ข้อมูล
Verina
Verina VA
ชาวจีน: Zhao Shuang
ญี่ปุ่น: Sasahara Yu
เกาหลี: Kang Sae Bom
ภาษาอังกฤษ: Heather Nicol
Verina รายงานการสอบ Forte
พลังกำทอน
เสียงเพรียกจากธรรมชาติ
รายงานการประเมินเสียงสะท้อน
พื้นฐานการประเมิน: [Resonance Assessment 1916-G]
ตามรายงานของเรโซเนเตอร์ Verina เธอได้สัมผัสกับตัวอย่างพืชพรรณมาอย่างมากตั้งแต่ยังเด็กและสามารถตรวจจับความถี่ของพวกมันได้ด้วยการได้ยิน ช่วงเวลาของการปลุกพลังของเธอนั้นไม่เป็นที่ทราบแน่ชัด
ความถี่เรโซแนนซ์ของ Verina แสดงแนวโน้มที่บูสต์ขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป นำไปสู่การคาดการณ์ว่าความสามารถของพลังเรโซแนนซ์ของเธอก็จะแข็งแกร่งขึ้นตามอายุด้วยเช่นกัน ขอบเขตของการเติบโตนี้ยังคงอยู่ในระหว่างการเฝ้าติดตาม
เรโซเนเตอร์ Verina มีสัญลักษณ์ทาเซ็ต อยู่ที่ใต้กระดูกไหปลาร้าของเธอ หลังจากการปลุกพลังของเธอ มีการสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพเกิดขึ้น เช่น มี เถาวัลย์งอกขึ้นมาที่หูทั้งสองข้างและที่กระดูกสันหลัง
เถาวัลย์เหล่านี้สร้างความสัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัยกันกับ Verina และช่วยในการเปลี่ยนความถี่เรโซแนนซ์ของเธอให้เป็นพลังงานสเปกโตรเพื่อการจัดเก็บและปล่อยออกมาอย่างมีประสิทธิภาพในระหว่างการใช้พลังเรโซแนนซ์
นอกจากนี้ รูปแบบเรโซแนนซ์สเปกตรัมของ Verina ยังสอดคล้องกับรูปแบบที่รู้จักของสิ่งมีชีวิตประเภทพืชด้วย ในระหว่างการทดสอบมีการบันทึกปฏิกิริยาสอดประสานที่รุนแรง แต่ต้นเหตุที่แท้จริงของการปลุกพลังของ Verina ยังคงไม่สามารถสรุปได้
การวิเคราะห์ตัวอย่างทดสอบเผยให้เห็นเส้นโค้งราเบลล์ ที่ไม่บรรจบกัน โดยมีรูปแบบคลื่นเป็นช่วงๆ ที่สังเกตได้ ดังนั้น Verina จึงถูกจัดประเภทเป็นเรโซเนเตอร์โดยกำเนิด
รายงานการวินิจฉัยโอเวอร์คล็อก
กราฟคลื่นของเรโซเนเตอร์ Verina แสดงให้เห็นความแปรปรวนเป็นรูปวงรีที่เสถียรในขอบเขตเวลาโดยไม่มีรูปแบบที่ผิดปกติ จากการตรวจสอบพบว่าผลลัพธ์ทั้งหมดอยู่ในพารามิเตอร์ที่ปกติ
ค่าวิกฤตเรโซแนนซ์: ต่ำ โดยมีความเสถียรสูง ผลการตรวจสอบปรากฏว่าอยู่ในพารามิเตอร์ที่ปกติและไม่มีความเสี่ยงต่อโอเวอร์คล็อก
หมายเหตุ: สภาวะทางอารมณ์และระดับความตั้งใจของ Verina โดยทั่วไปนั้นมีความเสถียรสูงมาก และจะแปรปรวนเล็กน้อยในเวลาสั้นๆ ก็ต่อเมื่อเธออยู่ห่างจากสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติ ผลการทดสอบระบุว่าพืชที่พึ่งพาอาศัยกันของเธอสามารถส่งคลื่นความถี่พิเศษให้กับ Verina ได้ ซึ่งช่วยให้เธอสามารถกลับคืนสู่สภาวะจิตใจที่มั่นคง นี่เป็นกรณีที่เกิดขึ้นได้ยากในความสัมพันธ์ระหว่างเรโซเนเตอร์และพืชที่พึ่งพาอาศัยกัน และใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงที่เป็นประโยชน์สำหรับการวิจัยที่เกี่ยวข้อง
Verina รายการหวงแหน
แว่นครอบตาสำรวจ
Verina หวงแหนแว่นครอบตาสำรวจของสมาคมผู้บุกเบิกคู่นี้ที่เป็นเศษเสี้ยวส่วนหนึ่งของการเดินทางและความทรงจำแสนอบอุ่นใจอย่างบุปผาดารา แม้ตอนนี้มันจะตรวจจับอันตรายไม่ได้แล้ว แต่ก็ยังมีคุณค่าทางจิตใจสำหรับเธออยู่
นิรันดรที่ผลิบาน
ตัวอย่างดอกไม้จากการออกภาคสนามครั้งแรกของ Verina เธอรอคอยจนดอกไม้นั้นผลิบานและเก็บรักษามันไว้อย่างดี Verina มองว่าการเบ่งบานของดอกไม้คือช่วงเวลาอันเป็นนิรันดร์แห่งความงดงามของชีวิต ซึ่งห่อหุ้มไว้ทั้งความรักที่เธอมีต่อดอกไม้และต่อชีวิต
บันทึกการสำรวจป่าลึก
ทุกครั้งที่ออกไปเข้าร่วมการสำรวจหรือการเดินทางภาคสนาม Verina จะหาทางลัดเพื่อสำรวจหรือหลีกเลี่ยงอันตรายที่ซุ่มซ่อนอยู่เสมอด้วยความช่วยเหลือจากเหล่าสหายพืชพันธุ์ของเธอ Verina วาดภาพพวกมันไว้ทั้งหมด ด้านหลังแผนที่เล็กๆ ที่มีลายเส้นเหมือนเด็กขีดเขียนคือบทเรียนอันล้ำค่า ซึ่งเป็นเครื่องพิสูจน์ว่า Verina เจริญรอยตามแม่ของเธอ
Verina เรื่องราว
เห็ดศาสตร์ 101
"ถ้าจะถามถึง Verina นะ โห เรื่องมันยาวเลยล่ะ" เมื่อไหร่ก็ตามที่มีคนถามถึง Verina หัวหน้าทีมบุกเบิกสำรวจทีมหนึ่ง ริกส์ ก็มักจะเริ่มต้นด้วยประโยคนี้เสมอ "ตอนที่เธอเข้ามาในทีมเราใหม่ๆ นะ เธอเอาแต่เก็บตัวอยู่คนเดียว ไม่ค่อยพูดคุยกับใคร พวกเราทุกคนต่างก็เป็นห่วงเธอ เพราะเธอเพิ่งจะเสียพ่อแม่ไป..."
