Zhezhi

ฝีแปรงชวนหลงใหล

พื้นฐานการประเมิน: [Resonance Assessment 1231-G] ช่วงเวลาที่แน่ชัดของการปลุกพลังของเรโซเนเตอร์ Zhezhi นั้นไม่ชัดเจน สัญญาณของ "การสร้างภาพเคลื่อนไหว" ปรากฏอยู่ในภาพวาดวัยเด็กของเธอ และการควบคุมพลังพิเศษของเธอก็พัฒนาไปพร้อมกับทักษะการวาดภาพของเธอ สัญลักษณ์ทาเซ็ตของเรโซเนเตอร์ Zhezhi อยู่ที่หลังมือขวาของเธอ การสังเกตการณ์หลังจากการปลุกพลังไม่พบการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพที่สำคัญใดๆ การทดสอบแสดงให้เห็นว่า Zhezhi สามารถ "ทำให้ภาพวาดของเธอมีชีวิต" ได้ ซึ่งส่งผลต่อการรับรู้ทางสายตาและการตัดสินใจของผู้สังเกต (มีผลกับทั้งสิ่งมีชีวิตและทาเซ็ตดิสคอร์ด) "การสร้างภาพเคลื่อนไหว" มี 2 ระดับ: ปานกลาง: ทำให้เกิดการเคลื่อนไหวเล็กน้อยในภาพ 2 มิติ รุนแรง: จำลองรูปทรงปริมาตร 3 มิติ ซึ่งคงอยู่ได้นานสูงสุด 30 นาที 28 วินาที ครอบคลุมพื้นที่สูงสุด 274.5 ตารางเมตร ทั้งสองระดับจะสร้างภาพลวงตา ไม่ใช่วัตถุจริง ตรวจจับไม่พบช่วงที่มีความเสถียร ไม่พบรูปแบบเรโซแนนซ์สเปกตรัมที่คล้ายคลึงกัน และต้นเหตุของการปลุกพลังของ Zhezhi ยังคงไม่ชัดเจน นอกจากนี้ การวิเคราะห์ตัวอย่างทดสอบแสดงให้เห็นเส้นโค้งราเบลล์ที่มีคลื่นแบบเป็นช่วงๆ ที่สังเกตเห็นได้ชัดเจน ดังนั้น Zhezhi จึงถูกระบุว่าเป็นเรโซเนเตอร์โดยกำเนิด

กราฟคลื่นของเรโซเนเตอร์ Zhezhi แสดงรูปแบบที่ปกติ โดยมีความแปรปรวนที่ผิดปกติช่วงสั้นๆ การเฝ้าติดตามขอบเขตเวลาของเธอในระยะยาวบ่งชี้ว่าคลื่นยังคงเสถียร ผลการตรวจสอบอยู่ในพารามิเตอร์ที่ปกติ ค่าวิกฤตเรโซแนนซ์: ปกติ อย่างไรก็ตาม ความถี่ของ Zhezhi มีความเสถียรต่ำและมีความเสี่ยงต่อโอเวอร์คล็อกสูง บันทึกระบุว่าไม่พบประวัติการโอเวอร์คล็อก แนะนำให้มีการตรวจร่างกายและการเข้ารับการให้คำปรึกษาทางจิตวิทยาเป็นประจำ

เด็กหญิงยื่นภาพวาดให้แม่ด้วยรอยยิ้มเปี่ยมความภาคภูมิใจ อยากแบ่งปันความสำเร็จของตนเต็มที่ แต่ผู้เป็นแม่ที่กำลังง่วนกับการเลือกเครื่องประดับทำเพียงแค่เหลือบมอง "น่าประทับใจมาก Zhezhi " นางพึมพำพลางส่งยิ้มบางๆ แล้วหันกลับ เด็กหญิงดีใจ ขยับเข้าใกล้ "ภาพนี้ คนในรูปคือ..." คำพูดของเธอขาดห้วงเมื่อแม่หันกลับไปสนใจชุดที่เลือกโดยไม่ทันได้ฟังสิ่งที่ลูกอยากบอก "เก่งมาก งั้นลองวาดเพิ่มอีกสองสามภาพก่อนแขกจะมาถึงดีไหม?" Zhezhi กะพริบตา ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ แม่ถอนหายใจอย่างไม่พอใจ ก่อนพาเธอออกไปที่ประตู "อยากได้อุปกรณ์อะไรก็ไปซื้อเถอะลูก ราคาไม่ใช่ปัญหา ครอบครัวเรามีกำลังพอ ตอนนี้แม่ต้องเตรียมตัวแล้วนะ เป็นเด็กดีเถอะ ออกไปได้แล้ว" Zhezhi ยืนมองบานประตูที่ปิดลง อยากพูดบางอย่างแต่กลับไม่มีความกล้าพอที่จะเอื้อนเอ่ยความรู้สึกที่อัดอั้นในอกออกไป

