Xiangli Yao

ผู้ถักทอสสาร

พื้นฐานการประเมิน: [Resonance Assessment 2603-G] การปลุกพลังของเรโซเนเตอร์ Xiangli Yao เกิดขึ้นเมื่อ 2 ปีที่แล้ว หลังจากเหตุการณ์ที่ซากสภาซาวานเทย์ที่ซึ่งเขาเสียแขนไปและได้สัมผัสกับสสารโลหะที่ไม่รู้จักชนิดหนึ่ง สัญลักษณ์ทาเซ็ตของเรโซเนเตอร์ Xiangli Yao อยู่ที่แขนขวาเทียมของเขา การสังเกตการณ์หลังจากการปลุกพลังเผยให้เห็นความสามารถในการแปรสภาพโลหะด้วยการควบคุมรูปร่างและการกักเก็บพลังงานของแขนเทียมของเขา มีข้อสังเกตว่ารูปแบบเรโซแนนซ์สเปกตรัมของ Xiangli Yao สอดคล้องกับของอสนีบาตอย่างใกล้ชิด โดยสังเกตพบปฏิกิริยาสอดประสานที่รุนแรง แต่ต้นเหตุของการปลุกพลังของ Xiangli Yao ยังคงไม่ชัดเจนเนื่องจากไม่สามารถกู้คืนตัวอย่างของสสารโลหะที่ไม่รู้จักชนิดนั้นได้ การวิเคราะห์ตัวอย่างทดสอบเผยให้เห็นเส้นโค้งราเบลล์ที่คงที่และราบเรียบ ตามด้วยการพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วและกลับมาเสถียร ดังนั้น Xiangli Yao จึงถูกระบุว่าเป็นเรโซเนเตอร์ปลุกพลัง

กราฟคลื่นของเรโซเนเตอร์ Xiangli Yao แสดงความแปรปรวนเป็นรูปวงรี รูปแบบของขอบเขตเวลามีความเสถียรโดยไม่มีรูปแบบคลื่นที่ผิดปกติ ค่าวิกฤตเรโซแนนซ์: สูง ความถี่ของ Xiangli Yao แสดงความเสถียรสูงและมีความเสี่ยงต่อโอเวอร์คล็อกน้อยมาก บันทึกระบุว่าไม่มีประวัติการโอเวอร์คล็อก แนะนำให้มีการตรวจร่างกายเป็นประจำ โดยขณะนี้ยังไม่จำเป็นต้องเข้ารับการให้คำปรึกษาทางจิตวิทยา

หลายปีต่อมา ฉันพบว่าตัวเองยืนอยู่ที่ประตูบานนั้นอีกครั้ง

ตระกูลเซียงหลี่เป็นดาวเด่นในวงการข่าวของจินโจวมาโดยตลอด ในตอนนั้น การได้เขียนข่าวเกี่ยวกับตระกูลนี้ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง และแน่นอนว่าองค์ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ที่พวกเขาทิ้งไว้ให้ยังคงสร้างความสำเร็จที่น่าชื่นชม ครั้งสุดท้ายที่ฉันยืนอยู่หน้าประตูนี้ ฉันยังเป็นมือใหม่ที่กระหายการยอมรับ และตระกูลเซียงหลี่ก็ให้การยอมรับนั้นด้วยการอนุญาตให้ฉันถ่ายภาพครอบครัวของพวกเขา ซึ่งเป็นผลงานที่ตอบโจทย์ทุกข้อ

ภาพถ่ายนี้ทำให้ฉันได้รับรางวัลเล็กๆ และทำให้ฉันได้งานทำ

เมื่อประตูเปิดออก ฉันมองลงเห็นเด็กชายคนหนึ่งที่ดวงตาส่องประกายสดใสมองกลับมาที่ฉัน ฉันหยิบบัตรสื่อขึ้นมาโชว์ และเขาก็พาฉันเข้าไปข้างใน

Xiangli Yao "บุตรแห่งอัจฉริยะ" และ "ทายาทเพชรน้ำหนึ่ง" ความเฉลียวฉลาดของบิดาของเขาทำให้ผู้คนทั่วจินโจวต้องหันมาสนใจ และความทุ่มเทของมารดาของเขาก็ช่วยชีวิตเด็กๆ มากมายในเมืองแห่งนี้