"พวกเราอดที่จะรู้สึกเศร้าไปกับเธอไม่ได้ เธอยังเด็กมากแต่ก็ต้องมาเจอเรื่องหนักๆ ในชีวิต แถมยังเป็นเด็กดีมีน้ำใจอีกต่างหาก การสำรวจของพวกเราน่ะมันสนุกก็จริง แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยนะ แต่ Verina ไม่เคยบ่นเลย เธอทำงานหนักๆ อย่างการปีนเขาหรือไปตักน้ำด้วยตัวเองทั้งหมด หรือแม้กระทั่งออกไปหาอาหารโดยที่ไม่มีใครต้องบอก เธอช่วยพวกเราได้เยอะมาก แต่เราก็อดกังวลไม่ได้ว่าเธอจะเก็บทุกอย่างไว้ในใจนานเกินไป... แล้วถ้าเกิดอะไรขึ้นมาล่ะ"
"จนกระทั่งวันหนึ่ง มันก็มีเรื่องเกิดขึ้นจริงๆ แล้วจะว่าไปมันก็เป็นเรื่องที่ตลกดีเหมือนกัน มีเจ้าหนุ่มคนหนึ่งในทีมเราชอบกินเห็ดมาก เขาก็เลยออกไปเก็บมาสองสามดอกเพื่อจะเอามาทำซุป แต่ Verina กลับคว้าหม้อนั้นไว้แล้วไม่ยอมปล่อยเลย เหมือนกับว่าชีวิตเธอขึ้นอยู่กับหม้อนั่นอย่างนั้นแหละ กว่าพวกเราจะเข้าไปถึง ทั้งสองคนก็เริ่มตะโกนเถียงกันแล้ว"
"เจ้าหนุ่มนั่นกำลังโม้ให้ Verina ฟังถึงประสบการณ์การใช้ชีวิตในป่าของเขา ให้ตายสิ ไม่รู้มีอะไรเข้าสิงหัวเจ้านั่น ถึงได้คิดว่าจะไปคุยอวดเรื่องพืชพรรณกับนักพฤกษศาสตร์ตัวน้อยของเรา! Verina เอาเห็ดทั้งหมดออกมาวางเรียง แล้วก็เริ่มชี้แจงชื่อเรียกของวงแหวน หมวก และส่วนต่างๆ ของเห็ดแต่ละดอกให้ฟัง การที่ต้องออกมาสำรวจกันนานๆ ทำให้พวกเรารู้ได้ทันทีว่าเธอกำลังจะบอกว่าเห็ดพวกนั้นมีพิษ เธอมีความรู้เรื่องพวกนี้มากกว่าพวกเราทุกคน แถมยังบรรยายสอนวิธีแยกแยะเห็ดทีละชนิดให้เราฟังตรงนั้นเลย นั่นแหละบทเรียนของจริงเลยล่ะ"
"หลังจากที่เธออธิบายเสร็จ เธอยังเอาท่อนไม้ที่หามาจากไหนไม่รู้มาเคาะเหมือนเป็นอาจารย์ แล้วก็ถามว่าพวกเราเข้าใจกันหมดรึยัง พวกเราได้แต่มองหน้ากันแล้วก็กะพริบตาปริบๆ จากนั้นก็ระเบิดหัวเราะออกมาพร้อมกัน ซึ่งนั่นทำให้เธอสติแตกไปเลย"
"ท-ทำไมทุกคนถึงหัวเราะล่ะ... หนูพูดอะไรผิดไปเหรอ ฮึก... ฮือ..." เธอตกใจมากจนเริ่มหยิบเห็ดที่ยังอยู่ในหม้อขึ้นมาอธิบายทีละดอกอีกครั้ง แต่ตอนนั้นพวกเราทุกคนก็ปรบมือให้เธอแล้ว แล้วผมก็ตะโกนขึ้นว่า "ยอดเยี่ยมไปเลย! นี่แหละนักพฤกษศาสตร์ตัวน้อยของเราทุกคน!"
ตั้งแต่นั้นมา Verina ก็ยังคงนึกถึงเรื่องในวันนั้นแล้วก็รู้สึกอายสุดๆ อยู่เสมอ ถ้ามีหม้อเห็ดให้มุดหัวเข้าไปได้เธอก็คงทำไปแล้ว แต่เธอก็ยังคงให้ความเห็นอย่างระมัดระวังและอดทนเสมอเมื่อเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับพืชพันธุ์
"พวกเราอดที่จะรู้สึกเศร้าไปกับเธอไม่ได้ เธอยังเด็กมากแต่ก็ต้องมาเจอเรื่องหนักๆ ในชีวิต แถมยังเป็นเด็กดีมีน้ำใจอีกต่างหาก การสำรวจของพวกเราน่ะมันสนุกก็จริง แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยนะ แต่ Verina ไม่เคยบ่นเลย เธอทำงานหนักๆ อย่างการปีนเขาหรือไปตักน้ำด้วยตัวเองทั้งหมด หรือแม้กระทั่งออกไปหาอาหารโดยที่ไม่มีใครต้องบอก เธอช่วยพวกเราได้เยอะมาก แต่เราก็อดกังวลไม่ได้ว่าเธอจะเก็บทุกอย่างไว้ในใจนานเกินไป... แล้วถ้าเกิดอะไรขึ้นมาล่ะ"
"จนกระทั่งวันหนึ่ง มันก็มีเรื่องเกิดขึ้นจริงๆ แล้วจะว่าไปมันก็เป็นเรื่องที่ตลกดีเหมือนกัน มีเจ้าหนุ่มคนหนึ่งในทีมเราชอบกินเห็ดมาก เขาก็เลยออกไปเก็บมาสองสามดอกเพื่อจะเอามาทำซุป แต่ Verina กลับคว้าหม้อนั้นไว้แล้วไม่ยอมปล่อยเลย เหมือนกับว่าชีวิตเธอขึ้นอยู่กับหม้อนั่นอย่างนั้นแหละ กว่าพวกเราจะเข้าไปถึง ทั้งสองคนก็เริ่มตะโกนเถียงกันแล้ว"
"เจ้าหนุ่มนั่นกำลังโม้ให้ Verina ฟังถึงประสบการณ์การใช้ชีวิตในป่าของเขา ให้ตายสิ ไม่รู้มีอะไรเข้าสิงหัวเจ้านั่น ถึงได้คิดว่าจะไปคุยอวดเรื่องพืชพรรณกับนักพฤกษศาสตร์ตัวน้อยของเรา! Verina เอาเห็ดทั้งหมดออกมาวางเรียง แล้วก็เริ่มชี้แจงชื่อเรียกของวงแหวน หมวก และส่วนต่างๆ ของเห็ดแต่ละดอกให้ฟัง การที่ต้องออกมาสำรวจกันนานๆ ทำให้พวกเรารู้ได้ทันทีว่าเธอกำลังจะบอกว่าเห็ดพวกนั้นมีพิษ เธอมีความรู้เรื่องพวกนี้มากกว่าพวกเราทุกคน แถมยังบรรยายสอนวิธีแยกแยะเห็ดทีละชนิดให้เราฟังตรงนั้นเลย นั่นแหละบทเรียนของจริงเลยล่ะ"
"หลังจากที่เธออธิบายเสร็จ เธอยังเอาท่อนไม้ที่หามาจากไหนไม่รู้มาเคาะเหมือนเป็นอาจารย์ แล้วก็ถามว่าพวกเราเข้าใจกันหมดรึยัง พวกเราได้แต่มองหน้ากันแล้วก็กะพริบตาปริบๆ จากนั้นก็ระเบิดหัวเราะออกมาพร้อมกัน ซึ่งนั่นทำให้เธอสติแตกไปเลย"
"ท-ทำไมทุกคนถึงหัวเราะล่ะ... หนูพูดอะไรผิดไปเหรอ ฮึก... ฮือ..." เธอตกใจมากจนเริ่มหยิบเห็ดที่ยังอยู่ในหม้อขึ้นมาอธิบายทีละดอกอีกครั้ง แต่ตอนนั้นพวกเราทุกคนก็ปรบมือให้เธอแล้ว แล้วผมก็ตะโกนขึ้นว่า "ยอดเยี่ยมไปเลย! นี่แหละนักพฤกษศาสตร์ตัวน้อยของเราทุกคน!"