เวลาต่อมาในคืนนั้น Zhezhi ที่แต่งตัวสวยเพื่อร่วมงานนั่งกุมกระโปรงแน่นด้วยความประหม่าอยู่มุมห้อง ท่ามกลางแขกที่พลุกพล่าน แม่สังเกตเห็นความกังวลในดวงตาของลูก ภาพนั้นกระตุ้นความทรงจำในวันที่ครอบครัวเคยดิ้นรนอยู่ในความยากจน นางจึงก้าวเข้ามาจับจูงมือลูกไปยังกลางห้อง "รู้ไหมคะ? Zhezhi มีพรสวรรค์มาตั้งแต่เกิด ผลงานของเธอได้รับเลือกไปจัดแสดงตั้งแต่ก่อนเราจะจ้างครูสอนเสียอีก" นางยิ้มเสแสร้ง ลอกเลียนกิริยาของชนชั้นสูง "อยากได้สักภาพไหมคะ? Zhezhi วาดเสร็จได้ภายในวันเดียวเลยล่ะ" Zhezhi รู้สึกอยากหายตัวหนี แต่กลับถูกผลักให้ก้าวไปข้างหน้า "แสดงฝีมือให้ทุกคนเห็นสิ Zhezhi " สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เธอ เด็กหญิงสั่นสะท้าน ไม่อาจวาดแม้แต่เส้นเดียว

เมื่อคฤหาสน์เงียบสงัดในคืนนั้น Zhezhi รวบรวมความกล้า ถือภาพวาดที่เสร็จแล้วเดินไปหน้าห้องพ่อแม่ แต่ก่อนจะเคาะประตู เธอก็ได้ยินเสียงสนทนาภายในนั้น "วันนี้ภาพขายได้ 400,000 เบี้ยแน่ะ เงินก้อนนี้ช่วยให้เราส่งงานที่ค้างไว้ได้เลยนะ"
"จริงสิ แล้วภาพสำหรับแขกสุดสัปดาห์นี้เสร็จหรือยัง?"
"ยังหรอก Zhezhi บอกว่าอยากไปดูละครเวที เด็กคนนี้เอาแต่หาความสุขใส่ตัว ไม่เคยคิดเลยว่าอะไรดีที่สุดสำหรับครอบครัว..."

Zhezhi ก้มลงมองภาพครอบครัวที่มีความสุข มือที่กำไว้แน่นบีบจนภาพยับย่น ทำให้ใบหน้าพ่อแม่บิดเบี้ยว
"...หนูขอโทษค่ะ"

Zhezhi เพิ่งรู้สึกว่าภาพของเธอขาดบางสิ่ง หลังจากออกไปหาภาพร่างจริง ทิวทัศน์ชนบทอันเงียบสงบทำให้ไอเดียใหม่สว่างวาบขึ้นในใจ เธอมองรอบตัวเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ แล้วจึงกางแขนออก ปล่อยวางความคาดหวังของพ่อแม่ไปชั่วขณะ

เมื่อเท้าเปล่าสัมผัสผืนหญ้า ความเย็นปนสากก็กระตุ้นพลังชีวิตจากธรรมชาติในตัวเธอ Zhezhi วิ่งไปอย่างอิสระ ลืมความกังวลเรื่องภาพลักษณ์ผู้ดีที่ครอบครัวพยายามสร้างให้เธอ แต่แล้ว เสียงเรียกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ

"เฮ้ เธอเป็นใคร มาทำอะไรในทุ่งของฉัน?"

Zhezhi สะดุ้ง รีบก้มมองเท้าด้วยความอาย เมื่อรู้ว่ากำลังบุกรุกที่ดินของคนอื่น เธอจึงรีบขอโทษพลางจะเดินออกไป "ขอโทษจริงๆ! ฉันแค่มาที่นี่เพื่อวาดรูป ไม่รู้เลยว่านี่เป็นทุ่งของใคร..."

