ทุกเรื่องราวที่ควรค่าแก่พิจารณาอย่างจริงจัง ล้วนมีแก่นเรื่องเดียวกันคือ "มนุษย์ผ่านชีวิตที่มีเพียงครั้งเดียวได้อย่างไร" ชีวิตนั้นสั้นนัก แม้แต่นักบุญหรือนักปราชญ์ ก็หนีไม่พ้นการถูกโยนลงมายังโลกนี้อย่างกะทันหัน และต้องสัมผัสกับชีวิตที่ปราศจากการเตรียมตัว ด้วยเหตุนี้ มนุษย์จึงไม่อาจใช้ชีวิตได้อย่างดีเสมอไป ซึ่งก็ย่อมมีความเสียใจ และย่อมมีการสูญเปล่า แต่โชคดีที่เรามีเรื่องราว ในเรื่องราว ผู้สร้างและผู้อ่าน สามารถแบ่งปันชีวิตอีกหนึ่งช่วงร่วมกัน ในเรื่องราว ชีวิตของมนุษย์ถูกขยายออกไปอย่างต่อเนื่อง ในเรื่องราว เราสามารถไปถึงความเป็นอมตะ ภายในกรงอันจำกัดได้ "เมื่อมีเรื่องราวอยู่ เราจึงสามารถมีชีวิตได้นับพันนับหมื่นครั้ง"