชี่ยวชาญนัก ซึ่งขึ้นอยู่กับสภาพจิตใจของเจ้าตัว และระดับความเข้าใจต่อรูนเป็นสำคัญ "ในด้านการถอดความหมายของอักษรรูน Sigrika มีพรสวรรค์โดดเด่นที่ไม่เหมือนใคร แต่ต้องระวังไม่ให้พรสวรรค์นั้นทำลายตัวเธอเอง"

ภาพจากการทดสอบกราฟคลื่นราเบลล์ของตัวอย่างที่ทดสอบ พบว่าเป็นคลื่นทรงฟันเลื่อยที่ไร้ระเบียบ ความกว้างของคลื่นค่อนข้างใหญ่ ลักษณะคลื่นบางส่วนอยู่ในสภาพพร่าเลือน สามารถสังเกตเห็นลักษณะคลื่นที่ผิดปกติได้ ผลประเมินจุดวิกฤตโอเวอร์คล็อก: จุดวิกฤตของโอเวอร์คล็อกอยู่ในระดับปกติ ความเสถียรต่ำ มีความเสี่ยงต่อการโอเวอร์คล็อกในระดับหนึ่ง ไม่พบประวัติการโอเวอร์คล็อกในอดีต เส้นโค้งราเบลล์อยู่ในสภาวะเสถียร จำเป็นต้องเข้ารับการให้คำปรึกษาด้านจิตใจเป็นประจำ "นักเรียน Sigrika กดดันตัวเองมากเกินไป หากเธอผ่อนคลายลงบ้าง จะมีความเสถียรมากขึ้น" "...แต่ที่สถาบันสตาร์ทอร์ชก็มีเด็กแบบเธออยู่ไม่น้อยเหมือนกัน ก็จริงนะ ต่อให้มีพรสวรรค์มากแค่ไหน พอมาอยู่ที่นี่ก็จะพบว่า สิ่งที่เรียกว่าพรสวรรค์นั้น ทำให้คุณมีผลการเรียนที่ดีขึ้นเล็กน้อยสำหรับบางวิชาเท่านั้น" "อย่างไรก็ตาม ฉันไม่อยากให้นักเรียนถูก 'คะแนน' 'พรสวรรค์' หรือ 'ความสามารถ' มาผูกมัดพวกเขาไว้ พวกเขาควรมีอิสระในชีวิตมากกว่านั้น"

"หนูกลับมาแล้วค่ะ..." เมื่อสิ้นเสียงปิดประตูของ Sigrika ก็มี Kronapuff ตัวตุ๊ต๊ะเหมือนลูกบอลตัวหนึ่งโผสู่อ้อมอกของเธอ จนเธอต้องถอยหลังไปสองก้าว "ไงจ๊ะ Gara อยู่บ้านสนุกไหม? ดูเหมือนเธอจะจ้ำม่ำขึ้นนะเนี่ย กินเยอะไปหรือเปล่า? เอาละๆ ปล่อยฉันก่อนน้า แล้วคุณแม่ล่ะ? ไม่เป็นไร อย่าเพิ่งบอกนะ ฉันได้กลิ่นแล้ว!" Sigrika รีบวิ่งเข้าไปในครัว สลัดความเหนื่อยล้าทิ้งไว้ข้างนอก เพียงเพราะเห็นสตูว์เนื้อรมควันที่กำลังเคี่ยวอยู่ในหม้อ
"กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ?" แม่เหลือบมองเธอ "ทำไมเนื้อตัวมอมแมมอีกแล้วล่ะ ไปไล่ตามนกกับเพื่อนมาอีกแล้วใช่ไหม? อีกไม่กี่วันก็จะต้องรับพรจากแกนปฏิกรณ์แล้วนะ ถึงตอนนั้นก็จะถือว่าลูกเป็นผู้ใหญ่แล้ว เลิกวิ่งเล่นไปทั่วแบบนี้ซะทีสิ ไม่มีมาดของ 'ผู้ประจักษ์สุริยะ' เลยสักนิด"
