Fallen Star Anchorage

ไฟสงครามร่วงหล่นจากฟากฟ้าอันไร้ขอบเขตลงสู่ Ahatopia ผู้มาเยือนนิรนามที่บุกเบิกมาถึงที่นี่ได้หยุดฝีเท้า และยื่นมือช่วยเหลือโลกที่กำลังใกล้จะถูกทำลายล้าง เมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดที่มากมายไม่สิ้นสุด Astral Express ได้จุดประกายความหวังของชาว Ahatopia เมื่อผู้คนแหงนหน้าขึ้น รถไฟเป็นดั่งมังกรยักษ์ ที่ดิ้นรนฉีกกระชากเปิดเส้นทางอยู่ในเปลวเพลิง เพื่อปกป้องผู้คนตามทาง ณ ปลายทางของคลื่นสงคราม เหล่าผู้มาเยือนนิรนามบนขบวนรถไฟได้พบกับตัวการที่ถูกเรียกว่า "ราชาอสูรนอกฟากฟ้า" ร่างที่มีหัวเป็นลูกเต๋าปรากฏตัวขึ้นตามสถานที่ต่างๆ พร้อมกัน ทุกหนแห่งที่ไปเยือนล้วนกลายเป็นทิวทัศน์ดั่งวันสิ้นโลก หญิงสาวผมแดงผู้ได้รับมอบโลหิตแห่ง "ทำลายล้าง" จากเขา ใช้ชีวิตปลีกวิเวกอยู่ในห้องวาดภาพ เพื่อจินตรังสรรค์กองทัพออกมาระลอกแล้วระลอกเล่า ผู้มาเยือนนิรนามหน้าใหม่กลับเสียชีวิตอย่างไม่คาดคิด ผู้เดินอยู่บนเส้นทางบุกเบิกที่เจนศึกกลับจมอยู่ในความสิ้นหวัง... ท่ามกลางเสียงหัวเราะของราชาอสูรนอกฟากฟ้า ท่ามกลางหยาดน้ำตาของชาว Ahatopia ขบวนรถไฟ Astral Express เป็นดั่งดาวตกที่ร่วงหล่น ที่ทะยานดิ่งลงสู่เบื้องล่างพร้อมเสียงหวีดร้อง หญิงสาวผมแดงก้าวออกจากที่พักท่ามกลางเสียงกึกก้อง เธอมองเห็นรถไฟบนผืนดิน ได้กลายเป็นหอคอยสูงตระหง่านไร้ขอบเขต ผู้มาเยือนนิรนามที่เหลือรอดยังคงต่อสู้อย่างกล้าหาญ เมื่อมองดูสัตว์ประหลาดที่วาดด้วยน้ำมือของตน เธอจึงเข้าใจเรื่องตลกของโชคชะตา... ไม่สิ แม้จะต้องใช้พลังของอสูรร้ายมารังสรรค์ เธอก็จะไม่หันปลายพู่กันเข้าหาพวกพ้องอีก แต่จะวาดโลกที่บอบช้ำใบนี้ขึ้นมาใหม่ ทุกครั้งที่ตวัดพู่กันจินตรังสรรค์ เธอมักจะนึกถึงผู้มาเยือนนิรนามเหล่านั้น รอยยิ้มอันอ่อนเยาว์และไร้เดียงสา แผ่นหลังที่ยังคงก้าวไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญแม้จะหวาดกลัว... "ไปยังที่ที่มีไฟลุกโชน ไปยังที่ที่มีเสียงร้องไห้..." ผู้วิงวอนทั้งแปดร่วมแรงร่วมใจกัน เธอรวบรวมพลังปรารถนาทั้งหมดมาผนึกโลกเอาไว้ในม้วนภาพ เพื่อมอบเวลาหยุดพักหายใจให้กับ Ahatopia ความเจริญเริ่มมาเยือนดินแดนแห่งนี้ ตระกูลที่ใช้ชื่อว่า "Murata" เริ่มแตกหน่อเนื้อเชื้อไข แต่รถไฟกลับเกยตื้นอยู่ในภาพวาด ไม่อาจโบยบินไปสู่กาแล็กซีได้อีกต่อไป เวลาผ่านไปเนิ่นนาน Ahatopia เปลี่ยนแปลงพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ผู้คนที่ลุ่มหลงอยู่ในแดนสุขาวดีถึงกับลืมเลือนที่มาของ "Murata" ไปจนหมดสิ้น ณ โลกในภาพวาดอันเงียบเหงาแห่งนี้ คลื่นซัดสาดกระทบฝั่ง กระแสน้ำสาดซัดผ่านไป ส่งเสียงสะท้อนก้องในค่ำคืนประดับดาวไร้ผู้คน ...กระทั่งเด็กสาวผมแดงอีกคน ได้ค้นพบหอคอยสูงตระหง่านไร้ขอบเขตแห่งนั้น

