ข้อมูล
Taoqi
Taoqi VA
ชาวจีน: Kiyo
ญี่ปุ่น: Youmiya Hina
เกาหลี: Yi Sae Ah
ภาษาอังกฤษ: Clare Louise Connolly
Taoqi รายงานการสอบ Forte
พลังกำทอน
บุปผาแห่งคมดาบ
รายงานการประเมินเสียงสะท้อน
พื้นฐานการประเมิน: [Resonance Assessment 2083-G]
เรโซเนเตอร์ Taoqi ได้รับการปลุกพลังพิเศษเมื่อ 3 ปีก่อนโดยไม่สามารถระบุเหตุการณ์ที่กระตุ้นให้เกิดขึ้นได้
สัญลักษณ์ทาเซ็ต ของเรโซเนเตอร์ Taoqi อยู่บริเวณระหว่างสะบัก จากการสังเกตหลังการปลุกพลังยังไม่พบการเปลี่ยนแปลงทางร่างกายที่เด่นชัด ผลการทดสอบระบุว่าผิวหนังของ Taoqi มีความแข็งแรงสูงกว่าคนทั่วไป
เธอมีความสามารถในการสร้างสนามพลังเฉพาะตัว ทำหน้าที่เป็นเกราะป้องกันเพื่อคุ้มครองตัวเองและผู้อื่นจากอันตรายที่จะเกิดขึ้น
รูปแบบเรโซแนนซ์สเปกตรัมของ Taoqi ไม่ตรงกับตัวอย่างที่รู้จัก สาเหตุการปลุกพลังของเธอยังคงไม่เป็นที่แน่ชัด
การวิเคราะห์ตัวอย่างทดสอบเผยให้เห็นเส้นโค้งราเบลล์ ที่ไม่บรรจบกันโดยมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นอย่างเสถียร ตรวจพบความแปรปรวนบางช่วงที่อยู่ในขอบเขตปกติ ดังนั้น Taoqi จึงถูกจัดประเภทเป็นเรโซเนเตอร์ธรรมชาติ
รายงานการวินิจฉัยโอเวอร์คล็อก
กราฟคลื่นของเรโซเนเตอร์ Taoqi แสดงความแปรปรวนแบบคลื่นไซน์ที่เสถียรในขอบเขตเวลาโดยไม่มีรูปแบบผิดปกติ จากการตรวจสอบพบว่าผลลัพธ์ทั้งหมดอยู่ในพารามิเตอร์ปกติ
ค่าวิกฤตเรโซแนนซ์: กลาง ความถี่ของเรโซเนเตอร์ Taoqi มีความเสถียรสูงและมีความเสี่ยงต่อโอเวอร์คล็อก ต่ำ
ไม่มีประวัติการโอเวอร์คล็อกที่บันทึกไว้ของเรโซเนเตอร์ Taoqi แนะนำให้มีการตรวจร่างกายเป็นประจำ แต่ขณะนี้ยังถือว่าไม่จำเป็นต้องเข้ารับการให้คำปรึกษาทางจิตวิทยา
Taoqi รายการหวงแหน
โมเดลกำแพงผู้พิทักษ์
"น้ำหนักของจินโจว นั้นหนักเกินกว่าที่โมเดลใดจะแบกรับได้ แต่คุณสามารถสัมผัสถึงน้ำหนักของการปกป้องจินโจวได้อย่างใกล้ชิดด้วยการซื้อโมเดลกำแพงผู้พิทักษ์"
กระทรวงการพัฒนา ได้ร่วมมือกับบริษัทของเล่นเพื่อสร้างโมเดลนี้ขึ้นมา โดยมีข่าวลือว่านี่คือรุ่นแรกแบบลิมิเต็ดที่ Taoqi ได้รับมาเป็นการส่วนตัวจากเจ้าพ่อของเล่นผู้ทรงอิทธิพล
กลยุทธ์จินโจว
โมดูลข้อมูลสำหรับการโหลดเทอร์มินัลจะบรรจุข้อมูลการสังเกตการณ์และความคิดของ Taoqi เกี่ยวกับจินโจว ตั้งแต่ความครุ่นคิดในวัยเด็กของเธอไปจนถึงการตัดสินใจปกป้องเมืองในปัจจุบัน ทุกรายละเอียดได้รับการบันทึกไว้อย่างพิถีพิถันในอุปกรณ์เล็กๆ แต่ทรงพลังชิ้นนี้ บางทีสักวันหนึ่ง มันอาจเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของจินโจวได้
เต่าลูกท้อ
Taoqi ปรารถนาที่จะได้งีบหลับอย่างสงบในยามว่างอยู่เสมอ เจ้าเต่าลูกท้อที่นุ่มนิ่มและอวบอ้วนได้กลายมาเป็นที่พักพิงของเธอ สวรรค์ที่ซึ่งชะล้างความเหนื่อยล้าทั้งหมดจากการทำงาน "ถ้าฉันได้ใช้ชีวิตสบายๆ เหมือนเจ้าเต่าลูกท้อ แล้วยังคงเป็นที่พึ่งที่ไว้ใจได้ให้กับทุกคน แบบนั้นคงจะเพอร์เฟกต์ไปเลยล่ะนะ"
Taoqi เรื่องราว
ทางเลือกของนักโทษ
"ได้ยินไหม? ผู้อำนวยการคนใหม่ของกระทรวงการพัฒนา กองป้องกันน่ะไม่ปล่อยอะไรให้หลุดรอดสายตาเธอไปเลยนะ!" ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วจินโจว อย่างรวดเร็วจนกลายเป็นประเด็นร้อนของเมือง
กระทรวงการพัฒนาสั่งวัสดุชุดใหญ่มาเพื่อสร้างแนวป้องกันใหม่ แต่มีอยู่ตู้คอนเทนเนอร์หนึ่งที่เต็มไปด้วยของคุณภาพต่ำ แถมไม่มีฉลาก และเรื่องก็ยังยุ่งยากยิ่งไปกว่านั้น เพราะวัสดุชุดนี้มาจากผู้ผลิตถึงสามราย ซึ่งไม่มีใครยอมรับผิดชอบข้อบกพร่องนี้เลย
"ผู้อำนวยการ Taoqi คุณต้องช่วยเราจัดการเรื่องนี้นะ กระทรวงการพัฒนาจะมากล่าวหาคนบริสุทธิ์ลอยๆ แบบนี้ไม่ได้!" ตัวแทนจากทั้งสามผู้ผลิตพูด พวกเขาเร่งเสียงดังขึ้นเพื่อเรียกความสนใจเพิ่ม
Taoqi กุมบังเหียนความวุ่นวายอย่างสงบ พร้อมเอ่ยปากบอกปัดคำร้องเรียนของพวกเขาเบาๆ "โอเคๆ ฉันเข้าใจ" แม้อันที่จริงเธอแทบไม่ได้ให้ความสนใจกับคำบ่นเหล่านั้นเลย เธอนั่งย่อตัวลงเพื่อตรวจสอบคอนเทนเนอร์ที่ไร้ฉลาก หลังจากหยิบชิ้นวัสดุมาดูอยู่ครู่หนึ่ง Taoqi ก็เหมือนจะคิดอะไรออก เธอหันไปบอกกับตัวแทนทั้งสามด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายว่า "แต่ดูท่าจะมีใครสักคนโกหกนะ หรือบางที อาจจะโกหกกันทั้งสามคนเลยก็ได้"
หลังจากนั้น Taoqi พร้อมลูกน้องสาว เสี่ยวอวี๋ ก็ไปเยือนโรงงานผลิตทั้งสามแบบเงียบๆ พวกเธอรวบรวมเบาะแสจากเครื่องจักร เส้นทางขนส่งในคืนนั้น และตารางส่งสินค้า ด้วยข้อมูลเหล่านี้ Taoqi จึงไขปริศนาได้ และทำให้คนฉ้อฉลได้รับโทษ
เพียงไม่กี่วัน ข่าวลือก็แพร่สะพัดไปทั่วเมือง หนึ่งในสามตัวแทนถูกผู้อำนวยการ Taoqi จากกระทรวงการพัฒนาสอบสวน ไม่นานต่อมา ข่าวการจับกุมตัวแทนอีกคนก็เผยแพร่ แล้วก็ตามด้วยคนสุดท้าย ท้ายที่สุด ข่าวจินโจวก็ได้เจาะข่าวลึกแฉการสมรู้ร่วมคิดของตัวแทนทั้งสามในการส่งมอบวัสดุด้อยคุณภาพ สาธารณชนถึงกับงงงัน ในขณะที่มีเพียง Taoqi กับเสี่ยวอวี๋เท่านั้นที่รู้ความจริง
"ฉันรู้แล้ว! นี่มันทฤษฎีนักโทษเข้าตาจนชัดๆ! คุณลากคนใดคนหนึ่งไปแชท ‘ส่วนตัว’ ก่อน แล้วก็ทำให้คนอีกสองรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเพื่อกดดันให้พวกเขาหักหลังกันเองแล้วสารภาพใช่ไหม? ว่าแต่คุณรู้ได้ยังไงว่าพวกเขาโกหกกันหมด?"