"เปล่าซะหน่อยค่ะ แค่ไปช่วยป้า Astrid เลี้ยงสัตว์เอง ไม่ได้วิ่งเล่นไปทั่วสักหน่อย"
แม่บีบแก้มเธอเบาๆ พลางมองสีหน้าที่เปลี่ยนเป็นบูดบึ้งของ Sigrika แล้วหัวเราะ "เอาละๆ ไปล้างมือเถอะ เดี๋ยวพ่อกลับมา เราจะได้กินข้าวกัน"
"ค่ะ!" Sigrika เองก็เผยรอยยิ้มออกมา เธอล้างมือจนสะอาด แล้วหยิบถ้วยชามจากตู้มาวางบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ
พอพ่อกลับมา ครอบครัวเล็กๆ ของเธอก็ได้ทานมื้อเย็นที่เรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น
บนโต๊ะอาหาร Sigrika นับของขวัญที่พ่อนำกลับมาฝาก เช่น เครื่องประดับผมทรงดอกไม้ เม็ดแก้วใสวิบวับ และบล็อกสี่เหลี่ยมที่ไม่รู้จะเอาไปทำอะไร เธอเก็บของฝากเหล่านี้ไว้ และฟังแม่บ่นที่พ่อซื้อของแปลกๆ พวกนี้กลับมาอีกแล้ว พ่อเกาหัวพร้อมอธิบายอยู่นาน จากนั้นก็ชวน Sigrika เปลี่ยนเรื่องคุย "การทดสอบครั้งหน้าลูกมั่นใจไหม?"
"มั่นใจค่ะ" Sigrika ตอบกลับทันที เธอชอบที่ได้อยู่กับครอบครัวแบบนี้ แม้ว่าบางครั้งพ่อและแม่จะขี้บ่นไปบ้าง แต่เธอก็ไม่เคยรู้สึกรำคาญเลย เพราะเธอรู้ว่านั่นคือความคาดหวัง และความรักของพวกเขา
พ่อแม่อยากให้เธอเป็นผู้ประจักษ์สุริยะที่โดดเด่น พวกเขาอยากให้เธอใช้พรสวรรค์ช่วยเหลือผู้อื่น และยิ่งกว่านั้น อยากให้เธอเป็นคนที่ดีเลิศ เธอรู้ว่าต้องทำอย่างไรเพื่อไม่ให้พวกเขาผิดหวัง จึงขยันศึกษาอักษรรูนและเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ทุกวัน แม้ว่าจะเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้างแต่เธอก็เต็มใจ ทว่าเมื่อวันแห่งการทดสอบมาถึง เธอก็ยังรู้สึกตื่นเต้นอยู่ดี
"ไม่ต้องตื่นเต้นนะ Sigrika ต้องทดสอบผ่านแน่นอน เพราะถึงยังไงลูกก็จะต้องไปสถาบันสตาร์ทอร์ชอยู่ดี การทดสอบที่นั่นเยอะกว่านี้อีกนะ"
"ค่ะ!" เธอพยายามไม่แสดงความประหม่าออกมา ความเหนื่อยล้าเหล่านั้นทิ้งมันไว้ข้างนอกก็พอ ตอนนี้กินมื้อเย็นให้เต็มที่เถอะ เพราะสตูว์จานนี้หอมอร่อยมาก


"จริงสิ แม่คะ ทำไมหนูรู้สึกว่า Gara อ้วนอีกแล้วล่ะ หนูจะอุ้มไม่ไหวแล้วนะเนี่ย"
"ลูกไปถามพ่อดูสิ"
"พ่อคะ?"