ตั้งแต่นั้นมา Verina ก็ยังคงนึกถึงเรื่องในวันนั้นแล้วก็รู้สึกอายสุดๆ อยู่เสมอ ถ้ามีหม้อเห็ดให้มุดหัวเข้าไปได้เธอก็คงทำไปแล้ว แต่เธอก็ยังคงให้ความเห็นอย่างระมัดระวังและอดทนเสมอเมื่อเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับพืชพันธุ์
เพาะพันธุ์ดอกไม้
ชาวจินโจว หลงรักดอกไม้
ในระหว่างการสู้รบอันดุเดือด กองทัพมักขอเติมเสบียงพร้อมกับให้จัดช่อดอกไม้มาเพิ่มด้วย คำสั่งเหล่านี้มักจะตกอยู่ในความดูแลของ Verina ในที่สุด และในช่วงแรกเธอก็รู้สึกแปลกอยู่บ้าง
ช่อดอกไม้จะบานแค่ในช่วงเวลาสั้นๆ ดอกไม้ที่เด็ดวันนี้ย่อมจะเหี่ยวเฉาในวันรุ่งขึ้น กลีบดอกไม้จากช่อที่บานในเรือนกระจกอาจเหี่ยวเฉาไปแล้วเมื่อถึงมือผู้รับ เมื่อถึงจุดนี้ ในมือของผู้คนย่อมเหลือแต่ดอกไม้ที่หมดงามไปแล้วไม่ใช่หรือ แล้วทำไมถึงยังต้องการมันล่ะ?
จนกระทั่งวันหนึ่งเธอได้อ่านคำขอที่แนบมากับคำสั่งฉบับหนึ่ง
"เพื่อเป็นเกียรติแก่สหายร่วมรบของฉัน ผู้สละชีวิตเพื่อความสงบสุขของจินโจว แต่ชื่อของเขากลับแทบไม่มีใครรู้จัก ฉันเองยังจำได้ถึงรอยยิ้มจากใจของเขาตอนที่เขาได้รับดอกไอริสจากเพื่อนคนหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว หากชื่อของเราอาจไม่เป็นที่จดจำแล้ว ก็ขอให้ความหมายของดอกไม้เหล่านี้เป็นเกียรติแก่เขาตลอดไป"
ในคืนนั้น Verina เก็บตัวอยู่ในเรือนกระจก
ดอกไม้เป็นที่ชื่นชอบจากลวดลายใบที่ซับซ้อน แต่ความรู้สึกจับใจเพียงชั่วครู่ที่ดอกไม้มอบให้ต่างหากที่ทำให้เราหลงใหลอย่างแท้จริง Verina จึงคัดเลือกและเพาะเมล็ดพันธุ์ที่ดีที่สุดอย่างระมัดระวัง รักษาความรู้สึกอันมีค่าเหล่านั้นไว้ในสวนของเธอ
เธอปรารถนาที่จะเก็บรักษาเรื่องราวและอารมณ์ที่มาพร้อมกับช่อดอกไม้แต่ละช่อ โดยหวังว่าดอกไม้เหล่านี้จะคงอยู่ได้นานกว่าอายุขัยตามธรรมชาติของมัน เธอหวังว่าด้วยวิธีนี้ ผู้รับจะได้สัมผัสถึงแก่นแท้และความงามที่แท้จริงของดอกไม้ จุดประกายความผูกพันในอารมณ์ความรู้สึกลึกซึ้งที่เก็บไว้ภายในช่อดอกไม้
ช่วงเวลาเหล่านี้ทำให้ Verina อดคิดไม่ได้ว่าเธออยากทุ่มเทให้หนักขึ้นและนานขึ้นมากกว่านี้อีกสักนิดก็ยังดี
ในระหว่างการสู้รบอันดุเดือด กองทัพมักขอเติมเสบียงพร้อมกับให้จัดช่อดอกไม้มาเพิ่มด้วย คำสั่งเหล่านี้มักจะตกอยู่ในความดูแลของ Verina ในที่สุด และในช่วงแรกเธอก็รู้สึกแปลกอยู่บ้าง
ช่อดอกไม้จะบานแค่ในช่วงเวลาสั้นๆ ดอกไม้ที่เด็ดวันนี้ย่อมจะเหี่ยวเฉาในวันรุ่งขึ้น กลีบดอกไม้จากช่อที่บานในเรือนกระจกอาจเหี่ยวเฉาไปแล้วเมื่อถึงมือผู้รับ เมื่อถึงจุดนี้ ในมือของผู้คนย่อมเหลือแต่ดอกไม้ที่หมดงามไปแล้วไม่ใช่หรือ แล้วทำไมถึงยังต้องการมันล่ะ?
