As Navigator Isee Sees It

"บันทึกสังเกตการณ์ดวงดาว: หมายเลข 13045 เวลา: ยุคอำพันที่ ████ เป้าหมายการสังเกตการณ์: ระบบดวงดาว Akasha ดินแดนแห่งเสียงสะท้อน Ekhoya สิ่งมีชีวิตที่ก่อร่างขึ้นจากโลหะเหลว ได้สร้างจักรวรรดิที่ปกครองโดยประสาทส่วนกลาง และด้วยคุณสมบัติในการจดจำของโลหะ ดาวดวงนี้จึงสามารถจับตัวกัน และเล่นภาพสามมิติของเหตุการณ์ในอดีตขึ้นมาได้ ว่ากันว่าชิ้นส่วนอัตลักษณ์เทพที่ถูกมองว่าเป็นสิ่งล้ำค่า ได้บันทึกเทพเจ้าผู้จุดประกายให้ชาว Ekhoya เอาไว้ แต่ถ้าถามฉัน นี่ก็เป็นแค่เมล็ดพันธุ์ที่ 'ปิติสุข' โยนทิ้งไว้ส่งเดช สิ่งมีชีวิตดั้งเดิมผู้น่าสงสาร พวกเขาไม่รู้เลยว่าเทพเจ้าที่ตนเคารพบูชานั้น หมดทางเยียวยาไปนานแล้ว..." ... "บันทึกสังเกตการณ์ดวงดาว: หมายเลข 14089 เวลา: ยุคอำพันที่ ████ เป้าหมายการสังเกตการณ์: ระบบดวงดาว Oris ดาวกำเนิดรส ในอารยธรรมที่ถือว่าการกินคือความงดงามนี้ ยิ่งกินมากเท่า ก็ยิ่งได้รับทรัพยากรมาก เพื่อที่จะยัดอาหารลงไปให้ได้มากขึ้น การผ่าตัดขยายกระเพาะจึงกลายเป็นกระแสในหมู่คนท้องถิ่น ตอนนี้ ยิ่งสิ่งที่กินลงไปแปลกพิสดารมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำให้เกิดกระแสเลียนแบบอย่างบ้าคลั่งมากเท่านั้น... ฉันนึกออกแล้ว ตอนนั้นมี Masked Fools คนหนึ่ง เอาเลือดเนื้อก้อนหนึ่งที่กินยังไงก็ไม่หมดมาให้ชาว Oris ที่กำลังทรมานจากความอดอยาก ไม่น่าแปลกใจเลยสักนิด เพราะความปิติสุขที่ไร้ขอบเขต รังแต่จะทำให้คนกลายเป็นสัตว์ป่า..." ... "บันทึกสังเกตการณ์ดวงดาว: หมายเลข 14758 เวลา: ยุคอำพันที่ ████ เป้าหมายการสังเกตการณ์: Adlivun ฉันเห็นแขนเกลียวของระบบดวงดาวพังทลายราวกับกระจกที่เปราะบาง หมู่ดาวพราวแสงปลิวหายไปตามลมราวกับเถ้าถ่าน ก่อนจะลาลับไปอย่างไร้สุ้มเสียง เหมือนงานศิลปะที่ถูกชะล้างคราบสกปรกไปจนหมดจด เหลือไว้แต่ความว่างเปล่าเงียบงัน เปลวเพลิงเจิดจ้าดุจดั่งทองคำ █ไม่อาจจ้องมองโดยตรง█ ไร้ถ้อยคำพรรณนา█ โลหิตสีทอง█เปลวเพลิง█ ทำ█ลายล้าง██ ก่อ█กำเนิด███ คำตอบ█ปรา█กฏ█?█" หลังจากนั้น บันทึกสังเกตการณ์ก็สิ้นสุดลงกะทันหัน และนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา บนเลนส์ก็มีรอยร้าวที่ไม่อาจซ่อมแซมได้ ดวงตาที่อยู่หลังรอยร้าวก็เช่นกัน มันได้หม่นแสงลงอย่างสมบูรณ์

