Mornye

การสร้างแผนที่ดาว

"รายงานผลสุขภาพและความสามารถสำหรับนักวิจัยระดับสูงของสหพันธ์สเปซเทรค" ชื่อ: Mornye หน่วยงาน: สหพันธ์สเปซเทรค - สถาบัน/แผนกวิศวกรรม Exostrider 1. การประเมินพลังเรโซแนนซ์ 1.1 การยืนยันสถานะพื้นฐาน: ผู้ทดสอบคือเรโซเนเตอร์ธรรมชาติ โดยตำแหน่งสัญลักษณ์ทาเซ็ตอยู่ที่ด้านนอกต้นขาด้านซ้าย 1.2 ความสามารถและคุณลักษณะ: - ขอบเขตการทำงาน: รัศมีประสิทธิผลของความสามารถประมาณ 20 เมตร ภายในขอบเขตนี้ สำหรับเครื่องจักรกลทั้งหมดภายในขอบเขตที่มีโครงสร้างภายในที่ซับซ้อน แสดงออกมาเป็นการควบคุมโดยตรงและละเอียดต่อชิ้นส่วนภายในของเป้าหมาย ความแม่นยำในการควบจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงภายในขอบเขตที่มีประสิทธิภาพ ไม่พบการลดลงเมื่อระยะทางเพิ่มขึ้น - เงื่อนไขการทำงาน: การปล่อยความสามารถที่สำเร็จ ขึ้นอยู่กับการวิเคราะห์โครงสร้างภายในของเครื่องจักรเป้าหมายโดยสมบูรณ์จากผู้ทดสอบ สำหรับวัตถุที่มีโครงสร้างที่ไม่รู้จัก ความสามารถจะไม่เกิดผล "เดี๋ยวนะ... ข้อนี้คืออะไร? ฉันไม่เคยเห็นศาสตราจารย์ Mornye ควบคุมเครื่องจักรอะไรไม่ได้เลยนะ?!" 2. ข้อมูลสภาพร่างกาย 2.1 การวินิจฉัย: ผู้ทดสอบเป็นภาวะพัฒนาการของเส้นประสาทเอว–ก้นกบไม่สมบูรณ์ตั้งแต่กำเนิด อาการทางคลินิกแสดงให้เห็นว่าการทำงานของมอเตอร์ตั้งแต่กระดูกก้นกบลงไปสูญเสียอย่างถาวร ไม่มีความสามารถในการเคลื่อนไหวด้วยตนเอง 2.2 สถานะฟื้นฟู: ผ่านระบบแขนขาเทียมแบบเชื่อมต่อประสาทที่ออกแบบเฉพาะตัว ได้รับความสามารถในการเดินและทำกิจกรรมประจำวันด้วยตนเองโดยสมบูรณ์ แสดงความมั่นคงเป็นเวลาหลายปี การประเมินครั้งนี้เป็นการตรวจสอบสถานะปกติตามระเบียบ

กราฟรูปคลื่นของตัวอย่างแสดงความผันผวนเป็นรูปวงรี โดยมีเสถียรภาพในรูปแบบของขอบเขตเวลา เคยมีแนวโน้มความผันผวนผิดปกติเป็นเวลานาน แต่ตอนนี้กลับมาเสถียรแล้ว ผลการตรวจสอบตัดสินว่าปกติ ผลการวินิจฉัย: ค่าวิกฤตการสั่นพ้องปกติ เสถียรภาพสูง ไม่มีความเสี่ยงโอเวอร์คล็อกในขณะนี้ มีประวัติโอเวอร์คล็อกในอดีต ระดับสูงสุด: เบา ผู้รับการทดสอบระบุว่าหลายปีก่อน เนื่องจากความจำเป็นในการบำรุงรักษาการทำงานของหอสัญญาณขนาดใหญ่ ได้ตั้งใจทำให้โอเวอร์คล็อกชั่วคราว เนื่องจากได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที จึงไม่พบอาการแทรกซ้อนที่เกี่ยวข้องกับโอเวอร์คล็อก คำแนะนำ: ตรวจร่างกายตามกำหนดเวลา ไม่จำเป็นต้องได้รับคำปรึกษาด้านจิตใจในขณะนี้

