Yangyang

ลมหายใจแห่งสายลม

พื้นฐานการประเมิน: [Resonance Assessment 1011-G] เวลาและต้นเหตุที่แน่นอนของการปลุกพลังของเรโซเนเตอร์ Yangyang ยังคงไม่ชัดเจน เรโซเนเตอร์ Yangyang รายงานว่าเธอมีความรู้สึกไวต่อสภาพแวดล้อมรอบตัวมาตั้งแต่เด็ก สัญลักษณ์ทาเซ็ตของเรโซเนเตอร์ Yangyang อยู่ที่กึ่งกลางหน้าผากของเธอ การสังเกตการณ์หลังจากการปลุกพลังไม่พบการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพที่น่าสังเกต เมื่อความแปรปรวนของความถี่เกิดขึ้นอีกครั้ง มีการสังเกตพบการเปลี่ยนแปลงที่คล้ายกับขนนกที่บริเวณปลายผมของเธอเล็กน้อย เรโซเนเตอร์ Yangyang ซิงโครไนซ์กับอากาศรอบตัวโดยการตรวจจับข้อมูลในกระแสอากาศและสร้างสนามพลังงานโดยใช้การไหลของอากาศที่มาบรรจบกัน รูปแบบเรโซแนนซ์สเปกตรัมของเรโซเนเตอร์ Yangyang แสดงให้เห็นถึงความคล้ายคลึงมากกว่า 20% กับของการไหลของอากาศและนกสายพันธุ์เล็ก ในขณะที่ปรากฏปฏิกิริยาสอดประสานที่รุนแรง รูปแบบคลื่นยังมีความคล้ายคลึง 5% กับตัวอย่างที่มีอยู่หลายตัวอย่างซึ่งบ่งชี้ถึงต้นเหตุแห่งการปลุกพลังที่อาจเกิดจากหลายปัจจัยหรือมีการปนเปื้อน การวิเคราะห์ตัวอย่างทดสอบเผยให้เห็นเส้นโค้งราเบลล์ที่ไม่บรรจบกันโดยมีการเพิ่มขึ้นแบบคงที่ มีการตรวจพบความแปรปรวนเป็นครั้งคราวภายในช่วงค่าปกติ ดังนั้น Yangyang จึงถูกระบุว่าเป็นเรโซเนเตอร์ธรรมชาติ

กราฟคลื่นของเรโซเนเตอร์ Yangyang แสดงให้เห็นความแปรปรวนเป็นรูปวงรีที่เสถียรในขอบเขตเวลาโดยไม่มีรูปแบบที่ผิดปกติ จากการตรวจสอบพบว่าผลลัพธ์ทั้งหมดอยู่ในพารามิเตอร์ที่ปกติ ในแง่ของค่าวิกฤตเรโซแนนซ์ เรโซเนเตอร์ Yangyang ถูกจัดอยู่ในระดับที่ค่อนข้างต่ำและมีความเสถียรสูง ผลการตรวจสอบปรากฏว่าอยู่ในพารามิเตอร์ที่ปกติและไม่มีความเสี่ยงต่อโอเวอร์คล็อก เรโซเนเตอร์ Yangyang มีประวัติการโอเวอร์คล็อกที่บันทึกไว้ ระดับการโอเวอร์คล็อกสูงสุดที่บันทึกไว้: เล็กน้อย ในระหว่างเหตุการณ์นั้น เรโซเนเตอร์ Yangyang ประสบภาวะอารมณ์เอ่อล้นและสูญเสียการควบคุมพลังเรโซแนนซ์ชั่วคราว โชคดีที่ไม่มีรายงานผู้บาดเจ็บหรืออันตรายใดๆ แม้ว่าเธอจะประสบภาวะหมดสติหลายครั้งเนื่องจากการกระตุ้นเกินขีดจำกัด การตรวจสอบเพิ่มเติมเผยว่าเป็นเพราะการรับรู้ที่สูงขึ้นของ Yangyang สร้างความเสียหายให้กับร่างกายของเธอผ่านทางพลังเรโซแนนซ์ของเธอ ผลกระทบภายหลังเข้าสู่สภาพคงที่แล้ว แต่การเปลี่ยนแปลงที่คล้ายกับขนนกที่บริเวณปลายผมของเธอไม่สามารถเปลี่ยนกลับได้ ภาวะการรับรู้ที่ล้นเกินของ Yangyang ได้รับการจัดการแล้วและมีสภาวะทางอารมณ์ที่คงที่ตลอดจนมีแนวโน้มที่ดี แนะนำให้มีการตรวจร่างกายเป็นประจำเพื่อเฝ้าติดตาม