ครอบครัวนี้เคยดึงดูดความสนใจของใครหลายคน และยังคงเป็นเช่นนั้นเรื่อยมาจนถึงทุกวันนี้

ฉันมั่นใจในฝีมือการสัมภาษณ์ของฉัน แต่เด็กชายคนนี้ดูสบายใจกว่าฉันเสียอีก Xiangli Yao ก็เหมือนกับพ่อแม่ของเขา เขามีวาทศิลป์ที่เป็นธรรมชาติ กิริยามารยาทที่อ่อนโยนและสุขุม การสัมภาษณ์ดำเนินไปอย่างราบรื่น หลังจากฉันวางสมุดบันทึกลงเขาก็ยื่นถ้วยชามาให้ฉัน ฉันขอบคุณเขาแต่เขาส่ายหัว

"ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณที่มาที่นี่เพราะพ่อแม่ของผม" Xiangli Yao ยิ้ม "ผมได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นมาบ้าง"

หวงหลงที่มีผืนดินกว้างใหญ่และทรัพยากรอุดมสมบูรณ์นั้นก็ย่อมต้องมีความขัดแย้งอยู่บ้าง

ตระกูลเซียงหลี่เคยช่วยฉันไว้ในอดีต เป็นหนี้บุญคุณที่ฉันรู้สึกว่าต้องตอบแทนทั้งในด้านอาชีพการงานและเป็นการส่วนตัว ด้วยการแวะมาเยี่ยมเยียนให้รู้ว่าลูกชายของพวกเขาปลอดภัย Xiangli Yao ยิ้มอย่างเศร้าสร้อย สีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความทรงจำที่หวนคืนมา "พ่อแม่ผมยุ่งอยู่กับงานตลอด ผมดีใจที่มีคนจำพวกท่านได้ รายงานของคุณบันทึกความทรงจำ ผลการวิจัย คำพูด และรายละเอียดอื่นๆ อีกมากมายที่ผมไม่เคยรู้มาก่อน... พออ่านข่าวและบทสัมภาษณ์เหล่านั้น ผมรู้สึกเหมือนได้ทำความรู้จักพวกท่านมากขึ้นเลย"

ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังถามต่อ

"คุณคิดว่า... มันไม่ยุติธรรมหรือเปล่า? บางทีพ่อแม่ของคุณน่าจะใช้เวลากับลูกมากกว่านี้ไหม?"

"ท่านทั้งสองต่างก็มีสิ่งที่ตัวเองรัก และผมเองก็เช่นกัน ผมดีใจที่ท่านได้ทำในสิ่งที่รัก"

"...อย่างนั้นเหรอ"

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเตรียมตัวกลับออกไป แต่ Xiangli Yao ขอให้ฉันอยู่ต่อ ฉันจำเหตุผลที่เขาบอกไม่ค่อยได้ แต่มั่นใจว่าต้องเป็นเหตุผลที่ดีแน่ๆ Xiangli Yao ถนัดใช้คำพูดที่ทำให้ปฏิเสธน้ำใจได้ยาก ฉันจำได้เพียงว่าได้ดื่มชาอุ่นๆ อีกถ้วยและพูดคุยกันต่ออีกสักพักก่อนจะจากออกมา

เมื่อฉันเอื้อมมือไปที่ประตู เด็กชายพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า "ถ้ามีอะไรที่คุณอยากยืนยัน แนะนำให้มาคุยต่อหน้าจะดีกว่า ตอนเด็กๆ ผมกับแม่มักจะคุยกันถึงความสำคัญของมิตรภาพ เรายังแลกบันทึกข้อความสั้นๆ กันด้วย ถึงแม้ว่าตอนนั้นผมจะยังเด็กมาก แต่บันทึกข้อความง่ายๆ เพียงไม่กี่คำ... ทุกวันนี้ก็ยังทำให้ผมรู้สึกสบายใจได้เหมือนเดิม"

ฉันพยักหน้าและออกจากบ้านมา เตรียมที่จะเขียนงานชิ้นต่อไป

แต่ก่อนอื่น ฉันขอส่งข้อความถึงลูกที่ไม่ได้ติดต่อกันมาหลายวันแล้วก่อน

Xiangli Yao เอนตัวไปข้างหน้าขณะนั่งอยู่บนเก้าอี้และจ้องมองไปที่ชายชราตรงหน้าอย่างแน่วแน่