"ฮ่าๆ น่าจะ... เผลอให้อาหารเยอะไปหน่อยน่ะ"

อักษรรูนปรากฏขึ้นต่อหน้าเธอ ราวกับดวงอาทิตย์ที่กำลังเคลื่อนขึ้นเหนือขอบฟ้า
มีคนเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่า อักษรรูนไม่ได้เป็นเพียงตัวอักษรไร้มิติ มันควรจะมีมิติล้ำลึกดั่งเช่นที่เห็นในตอนนี้ ดวงอาทิตย์เล็กๆ นี้กำลังเคลื่อนขึ้นและแผ่ขยายรังสี สาดแสงสว่างทั้งหมดของมันไปยังทุกสิ่งรอบตัวอย่างเอื้อเฟื้อ
Sigrika มองทุกอย่างที่เกิดขึ้นอย่างเงียบๆ ถ้าให้อธิบายถึงสิ่งนี้ เธอจะบอกว่าเป็นเพราะอักษรรูนมีความหมาย เธอเพียงถอดความหมายของอักษรรูนออกมา เพื่อให้มันปรากฏในโลกแห่งความเป็นจริง
"แค่ถอดความหมายงั้นเหรอ?" เธอเอ่ยเสียงเบา
ทุกคนต่างเรียกสิ่งนี้ว่า "พรสวรรค์" ของเธอ ราวกับว่าเธอเกิดมาพร้อมความสามารถในการอ่านความหมายของอักษรรูน และใช้พลังที่อยู่ในนั้นได้ ดังนั้นเธอต้องนำความสามารถนี้ไปใช้กับเรื่องอื่นๆ ได้เป็นอย่างดี เธอต้องคำนวณวงโคจรของดวงดาวได้อย่างแม่นยำ และทำทุกสิ่งที่ผู้ประจักษ์สุริยะสามารถทำได้
แต่… นั่นก็แค่ "พรสวรรค์" ซึ่งหมายความว่า… เธอสามารถทำได้ดีที่สุดเพียงแค่ด้านนี้ด้านเดียวเท่านั้น เธอสามารถนำความหมายของอักษรรูนมาถ่ายทอดได้ แต่ไม่ได้เข้าใจแก่นแท้ของมันอย่างสมบูรณ์ ทำไมอักษรรูนถึงสามารถบรรจุพลังได้มากขนาดนี้? เงาพร่าเลือนที่เธอมองเห็นเวลาสัมผัสมันคืออะไร? และเสียงบางส่วนที่เธอได้ยินเวลาตีความนั้น มันหมายถึงอะไร?
เธอไม่รู้เลย
ขณะที่ยืนรอให้ตัวเองถูกประทับ "พรแห่งแกนปฏิกรณ์" เธอเคยมีความหวังเล็กๆ ว่า ถ้าได้รับพรนี้จะถือว่าได้ผ่าน "พิธีบรรลุนิติภาวะ" แล้วก็จะเข้าใจทุกอย่างเอง ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้
อักษรรูนเพียงปรากฏขึ้นต่อหน้าเธอ แม้มันจะเปล่งแสงดุจตะวัน แต่ก็ไม่มีสิ่งใดพิเศษไปมากกว่านั้น
และนี่คือ "พรสวรรค์" ของเธอ "พรสวรรค์" ที่หมายความว่ามันมีเพียงเท่านี้ และไม่มีอะไรมากไปกว่านี้ สิ่งที่มากกว่าพรสวรรค์ ก็คือเธอต้องวิเคราะห์และหาคำตอบด้วยตัวเอง
แม้ว่าพรสวรรค์ จะเป็นดั่ง "เงา" ที่ทอดทาบทับลงมายังตัวเธอจาก "เบื้องบน" ก็ตาม