ทุกวงสังคมย่อมมีคนที่เปี่ยมไปด้วยพลังแห่งความมั่นใจที่น่าเชื่อถือ คนที่ทำให้ผู้คนเชื่อว่าเขาเหล่านั้นจะประสบความสำเร็จในทุกๆ อย่างที่ทำ แม้จะไม่เคยเริ่มต้นหรือลงมือทำมาก่อน

Yangyang ก็เป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น

"Yangyang เหรอ? ดูเหมือน... เธอจะทำได้ทุกอย่างเลย" ผู้คนมักจะพูดเช่นนั้นเสมอ ความไว้วางใจนี้คงจะมาจากประสบการณ์ที่พวกเขาได้รู้จักเธอ

Yangyang เรียนเก่งมาตั้งแต่เด็ก ทั้งมารยาท ดนตรี วรรณกรรม คณิตศาสตร์ และศิลปะการต่อสู้... เธอมักจะได้คะแนนสูงสุดในทุกวิชาและการสอบทุกปี แม้แต่ในตอนที่พบเจอความรู้ใหม่ๆ หรือปัญหายากๆ Yangyang ก็ไม่เคยแสดงอาการหงุดหงิด แต่เธอจะพยายามอย่างเต็มที่ในการแก้ปัญหาที่ต้องเผชิญ

Yangyang ได้รับเลือกให้ขึ้นกล่าวสุนทรพจน์ในพิธีประจำปีของโรงเรียนเสมอ แต่เช่นเดียวกับคนอื่นๆ เธอจะสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนพูดเพื่อปกปิดความประหม่า แม้จะมีพรสวรรค์ในการทำความเข้าใจแนวคิดที่ซับซ้อนอยู่บ้าง แต่เธอก็ขาดความเฉียบแหลมระดับอัจฉริยะที่แท้จริง แม้คนอื่นอาจมองว่าเธอประสบความสำเร็จและมีความมั่นใจ แต่เธอก็ต้องเผชิญกับปัญหาในชีวิตประจำวันไม่ต่างกัน

ในชั้นเรียนดาบคาบแรก เธอมีปัญหากับการควงดาบให้แม่นยำและใช้เทคนิคที่ถูกต้อง แม้จะพบกับอุปสรรคแต่เธอก็ตั้งใจฝึกฝนให้หนักขึ้น ในตลอดช่วง 2 เดือนต่อมา เธอฝึกฝนวันละ 100 ครั้งและขอคำแนะนำจากรุ่นพี่ที่มีประสบการณ์มาก่อน เธอยอมรับจุดอ่อนของตัวเองแต่โดยดี จากนั้นเธอจึงฝึกฝนต่อไปพร้อมทั้งคิดทบทวนถึงตัวเองเพื่อปรับปรุงข้อบกพร่องที่คนอื่นชี้ให้เห็น ในที่สุด กล้ามเนื้อของเธอก็รับความเจ็บปวดไหว และเธอสามารถทนต่อการโจมตีจากคู่ต่อสู้ได้หลายครั้ง

ในอีก 2 เดือนต่อมา Yangyang ก็กลับกลายมาเป็นนักเรียนที่เก่งที่สุดในชั้นเรียนดาบจนได้

คนอื่นๆ ที่รู้สึกเป็นกังวลพยายามปลอบใจ Yangyang พลางย้ำกับเธอว่าชีวิตไม่ได้สมบูรณ์แบบ และเธอควรพอใจกับคำชื่นชมและคำยืนยันที่ได้รับ แต่ Yangyang กลับปฏิเสธคำแนะนำนี้อย่างสุภาพ เพราะรู้ว่าแรงผลักดันของเธอมาจากภายใน ไม่ใช่จากการแสวงหาการยอมรับจากผู้อื่น

เธอทุ่มเทสุดความสามารถแล้วหรือยัง? เธอทำทุกอย่างอย่างสุดความสามารถแล้วใช่ไหม? ล้วนเป็นคำถามที่วนเวียนอยู่ในหัวของเธอ

เธอยิ้มและส่ายหัวเบาๆ เพื่อปฏิเสธคำแนะนำที่ให้ปล่อยวาง เธอมุ่งมั่นที่จะพัฒนาตัวเองให้สมบูรณ์แบบโดยไม่ต้องหันกลับมาเสียใจหรืออับอาย

"นี่แหละ Yangyang ของพวกเรา ทำได้ดีเหมือนเคย เรารู้ว่าเธอต้องทำได้!"