"คนโกหกได้ แต่เครื่องจักรโกหกไม่ได้หรอก เครื่องจักรแต่ละโรงงานมีสเปกเฉพาะตัวอยู่แล้ว คำตอบมันชัดตั้งแต่ตอนฉันตรวจวัสดุนั่นแหละ แต่ก็นะ ต้องแลกมากับเวลาพักกลางวันที่หายไปหลายวันเลย" Taoqi บ่น พลางดึงผ้าปิดตาลง เธอตั้งใจจะชดเชยเวลาพักที่เสียไปให้ได้
กระทรวงการพัฒนาสั่งวัสดุชุดใหญ่มาเพื่อสร้างแนวป้องกันใหม่ แต่มีอยู่ตู้คอนเทนเนอร์หนึ่งที่เต็มไปด้วยของคุณภาพต่ำ แถมไม่มีฉลาก และเรื่องก็ยังยุ่งยากยิ่งไปกว่านั้น เพราะวัสดุชุดนี้มาจากผู้ผลิตถึงสามราย ซึ่งไม่มีใครยอมรับผิดชอบข้อบกพร่องนี้เลย
"ผู้อำนวยการ Taoqi คุณต้องช่วยเราจัดการเรื่องนี้นะ กระทรวงการพัฒนาจะมากล่าวหาคนบริสุทธิ์ลอยๆ แบบนี้ไม่ได้!" ตัวแทนจากทั้งสามผู้ผลิตพูด พวกเขาเร่งเสียงดังขึ้นเพื่อเรียกความสนใจเพิ่ม
Taoqi กุมบังเหียนความวุ่นวายอย่างสงบ พร้อมเอ่ยปากบอกปัดคำร้องเรียนของพวกเขาเบาๆ "โอเคๆ ฉันเข้าใจ" แม้อันที่จริงเธอแทบไม่ได้ให้ความสนใจกับคำบ่นเหล่านั้นเลย เธอนั่งย่อตัวลงเพื่อตรวจสอบคอนเทนเนอร์ที่ไร้ฉลาก หลังจากหยิบชิ้นวัสดุมาดูอยู่ครู่หนึ่ง Taoqi ก็เหมือนจะคิดอะไรออก เธอหันไปบอกกับตัวแทนทั้งสามด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายว่า "แต่ดูท่าจะมีใครสักคนโกหกนะ หรือบางที อาจจะโกหกกันทั้งสามคนเลยก็ได้"
หลังจากนั้น Taoqi พร้อมลูกน้องสาว เสี่ยวอวี๋ ก็ไปเยือนโรงงานผลิตทั้งสามแบบเงียบๆ พวกเธอรวบรวมเบาะแสจากเครื่องจักร เส้นทางขนส่งในคืนนั้น และตารางส่งสินค้า ด้วยข้อมูลเหล่านี้ Taoqi จึงไขปริศนาได้ และทำให้คนฉ้อฉลได้รับโทษ
เพียงไม่กี่วัน ข่าวลือก็แพร่สะพัดไปทั่วเมือง หนึ่งในสามตัวแทนถูกผู้อำนวยการ Taoqi จากกระทรวงการพัฒนาสอบสวน ไม่นานต่อมา ข่าวการจับกุมตัวแทนอีกคนก็เผยแพร่ แล้วก็ตามด้วยคนสุดท้าย ท้ายที่สุด ข่าวจินโจวก็ได้เจาะข่าวลึกแฉการสมรู้ร่วมคิดของตัวแทนทั้งสามในการส่งมอบวัสดุด้อยคุณภาพ สาธารณชนถึงกับงงงัน ในขณะที่มีเพียง Taoqi กับเสี่ยวอวี๋เท่านั้นที่รู้ความจริง
"ฉันรู้แล้ว! นี่มันทฤษฎีนักโทษเข้าตาจนชัดๆ! คุณลากคนใดคนหนึ่งไปแชท ‘ส่วนตัว’ ก่อน แล้วก็ทำให้คนอีกสองรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเพื่อกดดันให้พวกเขาหักหลังกันเองแล้วสารภาพใช่ไหม? ว่าแต่คุณรู้ได้ยังไงว่าพวกเขาโกหกกันหมด?"
"คนโกหกได้ แต่เครื่องจักรโกหกไม่ได้หรอก เครื่องจักรแต่ละโรงงานมีสเปกเฉพาะตัวอยู่แล้ว คำตอบมันชัดตั้งแต่ตอนฉันตรวจวัสดุนั่นแหละ แต่ก็นะ ต้องแลกมากับเวลาพักกลางวันที่หายไปหลายวันเลย" Taoqi บ่น พลางดึงผ้าปิดตาลง เธอตั้งใจจะชดเชยเวลาพักที่เสียไปให้ได้
ท่วงทำนองของ Taoqi
"เฮ้อ วันทำงานอีกแล้วสินะ"
Taoqi ค่อยๆ ดันตัวเองออกจากรังผ้าห่มอันแสนอบอุ่นด้วยเสียงถอนหายใจอย่างไม่เต็มใจนัก ดวงตาเธอจ้องไปยังดวงอาทิตย์ที่กำลังโผล่พ้นขอบฟ้าจินโจว อย่างเชื่องช้า สำหรับเธอแล้ว นั่นคือสัญญาณเริ่มต้นของวันธรรมดาอีกหนึ่งวัน
ถนนหนทางคลาคล่ำไปด้วยแผงขายอาหารเช้าและผู้คนที่เข้าแถวรอซื้อกันอย่างคึกคัก บางคนวางเงินแล้วหยิบถุงซาลาเปาไปอย่างเร่งรีบเพื่อไปทำงาน เจ้าของร้านไม่จำเป็นต้องตะโกนเรียกลูกค้า ทุกคนต่างกระตือรือร้นอยากได้มื้อด่วนก่อนออกเดินทาง
หลังจากพักผ่อนเต็มอิ่มหนึ่งคืน เมืองจินโจวก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
ท่ามกลางฝูงชนเบียดเสียด Taoqi ก้าวออกมาอย่างเนิบช้า ผ้าปิดตายังคาดอยู่บนหน้าผาก เธอหาวเป็นระยะ ดูเหมือนจะยังไม่ตื่นเต็มตาเสียด้วยซ้ำ
"อืม จะต่อแถวไหนดีนะ?" Taoqi ยกมือขยี้ตา พลางพิจารณาแต่ละร้านก่อนเริ่มนับเบาๆ "3 2 1"
พอเธอนับจบ ก็ประจวบเหมาะจังหวะคนหน้าสุดของแถวออกมาพร้อมซาลาเปานึ่งใหม่ๆ หนึ่งถุงในมือ
ดูเหมือนว่า Taoqi กำลังจับเวลานึ่งซาลาเปาของแต่ละร้านอยู่ หลังเช็กเวลาและจำนวนคนในแถว เธอก็ตัดสินใจเลือก
"อืม ดีล่ะ แบบนี้คงไม่สายแล้ววันนี้"
Taoqi เคาะมือเบาๆ เป็นจังหวะเพื่อจับเวลา แต่พอแถวขยับ เธอก็สังเกตว่าจังหวะ "3 2 1" ของตัวเองเร็วกว่าแถวเล็กน้อย
"โอ๊ะ? ดูเหมือนว่าอาจจะไปทำงานไม่ทันซะแล้วสิ"
Taoqi ตั้งใจว่าจะเข้างานให้ตรงเวลา แต่การนับของเธอกลับไม่ตรงกับความเร็วของแถว เธอเช็กจังหวะการเคาะมือของตัวเองอีกที แต่ก็พบว่ามันตรงอยู่แล้ว หรือว่าเจ้าของร้านชะลอมือลงกันนะ? เธอเพ่งดูอย่างพินิจพิเคราะห์ มือพวกเขาขยับเร็วจนแทบมองไม่ทัน เธองุนงงเพราะหาเพราะหาสาเหตุของความไม่สม่ำเสมอนี้ไม่ได้ เวลาล่วงเลยไปทุกที และเธอก็จำเป็นต้องไปทำงานให้ตรงเวลา
"รู้แล้ว นี่คงเป็นสาเหตุสินะ"
ไม่นานนัก สายตาเธอสะดุดกับกังหันลมเด็กเล่น แล้วหันกลับไปมองเตาที่มีรูขนาดใหญ่สำหรับให้ลมพัดให้ไฟโชนขึ้น แต่เจ้าของร้านดูจะไม่ทันได้สังเกต
Taoqi รีบออกจากแถวไปคว้ากล่องมา บังไฟไม่ให้โดนลม
"ขอโทษนะ สาวน้อย เธอทำอะไรน่ะ?"