ทว่าตอนนี้ เธอเองก็จับต้นชนปลายไม่ถูกเช่นกัน

ทุ่งน้ำแข็ง
Sigrika มองไปยังฝูง Exoswarm ที่ไร้คนดูแลกำลังเร่ร่อนอยู่บริเวณไม่ไกล พลางทอดถอนใจเบาๆ
เธอตามพวกมันมาตลอดทั้งคืนแล้ว
เธอใช้เวลาทั้งคืน กว่าจะทำให้ฝูง Exoswarm เหล่านี้หลุดพ้นจากสภาวะคลุ้มคลั่ง ตอนนี้พวกมันได้เพียงเดินร่อนเร่บนทุ่งน้ำแข็งอย่างไร้ทิศทาง แต่ Sigrika รู้ดีว่านี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลย พวกมันกำลังเดินวนบนทุ่งน้ำแข็งอย่างไร้จุดมุ่งหมาย ชิ้นส่วนบางอย่างที่มีหน้าที่ออกคำสั่ง และกำหนดทิศทางของพวกมันเสียหาย และไม่รู้ว่าเมื่อใด พวกมันจะกลับเข้าสู่ความคลุ้มคลั่งอีกครั้ง เมื่อถึงตอนนั้น ชุมชนชาวโรญาที่อยู่ใกล้ที่สุดจะตกอยู่ในอันตราย
นี่คือปริศนา เพียงแต่เธอไม่มีเวลาไขปริศนาเพียงพอ แต่ไม่เป็นไร เธอเตรียมตัวมาดีแล้ว
"ความหมายเหล่านี้… จงส่องสว่างด้วยเถิด"
วินาทีถัดมา อักษรรูนจำนวนหนึ่งก็สว่างวาบขึ้นบนร่างของ Exoswarm แล้วก็ระเบิดออกในทันที ทำให้พวกมันหยุดการเดินวนอย่างไร้ทิศทาง แต่ในขณะเดียวกัน ก็ปลุกความคลุ้มคลั่งขึ้นมาอีกครั้ง ฝูง Exoswarm รับรู้บางอย่าง และปรับทิศทางให้พุ่งตรงมายัง Sigrika อย่างบ้าคลั่ง
เสียงฝีเท้าอันบ้าคลั่งดังสนั่นดุจเสียงฟ้าร้อง ฉีกกระชากความเงียบสงบของทุ่งน้ำแข็งจนขาดสะบั้น แต่ Sigrika กำมีดสั้นในมือแน่น แล้วเริ่มวาดอักษรรูนกลางอากาศ
สงบจิตให้นิ่งและรวบรวมสมาธิ นี่คือข้อกำหนดของการวาดและการตีความอักษรรูน ภาพที่กรีดวาดแต่ละเส้น รวมกันจนปรากฏเป็นอักษรรูนเบื้องหน้าเธอ ขณะเดียวกันฝูง Exoswarm ก็เคลื่อนที่เข้ามากดดันเธอเรื่อยๆ อากาศที่พวกมันบดผ่านเริ่มร้อนระอุ แม้แต่หิมะบนพื้นก็เริ่มละลาย
"สาม"… ฝูง Exoswarm ลากร่องลึกยาวไว้บนทุ่งน้ำแข็ง อักษรรูนปรากฏบนร่างของพวกมัน แต่ไม่ส่งผลต่อความเร็วของพวกมันแม้แต่น้อย ภายใต้คำสั่งให้วิ่ง ทำให้พวกมันยิ่งวิ่งยิ่งเร็ว...
"สอง"… Sigrika ใช้ปลายมีดแตะลงจุดสุดท้าย ร่างของเธอก็หายไปจากตำแหน่งเดิม และในเวลาเดียวกันนั้น อักษรรูนทั้งหมดบนฝูง Exoswarm สว่างขึ้น Sigrika อาศัยรูนเหล่านี้เคลื่อนย้ายตัวเอง พุ่งสลับไปมาภายในฝูง!