นั่นคือช่วงเวลาที่ Yangyang กลายเป็นเอาท์ไรเดอร์และช่วยแก้ไขวิกฤตการณ์ทาเซ็ตดิสคอร์ดในภูมิภาคได้สำเร็จ ผู้คนต่างยกย่องเธออย่างเคย

"จริงอยู่ว่าครั้งนี้ฉันทำสำเร็จ แต่ครั้งหน้าล่ะ? ยังมีอีกหลายสิ่งที่ฉันน่าจะทำได้ดีกว่านี้ อีกหลายสิ่งที่ฉันยังไม่รู้ บางทีฉันควรไปขอคำแนะนำจากสมาชิกอาวุโสของมิดไนท์เรนเจอร์..."

การเป็นที่พึ่งพาให้คนอื่นอยู่เสมอนั้นเป็นเรื่องที่น่ากลัวแต่ก็สำคัญยิ่ง และต้องใช้ความพยายามและความทุ่มเทอย่างไม่ลดละ

Yangyang มุ่งมั่นที่จะทุ่มเทอย่างเต็มที่เพื่อบรรลุเป้าหมายนี้ เธอตั้งใจที่จะเป็นคนที่ผู้อื่นสามารถขอความช่วยเหลือได้ทุกเมื่อ และจะไม่ยอมหยุดจนกว่าจะประสบความสำเร็จ

คนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่า Yangyang มีทักษะจำแนกโน้ตดนตรีได้อย่างแม่นยำ

อาจเป็นเพราะเธอไม่ได้โอ้อวดอะไร เธอไม่เคยร้องเพลงต่อหน้าสาธารณชนหรือทำตัวให้เป็นที่สนใจ เธอชอบที่จะอยู่เบื้องหลังและคอยรับฟัง ราวกับว่าเธอเกิดมาเพื่อเป็นผู้ฟัง

นั่นเป็นเหตุผลที่ Chixia ถึงกับตกตะลึงในความสามารถของ Yangyang ที่ฮัมทำนองที่เธอแค่เคยฟังออกมาได้อย่างแม่นยำ Chixia อดไม่ได้ที่จะอุทานว่า "เธอจำทำนองเร็วขนาดนี้ได้ยังไง? แถมเสียงยังเพราะมาก! โอ้โห!"

ทันใดนั้น ทุกคนก็จดจำอีกตัวตนหนึ่งของ Yangyang ได้ เธอเป็นลูกสาวคนที่สองของครอบครัวนักดนตรี คงเป็นเรื่องแปลกถ้าเธอไม่เข้าใจทฤษฎีดนตรีหรือร้องเพลงไม่เป็นเลย

ความจริงที่ได้รับรู้นี้ช่วยคลายความสับสนก่อนหน้า ทั้งวิธีการปฏิบัติต่อผู้คนอย่างสมบูรณ์แบบ มารยาทที่แม้แต่คนที่เข้มงวดที่สุดก็ยังมองว่าไร้ที่ติ ใช่แล้วล่ะ แน่นอนเลย เธอต้องมาจากครอบครัวที่มีการศึกษาดีแน่นอน

อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ก็ทำให้เกิดคำถามอีกข้อหนึ่งว่า ทำไมลูกสาวของตระกูลดังเช่นนี้จึงเดินทางมายังเมืองแถบชายแดนเพียงลำพัง ทั้งๆ ที่ต้องแลกด้วยชีวิตอันหรูหราและอาชีพการงานที่สดใส? มีเหตุผลเบื้องหลังที่ทำให้เธอต้องจากมาหรือเปล่า?