"แค่พยายามไม่ให้ไปทำงานสายน่ะ!" Taoqi อธิบายพร้อมยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะเดินกลับไปยืนในแถวเหมือนเดิม แต่คราวนี้เธอต้องต่อแถวใหม่ตั้งแต่ต้น
"คุณพระ แบบนี้ได้สายแหงแก๋"
Taoqi ค่อยๆ ดันตัวเองออกจากรังผ้าห่มอันแสนอบอุ่นด้วยเสียงถอนหายใจอย่างไม่เต็มใจนัก ดวงตาเธอจ้องไปยังดวงอาทิตย์ที่กำลังโผล่พ้นขอบฟ้า
ถนนหนทางคลาคล่ำไปด้วยแผงขายอาหารเช้าและผู้คนที่เข้าแถวรอซื้อกันอย่างคึกคัก บางคนวางเงินแล้วหยิบถุงซาลาเปาไปอย่างเร่งรีบเพื่อไปทำงาน เจ้าของร้านไม่จำเป็นต้องตะโกนเรียกลูกค้า ทุกคนต่างกระตือรือร้นอยากได้มื้อด่วนก่อนออกเดินทาง
หลังจากพักผ่อนเต็มอิ่มหนึ่งคืน เมืองจินโจวก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
ท่ามกลางฝูงชนเบียดเสียด Taoqi ก้าวออกมาอย่างเนิบช้า ผ้าปิดตายังคาดอยู่บนหน้าผาก เธอหาวเป็นระยะ ดูเหมือนจะยังไม่ตื่นเต็มตาเสียด้วยซ้ำ
"อืม จะต่อแถวไหนดีนะ?" Taoqi ยกมือขยี้ตา พลางพิจารณาแต่ละร้านก่อนเริ่มนับเบาๆ "3 2 1"
พอเธอนับจบ ก็ประจวบเหมาะจังหวะคนหน้าสุดของแถวออกมาพร้อมซาลาเปานึ่งใหม่ๆ หนึ่งถุงในมือ
ดูเหมือนว่า Taoqi กำลังจับเวลานึ่งซาลาเปาของแต่ละร้านอยู่ หลังเช็กเวลาและจำนวนคนในแถว เธอก็ตัดสินใจเลือก
"อืม ดีล่ะ แบบนี้คงไม่สายแล้ววันนี้"
Taoqi เคาะมือเบาๆ เป็นจังหวะเพื่อจับเวลา แต่พอแถวขยับ เธอก็สังเกตว่าจังหวะ "3 2 1" ของตัวเองเร็วกว่าแถวเล็กน้อย
"โอ๊ะ? ดูเหมือนว่าอาจจะไปทำงานไม่ทันซะแล้วสิ"
Taoqi ตั้งใจว่าจะเข้างานให้ตรงเวลา แต่การนับของเธอกลับไม่ตรงกับความเร็วของแถว เธอเช็กจังหวะการเคาะมือของตัวเองอีกที แต่ก็พบว่ามันตรงอยู่แล้ว หรือว่าเจ้าของร้านชะลอมือลงกันนะ? เธอเพ่งดูอย่างพินิจพิเคราะห์ มือพวกเขาขยับเร็วจนแทบมองไม่ทัน เธองุนงงเพราะหาเพราะหาสาเหตุของความไม่สม่ำเสมอนี้ไม่ได้ เวลาล่วงเลยไปทุกที และเธอก็จำเป็นต้องไปทำงานให้ตรงเวลา
"รู้แล้ว นี่คงเป็นสาเหตุสินะ"
ไม่นานนัก สายตาเธอสะดุดกับกังหันลมเด็กเล่น แล้วหันกลับไปมองเตาที่มีรูขนาดใหญ่สำหรับให้ลมพัดให้ไฟโชนขึ้น แต่เจ้าของร้านดูจะไม่ทันได้สังเกต
Taoqi รีบออกจากแถวไปคว้ากล่องมา บังไฟไม่ให้โดนลม
"ขอโทษนะ สาวน้อย เธอทำอะไรน่ะ?"
"แค่พยายามไม่ให้ไปทำงานสายน่ะ!" Taoqi อธิบายพร้อมยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะเดินกลับไปยืนในแถวเหมือนเดิม แต่คราวนี้เธอต้องต่อแถวใหม่ตั้งแต่ต้น
"คุณพระ แบบนี้ได้สายแหงแก๋"
ช่วงเวลาของ Taoqi
แม้ Taoqi จะมีรูปลักษณ์ดูเกียจคร้านราวกับพร้อมจะผล็อยหลับได้ทุกเมื่อ แต่ไม่ว่า Taoqi จะทำสิ่งใด เธอก็ทำได้อย่างไร้ที่ติอยู่เสมอ
"เธอว่าคุณ Taoqi หลับอีกแล้วหรือเปล่า?" บรรดาพนักงานใหม่ในกระทรวงการพัฒนามักกระซิบถามกันด้วยความสงสัยเช่นนี้อยู่เสมอ แต่ในสถานการณ์เช่นนั้น เพื่อนร่วมงานที่คุ้นเคยกับ Taoqi ดีก็จะยืนยันกับพนักงานใหม่ว่าเธอคือผู้นำที่เชื่อถือได้ที่สุดคนหนึ่ง
"คุณ Taoqi ขอโทษที่รบกวนนะครับ ผมพยายามแก้แผนก่อสร้างอยู่นาน แต่ยังหาทางออกไม่ได้เลย..." เวลาว่างของ Taoqi มักจะถูกจับจองโดยเพื่อนร่วมงานหนุ่มสาวที่มาขอคำปรึกษาอยู่เสมอ
"อืม... มันเย็นแล้วนะ วันนี้พอแค่นี้เถอะ ออกไปเดินเล่นกันดีกว่า ฉันได้ยินว่ามีร้านใหม่อาหารอร่อย อยากลองไปกันไหม?"