ชายชราผู้นี้มีตำแหน่งอันทรงเกียรติในระบบการศึกษาและมีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับพ่อของ Xiangli Yao วันนี้เขาก็พยายามโน้มน้าวใจเช่นเดียวกับครั้งก่อนๆ

"ผมจะไม่เรียนห้องแยก เรียนโรงเรียนปกติก็ดีอยู่แล้ว" Xiangli Yao ย้ำคำตอบเดิม
ชายชราเคาะโต๊ะ "ตอนนี้เธอเรียนรู้เร็วจนอาจไม่เข้ากับหลักสูตรมาตรฐานแล้ว การเรียนรู้เร็วเกินไปก็อาจเป็นปัญหาได้นะ เธอกับเพื่อนร่วมชั้นไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน"

Xiangli Yao ส่ายหัว

"ถึงจะเปิดห้องเรียนพิเศษให้ผมคนเดียวก็สิ้นเปลืองเปล่าๆ ผมเข้าถึงคลังข้อมูลของจินโจวเพื่อเรียนเองได้อยู่แล้ว อีกอย่าง... ผมก็เหมือนกับคนอื่นๆ" เขากล่าวพลางนับนิ้ว "ผมสนุกมากที่ได้ดูละครวีรชนกับเพื่อนๆ และเราก็แลกการ์ดกัน... อ้อ แล้วเวลาพวกเขาชวนผมไปกินข้าวเย็น ผมก็ได้ลองทดสอบอุปกรณ์ของผมกับพวกเขาและขอความเห็นด้วย!"

ผู้อาวุโสถอนหายใจยาว "คุณครูของเธอเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังแล้ว เขาบอกว่าเธอเข้ากับเพื่อนร่วมชั้นได้ดี แต่นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของเธอคนเดียว เราต้องพาเธอเข้าสู่แวดวงวิชาการให้เร็วขึ้น" เขาพูดพลางจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้า "Xiangli Yao พ่อของเธอเองก็รีบเรียนให้จบเหมือนกัน เขาเลยมีเวลาทำงานวิจัยที่เขารักมากขึ้น"

"แต่ผมไม่ใช่พ่อ"

"ยังไงเธอก็มีพรสวรรค์และอุปนิสัยเหมือนเขา เท่าที่ฉันสังเกตเห็นมา"

Xiangli Yao กำตำราเรียนในมือแน่น พลางส่ายหัวอย่างช้าๆ แต่หนักแน่น "ผมไม่ต้องการแบบนั้น ผมอยากทำแบบค่อยเป็นค่อยไป เหมือนที่เป็นอยู่ตอนนี้"

"มัวแต่เล่นสนุกไปเรื่อยกับเพื่อนร่วมชั้นไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก... เดี๋ยวเธอก็เบื่อแล้ว เสียเวลาเปล่าๆ"

ผู้อาวุโสยืนอยู่ที่ริมหน้าต่าง สายตาทอดมองนักเรียนที่กำลังเล่นสนุกและหัวเราะกันอยู่ที่ลานของโรงเรียน Xiangli Yao เดินไปหาเขาแล้วตบไหล่เขาเบาๆ

"ไม่มีทาง" Xiangli Yao พูดเบาๆ พร้อมกับมองไปที่มุมเดียวกัน

คนพวกนั้นเป็นเพื่อนของเขา

"ผมอยากเป็นเหมือนพวกเขา ไปโรงเรียน คุยกันเรื่องขนม จับปลาในแม่น้ำ และดูเอคโค่เจ๋งๆ จะว่าไป เพื่อนๆ ยังสอนผมด้วยว่าควรยิ้มและชมเชยคนอื่นตอนไหนและยังไง เรื่องนี้สำคัญสำหรับผมมาก ผมรู้ว่าคุณหวังดี แต่... ผมต้องเป็นตัดสินใจสิเองว่าอะไรดีที่สุดสำหรับผม ใช่ไหม?"