หากมีเหตุผลเช่นนั้นจริง Yangyang ก็ไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้กับใครเลย เธอไม่เคยบ่นหรือปัดความรับผิดชอบ ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เธอทำหน้าที่เอาท์ไรเดอร์หรือตอนที่เธอใช้เวลากับเพื่อนๆ ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ เพื่อนร่วมทีมเอาต์ไรเดอร์ของเธอต่างหากที่กวนใจเธอมากกว่า เพราะ... เธอคอยรับฟังอย่างอดทนเสมอ

คนหลายคนมาระบายความทุกข์ด้วยการบอกเล่าให้ Yangyang ฟัง ไม่ใช่เพื่อหาทางออก แต่แค่ต้องการปลดปล่อยความเครียด เธอรู้เรื่องนี้ดีและวางตัวเป็นกลางอยู่เสมอเพื่อแสดงความเข้าอกเข้าใจความรู้สึกของคนเล่า เธอตั้งใจฟังโดยไม่ขัดจังหวะ คอยให้คำแนะนำเมื่อจำเป็น ก่อนจะกลับไปทำหน้าที่เงียบๆ เธอช่วยให้อารมณ์ที่สับสนวุ่นวายมลายหายไปโดยไม่รู้ตัว ช่วงเวลาแห่งการปลดปล่อยอารมณ์เหล่านี้มีประโยชน์อย่างแท้จริง แต่ Yangyang ก็ไม่ได้เอาแต่พยักหน้าเห็นด้วย เธอให้คำปรึกษาโดยยึดเอาความต้องการของผู้พูดเป็นหลัก

ไม่นานหลังจากนั้น Chixia ก็เล่าให้ทุกคนฟังถึงพรสวรรค์อันน่าทึ่งของ Yangyang ทำให้เกิดเสียงเรียกร้องอย่างสนุกสนานให้เธอร้องเพลง
Yangyang โบกมือปฏิเสธคำขออย่างเขินอาย พร้อมกับพูดว่า "บางที... ฉันจะร้องเพลงนี้ให้ทุกคนฟังทีหลัง เมื่อฉันพร้อมแล้ว ดีไหม?" Yangyang ดูจริงใจ คำพูดของเธอจึงฟังดูไม่ใช่ข้ออ้างแบบขอไปที แต่เป็นสิ่งที่เธอคิดจากก้นบึ้งของหัวใจอย่างแท้จริง ว่าแต่เมื่อไหร่ล่ะ? เธออาจอยากรอจนกว่าคนอื่นๆ ที่อยากให้เธอรับฟังปัญหากวนใจพูดกันจนครบก่อนก็เป็นได้

การทำความเข้าใจและวิจารณ์การแสดงต้องอาศัยความรู้ด้านดนตรีอย่างลึกซึ้ง
แต่การมีทักษะทางดนตรีไม่ได้หมายความว่าต้องเฉิดฉายบนเวทีเสมอไป Yangyang คิดเช่นนั้นขณะที่เธอเลือกที่จะก้าวถอยหลังอีกครั้ง เพื่อให้คนอื่นได้เปล่งประกาย

ว่ากันตามจริงแล้ว Yangyang ในวัยสิบหกปีกับ Yangyang ในวัยหกขวบก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก

เธอยังคงมองโลกด้วยความคาดหวังเช่นเดิม เธอยังคงเชื่อมั่นในเทพนิยาย เชื่อในความดีงามของผู้คน เชื่อในปาฏิหาริย์ และเชื่อว่าท้ายที่สุดแล้วเรื่องราวดีๆ จะบังเกิดขึ้นเสมอ

หลายคนอาจเรียกสิ่งนี้ว่าความโลกสวย หรือไม่ก็ความคิดของเด็กสาวคุณหนูผู้ไม่เคยพบเจอความจริงอันโหดร้ายของโลก

แน่นอนว่า Yangyang เติบโตขึ้นมาในครอบครัวที่เพียบพร้อมและเปี่ยมด้วยความรัก ได้เคยให้ต้องใช้ชีวิตลำบาก ชีวิตของเธอช่างสมบูรณ์แบบ...

