Yinlin

หุ่นเชิดพิฆาตอธรรม

พื้นฐานการประเมิน: [Resonance Assessment 2917-G] สัญลักษณ์ทาเซ็ตของเรโซเนเตอร์ Yinlin อยู่ที่บริเวณด้านนอกของต้นขาซ้ายของเธอ สังเกตไม่พบการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพที่สำคัญใดๆ ในร่างกายของ Yinlin หลังจากการปลุกพลัง มีการตรวจพบกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ บนผิวหนังแต่ยังไม่มีผลกระทบที่เป็นอันตรายต่อร่างกาย Yinlin มีพลังในการรวมกระแสไฟฟ้าให้กลายเป็นเส้นด้ายบางๆ อีกทั้งสามารถควบคุมเส้นด้ายเหล่านี้ได้อย่างเชี่ยวชาญเป็นพิเศษ รูปแบบเรโซแนนซ์สเปกตรัมพบว่ามีความคล้ายคลึงกับรูปแบบสเปกตรัมของวัสดุนำไฟฟ้าที่รู้จัก การทดสอบพบว่ามีปฏิกิริยาสอดประสานที่รุนแรง การวิเคราะห์ตัวอย่างทดสอบเผยให้เห็นเส้นโค้งราเบลล์ที่ไม่บรรจบกัน โดยมีรูปแบบคลื่นเป็นช่วงๆ ที่สังเกตได้ ซึ่งทำให้จัดประเภท Yinlin เป็นเรโซเนเตอร์โดยกำเนิด โน้ตเพิ่มเติม: Yinlin มีภาวะหัวใจเต้นผิดจังหวะอยู่ก่อนแล้ว ซึ่งอาจจะเกี่ยวข้องหรือไม่เกี่ยวข้องกับพลังพลังเรโซแนนซ์ของเธอ การปิดกั้นพลังเรโซแนนซ์ของเธออาจเพิ่มความเสี่ยงของภาวะหัวใจห้องบนสั่นพลิ้วได้

กราฟคลื่นของเรโซเนเตอร์ Yinlin แสดงความแปรปรวนเป็นรูปซิกแซก รูปแบบของขอบเขตเวลาผิดปกติ ทั้งค่าสูงสุดและค่าต่ำสุดของคลื่นล้วนอยู่ในระดับสูงและแสดงให้เห็นว่ามีความใกล้เคียงกับระดับค่าวิกฤต รูปแบบคลื่นแสดงส่วนที่เบลอบางส่วนและสามารถมองเห็นรูปแบบคลื่นที่ผิดปกติได้ ค่าวิกฤตเรโซแนนซ์: ค่อนข้างต่ำ โดยมีความเสถียรต่ำ ความเสี่ยงต่อโอเวอร์คล็อกยังคงมีอยู่ เรโซเนเตอร์ Yinlin ไม่มีประวัติการโอเวอร์คล็อกที่บันทึกไว้ ร่างกายของเธอแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งทางกายภาพ แต่ก็มีร่องรอยของการสัมผัสกับสิ่งของที่ก่อให้เกิดการโอเวอร์คล็อกเป็นเวลานานด้วยเช่นกัน จำเป็นต้องมีการเฝ้าติดตามเพิ่มเติม จากที่สังเกตการณ์จนถึงปัจจุบัน ความเสี่ยงของการโอเวอร์คล็อกของเรโซเนเตอร์ Yinlin นั้นมีน้อยมาก แนะนำให้เรโซเนเตอร์ Yinlin หลีกเลี่ยงกิจกรรมที่ต้องใช้แรงมากและตารางเวลาที่ไม่แน่นอน

เจ้าหน้าที่ลาดตระเวนที่สวมเครื่องแบบเหมือนกันไปหมดเป็นที่รู้จักกันดีในหมู่ชาวเมืองจินโจว หน้าที่ของกลุ่มคนเหล่านี้คือค้ำจุนกฎหมายและระเบียบ พร้อมทั้งรักษาความปลอดภัยให้กับผู้คนและทรัพย์สินของพวกเขา