Mornye รู้มาตั้งแต่เด็กว่าเธอเป็นคนที่สร้างความยุ่งยากให้คนอื่น
ครอบครัวส่วนใหญ่ก็ดูแลเธอเป็นอย่างดี แม่ลาออกจากงานมาดูแลเธอที่บ้าน ส่วนพ่อก็ทำงานหนักเพื่อแบกรับค่ารักษาพยาบาลและค่าตรวจร่างกายที่สูงลิ่ว ไม่ค่อยได้กลับบ้าน ในวันแห่งความทรงจำอันเลือนรางนั้น แม่มักจะกอดเธอไว้ในอ้อมแขน พูดด้วยเสียงอ่อนโยน แล้วค่อยวางเธอกลับลงบนเตียงเล็กๆ ของเธอเอง วันเกิดปีหนึ่ง พ่อได้กลับบ้านตอนเธอยังตื่นอยู่ ต่างจากที่ผ่านมา สามคนนั่งล้อมกัน ร้องเพลงวันเกิดพร้อมกัน ขอให้เธอเติบโตอย่างปลอดภัย มีความสุข และแข็งแรง
Mornye ยอมรับทุกอย่างอย่างเงียบๆ แม้เธอจะรู้ว่าแม่คิดว่าเธอไม่สามารถเข้าใจความหมายและอารมณ์ได้ มักจะเผยสีหน้าเศร้าสร้อยเวลาประคองขาของเธอ และเธอก็จำได้อย่างชัดเจนถึงความลังเลชั่วขณะที่ยากจะสังเกตเห็น เมื่อพวกเขาพูดถึงคำว่า "สุขภาพแข็งแรง" แต่ครอบครัวดูแลเธอดี Mornye เข้าใจจุดนี้มาตั้งแต่เด็ก
มีเพียงครั้งเดียวที่เป็นข้อยกเว้น เสียงทะเลาะวิวาทยามดึกดื่นดังจนปลุกเธอให้ตื่นจากหลับ เสียงพ่อที่ตะคอกดัง แม่ร้องไห้สะอึกสะอื้น ความรู้สึกถูกคุกคาม ทำให้เธออดร้องไห้เสียงดังไม่ได้ เธอมั่นใจว่าพ่อแม่ได้ยิน เพราะในเสียงเถียงกันนั้นมีการหยุดชะงักไปชั่วคราว และตามมาด้วยคือเสียงร้องที่ดังยิ่งกว่า
ดังนั้น ในช่วงเวลาที่หยุดชะงักนั้น ความรับผิดชอบแบบที่ไม่เคยมีมาก่อนก็ค่อยๆ งอกเงยขึ้น เธอต้องไปหยุดพวกเขาด้วยตัวเอง
เธอมุ่งเป้าไปที่รถเข็นข้างหัวเตียง มือทั้งสองข้างกำราวข้างเตียงแน่น แล้วเริ่มขยับร่างกาย เริ่มจากหน้าอก นี่ง่ายมาก เธอโน้มตัวออกไป ลดระยะห่างจากเป้าหมาย ตามด้วยท้อง อวัยวะที่อ่อนนุ่มถูกกดทับด้วยไม้แข็งกระด้างเข้าสันหลัง ส่งความเจ็บปวดแบบทื่อๆ ที่ชัดเจนมา แต่กลับเหมือนเป็นลางของความสำเร็จ สุดท้ายคือขาทั้งสองข้าง เธอใช้แรงทั้งหมดที่มี เพื่อให้แขนขาที่ไม่เชื่อฟังนั้นสามารถข้ามไปได้
การทะเลาะกันหยุดชะงัก