เด็กสาวเจ้าของเสียงหัวเราะกับท่าทางลนลานของเธอ "ไม่ต้องห่วงหรอก! ผักพวกนี้ทนจะตาย เธอไม่ต้องวิ่งหนีไปไหนหรอก!" เธอหัวเราะพลางใช้เคียวเกี่ยวผักต่อ "เป็นจิตรกรงั้นเหรอ? น่าสนใจดีนะ..." Zhezhi ลังเลอยู่ครู่หนึ่งขณะมองเด็กสาวคนนั้นทำงานไม่หยุด "ให้ฉันช่วยนะ..." เด็กสาวเงยหน้าขึ้นสบตา Zhezhi ด้วยแววตาเป็นประกาย "เอาสิ! ขอบใจมากนะ! เอ้า ใช้เคียวอันนี้นะ ฉันจะไปหยิบอีกเล่มมา!"

Zhezhi ยืนงงกับเคียวที่ถูกยัดมาในมือ แต่ไม่นานก็ย่อตัวลงท่ามกลางแปลงผักสูง เลียนแบบท่าทางของเด็กสาว "เดี๋ยวๆ ทำแบบนั้นไม่ถูกหรอก มานี่ เดี๋ยวฉันทำให้ดูนะ!"

ภายใต้แสงแดดจ้า ทั้งสองช่วยกันเก็บเกี่ยวผักจนสุดแปลง จากนั้นจึงล้มตัวลงนอนพักใต้ต้นไม้ด้วยความเหนื่อยล้า Zhezhi ลืมเรื่องโคลนที่เลอะรองเท้าและคราบดินที่เปื้อนชุดราคาแพง เธอเพลิดเพลินไปกับการใช้เวลากับเพื่อนใหม่ การได้หัวเราะไปด้วยกันอย่างไร้กังวลทำให้หัวใจเธอผ่อนคลาย และเผยรอยยิ้มแท้จริงออกมาได้

แต่แล้วบรรยากาศก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงดุดัน Zhezhi หันไปเห็นแม่ยืนมองอยู่ สายตาขุ่นเคืองที่ส่งต่อมายังเพื่อนใหม่ทำให้ Zhezhi ใจหาย เธอรีบลุกขึ้น วิ่งเข้าไปอธิบายและขอโทษ เปลี่ยนกลับมาเป็นเด็กดีอย่างที่พ่อแม่ต้องการ

ไม่กี่วันต่อมา เด็กสาวได้รับกระดาษม้วนหนึ่ง เธอค่อยๆ คลี่ออกพลางอุทานเบาๆ ด้วยความตกตะลึง ภาพที่ปรากฏคือเธอกับ Zhezhi กำลังเก็บผักอยู่ด้วยกันในทุ่งกว้างของบ้าน

จดหมายฉบับหนึ่งร่วงลงมาจากภาพวาดนั้น

"ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกลา ฉันสนุกมากจริงๆ ที่ได้เก็บผักกับเธอ! ทั้งเคียว ทั้งแดดที่สาดลงมาถูกเรา มือที่ระบม... ทุกอย่างทำให้ฉันได้รู้ว่าภาพวาดของฉันยังขาดอะไรไป นี่คือผลงานที่ดีที่สุดของฉัน และฉันตั้งใจมอบให้เธอ! หวังว่าเธอจะชอบนะ! บางทีสัปดาห์หน้า ฉันอาจแอบออกไปช่วยอีกครั้ง"

เด็กสาวยิ้มออกมาเมื่ออ่านข้อความ แต่ก็อดสงสัยไม่ได้กับประโยคสุดท้ายของ Zhezhi

สัปดาห์หน้างั้นเหรอ? นี่เธอคิดว่าผักมันจะโตใหม่ไวขนาดนั้นหรือไงกัน?

Zhezhi ยืนห่างจากร้านขายอุปกรณ์ศิลปะไม่ไกลนัก เธอจ้องมองพนักงานขายตัวสูงหน้าดุที่กำลังทำหน้างุ่นง่านและมือจดบางอย่างลงในสมุดโน้ต เธอชะงักและถอยหลังไปสองสามก้าว

"ไปร้านอื่นดีกว่า..." เธอคิดแวบหนึ่ง แต่ก็ปัดความคิดนั้นทิ้ง "แต่... ที่นี่เป็นร้านเดียวที่มีอุปกรณ์รุ่นใหม่..."