อย่างไรก็ตาม ยังมีเจ้าหน้าที่ในเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนบางคนที่ไม่สามารถสวมเครื่องแบบได้ เนื่องจากไม่ได้รับอนุญาตให้เปิดเผยตัวตนง่ายๆ

บุคคลเหล่านี้เป็นที่รู้จักกันในนาม "สายลับ" ผู้ทำงานอย่างเงียบเชียบเพื่อแทรกซึมเข้าไปในองค์กรอาชญากรรม รวบรวมหลักฐานการวางแผนชั่ว หรือป้องกันพฤติกรรมที่ผิดกฎหมาย และทั้งหมดนี้ต้องทำไปโดยไม่มีใครรู้ตัวตน

แทนที่จะจัดการกับโจรกรรมเล็กๆ น้อยๆ คนกลุ่มนี้กลับต้องเผชิญหน้ากับอาชญากรที่อันตรายและชั่วร้าย หากตัวตนถูกเปิดเผยมักหมายถึงภารกิจที่ล้มเหลวหรือแม้แต่ชีวิตที่ต้องสูญสิ้นไป

...

"ไม่น่ามีพวกสติดีคนไหนที่อยากเป็นสายลับหรอกนะ" ผู้นำที่ถูกเนรเทศอุทาน พลางจิ้มมีดคมกริบลงบนโต๊ะพังๆ ตามจังหวะการพูด ทุกคนที่อยู่รอบๆ พากันหัวเราะลั่นกึกก้องไปทั่วโกดังสลัวๆ

"ในนี้มีไส้ศึกจากเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนอยู่หรือเปล่า สารภาพออกมาเลย ฉันจะได้จองที่นั่งในงานฉลองไว้"

กลุ่มคนหัวเราะขึ้นอีกครั้ง แม้ว่าจะแอบสอดส่องสายตาลอบมองหน้ากันอยู่บ้าง

"ตามข่าวที่เราสืบมาได้ ขบวนสินค้าจะออกเดินทางจากจินโจวคืนนี้พร้อมกับของล้ำค่า คนส่งสินค้าไม่ได้ใช้ลอลโล่โลจิสติกส์เหมือนเคยเพราะข่าวลือที่เราปล่อยออกไป"

"ทำได้ดีมาก หมิง" หัวหน้าตบไหล่คู่หูหน้าตาน่ารังเกียจของตน ผู้ซึ่งยิ้มเยาะตอบรับ

"แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ พวกมันจ้างเรโซเนเตอร์กลุ่มหนึ่งมาเป็นบอดี้การ์ด..."

"ไม่ต้องกังวลไปหรอก เฮ้ย เจ้าเด็กใหม่ ใกล้ถึงตาแกแล้ว"

ผู้นำหันความสนใจไปที่มุมหนึ่งซึ่งมีผู้หญิงผมสีแดงสดสะดุดตานั่งอยู่พร้อมกับรอบยิ้มจางๆ

"หัวหน้า... ผมอยากจะถามมานานแล้ว ผู้หญิงคนนี้จะสู้ได้จริงๆ เหรอ ผมไม่อยากให้กลุ่มเราต้องเสียท่าเพราะคนที่ดูเหมือนจะเอาชนะผมไม่ได้ด้วยซ้ำ"

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่ริมฝีปากของหมิงขณะที่เจ้าตัวเอื้อมมือไปจับแขนของหญิงสาว แต่ก่อนที่นิ้วของเขาจะสัมผัสกับผิวเนียนของหญิงผู้นั้น หมิงก็ชะงักไปทันที

"กะ-เกิดอะไรขึ้น นังงูพิษ! แกทำอะไรกับฉัน?"