"หนึ่ง!" กับดักที่สร้างขึ้นจากรูนทั้งหมดเริ่มทำงาน การระเบิดต่อเนื่องและคมมีดวายุขวางเส้นทางของฝูง Exoswarm ไว้ ขณะที่มีดสั้นของ Sigrika ปักลงสู่จุดสำคัญของปริศนา หลังจากคลื่นของแรงระเบิดค่อยๆ จางหาย Sigrika ก็จูง Soliskin ร่อนลงสู่พื้นอย่างแผ่วเบา ส่วนเบื้องหลังของเธอนั้น คือฝูง Exoswarm ที่สงบลง หลังจากคลุ้มคลั่งมาทั้งคืน และอักษรรูนสุดท้ายที่เธอกำไว้ในมือ ก็สลายกลายเป็นประกายดาว
"เกือบไปแล้ว..." ถ้าไม่ได้ Soliskin มาช่วยประคอง เธอคงทรุดลงกับพื้นไปแล้ว มือของเธอยังสั่นเทาไม่หยุด หัวใจก็ยังเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ เธอรู้ดีว่าอักษรรูนที่สำคัญที่สุดเมื่อครู่นี้ไม่ได้เปล่งแสงออกมา มันไม่ตอบรับการถอดความหมายของเธอ และไร้ผลลัพธ์โดยสิ้นเชิง ถ้าไม่ใช่เพราะกับดักที่วางไว้ล่วงหน้าทำงานตามที่วางแผนไว้ และถ้าคมมีดวายุอ่อนแรงลงแม้นิดเดียว เกรงว่า...
ในวินาทีนั้น เธอได้รู้ถึงขีดจำกัดของตัวเอง และรู้ชัดแล้วว่าพรสวรรค์ที่เธอพึ่งพามาโดยตลอด ไม่สามารถทำได้ทุกอย่างตามใจหวัง
อักษรรูนก็มีช่วงเวลาที่ไม่สามารถถอดความได้ และพรสวรรค์เองก็มีขีดจำกัดของมัน
"สิ่งที่เธอพึ่งพาได้มีเพียงสิ่งเหล่านี้ เธอจึงต้องถอดความหมายอักษรรูนเหล่านี้ให้ถูกต้อง เพราะถ้าผิดไปเพียงนิดเดียว ผลลัพธ์ก็จะพลิกผันได้ เข้าใจไหม Sigrika"
คำพูดเหล่านี้ไม่มีใครพูดให้เธอฟัง เธอก็แค่พูดกับตัวเองเท่านั้น

เธอยืนอยู่กับที่
ผู้คนเดินผ่านไปมา นักเรียนบางคนถกเถียงเรื่องกิจกรรมชมรมอย่างเร่าร้อน นักเรียนบางคนก็รีบเร่งไปยังห้องเรียน และนักเรียนที่บ่นถึงการเรียนที่หนักหน่วง... ทุกคนเดินผ่านเธอแล้วเข้าสู่สถาบัน ราวกับลำธารที่ไม่เคยหยุดนิ่ง
ส่วนเธอที่ยืนอยู่ตรงนี้ เหมือนหลักหมุดมืดมน ที่พยายามยืนหยัดอยู่ท่ามกลางกระแสน้ำ
นี่คือชีวิตใหม่ที่เธอต้องเผชิญ

Sigrika สะดุ้งตื่นขึ้นมาในทันที เธอใช้เวลาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตระหนักได้ว่า ที่นี่ไม่ใช่บ้านที่คุ้นเคยของเธออีกต่อไป ตอนนี้เธอคือนักเรียนใหม่แห่งสถาบันสตาร์ทอร์ช
สิ่งที่เธอต้องเผชิญ ไม่ได้มีเพียงอักษรรูนเท่านั้น แต่มีบทเรียนใหม่ ความรู้ใหม่ เพื่อนใหม่ ทุกสิ่งที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน เธอต้องเผชิญกับมัน เหมือนดั่งเงามืดที่ทำให้เธออึดอัด
เธอยังไม่อาจปรับตัวเข้ากับชีวิตในสถาบันได้ดีนัก เมื่อวานนี้เป็นครั้งแรกที่เธอทำหน้าที่ผู้ช่วยสอน เล่าเรื่องวิถีชีวิตของชาวโรญาให้เพื่อนร่วมชั้นฟัง เธอรู้สึกถึงความสับสนและแรงกดดันที่ไม่เคยมีมาก่อน ย้อนไปก่อนหน้านั้นสองวัน เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะปิดเสียงเพลงของ "TARD-E" อย่างไร และก่อนหน้านั้นอีกเล็กน้อย...