จนกระทั่งวันหนึ่งเธอได้อ่านคำขอที่แนบมากับคำสั่งฉบับหนึ่ง
"เพื่อเป็นเกียรติแก่สหายร่วมรบของฉัน ผู้สละชีวิตเพื่อความสงบสุขของจินโจว แต่ชื่อของเขากลับแทบไม่มีใครรู้จัก ฉันเองยังจำได้ถึงรอยยิ้มจากใจของเขาตอนที่เขาได้รับดอกไอริสจากเพื่อนคนหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว หากชื่อของเราอาจไม่เป็นที่จดจำแล้ว ก็ขอให้ความหมายของดอกไม้เหล่านี้เป็นเกียรติแก่เขาตลอดไป"
ในคืนนั้น Verina เก็บตัวอยู่ในเรือนกระจก
ดอกไม้เป็นที่ชื่นชอบจากลวดลายใบที่ซับซ้อน แต่ความรู้สึกจับใจเพียงชั่วครู่ที่ดอกไม้มอบให้ต่างหากที่ทำให้เราหลงใหลอย่างแท้จริง Verina จึงคัดเลือกและเพาะเมล็ดพันธุ์ที่ดีที่สุดอย่างระมัดระวัง รักษาความรู้สึกอันมีค่าเหล่านั้นไว้ในสวนของเธอ
เธอปรารถนาที่จะเก็บรักษาเรื่องราวและอารมณ์ที่มาพร้อมกับช่อดอกไม้แต่ละช่อ โดยหวังว่าดอกไม้เหล่านี้จะคงอยู่ได้นานกว่าอายุขัยตามธรรมชาติของมัน เธอหวังว่าด้วยวิธีนี้ ผู้รับจะได้สัมผัสถึงแก่นแท้และความงามที่แท้จริงของดอกไม้ จุดประกายความผูกพันในอารมณ์ความรู้สึกลึกซึ้งที่เก็บไว้ภายในช่อดอกไม้
ช่วงเวลาเหล่านี้ทำให้ Verina อดคิดไม่ได้ว่าเธออยากทุ่มเทให้หนักขึ้นและนานขึ้นมากกว่านี้อีกสักนิดก็ยังดี
สังเกตความแตกต่าง
ผู้คนมักจะถาม Verina เสมอว่าทำไมเธอถึงรักต้นไม้มากขนาดนี้ มันเป็นคำถามที่ Verina ตอบมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่เธอก็รู้ว่าผู้คนมักจะเริ่มต้นบทสนทนาด้วยคำถามแล้วคำถามเล่าเสมอ ดังนั้นในทุกๆ ครั้ง เธอก็จะให้คำตอบที่ผ่านการคิดมาอย่างดีแล้วว่า "ตอนที่ฉันยังเด็ก คุณแม่เคยวางใบไม้สองใบบนมือฉัน แล้วถามว่ามันมีความแตกต่างกันยังไงบ้าง
ฉันก็จะตอบไปว่า 'มันก็เหมือนกันเปี๊ยบเลยไม่ใช่เหรอคะ ก็มาจากต้นเดียวกันนี่นา'
แล้วคุณแม่ก็จะส่ายหน้า 'มองดูดีๆ สิ Verina '
ดังนั้น ฉันจึงเพ่งมองดูใกล้ๆ แล้วฉันก็ตระหนักได้ว่า ถึงแม้ภายนอกมันจะดูเหมือนกัน แต่เส้นใบของมันกลับแตกแขนงออกไปในทิศทางที่หลากหลาย พวกมันวาดลวดลายที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง"
สิ่งนี้ได้เปลี่ยนมุมมองของ Verina ไปทั้งหมด ความแตกต่างที่เธอไม่เคยสังเกตหรือไม่เคยใส่ใจในอดีต บัดนี้กลับปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนอยู่ตรงหน้าเธอ
ดอกไม้บางชนิดอาจดูคล้ายกันแต่กลับเติบโตในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ต้นไม้หรือพืชบางชนิดอาจเติบโตในสภาพแวดล้อมที่แทบจะเหมือนกันทุกประการ แต่สุดท้ายกลับมีรูปร่างที่หลากหลายแตกต่างกันไป
Verina หลงใหลในความคล้ายคลึงและความแตกต่างในพืชพันธุ์เหล่านั้น ซึ่งเป็นสิ่งที่จุดประกายความหลงใหลในพฤกษศาสตร์ของเธอ เธอศึกษาลักษณะเฉพาะของพวกมันอย่างพิถีพิถันเพื่อช่วยให้พวกมันเจริญเติบโตได้ดีในสภาพแวดล้อมต่างๆ และเพาะพันธุ์ดอกไม้ที่สวยงาม และจากเรื่องนี้เอง เธอก็เริ่มสังเกตเห็นคุณสมบัติที่เป็นเอกลักษณ์ของคนรอบข้างเช่นกัน เฉกเช่นเดียวกับใบไม้ทุกใบที่มีความแตกต่างกัน ผู้คนและประสบการณ์ก็เช่นเดียวกัน Verina สังเกตเพื่อนๆ ของเธออย่างใกล้ชิด จดจำความชอบและความเศร้าของพวกเขาด้วยความใส่ใจ
"ยกตัวอย่างเช่น บางคนชอบกินดอกมะนาว แต่บางคนก็ไม่ชอบ มันคงจะรู้สึกดีไม่น้อยเลยนะ ถ้ามีใครสักคนจดจำความชอบของพวกเขาได้"
ด้วยความรู้สึกนี้ Verina จึงจดบันทึกเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ทุกอย่างเกี่ยวกับเพื่อนๆ ของเธออย่างรอบคอบและใส่ใจ
ฉันก็จะตอบไปว่า 'มันก็เหมือนกันเปี๊ยบเลยไม่ใช่เหรอคะ ก็มาจากต้นเดียวกันนี่นา'
แล้วคุณแม่ก็จะส่ายหน้า 'มองดูดีๆ สิ Verina '
ดังนั้น ฉันจึงเพ่งมองดูใกล้ๆ แล้วฉันก็ตระหนักได้ว่า ถึงแม้ภายนอกมันจะดูเหมือนกัน แต่เส้นใบของมันกลับแตกแขนงออกไปในทิศทางที่หลากหลาย พวกมันวาดลวดลายที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง"
สิ่งนี้ได้เปลี่ยนมุมมองของ Verina ไปทั้งหมด ความแตกต่างที่เธอไม่เคยสังเกตหรือไม่เคยใส่ใจในอดีต บัดนี้กลับปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนอยู่ตรงหน้าเธอ
ดอกไม้บางชนิดอาจดูคล้ายกันแต่กลับเติบโตในสภาพแวดล้อมที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ต้นไม้หรือพืชบางชนิดอาจเติบโตในสภาพแวดล้อมที่แทบจะเหมือนกันทุกประการ แต่สุดท้ายกลับมีรูปร่างที่หลากหลายแตกต่างกันไป
Verina หลงใหลในความคล้ายคลึงและความแตกต่างในพืชพันธุ์เหล่านั้น ซึ่งเป็นสิ่งที่จุดประกายความหลงใหลในพฤกษศาสตร์ของเธอ เธอศึกษาลักษณะเฉพาะของพวกมันอย่างพิถีพิถันเพื่อช่วยให้พวกมันเจริญเติบโตได้ดีในสภาพแวดล้อมต่างๆ และเพาะพันธุ์ดอกไม้ที่สวยงาม และจากเรื่องนี้เอง เธอก็เริ่มสังเกตเห็นคุณสมบัติที่เป็นเอกลักษณ์ของคนรอบข้างเช่นกัน เฉกเช่นเดียวกับใบไม้ทุกใบที่มีความแตกต่างกัน ผู้คนและประสบการณ์ก็เช่นเดียวกัน Verina สังเกตเพื่อนๆ ของเธออย่างใกล้ชิด จดจำความชอบและความเศร้าของพวกเขาด้วยความใส่ใจ