หัวหน้าที่ถูกเนรเทศขมวดคิ้ว ก่อนที่จะโบกมือด้วยความหงุดหงิดเมื่อสังเกตเห็นประกายสายฟ้าเรืองแสงห่อหุ้มร่างของหมิงไว้

"ปล่อยมันไปเถอะ ถือว่าเห็นแก่หน้าฉัน สิ่งเดียวที่มันพอจะใช้สู้กับใครได้ก็เหลือแต่ปากนั่นแหละ เก็บพลังของแกไว้ใช้ทีหลังเถอะ"

หญิงสาวลูบผมอย่างใจเย็น ก่อนที่ประกายสายฟ้าจะหายไปจากร่างของหมิง

"ออกไปลุยกันดีกว่า เอาล่ะพรรคพวก ถึงเวลาแห่งความยิ่งใหญ่แล้ว!"

...

เวลาผ่านไปสักพักหนึ่ง...

หมิงนอนราบอยู่กับพื้น ไร้ซึ่งหนทางและตกตะลึงเมื่อขบวนสินค้าที่พวกเขาควรจะโจมตีเคลื่อนผ่านไปไกลลิบตา ความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นหลั่งไหลเข้ามาในหัวของเขา

(รู้สึกชาจนขยับไม่ได้แบบตอนนั้นเลย... นังผู้หญิงคนนั้น! แกมันเป็นไส้ศึก!)

ขณะที่หมิงพยายามกระเสือกกระสนลุกขึ้นเพื่อเตือนกลุ่มของตน เขาก็เห็นหุ่นเชิดอันน่าสะพรึงกลัวยืนตระหง่านอยู่เหนือร่างจนเขากรีดร้องออกมาด้วยความกลัว

ก่อนที่หมิงจะตั้งสติกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ สายฟ้าก็ฟาดลงมากลบเสียงร้องของเขา

ในเมืองจินโจวที่พลุกพล่าน ชายร่างสูงสวมเสื้อคลุมมีฮู้ดเดินตัดผ่านถนนอันวุ่นวายไปพร้อมกับเด็กชายตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ดูผิวเผินเหมือนทั้งคู่จะเป็นพ่อลูกที่กำลังเพลิดเพลินไปกับการท่องเที่ยวพักผ่อน แต่หากจ้องสังเกตก็จะสัมผัสได้ถึงความกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใต้สีหน้าของเด็กน้อย

"ใช่แล้วล่ะ หลานชายสุดที่รักของมันอยู่ในมือของพวกเราแล้ว... พอเราส่งเจ้านี่ออกจากเมืองจินโจว ก็จะไม่มีใครพบเขาอีก"

ชายผู้นั้นจ้องมองเด็กชายตัวเล็กๆ ข้างกายขณะที่กำลังพูดคุยผ่านอุปกรณ์สื่อสาร ก่อนจะส่งสัญญาณให้กับเด็กน้อยว่าอย่าริอ่านทำอะไร

"เรามีเด็กคนนี้กับปู่ของเขาอยู่ในกำมือ แม้แต่เจ้าหน้าที่ลาดตระเวนในเมืองจินโจวก็คงคอยจับตามองหาพวกเรา... ไว้ค่อยติดต่อกันหลังจากที่ฉันออกจากเมืองไปแล้ว"

เมื่อทั้งสองเข้าใกล้ประตูเมืองที่มีการรักษาความปลอดภัยหละหลวม ชายสวมเสื้อคลุมจึงรู้แน่ชัดว่าปู่ของเด็กน้อยไม่ได้แจ้งความเรื่องการลักพาตัว ซึ่งก็คงเพราะปู่ของเด็กเองก็เป็นคนนอกกฎหมายเช่นเดียวกัน

เขาเร่งรุดผ่านตรอกซอกซอยมากมาย แต่ต้องหยุดกะทันหันเมื่อเขาชนเข้ากับบางสิ่งบางอย่าง

ผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดสีสันสดใส ผมยาวสีแดงสด กำลังแสดงละครหุ่นเชิดอยู่ การแสดงอันน่าตื่นตาตื่นใจของเธอดึงดูดเด็กๆ และผู้ปกครองจำนวนมาก ละครหุ่นเชิดที่บินได้นั้นดูสมจริงเสียจนเด็กๆ ทุกคนละสายตาไปจากมันไม่ได้ รวมถึงเด็กชายตัวน้อยที่เขาจับแขนไว้เช่นกัน

การแสดงละครหุ่นเชิดดึงดูดเด็กๆ เข้ามามากมาย ชายสวมเสื้อคลุมจึงเดินผ่านไปได้ยากลำบาก แต่เขาไม่จำเป็นต้องรีบร้อน เพราะการแสดงใกล้จะจบแล้ว

ตามที่คาดไว้ หญิงสาวผมสีแดงเข้มโค้งคำนับอย่างสง่างาม ท่ามกลางเสียงปรบมือกึกก้องและหุ่นกระบอกที่กำลังโบกมืออำลา เขาใช้โอกาสพักสั้นๆ นี้ส่งสัญญาณให้เด็กชายเดินตามมาขณะฝ่าฝูงชนที่พลุกพล่าน

"เอาล่ะ ทุกคน ใครอยากมาร่วมแสดงกับฉันในโชว์ต่อไปบ้าง ยกมือขึ้นเลย!"

ทันใดนั้น นักเชิดหุ่นผมแดงก็ถามขึ้นด้วยรอยยิ้มสดใส ก่อนจะกวาดสายตามองดูเด็กๆ ในกลุ่มผู้ชม แทบทุกคนยกมือขึ้นด้วยความตื่นเต้น

"คนนั้น หนูน้อยที่อยู่ข้างหลังกับคุณพ่อ ออกมาเลยจ้ะ!"

ทุกสายตาจับจ้องไปที่เด็กน้อยกับ "พ่อ" ที่ฮู้ดคลุมศีรษะอยู่ ทั้งคู่ประหลาดใจที่ได้รับเลือก

"ผม...? พี่สาวเขาชี้มาที่ผมเหรอครับ"

เด็กน้อยเงยหน้ามองชายในฮู้ดด้วยความตื่นเต้นปนหวาดกลัว หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ชายผู้นั้นก็จูงเด็กน้อยออกมาข้างหน้า

"ขอโทษนะแต่เรากำลังรีบ..."

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว... คุณมาร่วมแสดงกับเราด้วยไหมล่ะคะ"

"ผมเหรอ... ไม่ดีกว่า..." ชายผู้นั้นปฏิเสธตามสัญชาตญาณ แต่เขาไม่ได้สังเกตเลยว่าเด็กน้อยดิ้นหลุดจากมือเขาไปเสียแล้ว

เขาพยายามจะคว้าตัวเด็กชายไว้ แต่กลับคว้าได้เพียงละครหุ่นเชิดประหลาดแทน ทันใดนั้น กระแสไฟฟ้าแรงสูงก็ช็อตเขาจนหมดสติไป

...

...

"หัวหน้า! แย่แล้ว!"

ชายหน้าเหี้ยมคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาในคฤหาสน์เก่าพร้อมตะโกนเสียงดัง

"เจ้าโง่! ไม่เห็นเหรอว่ากำลังหงุดหงิดอยู่"

ชายชรากลางห้องโถงตกใจ เขาต่อว่าผู้มาเยือนที่บังอาจแสดงกิริยาหยาบคาย ชายแก่เครียดและกังวลเรื่องหลานชายที่ถูกลักพาตัว จิตใจที่ปกติเยือกเย็นกลับร้อนรุ่มอยู่ไม่สุข มือขว้างถ้วยชาใส่ผู้บุกรุกด้วยความหงุดหงิด

"ผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงผมแดงคนนั้นกลับมาแล้ว... เธอกลับมาพร้อมกับนายน้อยของพวกเรา!"

"อะไรนะ?"