โลกถูกเติมเต็มด้วยความเงียบอีกครั้ง รถเข็นล้มตะแคงเพราะการชนจากการตกของเธอ Mornye ใช้แขนยันร่างครึ่งบนที่เจ็บจนชา รู้สึกถึงความอบอุ่นที่ขมับค่อยๆ ไหลผ่านผิวหนังที่เย็นยะเย็นเสมอของเธอ แม่โน้มตัวกอดเธอเข้าในอ้อมแขน ร้องไห้ด้วยความอ่อนล้า

นักเรียนส่วนใหญ่มักคิดว่า นักเรียน Mornye เป็นคนเงียบเสมอมา
เพราะรถเข็นเทอะทะนั้น เธอจึงถูกตัดขาดจากการวิ่งเล่นไล่จับของเด็กวัยเดียวกันมาตั้งแต่เด็ก ในทางกลับกัน เธอทุ่มเทพลังงานที่มากกว่าคนทั่วไปทั้งหมดให้กับการเรียน ใช้การอ่านและการคำนวณที่ไม่มีที่สิ้นสุดเติมเต็มทุกช่องว่างของเวลา ครูเคยยกเธอเป็นแบบอย่างหลายครั้ง จนในที่สุดพวกเขาก็พบว่าตนเองเริ่มตามความคิดของ Mornye ไม่ทันแล้ว ส่วนนักเรียนเองก็มีเสียงกระซิบเล่าต่อกันว่า พ่อของเธอทำงานให้กับบริษัทที่มีชื่อเสียงไม่ดีแห่งหนึ่งของสหพันธรัฐใหม่ เพราะทุกครั้งหลังเลิกเรียน จะมีคนที่ดูเหมือนพ่อบ้าน พร้อมสีหน้าที่ไร้ที่ติแต่เย็นชา มารอเข็นรถเข็นให้เธอ Mornye นั่งเงียบๆ บนนั้น ราวกับหุ่นเชิดที่ถูกจัดวางอย่างดี แค่ยอมรับทุกอย่างไปด้วยความเงียบงัน
สิ่งที่ทำให้เด็กๆ รู้สึกไม่สบายใจลึกๆ ยิ่งไปกว่านั้น คือทัศนคติที่เฉยเมยต่อความเมตตาของเธอ ถึงแม้ว่าครูจะได้กำชับต่อหน้าทั้งชั้นแล้ว ว่าต้องดูแล Mornye ที่เคลื่อนไหวไม่สะดวกให้มากขึ้น แม้ว่าเพื่อนร่วมชั้นมักจะมาพร้อมรอยยิ้มอันกว้างขวาง ถามเธอว่าต้องการความช่วยเหลือหรือไม่ เธอก็มักก้มหน้าลง ใช้ผมปลายห้อยปกปิดสายตา แล้วส่ายหน้ารับอย่างเบาๆ ปฏิเสธทุกอย่างไปด้วยความเงียบ
ความอดทนของเด็กๆ นั้นมีจำกัดอยู่แล้ว เมื่อสูญเสียความเหนือกว่าในฐานะผู้ให้ การกีดกันก็ค่อยๆ เติบโตขึ้น ไม่นานหลังจากนั้น เมื่อเธอเข็นรถเข็นคนเดียวอย่างช้าๆ ตามทางเดิน ก็ไม่มีใครเข้ามาล้อมเธออีกต่อไป พวกเขามองกันและกันด้วยความเงียบที่เข้าใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำ ผ่ากันให้ทางตรงแก่รถเข็นเทอะทะนั้น ราวกับฝูงปลาที่แหวกน้ำออกเป็นทาง
จริงๆ แล้ว Mornye ไม่เคยเก็บความรู้สึกไม่ดีกับความเอาใจใส่ที่ถูกยื่นออกมาแล้วถอนคืนเหล่านั้น เช่นเดียวกับความมุ่งมั่นตั้งใจที่จะได้เกรดดีเยี่ยม ก็เพราะนี่คือวิธีเดียวที่เธอจะแสดงความขอบคุณอันเงียบงันต่อโลกใบนี้ได้ เธอเข้าใจมาตลอดว่า หากเธอขอความช่วยเหลือ ไม่ว่าจะด้วยความจริงใจหรือเพราะการอบรมสั่งสอน ผู้คนก็มักจะยื่นมือมาช่วยเธอ