ทั้งคนแก่และคนหนุ่มต่างหันมองหน้ากันในห้องทำงานที่เงียบสงบ

ผู้อาวุโสถอนหายใจอีกครั้ง "เธอทำให้ฉันนึกถึงพ่อของเธอ แต่เธอทั้งคู่ไม่เหมือนกันเสียทีเดียว"

Xiangli Yao อมยิ้ม "ก็อย่างที่ผมบอกไป... ผมไม่ใช่พ่อ ผมไม่ใช่ลูกศิษย์คนเดิมของคุณ"

ประตูเปิดออกอีกครั้ง

วันรุ่งขึ้น Xiangli Yao กลับไปเรียนตามปกติ

"นี่ มีพัสดุส่งถึงนายอีกแล้ว"

เพื่อนของเขาวางกล่องไว้ในมุมที่ถูกลืมในหอพัก แล้วนอนแผ่หลาบนเตียง "Xiangli Yao นายควรสมัครสมาชิกลอลโล่โลจิสติกส์นะ ถ้าจะรับพัสดุบ่อยขนาดนี้ยังไงก็คุ้ม"

Xiangli Yao หันเก้าอี้มาทางเพื่อน "ฮ่าๆ เดี๋ยวจะลองคิดดู"

"ฉบับล่าสุดเหรอ"

"ใช่ เขาส่งตัวอย่างมาให้"

"น่าอิจฉาชะมัด! ฉันเองก็อยากทำงานได้เร็วแบบนี้บ้าง ส่งบทความนู้นออกบทความนี้ แถมยังเรียนไปด้วย" เขาโบกมือและยิ้มกว้าง "ฉันว่านายคงสอบเข้าสถาบันหลวงได้แหงๆ ว่าแต่จะไปสาขาไหนล่ะ"

เมื่อพูดจบเขาก็โยนกระป๋องน้ำอัดลมขึ้น

กระป๋องลอยโค้งกลางอากาศอย่างสวยงาม แล้วร่วงลงมาตรงมือของ Xiangli Yao อย่างพอดิบพอดี

"น้ำตาลเยอะไปหน่อย" นักเรียนตัวอย่างผู้ได้ชื่อว่าเป็นคนรักสุขภาพถอนหายใจพลางคลี่ยิ้ม ก่อนจะเปิดกระป๋องอยู่ดี "เรื่องนั้น..."

ความเงียบงันปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ก่อนที่เซียงหลี่จะส่ายหัวเบาๆ "ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจเลย"

เพื่อนของเขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ "โอ้ เพิ่งรู้ นึกว่านายตัดสินใจไปแล้วซะอีก อาจารย์คงกำลังแย่งตัวนายกันอยู่"

"มีอีกหลายเรื่องที่ฉันยังคิดไม่ตก"

"หลายเรื่องที่ว่าคือ...?"

"ขอบเขต ขอบเขตของความจริง" Xiangli Yao พูดช้าๆ พลางบิดลูกบาศก์ในมือ "Pascar นายว่ามนุษยชาติจะยับยั้งตัวเองในการแสวงหาขอบเขตของความจริงได้ไหม?"

"ก็อาจจะได้ แต่ก็มีนักวิทยาศาสตร์เพี้ยนๆ มากมายอยู่บนโลกนี้ ใครจะไปรู้"

"เราไล่ตามดวงดาว แต่สุดท้ายก็ต้องอยู่ใต้ดวงดาวพวกนั้น เขตแดนจำกัดขอบเขตของเรา... แต่หากไม่มีขอบเขต ก็ไม่มีทางรู้ได้ว่าก้าวหน้าไปหรือไม่"

"อืม... นายกับฉันมีความคิดเห็นต่างกันในเรื่องนี้ และฉันขอสงวนความเห็นไว้ละกัน ไม่อยากเถียงน่ะ ว่าแต่ทั้งหมดนี้เกี่ยวอะไรกับการสอบเข้าของนายเหรอ นี่นายพยายามเปลี่ยนเรื่องใช่ไหม?"

Xiangli Yao ยิ้มอ่อน "เกี่ยวสิ หลังจากที่พ่อฉันทำงานในเส้นทางของตัวเอง ฉันก็แทบไม่ได้ยินข่าวคราวเขาเลย แต่ฉันพบเบาะแสบางอย่าง... บางทีเบาะแสนี้อาจนำพาฉันไปยังสภาซาวานเทย์ ที่ที่เขาตามหา"

"แน่ใจนะว่าจะไป? หลายปีมานี้มีคนมากมายพยายามหาเบาะแสแม้เพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับ CSC แต่ก็ไม่สำเร็จ"

"ฉันรู้สึกว่าฉันต้องไป ถึงแม้ว่าสุดท้ายจะไม่เจออะไรเลย แต่ฉันอยากรู้..."