"เอ่อ ขะ- ขอโทษนะครับ?!" เหล่ารุ่นน้องมักจะตามการเปลี่ยนเรื่องฉับพลันของเธอไม่ค่อยทัน
Taoqi แทบไม่เคยสั่งให้ใครต้องทำอะไรเลย เธอเชื่อว่าทุกคนควรลองหาคำตอบด้วยตัวเอง
เธอเคยพารุ่นน้องที่ยังงงๆ อยู่ไปย่านตลาดอันพลุกพล่าน ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยผลักดันให้ปรับปรุงให้ชุมชนเข้าถึงได้ง่ายขึ้น และเอื้อต่อการวางผังเมือง Taoqi บอกให้เขาสังเกตทุกสิ่งระหว่างที่เดินเล่นด้วยกัน ทั้งภาพ เสียง และรสชาติของถนนสายนี้ เธออธิบายว่าหากเราใส่ใจผู้คนและบทสนทนาของพวกเขา เราจะพบปัญหาใต้พรมที่ต้องการการแก้ไขจริงๆ รุ่นน้องคนนั้นขอบคุณด้วยรอยยิ้มซาบซึ้งใจเมื่อได้เข้าใจเจตนาของเธอ ส่วน Taoqi ก็ยิ้มตอบอย่างอบอุ่น
Taoqi คือ "พี่สาวผู้ไว้ใจได้" สำหรับทุกคน ทั้งในการทำงานและชีวิตประจำวัน
"คุณ Taoqi ครับ ช่วย-"
ห้องเก็บของที่เคยเป็นสวรรค์สำหรับการงีบหลับอย่างเป็นส่วนตัวของ Taoqi ถูกแปลงโฉมเป็น "ห้องแชท" แสนสะดวก ที่มีทั้งโซฟาแสนสบาย โต๊ะสุดสมบูรณ์แบบ และชาแสนอร่อย ซึ่งรุ่นน้องหลายคนมักแวะเข้ามาที่นี่เพื่อขอคำปรึกษาจากเธอในเวลาว่าง
Taoqi นอนเอกเขนกฟังอย่างใจเย็นอยู่บนโซฟา ในขณะที่รุ่นน้องเปิดใจระบายความกังวล
"รู้ไหม ช่วงนี้ราคาบ้านจินโจว ขึ้นอีกแล้วนะ!"
"ใช่เลย"
"ฉันต้องทำงานหนักขึ้นเพื่อผ่อนบ้าน แต่พอนึกถึงปุ๊บก็เครียดจนหมดแรงเลยล่ะ"
"ฉันก็เหมือนกัน"
"เฮ้อ เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ ได้เวลากลับไปทำงานแล้วสิ"
บางทีที่ห้องแชทนี้เป็นที่นิยม คงอาจเพราะว่ามันเป็นสถานที่ให้คนหนุ่มสาวได้ระบายความทุกข์และหาความสบายใจจากกันและกันได้
สำหรับ Taoqi แล้ว เธอเพียงแค่ต้องเป็นผู้ฟังที่อดทน เข้าใจความกังวล และให้คำแนะนำเล็กน้อยตามสมควร เพื่อบรรเทาภาระที่พวกเขาแบกรับไว้ให้เบาลงเท่านั้นเอง
"เธอว่าคุณ Taoqi หลับอีกแล้วหรือเปล่า?" บรรดาพนักงานใหม่ในกระทรวงการพัฒนามักกระซิบถามกันด้วยความสงสัยเช่นนี้อยู่เสมอ แต่ในสถานการณ์เช่นนั้น เพื่อนร่วมงานที่คุ้นเคยกับ Taoqi ดีก็จะยืนยันกับพนักงานใหม่ว่าเธอคือผู้นำที่เชื่อถือได้ที่สุดคนหนึ่ง
"คุณ Taoqi ขอโทษที่รบกวนนะครับ ผมพยายามแก้แผนก่อสร้างอยู่นาน แต่ยังหาทางออกไม่ได้เลย..." เวลาว่างของ Taoqi มักจะถูกจับจองโดยเพื่อนร่วมงานหนุ่มสาวที่มาขอคำปรึกษาอยู่เสมอ
"อืม... มันเย็นแล้วนะ วันนี้พอแค่นี้เถอะ ออกไปเดินเล่นกันดีกว่า ฉันได้ยินว่ามีร้านใหม่อาหารอร่อย อยากลองไปกันไหม?"
"เอ่อ ขะ- ขอโทษนะครับ?!" เหล่ารุ่นน้องมักจะตามการเปลี่ยนเรื่องฉับพลันของเธอไม่ค่อยทัน
Taoqi แทบไม่เคยสั่งให้ใครต้องทำอะไรเลย เธอเชื่อว่าทุกคนควรลองหาคำตอบด้วยตัวเอง
เธอเคยพารุ่นน้องที่ยังงงๆ อยู่ไปย่านตลาดอันพลุกพล่าน ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยผลักดันให้ปรับปรุงให้ชุมชนเข้าถึงได้ง่ายขึ้น และเอื้อต่อการวางผังเมือง Taoqi บอกให้เขาสังเกตทุกสิ่งระหว่างที่เดินเล่นด้วยกัน ทั้งภาพ เสียง และรสชาติของถนนสายนี้ เธออธิบายว่าหากเราใส่ใจผู้คนและบทสนทนาของพวกเขา เราจะพบปัญหาใต้พรมที่ต้องการการแก้ไขจริงๆ รุ่นน้องคนนั้นขอบคุณด้วยรอยยิ้มซาบซึ้งใจเมื่อได้เข้าใจเจตนาของเธอ ส่วน Taoqi ก็ยิ้มตอบอย่างอบอุ่น
Taoqi คือ "พี่สาวผู้ไว้ใจได้" สำหรับทุกคน ทั้งในการทำงานและชีวิตประจำวัน
"คุณ Taoqi ครับ ช่วย-"
ห้องเก็บของที่เคยเป็นสวรรค์สำหรับการงีบหลับอย่างเป็นส่วนตัวของ Taoqi ถูกแปลงโฉมเป็น "ห้องแชท" แสนสะดวก ที่มีทั้งโซฟาแสนสบาย โต๊ะสุดสมบูรณ์แบบ และชาแสนอร่อย ซึ่งรุ่นน้องหลายคนมักแวะเข้ามาที่นี่เพื่อขอคำปรึกษาจากเธอในเวลาว่าง
Taoqi นอนเอกเขนกฟังอย่างใจเย็นอยู่บนโซฟา ในขณะที่รุ่นน้องเปิดใจระบายความกังวล
"รู้ไหม ช่วงนี้ราคาบ้าน
"ใช่เลย"
"ฉันต้องทำงานหนักขึ้นเพื่อผ่อนบ้าน แต่พอนึกถึงปุ๊บก็เครียดจนหมดแรงเลยล่ะ"
"ฉันก็เหมือนกัน"
"เฮ้อ เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ ได้เวลากลับไปทำงานแล้วสิ"
บางทีที่ห้องแชทนี้เป็นที่นิยม คงอาจเพราะว่ามันเป็นสถานที่ให้คนหนุ่มสาวได้ระบายความทุกข์และหาความสบายใจจากกันและกันได้
สำหรับ Taoqi แล้ว เธอเพียงแค่ต้องเป็นผู้ฟังที่อดทน เข้าใจความกังวล และให้คำแนะนำเล็กน้อยตามสมควร เพื่อบรรเทาภาระที่พวกเขาแบกรับไว้ให้เบาลงเท่านั้นเอง
กลับมาพบเพื่อนพร้อมหน้า
Taoqi เคยต้องทนกับความชิงชังอย่างไม่มีเหตุผลในตอนเด็กเพราะความแช่มช้าของเธอ แต่โชคดีที่เธอได้เจอเพื่อนที่ยอมรับและปกป้องเธอ
ในระหว่างเติบโต พวกเขาแทบไม่แยกจากกันเลย แต่เมื่อเป็นผู้ใหญ่ เส้นทางชีวิตของพวกเขาก็แตกแขนงออกไป เพื่อนคนโตสุดเข้าร่วมมิดไนท์เรนเจอร์ และประจำอยู่ในแนวหน้า ส่วนคนรองเป็นครูอยู่ในเมืองอันห่างไกล คอยฟูมฟักคนรุ่นใหม่ คนเล็กสุดนั้นเป็นนักเขียนสายท่องเที่ยวซึ่งต้องเดินทางอยู่ตลอด
แม้สายอาชีพจะต่างกัน พวกเขาก็จะกลับมาเมืองเกิดเสมอ Taoqi ซึ่งอ่อนเป็นอันดับสองของกลุ่มซึ่งอาศัยอยู่ในจินโจว มักเป็นจุดนัดพบและจากลา
ครั้งหนึ่งในขณะที่เพื่อนๆ กำลังรอเธออยู่ ก็มีคนเอ่ยชื่อ Taoqi ขึ้นมาและดึงดูดความสนใจจากแขกคนอื่นในร้าน ดูเหมือนว่าเธอจะค่อนข้างเป็นที่รู้จักพอสมควร
"จริงเหรอ? คุณกำลังพูดถึงคุณ Taoqi อย่างนั้นเหรอ?"