Zhezhi หยุดเดินและหยิบเหรียญเชลล์ขึ้นมา เป็นนิสัยที่เธอทำเวลาเจอสถานการณ์แบบนี้ เธอโยนเหรียญขึ้นไปในอากาศ รับไว้ในมือ และคิดในใจว่า "เอาแบบเดิมละกัน ถ้าออกหัว เข้าไป ถ้าออกก้อย ค่อยกลับมาใหม่วันหลัง..."

เธอค่อยๆ แบมือ แอบดูเพียงแวบเดียว ก่อนจะรีบกำมือแน่น "ไม่นะ รอเดี๋ยว ขอสองในสามแล้วกัน"

เหรียญลอยขึ้นไปแล้วตกลงมา "หัวอีกแล้ว" เธอถอนหายใจ

มือกำเหรียญแน่น Zhezhi สูดหายใจลึกๆ แล้วตั้งสติ "เอาละ นี่คงเป็นสัญญาณบอกว่าฉันวิ่งหนีไปไม่ได้ตลอดสินะ"

Zhezhi สูดหายใจลึกเพื่อรวบรวมความกล้า ก้าวไปที่ร้านแล้วผลักประตูด้วยแรงทั้งหมด เสียงระฆังบนประตูดังแหลมทำให้เธอประหม่าสุดใจ เธอเดินก้มหน้าเร่งรุดไปข้างหน้า แล้วรีบพูดประโยคที่ซ้อมมานับครั้งไม่ถ้วนราวกับลิ้นของเธอกำลังลุกเป็นไฟ

"สะ-สวัสดีค่ะ! ฉันอยากซื้อสีใหม่ ขอเป็นสีเขียวมาลาไคต์เบอร์ 3 หกกระปุก, สีฟ้าอะซูไรต์เบอร์ 3 ห้ากระปุก, สีแดงชาดห้ากระปุก, สีฟ้าครามสามกระปุก, สีเหลืองโอเคอร์สามกระปุก, สีเหลืองกัมโบจสามกระปุก และสีเหลืองทองสองกระปุก ขอบคุณค่ะ!"

Zhezhi โล่งอกที่พูดจบประโยคได้ไม่ตะกุกตะกัก เธอสูดลมหายใจลึกเพื่อเรียกสติกลับมา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นแล้วสบตากับพนักงานร้านที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องด้านหลัง ใบหน้าเขาดูเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

"สวัสดี ต้องการให้ช่วยอะไรไหม" เสียงสุภาพอ่อนโยนของพนักงานช่างแตกต่างจากสิ่งที่ Zhezhi จินตนาการไว้โดยสิ้นเชิง

พอรู้ว่าเขาไม่ได้ยินคำพูดก่อนหน้านี้ของเธอ Zhezhi ก็ชะงักไปทันที "เอ่อ... ฉัน..."

"กำลังหาซื้ออุปกรณ์ศิลปะอะไรเป็นพิเศษรึเปล่า"

"สะ-สีน่ะ... ฉัน..."

"รุ่นใหม่นั้นเหรอ กำลังฮิตเลยนะ"

"มะ-ไม่ใช่... ฉันคิดว่าฉัน..."

"ไม่ต้องรีบ เดินดูรอบๆ ก่อนก็ได้นะ"

Zhezhi เหงื่อซึมด้วยความประหม่า ค่อยๆ เดินไปที่ชั้นวางของ "กะ-ก็ได้..."

คำอธิบายสินค้าที่ละเอียดและเป็นมืออาชีพของพนักงานค่อยๆ ทำให้ Zhezhi คลายความประหม่า เธอผ่อนคลายลง พูดชื่อสิ่งที่ต้องการออกมาได้ และยังพูดคุยถึงงานวาดของตัวเองด้วย

"ถ้าเธอใช้กระดาษหยกขาวอยู่ล่ะก็ สินค้าใหม่พวกนี้จะใช้ด้วยกันได้ดีเลย"

"ดีเลย แบบนี้แหละที่ฉันต้องการ เอาอันนี้ด้วยค่ะ"

Zhezhi เดินออกจากร้านพร้อมอุปกรณ์ใหม่ๆ และความรู้สึกสบายและมั่นใจขึ้นมาก

"คงเป็นเพราะพอไม่ได้รู้สึกประหม่าแล้วก็จะคุยกับคนอื่นได้ ครั้งหน้า... ฉันจะลองไม่โยนเหรียญเชลล์ดู บางทีอาจจะราบรื่นเหมือนคราวนี้ก็ได้..."