...กระทั่งวันแห่งโชคชะตานั้นมาถึง

เมื่ออายุได้ 11 ปี ชีวิตอันสงบสุขของเธอต้องพังทลายลงจากการโจมตีอันโหดเหี้ยมของเหล่าผู้ถูกเนรเทศขณะเดินทางไปกับคาราวานของครอบครัว ภาพความตายและความทารุณที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เธอตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะหนีหัวซุกหัวซุนไปขอหลบภัยกับคนแปลกหน้าในถิ่นที่ไม่คุ้นเคย ผู้คนที่นั่นใช้ชีวิตอย่างสมถะ พวกเขาดูระแวดระวังแต่ก็ปรับตัวเก่ง ในวัยเพียงเท่านั้น เธอจึงต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดด้วยตัวเองเพื่อปรับตัวให้เข้ากับโลกใบใหม่อันแสนโหดร้ายนี้ เธอมองไม่ออกเลยว่าผู้คนเหล่านี้เป็นเหมือนกับพวกโจรที่ทำร้ายครอบครัวเธอหรือไม่ ท่าทีระวังตัวอยู่ตลอดเวลาของพวกเขาทำให้เธอไม่แน่ใจว่าควรจะไว้ใจใครได้บ้าง เด็กหญิงในชุดหรูหราที่ปรากฏตัวเพียงลำพังกลายเป็นจุดสนใจ และพวกเขาก็มองเธอด้วยความเคลือบแคลงสงสัยเช่นกัน... หรือว่านี่จะเป็นกับดัก

ท้ายที่สุด พวกเขาก็ยื่นอาหารให้ และเธอก็รับมันมา แม้จะเป็นของที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิตก็ตาม

ความเมตตาสามารถหยั่งรากได้แม้ในดินแดนที่แห้งแล้งกันดารที่สุด Yangyang อยากตอบแทนความไว้วางใจที่พวกเขามอบให้ แต่ความรู้ที่เธอมีกลับไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิงในโลกภายนอก และฝีมือดาบก็ยังอ่อนหัดเกินกว่าจะรับมือกับศัตรูจริงๆ ได้ ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวดูแปลกใหม่ไปหมด ทว่านี่คือความเป็นจริงอันโหดร้ายที่คนส่วนใหญ่ต้องเผชิญ ความเป็นจริงนี้ช่างหนักหนาและเจ็บปวดเหลือเกิน

"คุณยายคะ... ใช้ชีวิตแบบนี้มาตลอดเลยเหรอคะ" ขณะช่วยหญิงชราคัดแยกเสบียงอันน้อยนิด Yangyang ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

"ใช่แล้ว ทำไมรึ เจ้าหนูเมืองกรุง ตกใจละสิ ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้นเอง"

"แต่เมื่อไรคะ มันจะมีวันนั้นจริงๆ เหรอคะ"

"แน่นอนสิ ถ้าแม้แต่ตัวเรายังไม่เชื่อ แล้วเรื่องดีๆ มันจะเกิดขึ้นจริงได้ยังไงล่ะ ตอนแรกพวกเราก็ไม่ไว้ใจหนูเหมือนกัน แต่พวกเราก็เลือกที่จะเชื่อ หนูเองก็เหมือนกัน คนเราต้องมีศรัทธาในอะไรสักอย่าง ถึงแม้จะไม่รู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไง... นั่นแหละคือสิ่งที่เรียกว่าศรัทธา"

"เมื่อไร... อืม... บางทีอาจจะเป็นตอนที่หนูโตขึ้นละมั้ง... เจ้าหนู"

นั่นก็จริง บางที Yangyang อาจจะยังผ่านความยากลำบากมาไม่มากพอ หรือบางที จิตใจที่ปรารถนาจะหยิบยื่นความเมตตาให้ผู้อื่น อาจไม่ได้ขึ้นอยู่กับประสบการณ์ในอดีต แต่เป็นสิ่งที่ติดตัวมาตั้งแต่กำเนิด

ในช่วงเวลาที่แย่ที่สุด บางคนก็เลือกที่จะใจดี เพียงเพราะมีคนอื่นเลือกที่จะเชื่อใจพวกเขา และน้ำใจเล็กๆ นี้เองที่จะส่งต่อความรู้สึกดีๆ ออกไปได้เรื่อยๆ

ตั้งแต่นั้นมา Yangyang เลยมักจะใจดีกับคนแปลกหน้าเสมอ โดยมีจุดเริ่มต้นมาจากเรื่องราวในวันนั้น

แน่นอนว่าความใจดีของเธอก็มีขีดจำกัดเหมือนกัน แต่ถ้าถูกหักหลังขึ้นมา ความอ่อนโยนของเธอก็พร้อมจะกลายเป็นพายุที่รุนแรงได้เช่นกัน

