บนแดนรกร้างที่แสนวุ่นวายโกลาหล ผู้เป็นแม่คนหนึ่งถามลูกของเธอว่า "ลูกทำธนูของพ่อพังใช่มั้ย?" ลูกตอบว่า "ไม่ใช่นะ ต้องเป็นคนอื่นทำแน่ๆ" แม่พูดออกไปอย่างโมโหว่า "ในถ้ำของเราไม่เคยมีคนอื่นเข้ามา ถ้าไม่ใช่ลูกที่ทำพัง งั้นก็ต้องเป็นแม่น่ะสิ" ลูกจึงตอบกลับว่า "ปีศาจน้อยเป็นคนทำ หนูเห็นกับตาว่ามันทำธนูของพ่อพัง แต่มีแค่เด็กๆ เท่านั้นที่จะมองเห็นปีศาจน้อยได้ แม่ก็เลยไม่เห็น" แม่โมโหจนหัวเราะออกมา "งั้นลูกก็ลองบอกแม่หน่อยซิว่า ทำไมปีศาจน้อย ถึงต้องทำธนูของพ่อพังด้วย?" ผู้เป็นลูกตอบด้วยท่าทีเรียบเรื่อย "พ่อคงไปเหยียบรังของมันมั้ง พวกผู้ใหญ่มองไม่เห็นปีศาจน้อย ก็เลยทำรังของพวกมันพังไปอย่างง่ายๆ น่ะ" บทสนทนานี้อาจเคยเกิดขึ้นจริง แต่ก็อาจไม่เคยเกิดขึ้นเลยก็ได้ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม สัจธรรมที่แฝงอยู่นั้นก็ไร้ข้อกังขา... นั่นก็คือ เรื่องราวแรกเริ่ม ที่ถือกำเนิดขึ้นจากจินตนาการของเด็กๆ หลังจากนั้นอีกหลายร้อยล้านปี จินตนาการเหล่านี้ ก็จะคอยเปลี่ยนแปลงโลกใบนี้อยู่เรื่อยๆ "เมื่อมีเรื่องราวอยู่ เราจึงสามารถหลบหนีจากความจริงได้"