แต่เธอก็จำได้ดวงตาที่เหนื่อยล้าของแม่ นั่นคือเหตุผลที่เธอมักเลือกเงียบเสมอมา

เมื่ออายุ 16 ปี เธอได้รับจดหมายเชิญเข้าเรียนของสถาบันสตาร์ทอร์ช
การปลุกพลังเรโซแนนซ์เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นแล้ว มันดูเหมือนจะเป็นเพียงช่วงบ่ายธรรมดาๆ วันหนึ่ง ที่เธอตระหนักว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องใช้มือหมุนล้อรถเข็นหนักอึ้งอีกต่อไป นี่ไม่ใช่เรื่องที่น่าตื่นเต้นเป็นพิเศษอะไร หลักการทำงานเชิงกลไกเหล่านั้นเธอเข้าใจดีอยู่แล้ว การให้มันทำงานในจินตนาการ กับการควบคุมมันในความเป็นจริง สำหรับ Mornye ก็ไม่ได้ต่างกัน ไม่ว่าจะอย่างไร เธอที่เคลื่อนไหวร่างกายไม่ได้ก็ยังถูกกักขังอยู่บนโครงโลหะเทอะทะนั่น
คืนวันนั้น ขณะยกตัวเองขึ้นเตียง เธอเห็นสัญลักษณ์ทาเซ็ตเรืองแสงจางๆ บนต้นขา เหมือนมุกตลกร้ายดำที่ถูกออกแบบมาอย่างประณีต
แต่จดหมายตอบรับเข้าศึกษานั้นแตกต่าง
เป็นที่ทราบกันดีว่าสถาบันสตาร์ทอร์ชเป็นสถาบันฝึกฝนบุคคลระดับสูงของโซลาริส และสหพันธ์สเปซเทรคที่มันสังกัดอยู่ก็เป็นตัวแทนของความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีที่ล้ำสมัยที่สุดของมนุษยชาติ กระดาษแผ่นนั้นดูเหมือนจะกรีดรอยแตกบนโลกแคบๆ ของ Mornye -- แม้จะเคลื่อนไหวร่างกายไม่ได้ตามปกติ แม้จะมีพลังที่แม้แต่ตัวเองก็มองว่าไร้ประโยชน์ เธอก็ยังได้รับมอบ "คุณค่า"
แม้จะเป็นตัวตนแบบนี้ เธอก็สามารถร่วมอยู่ในหมู่ดาวที่ส่องสว่างให้มนุษย์ได้หรือ?
เธอเรียนจบหลักสูตรเตรียมความพร้อมอย่างรวดเร็ว พลังเรโซแนนซ์ของเธอถูกประเมินว่าเหมาะสมกับแผนกวิศวกรรม Exostrider เป็นอย่างยิ่ง เธอกลายเป็นอัจฉริยะในสายตาของเพื่อนร่วมชั้น เป็นลูกศิษย์คนโปรดของอาจารย์ และเป็นผู้ช่วยสอนที่อายุน้อยที่สุดของแผนก แต่นี่ยังไม่พอ เธอทุ่มเทศึกษารายงานหัวข้อวิจัยทั้งคืน กระโจนเข้าร่วมการทดลองที่มีความเสี่ยง ใช้พลังเรโซแนนซ์จนเกินขีดจำกัดครั้งแล้วครั้งเล่า จวนเจียนจะโอเวอร์คล็อก ในชั่วขณะที่สติหลงใหลเพราะลืมดื่มสารเสริมอาหารตามเวลาที่กำหนด เธอคิดว่า — หาก — เพียงแค่หาก ร่างนี้จะสามารถกลายเป็นหินก้อนหนึ่งที่วางรากฐานให้กับวิหารวิทยาศาสตร์ได้ ก็นับเป็นจุดจบที่สมบูรณ์
"ดึกมากแล้ว ไม่พักผ่อนล่ะ?"