"ยกตัวอย่างเช่น บางคนชอบกินดอกมะนาว แต่บางคนก็ไม่ชอบ มันคงจะรู้สึกดีไม่น้อยเลยนะ ถ้ามีใครสักคนจดจำความชอบของพวกเขาได้"
ด้วยความรู้สึกนี้ Verina จึงจดบันทึกเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ทุกอย่างเกี่ยวกับเพื่อนๆ ของเธออย่างรอบคอบและใส่ใจ
ช่วงเวลาแห่งความทุกข์ระทม
Verina ก็เป็นแค่เด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง ที่ย่อมมีช่วงเวลาอ่อนแอและเศร้าใจเป็นธรรมดา
โลกของการเพาะพันธุ์พืชนั้นเอาแน่เอานอนไม่ได้ หลายครั้งที่ Verina ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าฝักเมล็ดในจานเพาะเชื้อแห้งเหี่ยวไปในชั่วข้ามคืน ครั้นพอทำงานง่วนมาทั้งวันจนลืมเวลา ก็เพิ่งจะนึกได้ว่าตัวเองลืมกินข้าวกลางวันอีกแล้ว ในยามเช่นนี้เอง ที่เธอคิดถึงพ่อแม่ขึ้นมาจับใจ
"ถ้าแม่กับพ่อยังอยู่ เราก็คงไม่ต้องมานั่งกังวลเรื่องทั้งหมดนี้..." Verina คิด มื้อกลางวันร้อนๆ ที่น่าจะอิ่มท้องคงจะวางรออยู่ทันทีที่เธอเปิดประตูเข้ามา และทุกครั้งที่เธออยากจะค้นคว้าหาคำตอบอะไรสักอย่าง ก็คงจะมีคนคอยช่วยเหลือได้ทันท่วงที แต่ทั้งหมดนั้นก็เหลืออยู่เพียงในความทรงจำ จมหายไปพร้อมกับสมุดบันทึกที่เธอทำหล่นหายตอนจากสหพันธ์ใหม่มาเมื่อครั้งกระโน้น
ตอนนี้เธอต้องเข้มแข็งและยืนหยัดด้วยตัวเองให้ได้
บางครั้งเธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่า สิ่งที่ฉันทุ่มเททำมาทั้งหมดมันมีความหมายอะไรกันนะ ชีวิตที่ฉันเป็นอยู่ตอนนี้มันมีความหมายจริงๆ หรือเปล่า
แต่แล้ว เธอก็มักจะค้นพบคำตอบนั้นได้เสมอในหมู่พฤกษาที่กำลังเติบโตอย่างแข็งแรงของเธอ
แม้จะดูอ่อนแรง แต่ฝักเมล็ดที่แห้งเหี่ยวก็ยังคงแตกหน่อชีวิตใหม่ออกมา และทุกก้าวย่างของการเติบโตก็ราวกับกำลังกระซิบขับขานเรื่องราวของความพากเพียรและความยินดีให้เธอฟัง ขณะที่เธอปล่อยใจให้จมอยู่ในโอเอซิสสีเขียวขจีแห่งนี้ Verina ก็ได้ยินเหล่าพืชพันธุ์แบ่งปันเรื่องราวความเจ็บปวดและชัยชนะของพวกมัน ย้ำเตือนให้เธอนึกถึงความงดงามของการเติบโตและการเบ่งบาน
บางทีนี่อาจเป็นความหมายของความพยายามทั้งหมดของเธอก็เป็นได้ Verina คิดขณะลุกขึ้นยืนแล้วสวมถุงมือทำสวนอีกครั้ง
แม้พ่อแม่จะไม่ได้อยู่เคียงข้าง แต่เธอก็ยังมุ่งมั่นที่จะทำงานหนักต่อไป เพื่อแสดงให้ท่านทั้งสองได้เห็นว่าเธอเติบโตขึ้นมากเพียงใด
หลังจากปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความเศร้าเพียงชั่วครู่ เธอก็หยิบกระบอกฉีดน้ำขึ้นมาและกลับไปทำงานในส่วนของเธอต่อ
โลกของการเพาะพันธุ์พืชนั้นเอาแน่เอานอนไม่ได้ หลายครั้งที่ Verina ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าฝักเมล็ดในจานเพาะเชื้อแห้งเหี่ยวไปในชั่วข้ามคืน ครั้นพอทำงานง่วนมาทั้งวันจนลืมเวลา ก็เพิ่งจะนึกได้ว่าตัวเองลืมกินข้าวกลางวันอีกแล้ว ในยามเช่นนี้เอง ที่เธอคิดถึงพ่อแม่ขึ้นมาจับใจ
"ถ้าแม่กับพ่อยังอยู่ เราก็คงไม่ต้องมานั่งกังวลเรื่องทั้งหมดนี้..." Verina คิด มื้อกลางวันร้อนๆ ที่น่าจะอิ่มท้องคงจะวางรออยู่ทันทีที่เธอเปิดประตูเข้ามา และทุกครั้งที่เธออยากจะค้นคว้าหาคำตอบอะไรสักอย่าง ก็คงจะมีคนคอยช่วยเหลือได้ทันท่วงที แต่ทั้งหมดนั้นก็เหลืออยู่เพียงในความทรงจำ จมหายไปพร้อมกับสมุดบันทึกที่เธอทำหล่นหายตอนจากสหพันธ์ใหม่มาเมื่อครั้งกระโน้น
ตอนนี้เธอต้องเข้มแข็งและยืนหยัดด้วยตัวเองให้ได้
บางครั้งเธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่า สิ่งที่ฉันทุ่มเททำมาทั้งหมดมันมีความหมายอะไรกันนะ ชีวิตที่ฉันเป็นอยู่ตอนนี้มันมีความหมายจริงๆ หรือเปล่า
แต่แล้ว เธอก็มักจะค้นพบคำตอบนั้นได้เสมอในหมู่พฤกษาที่กำลังเติบโตอย่างแข็งแรงของเธอ
แม้จะดูอ่อนแรง แต่ฝักเมล็ดที่แห้งเหี่ยวก็ยังคงแตกหน่อชีวิตใหม่ออกมา และทุกก้าวย่างของการเติบโตก็ราวกับกำลังกระซิบขับขานเรื่องราวของความพากเพียรและความยินดีให้เธอฟัง ขณะที่เธอปล่อยใจให้จมอยู่ในโอเอซิสสีเขียวขจีแห่งนี้ Verina ก็ได้ยินเหล่าพืชพันธุ์แบ่งปันเรื่องราวความเจ็บปวดและชัยชนะของพวกมัน ย้ำเตือนให้เธอนึกถึงความงดงามของการเติบโตและการเบ่งบาน
บางทีนี่อาจเป็นความหมายของความพยายามทั้งหมดของเธอก็เป็นได้ Verina คิดขณะลุกขึ้นยืนแล้วสวมถุงมือทำสวนอีกครั้ง
แม้พ่อแม่จะไม่ได้อยู่เคียงข้าง แต่เธอก็ยังมุ่งมั่นที่จะทำงานหนักต่อไป เพื่อแสดงให้ท่านทั้งสองได้เห็นว่าเธอเติบโตขึ้นมากเพียงใด
หลังจากปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความเศร้าเพียงชั่วครู่ เธอก็หยิบกระบอกฉีดน้ำขึ้นมาและกลับไปทำงานในส่วนของเธอต่อ
ขอพักสักหน่อย
Verina ให้เวลาตัวเองได้พักผ่อนบ้างเป็นครั้งคราว
เธอตั้งอุณหภูมิห้องดอกไม้และกำหนดเวลารดน้ำ เมื่อเสร็จแล้ว เธอก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ
หลังจากทำงานมาหลายวัน เธอก็เข้าใจว่าการได้พักผ่อนนั้นสำคัญแค่ไหนกับทั้งตัวเธอเองและดอกไม้ที่เธอปลูก เธอทำจิตใจให้สงบและหยิบบันทึกการผจญภัยของเธอไปสำรวจถนนของจินโจว
เมืองจินโจวช่างแตกต่างจากบ้านเกิดของเธอในสหพันธรัฐใหม่นัก ที่นี่ดอกไม้ไม่ได้ราคาสูงลิ่วเกินจริงหรือมีการแข่งขันกันมากเกินไป ขณะที่เธอเดินผ่านตรอกซอกซอยที่พลุกพล่าน Verina ก็ได้สัมผัสบรรยากาศแห่งความโล่งใจจริง ทั้งไอน้ำที่พุ่งขึ้นมาจากแผงขายของและนักช้อปที่ยุ่งอยู่กับการจับจ่ายรอบตัวเธอนำความปกติสุขมาสู่เมืองใหม่แห่งนี้
ดีเหลือเกิน ดีจริงๆ Verina ก็ครุ่นคิดกับตัวเองขณะที่เดินไปตามถนน ความทรงจำในตอนที่ศึกษาพืชกับพ่อแม่ของเธอหลั่งไหลเข้ามาในหัว รวมถึงความเหงาแสนเจ็บปวดที่เธอรู้สึกหลังพ่อแม่ของเธอไม่อยู่ แต่เมื่อเธอยืนด้วยลำแข้งของตัวเองในตอนนี้แล้ว เธอก็พาตัวเองมาพักผ่อนในวันหยุดอันเงียบสงบได้ในที่สุด หลังจากที่รู้สึกเหมือนต้องเดินเพียงลำพังมานานเต็มทน เธอก็ได้เติบโตเป็นตัวของตัวเองเสียที
จากนั้นเธอก็เห็นเพื่อนๆ โบกมือให้เธอ Chixia กับ Yangyang กำลังเดินมาหาเธอพร้อมกับชานมใส่เกลือที่เพิ่งซื้อมาในมือ แสดงว่ามิดไนท์เรนเจอร์ เองก็คงพักร้อนสั้นๆ กันอยู่เหมือนกัน Verina รีบค้นดูในกระเป๋าของเธอแล้วดึงช่อดอกไม้ออกมาสองสามช่อ ในช่อมีดอกไม้เล็กๆ เหมือนหมู่ดาวดวงน้อย
นี่คือของขวัญล้ำค่าที่สุดที่ Verina จะมอบให้กับเพื่อนของเธอ เธอใช้เวลาเลือกมันนานเหลือเกิน และในขณะที่ดอกบุปผาดารา ต้องรอช่วงเวลาและแสงแดดที่ดีที่สุด เธอเองก็ต้องรอแสงแดดที่ช่วยให้เธอรู้สึกอบอุ่นเช่นกัน
ในตอนนี้เมื่อเธอเห็นแสงแดดของเธอแล้ว Verina ก็วิ่งไปหาเพื่อนของเธอทันที
มีเส้นทางอีกยาวไกลรออยู่ข้างหน้า และคงต้องใช้เวลาสักพักกว่าดอกไม้จะเบ่งบาน
สำหรับตอนนี้ เธอพอใจแล้วที่จะเพลิดเพลินไปกับวันหยุด
เธอตั้งอุณหภูมิห้องดอกไม้และกำหนดเวลารดน้ำ เมื่อเสร็จแล้ว เธอก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ
หลังจากทำงานมาหลายวัน เธอก็เข้าใจว่าการได้พักผ่อนนั้นสำคัญแค่ไหนกับทั้งตัวเธอเองและดอกไม้ที่เธอปลูก เธอทำจิตใจให้สงบและหยิบบันทึกการผจญภัยของเธอไปสำรวจถนนของ
เมืองจินโจวช่างแตกต่างจากบ้านเกิดของเธอในสหพันธรัฐใหม่นัก ที่นี่ดอกไม้ไม่ได้ราคาสูงลิ่วเกินจริงหรือมีการแข่งขันกันมากเกินไป ขณะที่เธอเดินผ่านตรอกซอกซอยที่พลุกพล่าน Verina ก็ได้สัมผัสบรรยากาศแห่งความโล่งใจจริง ทั้งไอน้ำที่พุ่งขึ้นมาจากแผงขายของและนักช้อปที่ยุ่งอยู่กับการจับจ่ายรอบตัวเธอนำความปกติสุขมาสู่เมืองใหม่แห่งนี้
ดีเหลือเกิน ดีจริงๆ Verina ก็ครุ่นคิดกับตัวเองขณะที่เดินไปตามถนน ความทรงจำในตอนที่ศึกษาพืชกับพ่อแม่ของเธอหลั่งไหลเข้ามาในหัว รวมถึงความเหงาแสนเจ็บปวดที่เธอรู้สึกหลังพ่อแม่ของเธอไม่อยู่ แต่เมื่อเธอยืนด้วยลำแข้งของตัวเองในตอนนี้แล้ว เธอก็พาตัวเองมาพักผ่อนในวันหยุดอันเงียบสงบได้ในที่สุด หลังจากที่รู้สึกเหมือนต้องเดินเพียงลำพังมานานเต็มทน เธอก็ได้เติบโตเป็นตัวของตัวเองเสียที
จากนั้นเธอก็เห็นเพื่อนๆ โบกมือให้เธอ Chixia กับ Yangyang กำลังเดินมาหาเธอพร้อมกับชานมใส่เกลือที่เพิ่งซื้อมาในมือ แสดงว่า
นี่คือของขวัญล้ำค่าที่สุดที่ Verina จะมอบให้กับเพื่อนของเธอ เธอใช้เวลาเลือกมันนานเหลือเกิน และในขณะที่ดอก
ในตอนนี้เมื่อเธอเห็นแสงแดดของเธอแล้ว Verina ก็วิ่งไปหาเพื่อนของเธอทันที
มีเส้นทางอีกยาวไกลรออยู่ข้างหน้า และคงต้องใช้เวลาสักพักกว่าดอกไม้จะเบ่งบาน
สำหรับตอนนี้ เธอพอใจแล้วที่จะเพลิดเพลินไปกับวันหยุด
Verina เส้นเสียง
ความในใจ - 1
คุณรู้ไหม ดอกไม้เล็กๆ ที่อยู่ข้างๆ คุณน่ะชอบคุณมากๆ เลย! ฉันได้ยินมันพูดถึงเรื่องนี้อยู่นะ พวกต้นไม้น่ะคุยกันด้วยภาษาที่เงียบงันและจริงใจ ถ้าคุณอยากฟัง ฉันแปลให้ได้นะ
ความในใจ - 2
คุณเห็นฉันที่ป่าสลัวตอนดึกๆ เหรอ แย่จัง ฉันคงจะมัวแต่จดจ่อรอให้ดอกสะระแหน่ราตรีบานจนไม่ทันสังเกตคุณแน่ๆ เลย พวกต้นไม้นั่นรอมาทั้งชีวิตเพื่อที่จะได้บานแค่ครั้งเดียวนะ ฉันว่าพวกมันคงจะดีใจถ้ามีใครสักคนอยู่ตรงนั้น คอยเป็นพยานแล้วก็บันทึกทุกอย่างเอาไว้
ความในใจ - 3
นะ แน่นอนสิว่าเราคุยกันเรื่องอื่นนอกจากต้นไม้ก็ได้ ฉันก็มีออกมาพักจากเรือนกระจกบ้างนะ จะบอกให้ เอ่อ... คุณชอบหม้อไฟมอร์รีหรือเปล่า เห็ดชนิดต่างๆ ที่อยู่ในนั้นมันช่าง... อะไรนะ หะ เห็ดไม่ใช่พืชสักหน่อย มันเป็นเชื้อราต่างหาก!