รถไฟคือ "ที่หลบภัย" ของเด็กสาว ในตู้โดยสารที่ถูกทิ้งร้าง เธอค้นหาบันทึกที่หลงเหลืออยู่ จินตนาการถึงภาพที่ตัวเองได้ท่องไปในกาแล็กซี เฉกเช่นผู้มาเยือนนิรนามในสักวันหนึ่ง เธอวาดภาพความฝันเหล่านั้น ณ จุดที่รางสีเงินทอดยาวไปไกลเกินเอื้อม เธอจะขับหุ่นยนต์ยักษ์ "ผู้บุกเบิกดวงดาว" ไปยังสถานีกลุ่มดาวหงส์ ไปชื่นชมอาทิตย์ขึ้นและตกห้าสิบสองครั้งบนดาวเคราะห์น้อย ค้นหาฟอสซิลที่ถูกฝังอยู่ในเนบิวลาดอกกุหลาบ... แต่เมื่อหันกลับไปมองสถานพักฟื้นที่อยู่เบื้องหลัง ความเป็นจริงอันหม่นหมองก็ย้ำเตือนเธออยู่เสมอว่า จุดสิ้นสุดของชีวิตรออยู่เบื้องหน้าแล้ว ขณะมองดูผู้บังคับขบวนรถไฟรุ่นก่อนๆ เหล่านั้น เธอก็วาดภาพตัวเองในอุดมคติขึ้นมาด้วย โดยหวังว่าจะมีใครสักคนมาเดินบนเส้นทางแห่งความฝันแทนเธอ ดูเหมือนจะไม่เคยมีใครคาดคิดมาก่อนว่า ในเกมจันทร์มายาที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยักษ์ใหญ่ผู้ร่วมทางไปกับรถไฟนั้น จะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งด้วยวิธีการอันราวกับความฝัน... พวกเธอใช้พลังปรารถนาทั้งหมด เพื่อจินตรังสรรค์จักรกลยักษ์แห่ง Pegana ขึ้นมา บดขยี้คู่ต่อสู้ที่เข่นฆ่าสังหารไม่หยุดหย่อนใน Planarcadia และไม่มีใครรู้เช่นกันว่า เด็กสาวแลกเปลี่ยนสิ่งใดกับทวยเทพ เพื่อให้ได้ใกล้ชิดความปรารถนาอันไกลเกินเอื้อมมากขึ้นอีกหน่อย... "การบุกเบิกไม่ใช่เส้นทางที่สำเร็จเรียบร้อยแล้ว แต่มันคือรางสีเงิน ที่รอให้ไปก่อร่างสร้างขึ้นมาต่างหาก" ก่อนออกเดินทาง เธอหันกลับไปมองอีกครั้ง สายตาพาดผ่านสถาบันอันทรุดโทรม พาดผ่านชายฝั่งอันหนาวเหน็บ พาดผ่านความอึกทึกตามท้องถนน และพาดผ่านตรอกซอยพลุกพล่าน... เธอเคยตวัดพู่กันทีละเส้น เพื่อวาดวิถีที่พันเกี่ยวดาราจักร และวาดเส้นทางที่ข้ามผ่านท้องนภา รางแห่งดวงดาวที่ไร้รูปร่างค่อยๆ ทอดยาวจากส่วนลึกของโลกแห่งภาพวาดที่แตกสลาย ไปสู่ดาราจักรอันสว่างไสว เธอเงยหน้ามอง ทางช้างเผือกยังคงเงียบงัน แต่เธอราวกับได้ยินเสียงเพรียกหาจากภายในใจ "อย่ากลัว ก้าวต่อไปเถอะ" พันปีก่อน ผู้มาเยือนนิรนามมาเยือนท่ามกลางเสียงหวูด และสละชีวิตบนแผ่นดิน Ahatopia พันปีต่อมา เธอยืนนิ่งเงียบสงบ ณ ปลายสุดของผืนดินและผืนฟ้า และเปิดเสียงหวูดรถไฟยามออกจากสถานีอีกครั้ง แสงของรถไฟสาดส่องท้องฟ้ายามค่ำคืน ตกกระทบเข้าสู่ดวงตาของ "ทำลายล้าง" ที่อยู่ไกลออกไป เธอไม่รู้ว่าจุดสิ้นสุดของรางสีเงินคืออะไร เหมือนกับที่เธอไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับโชคชะตา แต่ "บุกเบิก" นั้นไม่เคยเปลี่ยนแปลง... เมื่อก้าวเข้าสู่การเดินทางนี้ ก็เพียงแค่ต้องเดินหน้าต่อไป