"ทุกครั้งที่เล่าเรื่องตลก เขาจะชอบหมุนแหวนของเขา อย่างกับว่าในลูกเต๋านั้นซ่อนกลเม็ดเด็ดพรายไว้นับแสน แม้แต่วันที่ Akivili หายตัวไป เขาก็ยังมีแก่ใจเล่นมุกตลกกับพวกเรา เขาบอกว่า 'คำแนะนำที่สำคัญที่สุดของ Akivili คืออะไร? ก็คือต้องรีบซื้อประกันอุบัติเหตุไว้ล่วงหน้าไงเล่า! พอซื้อประกันอุบัติเหตุเสร็จ พวกเราก็ออกเดินทางกันต่อได้!' แต่ทำไม...ตัวเขาเองก็ขำไม่ออกกันล่ะ?" — รวมเรื่องตลก "ตามที่ฉันเห็น" ที่เขียนโดยผู้มาเยือนนิรนามคนหนึ่ง "...วุ่นวาย วุ่นวายกันไปหมดแล้ว เมื่อวานซืนมีผู้มาเยือนนิรนามจากไปสามคน พอมาเมื่อวาน พวกพ้องห้าคนก็ดันแย่งชิงตำแหน่งผู้บังคับขบวนรถไฟคนต่อไป ในระหว่างวาร์ปกันอีก มิหนำซ้ำ ยังมีบางคนพยายามรื้อถอนเครื่องยนต์แกนกลางของรถไฟ แล้วหอบหนีไปด้วย ส่วนวันนี้ ก็เกิดเหตุฆาตกรรมในตู้โดยสารซะได้... สุดท้าย ผู้บังคับขบวนรถไฟก็เรียกรวมตัวผู้มาเยือนนิรนาม เขาชวนพวกเรามาเล่นเกมผู้กล้า เพื่อตัดสินว่าใครจะได้เป็นผู้บังคับขบวนรถไฟคนต่อไป ทุกครั้งที่ลูกเต๋าหมุน พวกเราจะสุ่มได้รับภารกิจเกมหนึ่งอย่าง ไม่ว่าจะเป็น เลือกช่วยเรือดาวหางที่จวนจะอับปาง หรือได้รับโอกาส 60% ที่จะถูกลอตเตอรี่รางวัลใหญ่ หรือไม่ก็เป็นสถานการณ์ที่ คนสามคนติดอยู่บนดาวเคราะห์รกร้าง แต่กลับมีเสบียงพอสำหรับสองคนเท่านั้น และต้องไปให้ถึงจุดหมายภายในเวลาที่กำหนด... ตอนแรกทุกคนไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่จำนวนผู้มาเยือนนิรนามที่กลับมาได้ ดันมีน้อยลงเรื่อยๆ ส่วนพวกที่ฝ่าฝืนกฎหรือพวกที่พ่ายแพ้ในเกม พวกเขาล้วนแต่... พวกเขาล้วนแต่..." — บันทึกของผู้มาเยือนนิรนามคนหนึ่ง "...คุณ Isee คุณเป็นผู้นำพา Astral Express ผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดมาได้ ฉันไม่รู้เลยว่าตัวเองจะรวบรวมผู้มาเยือนนิรนาม ให้เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันได้เหมือนคุณมั้ย เพราะฉันไม่ได้มีเสน่ห์ดึงดูดเหมือนคุณ และไม่ได้... ตัดสินใจเด็ดขาดเหมือนอย่างคุณ แต่ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุด หากเรามีโอกาสได้พบกันอีกครั้ง ช่วยบอกฉันทีเถอะว่า คุณมองเห็นอะไร ในตอนที่พวกเรามุ่งหน้าสู่เขตดวงดาวแห่งนั้นกันแน่ ถึงได้ตัดสินใจลงจากรถไฟโดยไม่ลังเลขนาดนั้น... ถึงเราจะรู้จักกันมานานขนาดนี้ แต่บางครั้ง ฉันก็รู้สึกว่าตัวเอง ไม่เคยรู้จักตัวตนที่แท้จริงของคุณเลย..." — จดหมายจาก Falcon Amundsen ถึง "Isee"