แต่เธอก็ยังยึดมั่นในความหวังและเชื่อในพลังของความดี เธอเลือกที่จะเชื่อใจและคาดหวังในด้านที่ดีที่สุดของคนอื่น นี่คือวิธีที่เธอเลือกเพื่อทำให้โลกใบนี้น่าอยู่ขึ้น

Yangyang เคยถูกสายลมพัดพา 3 ครั้ง

ครั้งแรกคือตอนที่เธอตกจากอ้อมกอดของแม่

ไม่นานหลังจากที่ Yangyang เกิด เธอก็ถูกรายล้อมไปด้วยความรัก แม่ของเธอแกว่งตัวเธออย่างสนุกสนานในอ้อมแขน ทำท่าเหมือนเธอกำลังบินและลอยลงมา

แต่เมื่อแกว่งสูงเกินไปเล็กน้อย Yangyang ก็รู้สึกถึงเสียงกระซิบของสายลมและสัมผัสได้ถึงพายุที่กำลังใกล้เข้ามาก่อนที่เธอจะพูดได้เสียอีก เมื่อเธอกลับลงมา คำพูดไม่เป็นภาษาของเธอถูกเข้าใจผิดว่าเป็นอาการหวาดกลัวจากอุบัติเหตุ แต่จริงๆ แล้วเป็นปฏิกิริยาตอบสนองต่อพายุที่กำลังพัดเข้ามา

ครั้งที่สองคือตอนที่เธอหมดสติหลังจากรับรู้มากเกินไป

เมื่อเธอเติบโตขึ้น ความสามารถในการรับรู้ที่ครั้งหนึ่งเคยคลุมเครือของ Yangyang ก็แข็งแกร่งขึ้น ทำให้เธอรู้สึกถึงกระแสลมที่จับต้องไม่ได้ในมือ เธอเรียกมันว่า "กระแส" ซึ่งทำให้เธอเข้าใจถึงความผันผวนของพลังงาน ความผิดปกติ และแม้แต่รายละเอียดในร่างกายที่เล็กที่สุดของคนคนหนึ่ง Yangyang ติดอยู่ในวังวนที่ทำลายตัวเอง เธอปรารถนาที่จะสำรวจความสามารถของตนเองและเรียนรู้ให้มากขึ้น แต่ยิ่งเธอพยายามทำความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง เธอก็ยิ่งจมดิ่งลงสู่ห้วงลึกของรายละเอียดที่มากมาย

เหตุการณ์ที่ตามมาไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นการล้มตัวลง เพราะมันคือการร่วงหล่นลงสู่ห้วงเวลา ไม่ใช่ห้วงอวกาศ การรับรู้ที่มากเกินไปกินเวลานานหลายเดือน เป็นช่วงเวลาที่เธอครองสติไม่อยู่สลับกับรู้สึกตัว Yangyang รู้สึกเบาหวิวราวกับขนนกที่ติดอยู่ในพายุที่โหมกระหน่ำ ร่วงหล่นลงมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

"ฉันต้องจดจ่อกับรายละเอียดสำคัญที่อยู่ในมือ แทนที่จะพยายามทำความเข้าใจทุกอย่าง..." ในที่สุด Yangyang ก็ดึงตัวเองออกมาจากการร่วงหล่นที่ไม่มีวันสิ้นสุดและกลับลงมาอย่างปลอดภัย

ครั้งที่สาม แต่อาจจะไม่ใช่ครั้งสุดท้าย คือตอนที่ Yangyang กระโดดขึ้นและโยนตัวขึ้นไปกลางอากาศ

การรับรู้ที่มากเกินไปอย่างต่อเนื่องทำให้ผมของเธอเปลี่ยนไป และสอนให้ Yangyang ทนต่อความรู้สึกอึดอัดได้ดี แม้ว่าข้อมูลในกระแสจะหลั่งไหลมาอย่างท่วมท้น แต่ผู้รับก็สามารถกลั่นกรองและดึงเอารายละเอียดสำคัญออกมาได้ สัญญาณของการต่อสู้ในสถานที่ที่มีคนหายตัวไป ความผันผวนผิดปกติแถวนอกเมือง และปฏิกิริยาพลังงานที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง...