ก่อนที่ชายชราจะคิดตามได้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไร หญิงคนดังกล่าวก็เดินเข้ามาพร้อมกับเด็กชายตัวน้อย หลานชายของเขาที่ถูกลักพาตัวไป หญิงสาวผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น เธอคือนักเชิดหุ่นที่แสดงอยู่ในตรอกนั่นเอง

"คุณปู่!"

เมื่อเห็นชายชรา เด็กชายก็ร้องไห้โฮวิ่งเข้าไปหาคุณปู่ โผเข้าซุกตัวในอ้อมกอดของเขา ชายชราทั้งประหลาดใจและดีใจ

"โอ้ หลานรักของปู่...! เจ็บตรงไหนหรือเปล่า? แล้วหนีมาได้ยังไงกัน"

เด็กชายส่ายหัวเพื่อบอกว่าไม่เจ็บ จากนั้นจึงชี้ไปที่หญิงผมแดงที่ยืนอยู่ไม่ไกล

"พี่สาวคนนี้พาผมมาจากพวกคนชั่ว!"

"เธอมาที่นี่ทำไม เป็นสายลับของเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนไม่ใช่เหรอ แต่กลับมาช่วยฉัน"

หญิงผมแดงเพียงทำท่าส่งสัญญาณไปที่หุ่นกระบอกของตนเอง เผยให้เห็นชายสวมฮู้ดที่ถูกรวบตัวไว้

"ฉันแค่ตามล่าคนพวกนี้เท่านั้น แล้วก็บังเอิญที่เขาเป็นศัตรูของคุณ ฉันแค่หลอกใช้คุณเท่านั้นแหละ" เธอพูดอย่างไม่ยี่หระ "แต่หลานชายของคุณเป็นผู้บริสุทธิ์"

เธอกวาดสายตามองกลุ่มอันธพาลที่ยืนกันอยู่เต็มห้องโถง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนริมฝีปาก

"หรือคุณเชื่อจริงๆ ว่าจะสามารถขัดขวางฉัน ไส้ศึกตัวฉกาจ ด้วยลูกน้องกระจ้อยร่อยพวกนี้ได้"

ชายชราหลับตาแล้วถอนหายใจ ส่งสัญญาณให้บรรดาลูกน้องลดอาวุธลง

"ออกไปจากที่นี่ และอย่ามาให้เห็นหน้าอีก"

หญิงสาวเดินจากไปด้วยท่วงท่าสง่างาม ชายชราถอนหายใจอีกครั้งก่อนที่จะหัวเราะแห้งๆ

"คุณปู่ขำอะไรเหรอครับ"

"ผู้หญิงคนนั้นโผล่มาแล้วก็จากไปแบบนี้ตลอด ราวกับว่ารู้ว่าปู่จะไม่หยุดเธอ เอาแต่พูดว่าเรา 'ยัง' ไม่ใช่เป้าหมาย... ดูเหมือนพวกเขาคงไม่มีวันปล่อยฉันไปสินะ"