เธอยืนอยู่หน้าประตูสถาบัน มองผู้คนที่เดินสวนกันไปมา แต่กลับไม่รู้ว่าควรก้าวเท้าไปทางไหน
ทั้งหมดนี้คือความรู้ใหม่ ดั่งเงามืดที่กว้างใหญ่ไพศาล เป็นความรู้ปริมาณมหาศาลที่ไม่รู้จะเริ่มต้นจากจุดใด มันไม่เหมือนอักษรรูน ไม่ได้ประกอบขึ้นจากจุดและเส้น จึงเป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับเธอ
Sigrika ดึงผ้าห่มออก ลุกจากเตียงอย่างรวดเร็ว ล้างหน้า แปรงฟัน และจัดของ "เมื่อวานจดสรุปบันทึกเรียบร้อยแล้ว การบ้านวิชาชีวกลศาสตร์ เอกสารอ่านล่วงหน้าวิชานิเวศวิทยาและการสื่อสาร... แล้วก็..."
ไม่นานนัก เธอก็หอบหนังสือหลายเล่มไว้ในอ้อมแขน รีบเร่งก้าวเข้าไปในกระแสธารของผู้คน

เธอจำเป็นต้องกัดฟันต่อสู้กับเงามืดเหล่านี้ ต้องเข้าใจโครงสร้างของมัน และเรียนรู้จากมัน

Sigrika ยืนอยู่หน้าประตูบ้าน มือของเธอกำลูกบิดไว้แน่น แต่ไม่เปิดประตูเสียที
เฮ้อ… ก็ยังยากอยู่ดี การพูดความคิดของตัวเองทั้งหมดออกมา รวมถึงความเหนื่อยล้า ความไม่สบายใจ แม้ผู้ที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นครอบครัวของตนเอง Sigrika ก็ยังรู้สึกลำบากอยู่ดี
...หรืออาจเพราะเป็นคนในครอบครัวนั่นแหละ จึงทำให้ลำบากใจที่จะพูด
เพราะเธอไม่อยากให้คนในครอบครัวเป็นทุกข์
"ไม่เป็นไรหรอก" เธอเอ่ยปลอบใจตัวเอง "ถ้าครอบครัวยังไม่กล้าเผชิญหน้า แล้วจะเผชิญหน้ากับตัวเองได้ยังไงกัน"
ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจแน่วแน่ และเตรียมบิดลูกบิดประตู... แต่ในวินาทีนั้น ประตูได้เปิดออกเอง
แม่มองเธอ แล้วพูดอย่างจนใจ "ทำไมถึงไม่เข้ามาสักทีล่ะ?"
"แม่คะ..."
"เป็นอะไรไป? ยืนอยู่ข้างนอกตั้งนาน มีเรื่องอะไรที่ไม่กล้าบอกแม่หรือเปล่า? ไม่เป็นไรนะ เราค่อยๆ คุยกันได้..."
Sigrika กอดเธอไว้แน่น

กำแพงในใจพังครืนลงอย่างรุนแรง Sigrika คิดว่า นั่นอาจเป็นกำแพงที่เธอสร้างขึ้นเอง เธอเอาทุกอย่างมาสร้างกำแพงสูง ซึ่งนั่นคือศักดิ์ศรีของเธอ ความเหนื่อยล้า และความรักของเธอมาสร้างกำแพงสูงกั้นระหว่างตัวเองกับครอบครัว เธออยากเป็นความภาคภูมิใจของครอบครัว ดังนั้นเธอจึงไม่พูดถึงความเหนื่อยของตัวเอง แต่ตอนนี้เธอรู้สึกว่า เธอสามารถพูดมันออกมาได้แล้ว
"หนูได้รู้จักเพื่อนใหม่ค่ะ เป็นเพื่อนที่ดีมากๆ" เธอเริ่มต้นด้วยประโยคนี้
เมื่อกล่าวประโยคนั้นจบ คำพูดก็พรั่งพรูออกมาอีกมากมาย