เธอเงยหน้าขึ้น มองเห็นคู่ตาสีทองเรืองรอง
เธอจำคนคนนี้ได้ เขาคือผู้ริเริ่มโครงการที่เธอทำอยู่ เป็นรุ่นพี่ของเธอที่สถาบันสตาร์ทอร์ช เธอชอบคู่ตาสีทองคู่นี้มาตลอด ในดวงตาคู่นั้น มีอารมณ์บางอย่างที่กว้างใหญ่และเปลี่ยวเหงา ซึ่ง Mornye ในตอนนั้นยังไม่อาจเข้าใจได้ ดังนั้นเมื่อมองไปที่ใครต่อใคร จึงมีความสงบเฉยเมยที่เท่าเทียม ไม่มีความเห็นอกเห็นใจแบบที่เธอชินเคย
"ถ้าไม่พักผ่อน" รุ่นพี่ผู้นั้นเชื้อเชิญด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "จะพลาดชมดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืนไปนะ"

สถาบันสตาร์ทอร์ชไม่มีดวงดาวสักดวง ในช่วงเวลานั้น อาเรย์จำลองชั้นบรรยากาศมีเพียงฟังก์ชันการตกฝนพื้นฐานที่สุดเท่านั้น และสหพันธ์สเปซเทรคที่ยังอยู่ในขั้นตอนการสำรวจก็ยังไม่มีกำลังมากพอที่จะประดับตกแต่งโลกใต้ดินที่ไม่คุ้นเคยแห่งนี้
แต่ Mornye ไม่เคยคิดว่า ดาวที่รุ่นพี่คนนั้นพูดถึง หมายถึงโลกเหนือทุ่งน้ำแข็ง
นั่นคือภารกิจสำรวจสู่โลกเหนือทุ่งน้ำแข็ง ในชีวิตปกติไม่เคยมีใครเชิญ Mornye เข้าร่วมปฏิบัติการแบบนี้ ดังนั้นเมื่อ{Male=เขา;Female=เธอ}ยื่นมือมาให้ เธอกลับไม่ได้ปฏิเสธ
ดังนั้นเธอจึงได้นั่งบนเส้นทางสตาร์เวิร์ดสู่โลกเหนือทุ่งน้ำแข็ง น่าแปลกที่เวลาส่วนใหญ่เธอก็ไม่ต่างจากสมาชิกทีมสำรวจคนอื่นๆ นั่งสงบอยู่ในยานพาหนะ คำนวณข้อมูลที่เครื่องจักรขนาดใหญ่เสียงดังเก็บรวบรวมมาตลอดทาง บางครั้ง เมื่อยานพาหนะของพวกเขาไม่สามารถผ่านไปได้ — หรือเพียงแค่มีทิวทัศน์น่าชมบางอย่าง รุ่นพี่คนนั้นจะแบกเธอและเดินท่ามกลางหิมะและลม
ลมบนทุ่งหิมะพัดพาเกล็ดน้ำแข็งมาเกาะแก้มที่ร้อนระอุ ภาพในระยะไกลพร่ามัวในพายุหิมะ แต่ดูเหมือนว่ามีโลกใบใหม่กำลังกางออกต่อหน้าเธอ
ในตอนท้ายของการสำรวจ พวกเขามาถึงซากเครื่องจักรแห่งหนึ่ง นั่งบนเศษซากแหงนมองดวงดาวเต็มฟ้า
"เธอชอบดวงดาวไหม?"