ขณะที่เขาก้มมองใบหน้าราวเทวดาน้อยของหลานชาย ชายชราก็จมอยู่กับความคิดเงียบๆ

"เสียใจด้วยที่ต้องแจ้งให้ทราบว่าเราได้รับคำยืนยันว่า 'สแปร์โรว์' กับ 'คานารี่' เสียชีวิตแล้ว ตัวตนของพวกเขาถูกเปิดเผย องค์กรอาชญากรรมจึงชิงลงมือ"
"เป็นไปไม่ได้! พวกเขาจะ..."
ชายหนุ่มโกรธจนเผลอทำขวดล้ม ทำให้เด็กทารกในเปลสะดุ้งตื่น เขารีบอุ้มหนูน้อยขึ้นมาทันที
"ว่าแต่ว่า ทั้งสองคนทิ้งเด็กน้อยเอาไว้ ซึ่งก็เป็นเรโซเนเตอร์เช่นกัน นี่มันอาจจะทำให้เรื่องยุ่งยากขึ้นนะ... ดูเหมือนว่าคุณจะต้องดูแลเด็กน้อยตั้งแต่นี้เป็นต้นไป แต่ไหนๆ คุณก็ถูกพักงานอยู่ ก็น่าจะมีเวลาเหลือเฟือสำหรับหนูน้อย"
"ฉันจะดูแลแม่หนูเอง คุณไม่ต้องมากังวลเรื่องนี้หรอก"
"ก่อนหน้านี้อาจารย์ของคุณเคยสืบสวนเรื่องบางอย่างอยู่ รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ไหม?"
"ฉันไม่มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับเรื่องนั้นหรอก..."
ชายหนุ่มรู้ว่าคำถามที่แท้จริงนั้นเกี่ยวข้องกับหนอนบ่อนไส้ในสำนักงานความมั่นคงสาธารณะ ซึ่งอาจเป็นที่มาของการพบพานอันน่าฉงนในคืนนี้... เขาจะเผลอพูดอะไรออกไปไม่ได้
"พรุ่งนี้เจ้าหน้าที่สืบสวนของเราจะมาที่บ้านหลังนี้เพื่อสอบสวนเพิ่มเติม โปรดให้ความร่วมมือด้วยนะ"
เขาคงไม่สามารถหยุดคนพวกนี้ได้ โดยเฉพาะเมื่อมีทารกอยู่ด้วย
"งั้นพรุ่งนี้นะ คืนนี้ฉันจะเก็บของแล้วหาที่อยู่ใหม่ แบบนี้โอเคไหม"
"แน่นอน โปรดใช้โอกาสนี้เพื่อเริ่มต้นใหม่ได้เลย"
ชายหนุ่มแกล้งทำเป็นเก็บของ แต่ก็แอบเห็นว่าสายตาของเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนแฝงความไม่เชื่อใจอยู่
...
...
ท่ามกลางเปลวเพลิงที่ลุกโชน ชายหนุ่มผู้หนึ่งกอดทารกน้อยไว้แน่นในอ้อมแขน เด็กน้อยไม่งอแง เฝ้ามองผู้คนที่เดินผ่านทั้งสองไปด้วยสายตาเรียบเฉย
เมื่อมีคนแปลกหน้าเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มก็ดึงฮู้ดลงมาปิดหน้ามากขึ้น แล้วซุกทารกน้อยไว้ในเสื้อคลุมอย่างมิดชิด
คนแปลกหน้าผู้นั้นไม่ทันสังเกตเห็นและเดินผ่านไป ก่อนจะหายเข้าไปในเงามืดเพื่อไปรายงาน
"เรียบร้อยแล้ว" คนแปลกหน้ากล่าว
ชายหนุ่มยิ้มเยาะ ใจรู้ดีว่าทั้งหมดนี้เป็นส่วนหนึ่งของแผนการ
เขาได้สร้างหุ่นกระบอกแทนตัวเองและทารกขึ้นมาโดยใช้พลังเรโซแนนซ์ ตบตาศัตรูให้คิดว่าพวกเขากำลังหลับสนิท ด้วยกลลวงนี้ พวกเขาจึงสามารถหลบหนีผ่านช่องทางลับแล้วหายตัวไปจากเงื้อมมือของผู้ไล่ล่าได้ นี่เป็นวิธีเดียวที่จะรับประกันว่าเขาทั้งคู่จะปลอดภัย และปกป้องความลับที่ซ่อนอยู่ในบ้านหลังเก่าของอาจารย์
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เขาและเด็กหญิงตัวน้อยในอ้อมแขนจะไม่ใช้ชื่อเดิมอีกต่อไป แต่จะใช้ตัวตนใหม่ ใบหน้าใหม่ ชื่อใหม่
เขาหยิบหน้ากากอัปลักษณ์ออกมาจากกระเป๋าอย่างเงียบๆ แล้วสวมมันลงบนใบหน้า ก่อนจะใช้มือบังสายตาของเด็กน้อย พวกเขาทั้งสองผละหนีไปจากเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำ แล้วหายลับไปในราตรีโดยไม่หันกลับมามอง
"ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป... ฉันจะใช้ชื่อว่า "ช่างทำตุ๊กตา" และหนูจะใช้ชื่อว่า 'Yinlin' นี่คือชื่อที่พ่อแม่ของหนูเลือกเอาไว้ให้ตั้งแต่นานมาแล้ว"