ความในใจ - 4
ถ้าคุณพอจะมีเวลาว่าง เราไปเดินเล่นด้วยกันหน่อยไหม โลกจะดูแตกต่างไปมากเลยนะถ้าคุณไม่ได้มีจุดหมายปลายทางที่แน่ชัดอยู่ในใจ อยากจะลองดูหรือเปล่า
ความในใจ - 5
บางที ก็รู้สึกเหมือนว่าเราสองคนเป็นเมล็ดแดนดิไลออนเลยนะ ที่ล่องลอยไปทุกที่ตามสายลมจะพัดพาไป เรามีทั้งช่วงเวลาที่ดีและร้าย เหมือนกับการฟันฝ่าพายุ แต่สักวันหนึ่ง เราอาจจะได้ลงหลักปักฐานและเติบโตงอกงามสักทีหลังจากที่ฝนซาลงแล้ว ผู้พเนจร ในฐานะเพื่อนร่วมทางเหมือนกัน เรามาเผชิญหน้ากับสิ่งที่รออยู่ข้างหน้าด้วยกันเถอะ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนหรือเมื่อไรก็ตาม สำหรับฉันแล้ว นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้ชีวิตคุ้มค่าที่จะอยู่ต่อไปจริงๆ
งานอดิเรกของ Verina
เมื่อมีเวลาว่าง ฉันมักจะชอบไปเดินเล่นคนเดียวแถวจินโจว อิฐแต่ละก้อน กระเบื้องแต่ละแผ่น ล้วนมีเอกลักษณ์ของตัวเอง และฉันก็จะเห็นดอกไม้เล็กๆ งอกเงยในรอยแตกเหล่านั้นอย่างไม่ยอมแพ้ ถนนคับคั่งด้วยผู้คนตลอดเวลา และกลิ่นของอาหารนึ่งก็นำพาบรรยากาศอบอุ่นเข้ามา ทุกครั้งที่ฉันเดินเที่ยวชมทัศนียภาพและสัมผัสสิ่งต่างๆ เหล่านี้ ฉันรู้สึก... อืม ถ้าจะบอกว่า "มีชีวิตชีวา" น่าจะเป็นคำที่ถูกต้องใช่ไหม?
ความกังวลของ Verina
พักหลังมานี้ ฉันสังเกตเห็นเทรนด์ที่คนชอบแชร์รูปที่สร้างจากเทอร์มินัลกันทางออนไลน์ แล้วก็บอกว่ามันต้องเป็นพืชสายพันธุ์ใหม่แน่ๆ เลย ถึงฉันจะเข้าใจในความสนใจและความอยากรู้อยากเห็นของพวกเขานะ แต่ฉันก็ห่วงว่าเรื่องนี้อาจสร้างความเข้าใจผิดได้ ในฐานะนักพฤกษศาสตร์คนหนึ่ง ฉันพยายามจะให้ข้อมูลที่ถูกต้องและจริงใจเสมอเวลาที่ฉันแชร์ข้อมูลเกี่ยวกับพืช ฉันอยากจะหาวิธีช่วยให้คนแยกแยะระหว่างรูปปลอมกับรูปจริงมาตลอดเลย แต่ดูเหมือนว่ายังไม่สำเร็จเท่าที่ควร ฉันจะทำยังไงดีนะ...
อาหารที่ชอบ
แม่ของฉันบอกเสมอเลยว่านมจะช่วยให้ฉันตัวสูงขึ้น เหมือนกับที่ต้นไม้ต้องการปุ๋ยยังไงยังงั้นแหละ แล้วทุกครั้งที่ฉันดื่มนมนะ ฉันจะรู้สึกอบอุ่นแล้วก็สบายใจ บางทีนี่อาจจะเรียกว่าเป็นความสุขก็ได้นะ
อาหารที่ไม่ชอบ
ฉันไม่ค่อยชอบอาหารจานใหญ่ๆ มันๆ เท่าไรนัก อย่างเช่นสเต๊ก... ไม่ใช่ว่ามันไม่อร่อยหรอกนะ ฉันแค่เกลียดความคิดที่ว่าจะต้องกินเหลือแล้วทิ้งถ้าฉันกินไม่หมดน่ะ มันรู้สึกไม่ค่อยดีเลย...
อุดมคติ
การรักษาระบบนิเวศที่สมดุลนั้นไม่ใช่งานที่ง่าย โดยเฉพาะเมื่อต้องมีการควบคุมจำนวนประชากรของสายพันธุ์ต่างๆ แต่ถ้าเราสามารถปลูกดอกไม้ที่มีฤทธิ์ทำให้ทาเซ็ตดิสคอร์ด สงบลงได้ล่ะ? น่าจะช่วยลดความเครียดของทหารแนวหน้าลงได้มาก และช่วยชีวิตผู้คนได้อีกด้วย
พูดคุย - 1
บันทึกการผจญภัยของฉันไม่ได้มีแค่เรื่องต้นไม้อย่างเดียวนะ ลองดูสิ เรื่องนี้เกี่ยวกับคุณยายที่เฝ้ารอดอกไม้บานอย่างอดทน ส่วนเรื่องนี้ก็เกี่ยวกับนักผจญภัยที่ทุ่มสุดตัวเพื่อถ่ายรูปหญ้าหายากให้ได้ ใบไม้แต่ละใบคือตัวแทนของเรื่องราวที่ไม่ซ้ำกัน ที่ได้เบ่งบานจนกลายเป็นสิ่งสวยงาม ฉันจดมันเอาไว้เพื่อที่จะได้ไม่ลืมเรื่องราวเหล่านี้เลยสักเรื่องเดียว
พูดคุย - 2
ตอนเด็กๆ ฉันเคยคิดว่าการได้โชว์ความงามของดอกไม้จะทำให้คนหันมาชื่นชมและปกป้องมัน... แต่ความเป็นจริงก็ตบหน้าฉันอย่างแรงตอนที่เห็นคนเด็ดแล้วก็เอาดอกไม้แพงๆ มาอวดกันแทน ตอนแรกมันก็ทำให้ฉันเสียใจนะ แต่แล้วฉันก็จะคอยเตือนตัวเองว่า Verina จำคุณค่าของชีวิตพืชทุกชนิดเอาไว้ จำสิ่งที่คุณแม่กับคุณพ่ออยากให้เธอทำเอาไว้
เกี่ยวกับ Yangyang
คุณ Yangyang น่ะสงสัยในฝีมือปลูกต้นไม้ของฉัน แล้วเธอก็ถามคำถามฉันเยอะแยะไปหมดเลย จากนั้นเธอก็ตั้งใจฟังฉันอธิบายรายละเอียดตั้งนานสองนาน การได้อยู่กับเธอให้ความรู้สึกเหมือนได้อาบสายลมเบาๆ เลย
เกี่ยวกับ Chixia
คุณ Chixia เคยป้อนซอสพริกแชมเปี้ยนให้ฉันหนึ่งช้อน... ฉะ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันจะเผ็ดขนาดนั้น! นั่นมันพริกอะไรกันนะ โอ๊ย แค่คิดถึงปากก็ยังแสบอยู่เลย
เกี่ยวกับ Baizhi
รู้ไหมว่าชื่อ "Baizhi" น่ะ จริงๆ แล้วเป็นชื่อเก่าของต้นแองเจลิกา เป็นพืชที่สามารถออกดอกสวยๆ ได้ในอุณหภูมิที่หนาวจัดเลยนะ มันทำให้ฉันอดนึกถึงคุณ Baizhi เองไม่ได้ บางคนอาจบอกว่าเธอดูเย็นชาไปหน่อย แต่ฉันรู้สึกได้เลยนะว่าลึกๆ แล้ว เธอมีหัวใจที่อบอุ่นและอ่อนโยน