Yangyang ไม่เคยใช้ความสามารถของเธอในสถานการณ์ที่เลวร้ายเช่นนี้ แต่ความมุ่งมั่นของเธอช่วยกลบความลังเลไปจนหมด กระแสไหลเชี่ยวกราก ก่อตัวเป็นเส้นสายทอดไปยังเด็กที่หายตัวไปซึ่งกำลังถูกทาเซ็ตดิสคอร์ดไล่ล่าและซวนเซอยู่ริมหน้าผา Yangyang กระโดดเข้าหาร่างที่ตกอยู่ในอันตรายอย่างไม่ลังเล เธอยื่นมือออกไปคว้าตัวเด็กไว้

ขนนกพลิ้วไหวกลางอากาศ โอบอุ้ม Yangyang และเด็กไว้ในสายลมที่อ่อนโยนแต่ทรงพลัง เด็กน้อยมองไปรอบๆ ขนนกที่ลอยอยู่และถามว่า "พี่คือนางฟ้ามีปีกที่บินอยู่ในสายลมใช่ไหม?" Yangyang ยิ้มพลางหวนนึกถึงความทรงจำ เธอคิดถึงช่วงเวลาที่อยู่ท่ามกลางสายลมพัดพาครั้งแล้วครั้งเล่า บางทีเธออาจจะเป็นหนึ่งเดียวกับสายลมจริงๆ ก็ได้

ระหว่างการเดินทางไกลจากบ้านมา Yangyang ได้พบเจอผู้คน 2 ประเภท

ประเภทแรกคือคนที่ดูเหมือนรีบร้อนอยู่เสมอ แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่ากำลังมุ่งหน้าไปทางไหนและสุดท้ายมักจะหลงทางจนกลับมาด้วยความเสียใจ ส่วนคนอีกประเภทหนึ่งจะมีจุดหมายปลายทางที่ชัดเจนอยู่ในใจเสมอ พวกเขาจะไปถึงจุดหมายนั้นในท้ายที่สุดแม้จะต้องเดินบนเส้นทางที่ยากลำบากและสะดุดล้มเป็นครั้งคราว Yangyang เงยหน้าขึ้นมองเมืองเมืองจินโจวที่ขอบฟ้า เธอไม่แน่ใจว่าจะนับตัวเองเป็นหนึ่งในคนประเภทที่สองได้หรือไม่ เป็นอีกครั้งที่เธอนึกถึงคำกล่าวที่ว่า "หนึ่งเครื่องดนตรี หนึ่งชีวิต"

"หนึ่งเครื่องดนตรี หนึ่งชีวิต" คือหลักการที่สำคัญที่สุดในคำสอนของครอบครัว Yangyang เดิมทีหมายความว่าสมาชิกทุกคนในครอบครัวสามารถพัฒนาทักษะความเป็นเลิศในทุกสิ่งได้ แต่ต้องเลือกเครื่องดนตรี 1 ชิ้นที่เชี่ยวชาญและฝึกฝนอย่างต่อเนื่องตลอดชีวิตเพื่อก้าวขึ้นเป็นปรมาจารย์ เมื่อสถานการณ์เปลี่ยนไป หลักการนี้ก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนไปเป็นการอุทิศทั้งชีวิตให้กับความมุ่งมั่นในเรื่องเดียว เพื่อพัฒนาสู่ความเป็นเลิศที่ทำให้ชีวิตนี้คุ้มค่า

เครื่องดนตรีของแม่เธอคือการประพันธ์เพลง Yangyang เคยเห็นคนเต้นรำตามบทเพลงของแม่ ในทางกลับกัน พี่สาวของ Yangyang ก็เป็นบุคคลที่ประสบความสำเร็จในหอการค้าไปแล้ว

แต่ Yangyang กลับตัดสินใจเลือกเครื่องดนตรีของตัวเองไม่ได้ง่ายๆ เหมือนพวกเขา อะไรคือสิ่งที่ควรค่าแก่การอุทิศชีวิตของเธอ? เธอควรเป็นคนแบบไหนกัน?

เธอหันไปขอความช่วยเหลือจากแม่ แม่คะ แม่อยากให้ฉันสืบทอดธุรกิจของครอบครัวไหม? หรือแม่ต้องการให้ฉันทำอะไร จะให้ฉันลองทำอะไรก็ได้ ฉันจะพยายามทำออกมาให้ดีที่สุด ถึงชีวิตจะเต็มไปด้วยความเป็นไปได้ไม่สิ้นสุด แต่สุดท้ายแล้วเราก็เลือกได้แค่เส้นทางเดียว จริงไหม?