Zhezhi ถูกขับออกจากบ้านโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ข้าวของของเธอถูกโยนเกลื่อนลานบ้านราวกับเศษเสี้ยวความทรงจำที่ไร้ค่า ขณะที่จ้องมองความวุ่นวายนั้น เธอก็เข้าใจขึ้นมาทันทีว่าแท้จริงแล้ว ตัวเธอเองก็เป็นเพียงสิ่งของที่ถูกทอดทิ้งอีกชิ้นหนึ่ง ไม่ต่างจากข้าวของที่พ่อแม่ไม่เหลียวแล

เมื่อสิ้นหวังจะหาที่พักพิง เธอจึงเริ่มมุ่งไปยังสถานที่คุ้นตา แต่คนที่เคยใจดีและต้อนรับอบอุ่นกลับกลายเป็นเย็นชาในทันทีที่รู้ชะตากรรมของเธอ เบื้องหลังคำแก้ตัวที่สุภาพ Zhezhi เห็นแววรังเกียจในดวงตาของคนเหล่านั้น ก่อนที่พวกเขาจะชี้ให้เธอไปยังโรงแรมเก่าแห่งหนึ่งตรงหัวมุมถนน

โถงทางเดินเก่าทรุดโทรมของโรงแรมคลาคล่ำด้วยการทะเลาะและเสียงตะโกนไม่คุ้นหู Zhezhi นั่งอยู่บนเตียง โอบกอดตัวเองแน่นใต้ผ้าห่มอับชื้น สายตาจับจ้องไปที่ประตูไม้บอบบางที่มีโต๊ะค้ำขวางไว้ เธอภาวนาให้ตัวเองหลับโดยหวังว่าเมื่อตื่นขึ้นมาแล้ว ฝันร้ายนี้จะจบลง แต่ความกลัวกลับทำให้ตาสว่าง เกรงว่าประตูจะพังลงหากเธอเผลอปิดตา

การร่วงหล่นจากชีวิตหรูหราสู่ความยากลำบากยืดยาวไม่รู้จบ แต่ละวันคือการตอกย้ำความจริง ตัวเลขหนี้สินมหาศาลของพ่อแม่ราวกับลอยวาบอยู่บนเพดานท่ามกลางแสงสลัวในห้องไร้หน้าต่าง มือของเธอที่พันผ้าพันแผลเก่าขาดสั่นเทิ้มจากการวาดภาพต่อเนื่องมาสองวัน แต่เธอก็ไม่กล้าหยุดพัก

"งานชิ้นนี้เป็นงานใหญ่... ฉันจะพลาดไม่ได้" เธอพึมพำ ดวงตาที่อ่อนล้าพร่ามัวจนมองทิวทัศน์บนผ้าใบไม่ชัดเจน

ทันใดนั้น เสียงตะโกนอันเกรี้ยวกราดก็แหวกผ่านค่ำคืน ปลุกเธอให้ตื่นจากการงีบหลับโดยไม่ตั้งใจบนโต๊ะทำงาน เธอสะดุ้งลุก เดินโซเซไปที่ประตู พลันลื่นเพราะสิ่งที่เปียกชื้นใต้เท้า

ร่างที่ยังเจ็บจากการหกล้มยืนสั่นเทาอยู่หน้าประตูห้องที่รั่ว น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยคำขอโทษต่อเพื่อนบ้านซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความหนาวแทรกซึมผ่านเสื้อผ้าเปียกชื้น ขณะที่เสียงบ่นของเพื่อนบ้านสะท้อนก้องผ่านกำแพงบางๆ เธอจ้องมองภาพวาดที่เสียหายเพราะถูกน้ำแล้วถอนหายใจหนักหน่วง บีบอัดอากาศบางเบาในห้องนั้นจนแทบจะบดขยี้ร่างอันเปราะบางของเธอ

ร่างอันอ่อนล้าของ Zhezhi ยืนนิ่งอยู่กลางแอ่งน้ำเย็นเฉียบ หลังจากนิ่งเงียบไปนาน แสงริบหรี่ก็ค่อยๆ ส่องเข้ามาในห้องคับแคบ ปลายนิ้วที่เปื้อนสีเลื่อนบนหน้าจอเทอร์มินัล "ก่อนอื่น ปิดวาล์วน้ำ... จากนั้นก็เปลี่ยนชิ้นส่วนที่เสียหาย..."

เธอเคยชินกับการเสาะหาวิธีรับมือกับอุปสรรคไม่คาดฝันที่ชีวิตหยิบยื่นมาให้

"ฉันว่าฉันน่าจะเข้าใจแล้ว... ลองทำดูสักครั้งแล้วกัน..."