"อาจารย์ช่างทำตุ๊กตาคะ ฉันอยากเข้าร่วมสำนักงานความมั่นคงสาธารณะ" Yinlin เอ่ยแจ้ง

คำพูดของหญิงสาวไม่ได้ทำให้ช่างทำตุ๊กตาแปลกใจนัก แต่หญิงชราข้างๆ เขากลับมีสีหน้าวิตกกังวล "คุณ Yinlin คุณเปรียบเสมือนหลานสาวของดิฉัน ดิฉันไม่อยากเห็นคุณต้องตกอยู่ในอันตราย สำนักงานความมั่นคงสาธารณะไม่เหมาะกับคนอย่างเราหรอกนะคะ"

"ไม่ต้องห่วงไปหรอกค่ะ ไม่มีใครรู้ว่าฉันเป็นใคร สำหรับพวกเขา ฉันก็เป็นแค่พลเมืองธรรมดาคนหนึ่ง อาจารย์ช่างทำตุ๊กตาสามารถสร้างตัวตนปลอมๆ ให้ฉันได้"

"ที่คุณพูดมาก็อาจจะใช่ แต่ดิฉันไม่อยากเสียครอบครัวไปอีกแล้ว... โปรดอยู่กับสมาคมเซอองซ์ต่อไปเถอะนะคะ อย่าไปไหนเลย"

ช่างทำตุ๊กตาปิดสมุดบันทึก แล้วส่งสัญญาณให้ท่านหญิงก่วนหยุดหว่านล้อม "ทำตามใจเถอะ Yinlin ฉันสืบสาวจนถึงจุดแตกหักแล้ว คงหลีกเลี่ยงความขัดแย้งกับสำนักงานความมั่นคงสาธารณะของจินโจวไม่ได้ หากมีคนวงในอยู่ในกลุ่มเจ้าหน้าที่ระดับสูงก็อาจจะเป็นประโยชน์ต่อพวกเราทุกคน"

"ไม่ค่ะ ฉันอยากเป็นสายลับ... เหมือนพ่อกับแม่ ฉันอยากสืบสานอุดมการณ์ของพวกท่านด้วยวิธีนี้"

หญิงสาวมองไม่เห็นว่าเบื้องหลังหน้ากากของช่างทำตุ๊กตา เขามีสีหน้าแบบไหน อาจารย์ไม่เคยถอดหน้ากากของตนออกต่อหน้าเธอเลยสักครั้งตั้งแต่จำความได้ แต่ Yinlin ก็มองเห็นอารมณ์ขัดแย้งกันสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา เป็นสิ่งที่แทบไม่เคยเกิดขึ้นเลยและยากจะเข้าใจ

หลังจากนิ่งไปนาน ในที่สุดช่างทำตุ๊กตาก็พยักหน้า "ตราบใดที่ฉันยังพาพ่อแม่ของเธอกลับมาในหุ่นกระบอกไม่ได้ เธอมีอิสระที่จะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ... แต่เมื่อแผนของฉันสำเร็จ เราจะแก้แค้นสำนักงานความมั่นคงสาธารณะ และกำจัดทุกคนที่ทรยศพ่อกับแม่ของเธอให้ราบคาบในทีเดียว!"