แม่มองมาที่เธอด้วยความรักและกล่าวว่าลูกแม่ นี่ล่ะคือเหตุผลที่ลูกไม่ควรแสวงหาคำตอบจากแม่ แต่ควรถามใจตัวเองดู คำถามนี้ตอบยาก แต่ลูกไม่จำเป็นต้องรีบหาคำตอบหรอกนะ

ดังนั้น Yangyang จึงเก็บคำถามของเธอไว้ แล้วอดทนรอคอยคำตอบที่ดูเหมือนจะไม่ปรากฏให้เห็นง่ายๆ เธอรอคอยตลอดการเดินทางกลับบ้านจากถิ่นฐานรกร้าง ตลอดช่วงที่ไต่ขึ้นมาจากเหวลึก และตลอดเวลาอันแสนเบื่อหน่ายกับความห่วงใยที่มากเกินไปของคนในครอบครัว เธอปรารถนาอย่างแรงกล้ากว่าที่เคยที่จะออกไปท่องโลกและสัมผัสกับความโหดร้ายของมัน เธอไม่อยากเป็นเพียงใบไม้ที่ปลิวไสวไปตามสายลมอีกต่อไป เธออยากเผชิญกับความเป็นจริงแทนที่จะหลบซ่อนตัวอยู่แบบนี้

ในคราวนั้นเอง การซุ่มโจมตีอย่างไม่ทันตั้งตัวในป่าลึกส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมากจากการโจมตีของทาเซ็ตดิสคอร์ดที่แนวหน้า ข่าวโศกนาฏกรรมนี้แพร่กระจายไปทั่วเมืองอย่างรวดเร็ว ชาวบ้านต่างรู้สึกโศกเศร้า โกรธ และสิ้นหวัง อารมณ์ความรู้สึกของผู้คนเดือดพล่าน พวกเขารวมตัวกันรอบกองไฟ น้ำตาไหลรินจนกลั้นไว้ไม่อยู่ เสียงร้องแหบพร่าดังก้องไปทั่วราตรี แต่เมื่อถึงตอนเช้าตรู่ชีวิตก็ต้องกลับคืนสู่ภาวะปกติ ไม่เหลือเวลาให้โศกเศร้าได้อีก

Yangyang ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนเหล่านั้น น้ำตาไหลอาบสองแก้ม เธอไม่เคยสูญเสียใครในชีวิต แต่การได้เห็นความโศกเศร้าและความสุขของเด็กๆ ที่ได้รับการช่วยเหลือปลุกเร้าบางสิ่งบางอย่างในตัวเธอให้ตื่นขึ้นมา ในช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงนี้ เธอได้ตระหนักถึงจุดมุ่งหมายที่แท้จริงของตัวเอง นั่นคือการปกป้องผู้อื่น เช่นเดียวกับที่เธอเคยได้รับการปกป้องมาก่อน เธออยากปกป้องพวกเขาไม่ให้ต้องทุกข์ระทม และมอบความหวังสู่อนาคตที่สดใส

Yangyang ยืนอยู่ที่ชายแดนเมืองเมืองจินโจวในคืนที่เธอสมัครเข้าไปเป็นเอาท์ไรเดอร์ เธอมองดูท้องฟ้าและผู้คนที่คลาคล่ำอยู่เบื้องล่าง ความรู้สึกสงสัยก่อตัวขึ้นเมื่อเธอตั้งคำถามถึงความสามารถของตัวเองในการปกป้องประชาชนที่ใช้ชีวิตอย่างครึกครื้นเหล่านี้ ทั้งที่เป็นหน้าที่ที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด

กระแสไหลมาจากที่ห่างไกลและโอบล้อม Yangyang ไว้อย่างอ่อนโยน เธอสิ้นสงสัยในทุกสิ่ง

เสียงกระซิบแผ่วเบาตามกระแสเอ่ยเอื้อน เมืองจินโจวคือสถานที่ที่ตามหา ที่นี่คือจุดหมายปลายทางของ Yangyang ลูกสาวผู้มั่งคั่ง และเป็นจุดเริ่มต้นการเดินทางของเธอในฐานะเอาต์ไรเดอร์