คนคนนั้นพูดเช่นนั้น Mornye เงยหน้าตาม{Male=เขา;Female=เธอ} มองไปยังเศษเสี้ยวที่มาจากระยะห่างปีแสง
"ก็เพราะว่าเรามองเห็นดวงดาวนี่แหละ มนุษย์จึงเกิดความอยากรู้เกี่ยวกับโลกที่อยู่เหนือท้องฟ้า"
"ฉันคิดว่า... พวกเธอจะพิสูจน์ให้เห็นว่า การกีดกันที่ดูเหมือนจะเป็นนิรันดร์นี้ ไม่ใช่จุดจบ สักวันหนึ่งผู้คนจะก้าวไปสู่ห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ไพศาลด้วยเจตจำนงของตนเอง"
— อ้อ... ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง
สิ่งแรกที่เธอตระหนัก คือผู้อื่นและตัวเธอเองต่างก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่เล็กน้อยเท่าเทียมกัน เธอ พ่อ แม่ เพื่อนร่วมชั้นจากบ้านเกิด และ{Male=เขา;Female=เธอ} ภายใต้กลุ่มดาวอันกว้างใหญ่ไพศาล ล้วนเป็นเพียงผงธุลีเล็กน้อยในดาวเคราะห์นี้
ต่อมา เธอหวนนึกถึงความเจ็บปวดที่ตัวเองเคยพยายามกดทับไว้ ทั้งความเจ็บปวดจากการล้มลงเมื่อครั้งแรกที่พยายามล้วงข้ามราวกั้น เสียงร้องไห้ที่เธอกลืนลงไปเมื่อแม่ทิ้งบ้านไป สายตาลับๆ ล่อๆ ของเด็กๆ ที่โรงเรียนในบ้านเกิด ทางเดินที่ผู้คนหลบให้ จนถึงความสงบอันน่าวิตกเมื่อจินตนาการว่าตัวเองจะจบทุกสิ่งลง
ในที่สุด ความไม่ยอมจำนนก็ถาโถมมา
มันเป็นความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน รุนแรงจนกระหน่ำซัดเธอ จนเหมือนเป็นการประกาศสงครามต่อสิ่งมีชีวิตอันยิ่งใหญ่บางอย่าง ดวงดาวเย็นยะเยือกดวงหนึ่งลุกโชนในทรวงอกอันเงียบงันของเธอ พร้อมแรงดึงดูดอันเจ็บแสบ ฉีกทำลายความสงบที่เธอรักษาไว้ในโลกอันคับแคบจนแหลกสลาย
แล้ว แสงดาวก็เอ่อล้นมา
ด้วยน้ำตา ด้วยเสียงก้องกังวานของหัวใจ เธอยื่นมือออกไปเหมือนคนข้างกาย ยื่นไปสู่แสงดาวอันห่างไกลไม่มีที่สิ้นสุด
— "ฉันก็อยาก... จะไปถึงอนาคตแบบนั้นเช่นกัน"

"ศาสตราจารย์ Mornye Cody กับ Vance กำลังทะเลาะกันเพราะชิ้นส่วนทดสอบ 'เฮลิออส' เกรงว่าคงต้องให้ท่าน..."