Yinlin พยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ช่างทำตุ๊กตากลับหันความสนใจกลับไปยังหุ่นกระบอกที่กำลังประดิษฐ์อยู่ตรงหน้า ในที่สุดหญิงสาวก็พยักหน้าเงียบๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ภายในใจรู้ว่าตอนนี้เขาทั้งคู่ได้แยกทางกันเสียแล้ว

Yinlin เบ้หน้าด้วยความเจ็บปวดจากแถวข้างลำตัว เธอพยายามยันตัวยืนขึ้นด้วยโต๊ะที่อยู่ใกล้ๆ

ร่างหนึ่งปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด พร้อมกับดึงใบมีดอันคมกริบของหุ่นเชิดที่ฝังอยู่ในร่างออกแล้วโยนทิ้งไปอย่างไม่ไยดี

"ฉันไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อแทรกซึมเข้ามาในองค์กรของเรา เพียงเพื่อค้นหาบันทึกเกี่ยวกับสมาชิกเจ้าหน้าที่ลาดตระเวน 2 คนที่ตายไปแล้ว... แต่ดูเหมือนว่าฉันจะเป็นผู้ชนะ" เขาเยาะเย้ย

Yinlin ใช้ความพยายามเฮือกใหญ่ ร่ายพลังเรียกประจุสายฟ้าออกมาจากปลายนิ้ว แล้วขว้างใส่ชายผู้นั้น แต่ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้เธอเล็งพลาดและฟาดสายฟ้าลงบนพื้นห่างออกไปหลายเมตร

"พลังเรโซแนนซ์ของฉันสามารถทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะได้ ตราบใดที่เธอเป็นมนุษย์ ก็ไม่มีทางหลบหลีกพลังนี้"

เมื่อสัญลักษณ์ทาเซ็ตบนแขนของชายผู้นั้นเปล่งแสงสว่างออกมาอีกครั้ง แรงที่ Yinlin ใช้เกาะโต๊ะก็มลายหายไป เธอล้มลงกับพื้น ร่างกายสูญเสียพละกำลังทั้งหมด

"ในทีมของเรายังไม่มีเรโซเนเตอร์ระดับเดียวกับเธอเลยแท้ๆ" ชายคนนั้นพูดต่อ "แต่เรามีหนอนบ่อนไส้อยู่ในหมู่หน่วยลาดตระเวนนะ อืม แล้วทำไมเธอถึง..."

ขณะที่เขาพูดต่อไป ชายตรงหน้าก็ตระหนักบางอย่างขึ้นมา รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้าของเขา

"อ้อ เธอเป็นสายลับสินะ โง่เง่าสิ้นดีที่เอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ ต่อให้เปิดเผยความลับของเราได้ แล้วมันจะได้อะไรขึ้นมา"

เมื่อลมหายใจของ Yinlin เริ่มแผ่วเบาลง ชายผู้นั้นก็รู้ได้ว่าหัวใจของหญิงสาวหยุดเต้นแล้ว

"ถึงเวลาจัดการเธอแล้ว น่าเสียดายจริงๆ แต่เธอก็น่าจะรู้ว่าไม่ควรมาขวางแฟรกต์ซิดัส..."

แต่ในขณะที่มีดสั้นของเขากำลังจะเฉือนเนื้อเธอ จู่ๆ ก็มีสายฟ้าฟาดอันทรงพลังไหลผ่านมีดเล่มนั้น ทำให้เขาชะงักนิ่งเคลื่อนไหวไม่ได้

"ปะ... เป็นไปได้ยังไง..."

ก่อนที่ชายผู้นั้นจะหมดสติไป เขาเหลือบไปเห็นประกายสายฟ้าที่ปะทุอยู่ในอกของ Yinlin เธอช็อตไฟฟ้าที่หัวใจของตัวเองเพื่อนำตนกลับคืนมาจากห้วงเวลาเป็นตาย

Yinlin ขยับมือบังคับหุ่นเชิด " Zapstring " ให้พุ่งเข้าหาชายคนนั้นอย่างรวดเร็วเพราะเธอเหนื่อยเกินกว่าจะขยับร่างตัวเองได้ ก่อนที่จะหยิบเอกสารชุดหนึ่งออกมาจากกระเป๋าของเขา

"แฟรกต์ซิดัส... ได้เวลากำจัดความมืดมิดที่ซ่อนเร้นนี้แล้ว"