ในยุคสมัยอันรุ่งโรจน์ดั่งทองคำ เหล่าผู้มาเยือนนิรนามที่ก้าวเดินตามรอยเท้าของ Akivili ต่างถาโถมเข้ามาปั่นป่วนกาแล็กซี ราวกับเกลียวคลื่น พวกเขาเคยดื่มสุราด้วยกันบนทุ่งน้ำแข็งของ Pagaseka เคยร้องเพลงกึกก้อง อยู่ในแถบอุกกาบาตของระบบดวงดาวดาวหางสวรรค์ พวกเขาเร่งรุดและฟันฝ่าไปข้างหน้า รางสีเงินเปรียบเหมือนเส้นละติจูดและลองจิจูดที่ถักทอเข้าด้วยกัน เพื่อร้อยเรียงอารยธรรมที่เคยตัดขาดออกจากกัน เขายังจดจำแผ่นหลังของ Akivili ได้ แผ่นหลังที่ดูราวกับรวมความเชื่อมั่นของผู้มาเยือนนิรนามทุกคน ไว้ได้อย่างเป็นธรรมชาติ "ฉันตามหาคำตอบ แต่ทำไมต้องเผชิญกับชีวิตที่ไร้คำตอบอยู่ตลอด?" เขาตั้งคำถามกับ Akivili ด้วยจิตใจที่ทวีความสับสนขึ้นทุกวัน Akivili เพียงแค่ชี้ไปยังที่ห่างไกล ที่ซึ่งว่างเปล่าไร้สิ่งใด แต่กลับเหมือนซ่อนคำตอบทั้งหมดเอาไว้ เขาวาดทุกโลกบนแผนที่ดวงดาวด้วยมือของเขาเอง เขาจดจำเรื่องราวของแต่ละโลกได้เป็นอย่างดี ทุกครั้ง เขาโอบกอดความหวังไว้ และร่วมมือกับสหายผู้มาเยือนนิรนาม เพื่อช่วยเหลือโลกที่กำลังตกอยู่ในอันตราย ทว่าเมื่อวิกฤตผ่านพ้นไป เขากลับพบว่าโลกที่สงบสุขมาเนิ่นนานเหล่านั้น เริ่มแสวงหาความปิติสุขที่ตื่นเต้นยิ่งกว่า พวกเขาจมอยู่ในความเสื่อมทราม และแสดงความอัปลักษณ์ออกมาสารพัด จนกระทั่งหมู่ดาวกลุ่มใหญ่ กลายเป็นเพียงจุดเล็กจ้อยบนแผนที่ดวงดาว และในขณะที่พวกเขาขยับเข้าใกล้ชายขอบของกาแล็กซีมากขึ้นเรื่อยๆ เขากลับได้เห็นการดับสูญของเทพแห่งการบุกเบิก... ตัวตนที่เคยปรารถนาจะก้าวข้ามสุดขอบจักรวาล และมุ่งหน้าไปยังสิ่งที่อยู่เหนือ Path ผู้นั้น กลับหลงเหลือเพียงจุดแสงเล็กๆ และเลือนหายไปจากสายตาของทุกคน "นี่มันอะไรกัน?" เขาปาดน้ำตาที่หางตา หัวเราะลั่นใส่ความว่างเปล่าอันไร้ขอบเขต จนแทบจะอาเจียนออกมา "ที่แท้เขาเองก็หาคำตอบไม่เจอเหมือนกัน ที่แท้การดึงดันเดินต่อไป มันก็แค่ทางตันงั้นเหรอ เป็นมุกตลกที่ยอดแย่ที่สุด แย่ที่สุด!" แผนที่ดวงดาวบนเครื่องแบบยังคงทอประกาย แต่จุดหมายปลายทางที่มอบความหมายให้มัน กลับไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว

"Dolly คุณเคยได้ยินเรื่องรองเท้า 'ที่ไหนไม่ต้อนรับก็จะวิ่งไปที่นั่น' มั้ย? ดูสิ ฉันใส่มันอยู่นะ ก็เลยมีวาสนาได้มาพบกับทุกคนไงล่ะ" ในช่วงที่ Isee เพิ่งจะขึ้นรถไฟมาใหม่ๆ มักจะเปิดการแสดงเดี่ยวไมโครโฟนทุกคืน เขามักจะเริ่มเล่าจากรองเท้าคู่นี้ บางครั้งก็บอกว่ามันเป็นคำสาปที่ Aha ร่ายเอาไว้ บางครั้งก็บอกว่ามันเป็นเวทมนตร์ที่ลบล้างไม่ได้ แต่สรุปสั้นๆ ก็คือ เขาโยนความผิดทั้งหมดไปให้กับรองเท้าหนังแสนซนคู่นี้ ที่พาเขาไปยังทุกสถานที่ที่ไม่ต้อนรับเขา... "Isee! Isee! เล่าประสบการณ์ที่คุณวิ่งไปวิ่งมาให้ฟังอีกสิ!" เหล่าผู้มาเยือนนิรนามที่เคาน์เตอร์บาร์ ส่งเสียงเชียร์ด้วยความเมามาย Dolly แค่นเสียง เดิมทีเขาก็โผล่มาโดยไม่บอกกล่าว แถมยังสิงอยู่ในรถไฟไม่ยอมไปไหน มิหนำซ้ำยังเที่ยวแกล้งผู้โดยสารคนอื่นซะยกใหญ่ แต่ก็เป็นเธอเองที่ใจดีรับเขาไว้ "ทุกคน เรื่องราวคราวนี้รับรองว่าเด็ด! เมื่อนานแสนนานมาแล้ว ตอนที่ฉันเพิ่งโผล่หัวออกมาจากผ้าห่มกำมะหยี่สีฟ้า วินาทีก่อนฉันกระดกน้ำอัดลมอยู่ แต่พอวินาทีต่อมาตอนที่ฉันสวมรองเท้าบ้าบอนี่เข้า มันก็พาฉันวิ่งหน้าตั้งทะยานฝ่าภูเขาไฟที่กำลังปะทุ แล้วก็ดำดิ่งลงสู่ทะเลลึกที่มืดมิด จากนั้นก็บินขึ้นไปบนฟ้าสูงกว่าแสนเมตรแล้ว..." "อย่ามัวพูดนอกเรื่อง เข้าเรื่องได้แล้ว!" "เฮ้อ จากนั้นฉันก็ถูกพาเข้าไปในห้วงลึก ตอนแรกฉันคิดว่าเป็นบ่อส้วมที่ไหนซะอีก เหม็นโฉ่สุดๆ! แต่ที่ไหนได้ ดันเป็นปากใหญ่ในห้วงลึกที่มีแต่ฟันแหลมๆ ต่างหาก!" "แล้วไงต่อ?" "ฉันก็เรียกรวมพรรคพวกทั้งหมด แล้วโยนดวงอาทิตย์เข้าไปในปากใหญ่นั่น! มันบอกว่า... ร้อนๆๆๆ... ร้อนจะแย่อยู่แล้ว!" "แล้วทำไมถึงวิ่งมาที่รถไฟอีกล่ะ?" Dolly เหมือนจะได้ยินความนัยบางอย่าง จึงถามด้วยความสงสัย "ก็บอกไปแล้ว เพราะว่ารถไฟไม่ต้อนรับฉันไง" "เห็นพวกเราเป็นคนโง่รึไง ถ้าไม่เล่ามาให้หมด ก็ห้ามลงจากเวทีเลย!" ชายหนุ่มบนเวทียิ้มออกมา สายตาจับจ้องไปยังหมู่ดาวนอกหน้าต่าง "อยากรู้ขนาดนั้นเลยเหรอ?" ดวงตาของเขาเริ่มจุดประกายความหวังอีกครั้ง "ไว้ฉันตามหาสุดขอบโลกที่แท้จริงเจอ แล้วค่อยเฉลยให้ฟังแล้วกัน!"