นักวิชาการหนุ่มพูดช้าๆ เสียงของเขาค่อยๆ เบาลง "ฉันอยากรู้... ว่าพ่อก้าวข้ามเขตแดนนั้นไปหรือเปล่า"

หนึ่งเดือนก่อนสอบ เซียงหลี่หายตัวไป

เขาทิ้งวิดีโอไว้ เผยให้เห็นความสับสนและความรู้สึกว่างเปล่าบนเส้นทางแห่งการแสวงหาความจริง แต่ไม่ว่าเขาจะเลือกเส้นทางใดต่อจากนี้ เขาก็จะยอมรับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น

ที่ว่างในหอพักยังคงถูกเก็บไว้ ขณะที่ชีวิตดำเนินต่อไป

เขาใช้เวลากว่า 10 วันกว่าจะเข้าไปถึงซากปรักหักพังได้

เศษซากแนวป้องกันของสภาซาวานเทย์สร้างความยากลำบากให้กับ Xiangli Yao ในทุกย่างก้าว แม้เขาจะเตรียมการมาอย่างดี แต่เสบียงและข้าวของบางส่วนก็สูญหายไปตามทาง

Xiangli Yao ประเมินสิ่งของที่เหลืออยู่ พิจารณาทางเลือกต่างๆ และในที่สุดก็เลือกที่จะมุ่งเข้าไปในซากปรักหักพัง

เขาเดินทางออกมาไกลจากชายแดนหวงหลงมากแล้ว และการย้อนกลับมาสำรวจอีกเป็นครั้งที่สองคงเป็นเรื่องยากมาก นักวิชาการหนุ่มสำรวจพื้นดินเมื่อไปถึง และสันนิษฐานว่าซากปรักหักพังเหล่านี้คงอยู่ได้อีกไม่นาน เช่นเดียวกับที่อื่นๆ

อย่างไรก็ตาม สภาพภายในกลับดีกว่ามาก เครื่องมือส่วนใหญ่ยังคงสภาพสมบูรณ์ ของเหลวสีฟ้าครามไหลเวียนในท่อกลไกทั้งหมดอย่างต่อเนื่องยาวนานกว่าผู้ที่สร้างมันขึ้นมา กลไกแต่ละอย่างที่แม่นยำ แข็งแกร่ง และสง่างามได้รับการจัดแบ่งหมวดหมู่อย่างพิถีพิถันโดย Xiangli Yao สายตาของเขาคอยสังเกตความแตกต่างเล็กๆ น้อยๆ จากเทคโนโลยีที่มีอยู่เดิมของหวงหลง

ยิ่งเขาสำรวจมากเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นจนไม่อาจห้ามใจได้ Xiangli Yao รู้สึกเมามายไปกับความรู้ที่หลั่งไหลเข้ามารอบตัวเขา ราวกับกวีผู้หลงใหลในไวน์ชั้นเลิศ

เทอร์มินัลของเขาขาดการติดต่อกับโลกภายนอก แต่เขายังคงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อบันทึกทุกอย่างไว้ เขาหลงใหลในกลไกที่ซาวานเทย์พัฒนาให้ก้าวหน้าจนยากจะหาใครเทียบได้ ทำให้เขาสงสัยว่าพ่อรู้จักนวัตกรรมเหล่านี้หรือไม่ และตอนนี้เขากำลังอยู่ที่ไหนบนเส้นทางแห่งการไล่ตามดวงดาว

ท่ามกลางความอัศจรรย์ กลับมีสัญญาณการบุกรุกที่แปลกประหลาดปรากฏชัด นับตั้งแต่อาดูรการณ์ เทคโนโลยีส่วนใหญ่ควรจะย้อนกลับไปเป็นขั้นพื้นฐาน แต่ ณ ที่แห่งนี้ โครงสร้างที่คุ้นเคยกลับมีร่องรอยการเปลี่ยนแปลงที่แปลกประหลาด ต้านทานการกัดกร่อนและคงความสง่างามเหนือผลงานสร้างสรรค์อื่นๆ ของซาวานเทย์เสียอีก