"ฉันนึกว่าคุณ Taoqi เป็นคนนิ่งๆ สบายๆ มาตลอดนะ"
"ใช่ แต่เธอเปลี่ยนไปจากตอนเด็กเยอะเลย จำได้ไหม เมื่อก่อนเธอตามต้อยพวกเราไปทุกที่ ตอนนี้ดูสบายๆ ตลอดเวลา ไม่อยากจะเชื่อ เมื่อก่อนยังชอบหลงทางแล้วก็ร้องไห้เพราะโดนทิ้งไว้ข้างหลังอยู่เลย"
"เธอเคยโดนรังแกด้วยนะ"
"จริงเหรอ? ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณ Taoqi จะเคยผ่านอะไรแบบนั้นมา"
"ฮ่าๆ ไม่อยากจะเชื่อใช่ไหมล่ะ เป็นตอนนั้นแหละที่พวกเราเพื่อนรักของเธอต้องออกโรงแทน เราซัดพวกนั้นซะจนหงอเพื่อเธอเลย!"
"แล้วตอนนั้นคุณ Taoqi ทำอะไรล่ะ?"
"อืม ก็คอยหนุนหลังพวกเรา อย่างไปบอกพ่อแม่เขา เจรจาค่าชดใช้อะไรพวกนั้น"
"เธอมีสายตาที่เฉียบแหลมเรื่องรวบรวมข้อมูลที่เป็นประโยชน์นะ เธอสามารถหาจุดอ่อนของคนที่เราต้องเผชิญหน้าได้อย่างรวดเร็วเลย"
"จริงสิ เธอเป็นเหมือนน้องสาวสำหรับฉันเลยล่ะ ฉันพยายามปกป้องเธอตลอด แต่วันหนึ่งฉันได้มารู้ว่าเธอคอยปกป้องเราอยู่เงียบๆ มาตลอดด้วยไหวพริบและสายตาเฉียบคมของเธอ มันซึ้งใจสุดๆ เลยละ"
"ตอนนี้เธอโตขึ้นเยอะ ถึงจะยังทำอะไรช้าๆ เหมือนก่อน แต่ก็ดูมั่นใจขึ้นกว่าเดิมเยอะเลย"
"ว้าว สมกับเป็นคุณ Taoqi เลย! ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอเชื่อใจได้เสมอ
"เอ๊ะ? เราไม่ได้กำลังเล่าอีกด้านของเธออยู่เหรอ?"
หมู่เพื่อนเก่าต่างหัวเราะออกมาเสียงดัง
"ฟู่ สวัสดีตอนบ่ายทุกคน คุยเรื่องอะไรกันอยู่เหรอ? ดูคุยกันได้อรรถรสเชียว"
"เรากำลังรอเธออยู่เลย งีบเพลินอีกล่ะสิ ฮืม? เธอต้องเลี้ยงเราเป็นการไถ่โทษที่มางานรวมเพื่อนสุดล้ำค่าสายเลยนะ!
"เรากำลังคุยเรื่องเธอน่ะ"
Taoqi นั่งลง พลางขยี้ตางัวเงีย "เรื่องสนุกๆ ใช่ไหม เล่าให้ฉันฟังบ้างสิ"
ในระหว่างเติบโต พวกเขาแทบไม่แยกจากกันเลย แต่เมื่อเป็นผู้ใหญ่ เส้นทางชีวิตของพวกเขาก็แตกแขนงออกไป เพื่อนคนโตสุดเข้าร่วม
แม้สายอาชีพจะต่างกัน พวกเขาก็จะกลับมาเมืองเกิดเสมอ Taoqi ซึ่งอ่อนเป็นอันดับสองของกลุ่มซึ่งอาศัยอยู่ใน
ครั้งหนึ่งในขณะที่เพื่อนๆ กำลังรอเธออยู่ ก็มีคนเอ่ยชื่อ Taoqi ขึ้นมาและดึงดูดความสนใจจากแขกคนอื่นในร้าน ดูเหมือนว่าเธอจะค่อนข้างเป็นที่รู้จักพอสมควร
"จริงเหรอ? คุณกำลังพูดถึงคุณ Taoqi อย่างนั้นเหรอ?"
"ฉันนึกว่าคุณ Taoqi เป็นคนนิ่งๆ สบายๆ มาตลอดนะ"
"ใช่ แต่เธอเปลี่ยนไปจากตอนเด็กเยอะเลย จำได้ไหม เมื่อก่อนเธอตามต้อยพวกเราไปทุกที่ ตอนนี้ดูสบายๆ ตลอดเวลา ไม่อยากจะเชื่อ เมื่อก่อนยังชอบหลงทางแล้วก็ร้องไห้เพราะโดนทิ้งไว้ข้างหลังอยู่เลย"
"เธอเคยโดนรังแกด้วยนะ"
"จริงเหรอ? ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณ Taoqi จะเคยผ่านอะไรแบบนั้นมา"
"ฮ่าๆ ไม่อยากจะเชื่อใช่ไหมล่ะ เป็นตอนนั้นแหละที่พวกเราเพื่อนรักของเธอต้องออกโรงแทน เราซัดพวกนั้นซะจนหงอเพื่อเธอเลย!"
"แล้วตอนนั้นคุณ Taoqi ทำอะไรล่ะ?"
"อืม ก็คอยหนุนหลังพวกเรา อย่างไปบอกพ่อแม่เขา เจรจาค่าชดใช้อะไรพวกนั้น"
"เธอมีสายตาที่เฉียบแหลมเรื่องรวบรวมข้อมูลที่เป็นประโยชน์นะ เธอสามารถหาจุดอ่อนของคนที่เราต้องเผชิญหน้าได้อย่างรวดเร็วเลย"
"จริงสิ เธอเป็นเหมือนน้องสาวสำหรับฉันเลยล่ะ ฉันพยายามปกป้องเธอตลอด แต่วันหนึ่งฉันได้มารู้ว่าเธอคอยปกป้องเราอยู่เงียบๆ มาตลอดด้วยไหวพริบและสายตาเฉียบคมของเธอ มันซึ้งใจสุดๆ เลยละ"
"ตอนนี้เธอโตขึ้นเยอะ ถึงจะยังทำอะไรช้าๆ เหมือนก่อน แต่ก็ดูมั่นใจขึ้นกว่าเดิมเยอะเลย"
"ว้าว สมกับเป็นคุณ Taoqi เลย! ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอเชื่อใจได้เสมอ
"เอ๊ะ? เราไม่ได้กำลังเล่าอีกด้านของเธออยู่เหรอ?"
หมู่เพื่อนเก่าต่างหัวเราะออกมาเสียงดัง
"ฟู่ สวัสดีตอนบ่ายทุกคน คุยเรื่องอะไรกันอยู่เหรอ? ดูคุยกันได้อรรถรสเชียว"
"เรากำลังรอเธออยู่เลย งีบเพลินอีกล่ะสิ ฮืม? เธอต้องเลี้ยงเราเป็นการไถ่โทษที่มางานรวมเพื่อนสุดล้ำค่าสายเลยนะ!