Mornye ถอนหายใจ ในขณะนั้น สตาร์สแต็กดัดแปลงเหนือศีรษะของเธอกำลังทำงานอย่างมั่นคง เธอใช้พลังเรโซแนนซ์ควบคุมแป้นพิมพ์ ตอบอีเมลเกี่ยวกับความคืบหน้าของพิธีเปลี่ยนสุริยะ มือซ้ายควบคุมจอภาพลอยตัว จำลองพารามิเตอร์การส่งออกพลังงานระหว่างการทดสอบจุดระเบิด มือขวากำลังคำนวณการเปลี่ยนแปลงความยืดหยุ่นและความพลาสติก ถึงกระนั้น เมื่อได้ยินเรื่องที่ต้องประสานความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล เธอก็ยังต้องหยุดความคืบหน้าทั้งหมด พยายามคร่ำครวญเบาๆ โดยไม่ให้ใครสังเกตเห็น
ผู้ที่ทะเลาะกันคือนักเรียนสองคนที่เพิ่งจบจากสถาบันสตาร์ทอร์ช ความกระตือรือร้นรอคอยการยอมรับ Mornye ไม่เคยมีช่วงเวลาแบบนั้น แต่เธอนึกถึงตอนที่ตัวเองเพิ่งเข้าร่วมสถาบันวิจัย เธอเกิดขัดแย้งกับสภาบริหารเป็นครั้งแรกเกี่ยวกับเรื่องการจำลองท้องฟ้าดาวฤกษ์ หลังจากได้รับอนุญาตให้ก่อสร้าง ก็มีพายุสุญตาเกิดขึ้นที่นั่น เพื่อให้มั่นใจว่าการก่อสร้างจะแล้วเสร็จ เธอใช้โอเวอร์คล็อกเพื่อบำรุงรักษาหอสัญญาณให้ทำงานต่อเนื่อง แล้วก็ถูกชิ้นส่วนที่ตกลงมากระแทกขา...
เอาล่ะ ก็คงไม่ได้ต่างจากเด็กๆ ในตอนนี้เท่าไหร่นัก
เมื่อจัดการเหตุการณ์เรียบร้อย อาเรย์จำลองชั้นบรรยากาศก็เปลี่ยนเป็นโหมดยามค่ำคืนแล้ว โฮเวอร์แคนนอนส่งสารอาหารเสริมสำหรับมื้อเย็นมาให้ เป็นรสสเต็กย่างควันใหม่ที่แผนกเกษตรกรรมเพิ่งพัฒนาขึ้น เธอเปิดฝาขวด ปิดจอภาพลอยตัวสุดท้ายตรงหน้า มองออกไปยังท้องฟ้าดาวฤกษ์นอกหน้าต่าง
รุ่นพี่คนนั้นจากไปนานแล้ว
หลังจากนั้นเกิดเรื่องมากมาย เช่นปีที่จบการศึกษา เธอได้รับคำเชิญเข้าทำงานที่สถาบันวิจัยอย่างราบรื่น เช่นโปรเจกต์แรกที่เธอรับผิดชอบ คือการสร้างท้องฟ้าดาวฤกษ์ในลาไฮรอย เช่นขาของเธอผ่านการผ่าตัด ตอนนี้สามารถเดินได้อย่างอิสระแล้ว เช่นครั้งสุดท้ายที่เจอกัน คนนั้นบอกว่า ลาไฮรอยสามารถก้าวเดินต่อไปได้ด้วยกำลังของตนเองแล้ว
คนคนนั้นไม่ได้เป็นของลาไฮรอย ตอนนั้น Mornye ถึงเข้าใจว่า ความเท่าเทียมในดวงตาสีทองเรืองรองคู่นั้นมาจากไหน {Male=เขา;Female=เธอ}ไม่ได้ถูกกำหนดให้หยุด ณ ที่แห่งใด
แต่... ไม่เป็นไร
ในโถงทดลองของสถาบันวิจัย 'เฮลิออส' ส่องแสงสีเงินแวววาว โครงการ 'พิธีเปลี่ยนสุริยะ' — นั่นคือก้าวแรกในการบรรลุเป้าหมายอันยิ่งใหญ่ 'การเปิดใช้งาน Exostrider' แม้แต่คนนั้นก็ยังไม่เคยคิดมาก่อน
— ฉันพบสิ่งที่ต้องทำแล้ว รุ่นพี่ แถมยังก้าวไปได้ไกลกว่ารุ่นพี่เสียอีก
— ดังนั้น เมื่อรุ่นพี่กลับมา... ฉันจะสามารถยืนอยู่ข้างๆ รุ่นพี่ได้บ้างไหมนะ?