ยิ่ง Xiangli Yao ดำดิ่งลึกเข้าไปในซากปรักหักพังมากเท่าไร ความผิดปกติก็ยิ่งชัดเจนขึ้น Xiangli Yao เริ่มบันทึกได้ช้าลง การแยกแยะสิ่งผิดปกติกับการออกแบบดั้งเดิมต้องอาศัยความละเอียดอย่างยิ่ง ในที่สุด เขาก็พอเดาได้ว่าผู้คนที่นี่พยายามสร้างประตูบางอย่าง

ประตู ประตูทางเข้า... ประตูมิติ...

Xiangli Yao ลังเลเป็นครั้งแรก

นอกจากอันตรายแล้ว เขายังสงสัยเรื่องทิศทางด้วย จนถึงขณะนี้ ยังไม่มีทางเข้าซากปรักหักพังจุดอื่นปรากฏให้เห็น แสดงว่าพ่อของเขาไม่ได้ย้อนกลับออกมาตามเส้นทางนี้ หรือพ่อของเขาจะจากไปแล้วที่นี่? หรือว่า...

หากความจริงมีเส้นทางของมัน ที่นี่ก็อาจเป็นประตูทางเข้าที่ใกล้ที่สุด

ภายหลังจากนั้น เมื่อ Xiangli Yao ครุ่นคิดถึงการเดินทางสำรวจซากสภาซาวานเทย์ เขาก็ตระหนักได้ว่าความทรงจำบางส่วนเหลือเพียงภาพเลือนราง เขาสงสัยว่าคงเป็นเพราะกลไกและสนามพลังโบราณ อุปกรณ์ที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของเทคโนโลยีปัจจุบันและเครื่องยืนยันความก้าวหน้าที่แทบจะเกินความเข้าใจ การสร้างสิ่งเหล่านี้ขึ้นมานั้นเป็นความคิดที่ไม่ฉลาดเอาเสียเลย อย่างน้อยก็ต่อนักวิจัยของ CSC นับตั้งแต่อาดูรการณ์ การสำรวจอีกโลกหนึ่งก็หยุดชะงักลงเนื่องจากกฎฟิสิกส์ที่บิดเบี้ยว แต่นักวิชาการหลายคนยังคงปรารถนาที่จะเดินทางข้ามผ่านขอบฟ้าอีกครั้งเพื่อสำรวจอวกาศระหว่างดวงดาว

ประตูมิตินั้นอาจถูกสร้างขึ้นเพื่อจุดประสงค์นั้นโดยเฉพาะ นั่นคือเพื่อทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าหรือแม้แต่ไกลกว่านั้น มุ่งตรงสู่ใจกลางอารยธรรมที่พลิกโฉมซากปรักหักพังเหล่านี้

Xiangli Yao ไม่แน่ใจว่าพวกเขาประสบความสำเร็จหรือไม่ แต่ความอยากรู้อยากเห็นของเขามีราคาที่ต้องจ่ายสูงลิ่วเป็นแขนของเขาเอง เขาทำได้เพียงคาดเดาว่าตนสามารถไขลำดับเหตุการณ์และเปิดใช้งานกลไกได้ เขาหวนนึกถึงร่องรอยที่ฝังตัวในโพรงขนาดมหึมา รอยเหล่านั้นดูขรุขระและบิดเบี้ยว ราวกับสัญลักษณ์ทาเซ็ตขนาดมหึมาสลักไว้บนนั้น

ทันใดนั้น ผีเสื้อแก้วแสนบอบบางก็โผล่ออกมาจากรอยแยก พลังประหลาดแทรกซึมออกมาจากช่องว่าง เปล่งประกายด้วยรัศมีความลึกลับของอารยธรรมอื่น เมื่อ Xiangli Yao จ้องมองเข้าไป อุปสรรคในอดีตที่ครั้งหนึ่งดูเหมือนจะยิ่งใหญ่เกินตัวก็พลันดูเหมือนจะคลี่คลายได้ด้วยกรอบความคิดใหม่นี้ คลื่นแห่งความรู้ถาโถมเข้าใส่ มันสามารถบิดเบือน ยับยั้ง และเชื่อมโยงทุกความถี่ที่มีอยู่เข้าด้วยกัน