"เรากำลังคุยเรื่องเธอน่ะ"
Taoqi นั่งลง พลางขยี้ตางัวเงีย "เรื่องสนุกๆ ใช่ไหม เล่าให้ฉันฟังบ้างสิ"
สมดุลระหว่างงานและชีวิต
งานคืองาน ชีวิตก็ส่วนชีวิต การขีดเส้นระหว่างทั้งสองสิ่งนี้สำคัญยิ่งเพื่อให้ทุกสิ่งดำเนินไปได้
Taoqi ใช้ชีวิตด้วยหลักการนี้มาตลอด และไม่มีสิ่งใดในจินโจว ที่สามารถหยุดเธอไม่ให้เลิกงานตรงเวลาได้
กระทรวงการพัฒนา เป็นสถานที่ที่ค่อนข้างวุ่นวาย มีผู้คนมาๆ ไปๆ และเร่งรีบด้วยภาระงานอยู่ตลอด ท่ามกลางความวุ่นวายนี้ เสียงนุ่มๆ ของ Taoqi มักจะสงบพายุลงได้เสมอ ท่ามกลางเสียงกระดาษพลิกกรอบแกรบ เสียงของเธอนำมาซึ่งความสงบและแช่มช้า
"ได้เวลาเลิกงานแล้ว ถึงเวลากลับบ้านแล้ว"
"รอเดี๋ยวก่อนครับคุณ Taoqi เรามีเอกสารออกใหม่ต้องให้คุณดูน่ะครับ"
"อืม ขอดูหน่อยซิ ดูไม่ด่วนนะ เดี๋ยวฉันค่อยจัดการพรุ่งนี้"
หลังเลิกงาน Taoqi มีวิธีเฉพาะในการ "ผ่อนคลาย" สำหรับเธอ "การผ่อนคลาย" เป็นได้หลายรูปแบบ ตั้งแต่การนอนหลับเต็มอิ่มไปจนถึงการเดินเล่นเรื่อยเปื่อย
ระหว่าง Taoqi เดินกลับบ้าน เธอจะเพลิดเพลินไปกับการเดินเล่นตามถนนในเมืองจินโจวและพูดคุยกับชาวเมือง เธอชอบฟังเรื่องราวต่างๆ เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของเมืองจากคนเฒ่าคนแก่ และพูดคุยแบบสบายๆ กับเด็กๆ ซึ่งย้ำให้เธอระลึกถึงความหวังที่ยังมีอยู่ในเมืองจินโจว วิธีผ่อนคลายเช่นนี้ช่วยให้เธอผูกพันกับเมืองที่เธออยู่มากขึ้น แถมยังส่งผลดีต่องานของเธอด้วย
ครั้งหนึ่งในอดีตมิดไนท์เรนเจอร์ ต้องเผชิญกับความยากลำบากในการป้องกันการจู่โจมฉับพลันจากทาเซ็ตดิสคอร์ด อยู่เสมอ ด้วยแนวรบแนวหน้าที่ยาวเช่นนี้ การจะตรวจจับการเจาะทะลุให้ได้ทุกจุดจึงแทบจะเป็นไปไม่ได้ และพวกเขาต้องเสี่ยงอยู่ตลอดเวลา พวกเขาจึงมาขอความช่วยเหลือจาก Taoqi
ด้วยความรู้สึกเครียดและภาระรุมเร้า Taoqi จึงไปนั่งพักบนชิงช้าใกล้ๆ ขณะที่นั่งมองเด็กๆ เล่นอยู่ในบ่อทราย ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว ฉันใดที่เด็กๆ อุดช่องโหว่ในปราสาท พวกเขาก็สามารถอุดช่องโหว่ในแนวหน้าได้เช่นเดียวกัน Taoqi เสนอให้สร้างกำแพงทรายที่แนวหน้าระหว่างการโจมตีของเมืองจินโจวทาเซ็ตดิสคอร์ด กำแพงจะช่วยย่นให้แนวหน้าสั้นลง และจำกัดเส้นทางโจมตีของศัตรู เมื่อมีจุดที่ต้องป้องกันน้อยลง เหล่ามิดไนท์เรนเจอร์ก็จะมีเวลามากขึ้นในการประเมินแต่ละการโจมตีและตอบโต้ได้อย่างเหมาะสมโดยอิงจากความถี่ที่แตกต่างกัน ซึ่งเกิดขึ้นจากการเสียรูปของกำแพงทราย ด้วยมันสมองอันเฉียบแหลมของ Taoqi พวกเขาจึงป้องกันตัวเองจากการโจมตีได้ดีขึ้น และมีพื้นที่หายใจหายคอในแนวรบซึ่งจำเป็นอย่างยิ่ง
สำหรับ Taoqi แล้ว การนั่งจ้องโต๊ะทำงานทั้งวันมีแต่จะก่อให้เกิดความซ้ำซากและไม่ทันโลก เธอจึงหาทางเลือกใหม่ๆ เพื่อประสิทธิภาพ และในช่วงเวลาว่างนั่นเองที่เธอได้เจอกับคำตอบและแรงบันดาลใจโดยไม่ได้ตั้งใจผ่านการพบโดยบังเอิญ
Taoqi ใช้ชีวิตด้วยหลักการนี้มาตลอด และไม่มีสิ่งใดใน
"ได้เวลาเลิกงานแล้ว ถึงเวลากลับบ้านแล้ว"
"รอเดี๋ยวก่อนครับคุณ Taoqi เรามีเอกสารออกใหม่ต้องให้คุณดูน่ะครับ"
"อืม ขอดูหน่อยซิ ดูไม่ด่วนนะ เดี๋ยวฉันค่อยจัดการพรุ่งนี้"
หลังเลิกงาน Taoqi มีวิธีเฉพาะในการ "ผ่อนคลาย" สำหรับเธอ "การผ่อนคลาย" เป็นได้หลายรูปแบบ ตั้งแต่การนอนหลับเต็มอิ่มไปจนถึงการเดินเล่นเรื่อยเปื่อย
ระหว่าง Taoqi เดินกลับบ้าน เธอจะเพลิดเพลินไปกับการเดินเล่นตามถนนในเมืองจินโจวและพูดคุยกับชาวเมือง เธอชอบฟังเรื่องราวต่างๆ เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของเมืองจากคนเฒ่าคนแก่ และพูดคุยแบบสบายๆ กับเด็กๆ ซึ่งย้ำให้เธอระลึกถึงความหวังที่ยังมีอยู่ในเมืองจินโจว วิธีผ่อนคลายเช่นนี้ช่วยให้เธอผูกพันกับเมืองที่เธออยู่มากขึ้น แถมยังส่งผลดีต่องานของเธอด้วย
ครั้งหนึ่งในอดีต
ด้วยความรู้สึกเครียดและภาระรุมเร้า Taoqi จึงไปนั่งพักบนชิงช้าใกล้ๆ ขณะที่นั่งมองเด็กๆ เล่นอยู่ในบ่อทราย ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว ฉันใดที่เด็กๆ อุดช่องโหว่ในปราสาท พวกเขาก็สามารถอุดช่องโหว่ในแนวหน้าได้เช่นเดียวกัน Taoqi เสนอให้สร้างกำแพงทรายที่แนวหน้าระหว่างการโจมตีของเมืองจินโจวทาเซ็ตดิสคอร์ด กำแพงจะช่วยย่นให้แนวหน้าสั้นลง และจำกัดเส้นทางโจมตีของศัตรู เมื่อมีจุดที่ต้องป้องกันน้อยลง เหล่ามิดไนท์เรนเจอร์ก็จะมีเวลามากขึ้นในการประเมินแต่ละการโจมตีและตอบโต้ได้อย่างเหมาะสมโดยอิงจากความถี่ที่แตกต่างกัน ซึ่งเกิดขึ้นจากการเสียรูปของกำแพงทราย ด้วยมันสมองอันเฉียบแหลมของ Taoqi พวกเขาจึงป้องกันตัวเองจากการโจมตีได้ดีขึ้น และมีพื้นที่หายใจหายคอในแนวรบซึ่งจำเป็นอย่างยิ่ง
สำหรับ Taoqi แล้ว การนั่งจ้องโต๊ะทำงานทั้งวันมีแต่จะก่อให้เกิดความซ้ำซากและไม่ทันโลก เธอจึงหาทางเลือกใหม่ๆ เพื่อประสิทธิภาพ และในช่วงเวลาว่างนั่นเองที่เธอได้เจอกับคำตอบและแรงบันดาลใจโดยไม่ได้ตั้งใจผ่านการพบโดยบังเอิญ