เธอลุยน้ำช้าๆ มุ่งหน้าไปยังต้นตอของปัญหา

"ภาพวาดนี้คือตัวแทนของฉัน ทุกคนต้องมองแล้วรู้ทันทีว่ามันคือผลงานชิ้นเอกราคาแพง"

"ถ้าเธอทำได้ดีที่สุดแค่นี้ ฉันเอาก็ได้ แต่จ่ายแค่ครึ่งราคาเท่านั้นนะ"

คำพูดของลูกค้าดังก้องอยู่ในหัว Zhezhi เธอเดินเรื่อยเปื่อยไปตามถนนพร้อมกับห่อภาพวาดในอ้อมแขน ความรู้สึกชาเริ่มก่อตัวขึ้น ขณะที่บรรยากาศการเตรียมงานเฉลิมฉลองรอบๆ ค่อยๆ เลือนหายไปในฉากหลัง เธอสะดุ้งขึ้นจากภวังค์ก็ตอนที่สะดุดล้ม ภาพวาดหล่นกระจายเต็มพื้น เธอรีบควานเก็บภาพโดยไม่สนใจแว่นตาที่หล่นลง แต่เมื่อสายลมพัดบางภาพปลิวออกไปไกลเกินเอื้อม เธอก็หยุด มองตามอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจปล่อยมันทิ้งไป

"ช่างเถอะ ยังไงก็เป็นผลงานห่วยๆ... เก็บกลับมาจะมีประโยชน์อะไร..."

เธอปล่อยภาพที่เหลือร่วงหล่นจากอ้อมแขน มัวแต่จมอยู่กับความคิดจนไม่ทันสังเกตว่ามีใครบางคนหยุดยืนอยู่ตรงหน้า

คนแปลกหน้าคนหนึ่งก้มลงเก็บทั้งภาพวาดและแว่นตาส่งคืนให้เธอ

"คุณเป็นคนวาดภาพพวกนี้เหรอ? ไม่เคยเห็นผลงานศิลปะแบบนี้มาก่อนเลย น่าทึ่งจริงๆ"

Zhezhi อึ้งไปกับคำชม เธอทำเพียงรับภาพวาดกลับมาและมองดูคนแปลกหน้าหันหลังเดินจากไปพร้อมเพื่อนจนลับหายไปในความมืด

เธอรีบคว้าแว่นตามาใส่เพื่อหวังจะมองเห็นหน้าคนๆ นั้นให้ชัดขึ้น แต่สิ่งที่เห็นมีเพียงเงาไกลลิบ

"มีคนชมฉัน... "
"เขาไม่ได้ต้องการอะไร เพียงแค่... ชื่นชมภาพวาดของฉันอย่างจริงใจเท่านั้น"

ถ้อยคำเรียบง่ายแต่จริงใจจากคนแปลกหน้าผู้นั้นเหมือนพุ่งผ่านผืนภาพวาดเข้ามาสู่หัวใจ เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่ามีคนมองเห็นความตั้งใจในการสร้างสรรค์ของเธอ ราวกับแสงสว่างที่พลันพุ่งผ่านเมฆหมอกทึบที่ทาบทับ สาดความอบอุ่นที่เฝ้ารอมานานลงบนชีวิตเธอ

Zhezhi มองไปยังทิศทางที่คนแปลกหน้าเดินหายไป มือกำภาพวาดไว้แน่น จนกระทั่ง...

"ขอโทษนะ... สวัสดี?"

หลายวันต่อมา เสียงคุ้นเคยที่ดังขึ้นทำให้เธอสะดุ้งตื่นจากห้วงความคิดระหว่างออกหามุมวาดภาพ

"ไม่ต้องกังวลนะ เราแค่มาที่นี่เพื่อนั่งคุยกันเฉยๆ"

Zhezhi เงยหน้าขึ้นและสบเข้ากับดวงตาสีทองคู่หนึ่ง ความทรงจำในค่ำคืนนั้นย้อนกลับมา นี่คือคนที่เอ่ยชมผลงานของเธอ เสียงของเขาปราศจากการเสแสร้งเฉกเช่นคนอื่นๆ ที่เธอเบื่อหน่าย เสียงนั้นได้มอบพลังให้เธอในยามที่เกือบจะยอมแพ้

ความอบอุ่นจากคืนนั้นพลันหวนคืน แต่งแต้มโลกสีเทาหม่นให้มีสีสันขึ้นมาอีกครั้ง