เขาก้าวไปข้างหน้า แทบจะลืมเลือดที่ไหลอาบจากเนื้อหนังที่ฉีกขาดไปเสียสนิท ความรู้สึกวิงเวียนจากการเสียเลือดและความรู้สึกเบาสบายเล็กน้อยทำให้ประสาทสัมผัสของเขาพร่ามัว

ชั่วขณะนั้นเอง เขาสังเกตเห็นวัตถุที่คุ้นเคยวางอยู่บนโต๊ะทำงานฝุ่นเกาะ ความทรงจำในวัยเด็กของเขาเลือนราง แต่เขาจำได้ทันทีว่าเป็นของขวัญที่แม่มอบให้กับพ่อ Xiangli Yan เคยให้เขาดูตอนเด็กๆ เป็นรูปถ่ายพ่อกับลูกชาย ชั่ววินาทีนั้นเขาก็เข้าใจ แม้แต่ในบั้นปลายชีวิตพ่อของเขาก็ยังคงเก็บความทรงจำเกี่ยวกับครอบครัวไว้ เขาไม่ได้ละทิ้งทุกสิ่ง

หลังจากก้าวข้ามขีดจำกัดไป เขาจะยังมองเห็นตัวเองก้าวหน้าอยู่หรือเปล่านะ ที่ปลายทางของทฤษฎีบริสุทธิ์ที่ไม่มีใครได้เห็นนั้น...?

พ่อของเขาทุ่มเททุกอย่างให้กับทฤษฎีวิทยาศาสตร์ แม่ของเขาทุ่มเทให้กับวิทยาศาสตร์ประยุกต์ Xiangli Yao ก็เหมือนกับพ่อแม่ เขาปรารถนาที่จะไขว่คว้าดวงดาวอยู่เสมอ แม้ตัวเองจะมอดไหม้ไปกลางทางก็ตาม

พวกเขาทุ่มเททุกอย่างที่มี

แล้วตัวเขาล่ะ?

เมื่อยืนอยู่อีกก้าวเดียวจากคำตอบสุดท้าย นักวิชาการหนุ่มก็พบว่าตัวเองกำลังคิดถึงเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องสักนิด เขานึกได้ว่าหลังจากที่พ่อแม่จากไป บรรดาเพื่อนฝูงและเพื่อนบ้านได้ลากเขาออกไปร่วมงานเทศกาลจินโจว จริงๆ แล้วมันควรจะเป็นเทศกาลล่าพระจันทร์ แต่ด้วยเหตุภัยคุกคามจากเธรโนเดียนจึงทำให้ต้องจัดงานเฉลิมฉลองที่เรียบง่ายขึ้น แต่เทศกาลก็ยังคงเป็นเทศกาล เป็นเครื่องเตือนใจให้เฉลิมฉลองแม้ในยามยากลำบาก เขาได้สาธิตหนึ่งในสิ่งประดิษฐ์ใหม่ล่าสุดที่ตัวเองสร้างขึ้น เป็นอุปกรณ์เล็กๆ ที่เรียกเสียงปรบมือจากฝูงชน

เขาเป็นเหมือนพ่อแม่

แต่เขาไม่ใช่ร่างโคลนของพ่อแม่ แม้จะเดินตามรอยพวกเขาไป เขาก็พบว่าตัวเองไม่สามารถเดินบนเส้นทางเดียวกับที่พ่อแม่เคยเดินไป

นักวิชาการหนุ่มค้นหาชิ้นส่วนที่กระจัดกระจายด้วยมือที่สั่นเทา เขาพยายามประกอบอุปกรณ์เพื่อใช้หยุดเลือด พลังเรโซแนนซ์ที่เขาเพิ่งได้รับมานั้นค่อยๆ หลั่งไหลออกมาและเริ่มบิดโครงสร้างโลหะตามที่เขาต้องการ

เมื่อเลือดหยุดไหล โอกาสอันยิ่งใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าเขาก็หายไปเช่นกัน

โอกาสนั้นอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว... แต่ Xiangli Yao เลือกที่จะหันหลังกลับ

เขารู้ว่าเขาได้พบคำตอบของตัวเองแล้ว