Taoqi เส้นเสียง
ความในใจ - 1
ค่อยๆ ดื่มด่ำไปกับการเดินทางนะ ไม่ต้องรีบร้อนเกินไป เดี๋ยวจะพลาดวิวสวยๆ ระหว่างทางไปหมด พอไปถึงปลายทางแล้ว ไม่มีอะไรน่าจดจำกลับมามันไม่ดีหรอกนะ อิอิ... ก็แค่คำแนะนำเล็กๆ น้อยๆ จากคนที่เคยผ่านมาแล้วน่ะ
ความในใจ - 2
ฉันไม่ได้อู้นะ จริงๆ ฉันก็แค่ต้องชาร์จพลังหน่อย... โธ่ ไม่เชื่อฉันเหรอ อย่าพูดแบบนั้นสิ เดี๋ยวฉันก็น้อยใจหรอก
ความในใจ - 3
การที่มีคนมากมายฝากความหวังไว้กับคุณมันคงหนักน่าดูเลยเนอะ ฉันเข้าใจความรู้สึกนั้นดีเลย... ไม่ต้องห่วงนะ ตอนอยู่กับฉันคุณผ่อนคลายลงบ้างก็ได้
ความในใจ - 4
โอ๊ะ... ฉันเผลอหลับไปเหรอเนี่ย... แหะๆ สงสัยการมีคุณอยู่ด้วยมันคงจะทำให้ฉันรู้สึกสบายใจมากๆ เลยละมั้ง คุณเองก็ควรจะพักผ่อนให้เยอะขึ้นเหมือนกันนะ ผู้พเนจร นอนดึกมากๆ เดี๋ยวผมร่วงหมดนะ
ความในใจ - 5
ช่วงนี้สัมผัสถึงอันตรายในอากาศได้ชัดเลยนะ เดาว่านั่นคงเป็นเหตุผลที่คุณมาช่วยพวกเราในเวลาแบบนี้สินะ แย่จัง ฉันอุตส่าห์หวังว่าจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขกับคุณแท้ๆ... เอาเถอะน่า ผู้พเนจร ขยับเข้ามาใกล้ๆ อีกหน่อยสิ เรามาใช้เวลาสบายๆ ด้วยกันนะ ถึงจะเป็นแค่แป๊บเดียวก็ยังดี
งานอดิเรกของ Taoqi
หลับสบายจัง เฮ้อ... ได้เวลาทำงานแล้วเหรอ... ต้องลุกแล้ว... แต่... ยังง่วงอยู่เลย... ขออีกงีบเดียวน่า...
ความกังวลของ Taoqi
คิวให้คำปรึกษาช่วงบ่ายของฉันจองเต็มไปจนถึงปีหน้าแล้วนะ แถมยังได้ยินมาว่ามีคนเอารอบไปขายต่อแพงๆ ด้วย... ไม่คิดเลยว่าเรื่องมันจะบานปลายมาถึงขนาดนี้ เอาจริงๆ นะ ฉันไม่คิดว่าคำแนะนำของฉันจะช่วยอะไรได้มากขนาดนั้นหรอก สุดท้ายแล้ว มันก็ขึ้นอยู่กับพวกเขาเองนั่นแหละที่จะแก้ปัญหาของตัวเอง
อาหารที่ชอบ
ฉันน่ะเป็นพวกชอบของกินง่ายๆ เอาโจ๊กข้นๆ รสกลมกล่อมมาให้ได้ทุกเมื่อเลยนะ ช่วยป้อนคำนี้ให้ฉันหน่อยได้ไหม มันร้อนไปหน่อยสำหรับลิ้นฉันน่ะ
อาหารที่ไม่ชอบ
อืมม... คงจะเป็นของที่ต้องแกะเปลือกละมั้ง ทำไมน่ะเหรอ ก็มันยุ่งยากเกินไปน่ะสิ
อุดมคติ
ฉันเกลียดการทำงานที่สุดเลย แต่จะว่าไป ฉันก็ต้องขยันตอนนี้แหละเพื่อที่วันหนึ่งจะได้ไม่ต้องทำงานอีกต่อไป ฮ่าฮ่า แน่นอนว่าถ้าฉันอยากจะเกษียณตัวเองคนเดียวก็ทำได้เลย... แต่ฉันหวังว่าจะได้ช่วยแบ่งเบาภาระของคนอื่นๆ ให้หมดไปสักที เราจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขด้วยกันทุกคนไง
พูดคุย - 1
คิดว่าจินโจว เป็นอย่างไรบ้าง? อยู่สบายดีใช่ไหม? ความฝันของฉันคือการทำให้ที่นี่เป็นที่อาศัยที่ปลอดภัยและสะดวกสบายอย่างแท้จริง และปราศจากความอันตรายที่มากับเมืองชายแดน
พูดคุย - 2
ในอดีตน่ะนะ เพื่อนๆ ของฉันคอยอยู่เคียงข้างฉันเสมอเลย คอยปกป้องฉันจากอันตราย การมีพวกเขาช่างมั่นคงเหมือนกำแพงเมือง ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยและสบายใจมากๆ เพราะแบบนี้ ตอนนี้ฉันเลยมีแรงผลักดันที่จะสร้างกำแพงที่แข็งแกร่งขึ้นเพื่อชาวเมืองจินโจวทุกคน ทุกคนจะได้รู้สึกสบายใจและอุ่นใจได้เหมือนกัน
เกี่ยวกับ Jinhsi
คนอื่นอาจจะคิดว่าคุณหนู Jinhsi ยังเด็กเกินกว่าจะเป็นผู้นำ แต่ฉันว่ามันไม่ใช่ปัญหาตรงไหนเลย อายุที่ยังน้อยน่ะอาจจะดูเป็นข้อเสียเปรียบ แต่มันก็เป็นจุดแข็งที่สุดของเธอเหมือนกัน ในตอนที่เรากำลังพยายามผลักดันจินโจวไปข้างหน้า เธอจะไปได้ไกลกว่าและทำอะไรได้มากกว่าที่พวกเราจะจินตนาการได้เสียอีก
เกี่ยวกับ Sanhua
โอ๊ย ฉันอยากจะมีคนแบบ Sanhua บ้างจังเลย ลองนึกดูสิว่าถ้ามีเธอมาช่วย งานของฉันจะง่ายขึ้นขนาดไหน คุณหนู Jinhsi ไปหาองครักษ์เก่งๆ แบบนี้มาจากไหนนะเนี่ย... ไว้คราวหน้าเจอกันต้องแอบถามหน่อยแล้ว
เกี่ยวกับ Xiangli Yao
Xiangli Yao น่ะเหรอ? เขาเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีของเราที่กระทรวงการพัฒนา งานของเรามีบางส่วนที่เกี่ยวข้องกับโครงการวิจัยของสถาบัน และฉันก็ปรึกษาเขาทุกวัน แม้ว่าเขาจะมีความฉลาดระดับอัจฉริยะและความคิดเฉียบไว ฉันก็ตามไอเดียของเขาได้ไม่มีปัญหา
เกี่ยวกับ Jiyan
ตารางงานของแม่ทัพ Jiyan นี่มันแน่นเอี๊ยดเหลือเชื่อ... เขาดูจะหาเรื่องมาให้ตัวเองทำเพิ่มได้เรื่อยๆ เลย เหมือนพ่อแม่ที่ทุ่มเทจนไม่ยอมให้ตัวเองได้พักผ่อน บางทีอาจจะเป็นสัญชาตญาณความเป็นหมอของเขาก็ได้นะ ที่นึกถึงคนอื่นก่อนเสมอเลย ฉันก็หวังจริงๆ นะว่าเขาจะยอมหาเวลาพักเพื่อตัวเองบ้าง
คำอวยพรวันเกิด
วันนี้เป็นวันเกิดของคุณนะ คุณควรจะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ มานอนกลางวันด้วยกันไหม ฉันมีเครื่องนอนแสนสบายเตรียมไว้ให้คุณโดยเฉพาะเลย ฝันดีนะ สุขสันต์วันเกิดด้วย ที่รัก
ขณะยืนรอ - 1
วันนี้อากาศดีเหมาะกับการไปเดินเล่นเลยนะ... หืม แต่ไม่เอาดีกว่า...