เกี่ยวกับ Mortefi
ความทุ่มเทให้กับงานของคุณ Mortefi น่ะน่าทึ่งมากเลยนะ แต่ฉันก็แอบห่วงสุขภาพของเขาอยู่เหมือนกัน... คือ เราทุกคนรู้ดีว่าโครงการวิจัยมันสำคัญแค่ไหน แต่การนอนหลับให้เพียงพอก็สำคัญไม่แพ้กันนะ! ทุกครั้งที่ฉันออกไปตรวจดูต้นไม้กลางคืนตอนดึกๆ ฉันจะเห็นไฟในห้องแล็บของเขาสว่างอยู่ไกลๆ ตลอดเลย
เกี่ยวกับ Encore
น้อง Encore มีความคิดที่น่าสนใจมากมาย แล้วเธอก็มักจะมีคำถามน่าสงสัยมาถามเยอะแยะไปหมดเลย อืม... ฉันคงต้องคอยหาคำตอบทั้งหมดที่เธออยากรู้ต่อไปแล้วละ อ๋อ สงสัยเหรอว่าทำไมฉันถึงเรียกเธอว่า "น้อง" อิอิ เราก็แค่เล่นเป็นพี่สาวกับน้องเล็กกันน่ะ
เกี่ยวกับ Calcharo
ฉันจำได้ว่าเคยเจอคุณ Calcharo ตอนที่ออกไปเก็บข้อมูลข้างนอก ตอนแรกเขาก็ดูเป็นคนไม่น่าเข้าใกล้เท่าไร... แต่แล้วเขาก็ให้เมล็ดดอกไม้ฉันมา ซึ่งเป็นพันธุ์หายากสุดๆ ทั้งนั้นเลย เขาเท่มากเลยละ
คำอวยพรวันเกิด
นะ-นี่ บุปผาดารา นี้ฉันให้เธอนะ มันสื่อถึง... ความหวังและปาฏิหาริย์ สุขสันต์วันเกิดนะ! ขอโทษด้วยที่ฉันยังไม่ชินกับการฉลองวันเกิดของคนอื่นเลย เอิ่ม... ฉันขอให้เธอมีความสุขตลอดไปนะ ผู้พเนจร
ขณะยืนรอ - 1
ว้าว เป็นสายพันธุ์ที่หายากมากเลย! วันนี้วันโชคดีของฉันแท้ๆ!
ขณะยืนรอ - 2
สงสัยจังว่าพวกมันกำลังโตไปถึงไหนแล้วนะ...
ขณะยืนรอ - 3
ได้ยินไหม ชู่วว... นั่นคือเสียงของการแตกหน่อละ
คำแนะนำตัว
ฉันชื่อ Verina ถ้าคุณเจอต้นไม้อะไรที่น่าสนใจเข้าละก็ บอกฉันได้เลยนะ! หืม คุณอยากให้ฉันไปลงพื้นที่สำรวจด้วยกันเหรอ ดะ ได้สิ! เป็นเกียรติของฉันเลย แต่ข้างนอกนั่นมันค่อนข้างอันตราย ยังไงก็ระวังตัวแล้วก็อยู่ใกล้ๆ ฉันไว้นะ
ทักทาย
ดอกไม้นี่สำหรับคุณ หวังว่ามันจะทำให้คุณมีความสุขนะ!
เข้าร่วมทีม - 1
จะไปลงพื้นที่อีกแล้วเหรอ ฉันพร้อมแล้วละ
เข้าร่วมทีม - 2
หวังว่าเราจะเจออะไรใหม่ๆ นะ
เข้าร่วมทีม - 3
เราไปเดินชมวิวด้วยกันไหม
เลื่อนขั้น - 1
การแตกหน่อคือจุดเริ่มต้นการเดินทางของพืช เป็นปาฏิหาริย์เล็กๆ อย่างหนึ่งน่ะ
เลื่อนขั้น - 2
พอฉันโตขึ้น แม้แต่ลมหายใจยังรู้สึกเบาขึ้นเลย...
เลื่อนขั้น - 3
ตอนนี้คือเวลาเบ่งบานแล้ว... ไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอกลั้นหายใจอยู่ ดูสิ สวยมากเลย!
เลื่อนขั้น - 4
ดูสิ มันกำลังออกผลเล็กๆ ด้วย! เป็นปาฏิหาริย์อีกอย่างหนึ่งแล้ว แต่การเดินทางของพืชยังไม่จบลงแค่นี้นะ
เลื่อนขั้น - 5
พักหลังมานี้ ฉันเอาแต่คิดถึงเรื่องน่าทึ่งของสิ่งมีชีวิตอยู่เรื่อยเลย ก็อย่าง...ปลาก็แหวกว่ายอยู่ในทะเล ต้นไม้ก็หยั่งรากลึกลงไปในดิน นกก็บินอยู่บนท้องฟ้า... ทุกชีวิตต่างก็เติบโตในแบบของตัวเองที่ไม่เหมือนใคร คุณเองก็เหมือนกัน เหมือนเป็นแรงบันดาลใจให้ฉันได้เจอเรื่องน่าทึ่งใหม่ๆ อยู่เสมอ... คุณอยากจะฟังเรื่องพวกนั้นดูไหม
สกิลเรโซแนนซ์ - 1
ฟังนะ!
สกิลเรโซแนนซ์ - 2
เติบโตเพื่อฉันนะ
สกิลเรโซแนนซ์ - 3
สังเคราะห์แสง
การปลดปล่อยเรโซแนนซ์ - 1
ชีวิตอยู่ในทุกสรรพสิ่ง
การปลดปล่อยเรโซแนนซ์ - 2
พลังแห่งแสงสว่าง!
การปลดปล่อยเรโซแนนซ์ - 3
อาบแสงตะวัน!
ถูกโจมตี - 1
...คุณแม่!
ถูกโจมตี - 2
ระวัง
ถูกโจมตี - 3
*โอย*
บาดเจ็บ - 1
ต้องใส่ปุ๋ยสักหน่อยแล้ว
บาดเจ็บ - 2
แค่ขาดน้ำนิดหน่อยเอง
บาดเจ็บ - 3
ตอนนี้ฉันขาดน้ำสุดๆ ไปเลย...
หมดสติ - 1
ได้เวลาจำศีลแล้ว...
หมดสติ - 2
การเหี่ยวเฉา... เป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต...
หมดสติ - 3
ความฝันของฉัน... ฉันยัง...
อัญเชิญเอคโค่
ผลแห่งวิวัฒนาการ
สกิลเอคโค่ - เปลี่ยนร่าง
เลียนแบบ!
สกิลอินโทร - 1
เบ่งบาน!
สกิลอินโทร - 2
ให้ฉันจัดการเอง!
ศัตรูอยู่ใกล้เคียง
อย่าแตะต้องเพื่อนฉัน
เครื่องร่อน
อิอิ ฉันเป็นแดนดิไลออน!
สลิง
ว้าว!
เซนเซอร์
ว้าว นั่นอะไรน่ะ
พุ่งตัว
เติบโตต้านลม
วิ่งไต่กำแพง
เร่งความเร็ว!
หีบเสบียง - 1
เป็นการค้นพบที่น่ายินดีนะ
หีบเสบียง - 2
ข้างในมีดอกไม้เล็กๆ กำลังโตอยู่หรือเปล่านะ
หีบเสบียง - 3
เป็นของขวัญจากธรรมชาติละ! เรามาเก็บรักษามันไว้อย่างดีกันเถอะ