ขณะยืนรอ - 2
มีงานเอกสารเพิ่มเหรอ ไหนดูซิ... *ยิ้มอย่างพอใจ* เรียบร้อย ว่าแต่ มื้อเย็นนี้กินอะไรดีนะ
ขณะยืนรอ - 3
บางทีฉันก็แกล้งทำเป็นว่าตัวเองเป็นก้อนเมฆบนท้องฟ้า... ก็แค่ลอยไปลอยมาเป็นปุยนุ่มๆ ไม่ต้องมีเรื่องกังวล
คำแนะนำตัว
สวัสดี ฉันชื่อ Taoqi ผู้กำกับการฝ่ายป้องกันชายแดนของกระทรวงการพัฒนา หากคุณต้องการความช่วยเหลือ ก็ส่งข้อความมาหาฉันได้เสมอนะ ฉันจะตอบกลับในช่วงเวลางาน
ทักทาย
ได้เวลาให้คำปรึกษารอบบ่ายอีกแล้วสินะ วันนี้มีอะไรในใจเหรอ
เข้าร่วมทีม - 1
ไม่ต้องรีบร้อนหรอกน่า เดี๋ยวทุกอย่างก็เข้าที่เข้าทางเองแหละ
เข้าร่วมทีม - 2
เดี๋ยวฉันดูแลคุณอย่างดีเลย
เข้าร่วมทีม - 3
ได้เวลาทำงานแล้วเหรอ *หัวเราะเบาๆ* งั้นก็ต้องเลิกขี้เกียจแล้วสินะ
เลื่อนขั้น - 1
ตอนนี้รู้สึกดีมากๆ เลย จะว่าไปนะ ดีกว่าตอนที่เพิ่งได้หยุดยาวเจ็ดวันอีก ขอบใจนะที่ช่วยน่ะ ผู้พเนจร
เลื่อนขั้น - 2
หัวใจเต้นเร็วขึ้น แถมยังได้ยินเสียงเลือดสูบฉีดเลย... พลังใหม่นี่ทำเอาฉันอยู่ไม่สุขเลยแฮะ สงสัยต้องไปนอนสักหน่อยแล้ว
เลื่อนขั้น - 3
พลังที่มากขึ้นก็มาพร้อมกับความรับผิดชอบที่มากขึ้นสินะ... จริงๆ ก็ไม่อยากได้งานเพิ่มหรอกนะ แต่ถ้าเป็นคุณขอ... ยอมทำโอทีให้หน่อยก็ได้ แค่นิดเดียวนะ
เลื่อนขั้น - 4
ขอบคุณนะ คุณนี่พึ่งพาได้จริงๆ เจ้าตัวเล็กที่น่ารักของฉัน หืม จริงๆ แล้วคุณอาจจะมีอายุนานกว่าฉันก็ได้สินะ แหะๆ... ในเมื่อตอนนี้ฉันแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมแล้ว ฉันก็แค่อยากจะดูแลคุณเหมือนพี่สาวคนโตบ้าง จะยอมให้ฉันดูแลหน่อยไม่ได้เหรอ
เลื่อนขั้น - 5
คุณทำให้ฉันได้เห็นในสิ่งที่ฉันไม่เคยมองเห็นมาก่อน ความปลอดภัยที่แท้จริงมันไม่ได้มาจากการที่ใครคนหนึ่งสร้าง "กำแพง" ขึ้นมาหรอก แต่มาจากการที่เราช่วยเหลือกันและกัน และใส่ใจช่วงเวลาที่เรามีร่วมกันต่างหาก ขอบคุณนะที่อยู่ตรงนี้เพื่อฉันเสมอเลย ถ้าเราได้อยู่แบบนี้ด้วยกันตลอดไปละก็ ฉัน... หืม เมื่อกี๊ฟังประโยคสุดท้ายไม่ทันเหรอ แหะๆ งั้นเดี๋ยวฉันพูดให้ฟังอีกรอบก็ได้...
ปัดป้องเชิงกลยุทธ์: I
*เสียงออกแรง*
ปัดป้องเชิงกลยุทธ์: II
*เสียงออกแรง*
ปัดป้องเชิงกลยุทธ์: III
*เสียงออกแรง*
ปัดป้องเชิงกลยุทธ์: IV
*เสียงออกแรง*
ปัดป้องเชิงกลยุทธ์: V
*เสียงออกแรง*
สกิลเรโซแนนซ์ - 1
ฉันจะปกป้องเอง
สกิลเรโซแนนซ์ - 2
ทุกคน ถอยไปก่อน
สกิลเรโซแนนซ์ - 3
นิ่งๆ ไว้นะ
การปลดปล่อยเรโซแนนซ์ - 1
การโจมตีคือการป้องกันที่ดีที่สุด
การปลดปล่อยเรโซแนนซ์ - 2
ชัยชนะ ช่วยนำทางดาบของฉันที
การปลดปล่อยเรโซแนนซ์ - 3
ที่นี่... คือถิ่นของฉัน!
หลบหลีกสวนกลับ
ทีนี้... ก็ถึงตาฉันบ้าง
ถูกโจมตี - 1
โดนจนได้สินะ
ถูกโจมตี - 2
*เสียงเจ็บปวด*
ถูกโจมตี - 3
อึก ใจเย็นไว้
บาดเจ็บ - 1
ไม่เท่าไรหรอกน่า แค่รอยข่วน
บาดเจ็บ - 2
ต้องโฟกัสแล้ว
บาดเจ็บ - 3
ฉันพลาดเอง...
หมดสติ - 1
ฉัน... ปกป้องไว้ไม่ได้...
หมดสติ - 2
ฉันยังพึ่งพาได้ไม่พอสินะ...
หมดสติ - 3
ถอยไปที่ป้อมปราการ
อัญเชิญเอคโค่
ฝากด้วยนะ
สกิลเอคโค่ - เปลี่ยนร่าง
พิ่งพาได้จริงๆ
สกิลอินโทร
ฉันคอยระวังหลังให้เอง
ศัตรูอยู่ใกล้เคียง
ระวังหน่อยนะ
เครื่องร่อน
สายลมเอ๋ย ช่วยฉันหน่อย
สลิง
ทีนี้ก็เร็วขึ้นเยอะเลย
เซนเซอร์
หืม... เจออะไรน่าสนใจเข้าแล้วสิ
พุ่งตัว
ค่อยๆ ไปดีกว่า
วิ่งไต่กำแพง
*เสียงออกแรง*
หีบเสบียง - 1
ตื่นเต้นเหรอว่าข้างในมีอะไร อิอิ เธอนี่น่ารักจังเลยนะ
หีบเสบียง - 2
ดูเหมือนโชคของฉันจะดีเหมือนเคยเลยนะ
หีบเสบียง - 3
ยิ่งเยอะก็ยิ่งดี